Оғоз кардан ҳамеша душвор аст. Он лаҳзае, ки мехоҳӣ қадами аввалро гузорӣ, садҳо шубҳа, тарс ва баҳонаҳо туро нигоҳ медоранд. Зеҳн мегӯяд: “Ҳоло барвақт аст”, “Ҳоло дер шудааст”, “Беҳтараш фардо”. Аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳар касе, ки имрӯз муваффақ аст, як рӯз маҳз аз ҳамин нуқта гузаштааст: аз тарс, аз ноустуворӣ, аз оғози душвор.
Аммо муҳимтар аз оғоз, идома додан аст. Чун бисёриҳо оғоз мекунанд, вале кам касон то охир мерасанд. Роҳ дароз мешавад, хастагӣ меояд, натиҷа зуд намоён намешавад ва ҳамин ҷо одамон таслим мешаванд. Дар ҳоле ки муваффақият аксар вақт танҳо чанд қадам пас аз он лаҳзаест, ки ту мехостӣ даст кашӣ.
Пирӯзӣ насиби онҳоест, ки бо вуҷуди ҳама монеаҳо, ҳар рӯз як қадам пеш мераванд. Шояд оҳиста, шояд бо иштибоҳ, аммо муҳим он аст, ки намеистанд.
Пас, агар имрӯз мехоҳӣ оғоз кунӣ, зуд шуруъ кун. Ва агар аллакай оғоз кардаӣ, ҳеҷ гоҳ таслим нашав. Чун муваффақият на ба онҳое мерасад, ки танҳо оғоз мекунанд, балки ба онҳое, ки то охир масирашонро давом медиҳанд.
