Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @kiarashsadatrafiei

۰

۲۰.۹k عضو

به‌روزرسانی شده: May 13, 2026 at 2:53 PM

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

Space, Time and Consciousness 🌌 درباره من: https://t.me/kiarashsadatrafiei/280 ارتباط ناشناس: https://t.me/HarfChatBot?start=d4f66e2b73f3 اینستاگرام: Instagram.com/Kiarashrafieii

Follow @kiarashsadatrafiei to stay updated with the latest space and httpstmekiarashsadatrafiei280 trends and news

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

+2

رتبه‌بندی زبان

#45

+1

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

مجموع: 20.9K

رشد 24 ساعت: -52 0%

Loading...

رتبه‌بندی

ورود لازم است

Loading...

Loading recommended channels...

آخرین پست‌ها

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

#درس_پنجم - توجه چگونه فعالیت نورون‌ها را تغییر می‌دهد؟
تا اینجا دیدیم که توجه چگونه اطلاعات را انتخاب می‌کند و چه شبکه‌هایی در این فرایند نقش دارند. اما یک سؤال مهم باقی می‌ماند: وقتی توجه به یک محرک معطوف می‌شود، در سطح نورون‌ها دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد؟
مطالعات نوروفیزیولوژی نشان داده‌اند که توجه می‌تواند فعالیت نورون‌ها را به شکل قابل توجهی تغییر دهد. زمانی که توجه به یک محرک خاص معطوف می‌شود، نورون‌هایی که آن محرک را کد می‌کنند معمولاً نرخ شلیک (firing rate) بالاتری پیدا می‌کنند. این افزایش فعالیت باعث می‌شود سیگنال مربوط به آن محرک در شبکه عصبی قوی‌تر شود و احتمال انتقال آن به مراحل بعدی پردازش افزایش یابد.
با این حال، توجه فقط فعالیت نورون‌ها را افزایش نمی‌دهد. یکی از مهم‌ترین اثرات توجه افزایش نسبت سیگنال به نویز در سیستم عصبی است. در هر شبکه عصبی مقدار زیادی فعالیت تصادفی یا نویز وجود دارد. وقتی توجه فعال می‌شود، فعالیت نورون‌هایی که اطلاعات مرتبط را حمل می‌کنند تقویت می‌شود، در حالی که فعالیت نورون‌های غیرمرتبط کاهش پیدا می‌کند. نتیجه این فرایند این است که اطلاعات مهم واضح‌تر و دقیق‌تر در شبکه عصبی منتقل می‌شوند.

علاوه بر تغییر در نرخ شلیک نورون‌ها، توجه می‌تواند الگوهای هماهنگی میان نورون‌ها را نیز تغییر دهد. در بسیاری از موارد توجه باعث افزایش همزمانی فعالیت نورون‌ها در شبکه‌های خاص می‌شود. این همزمانی می‌تواند انتقال اطلاعات میان نواحی مختلف مغز را کارآمدتر کند، زیرا نورون‌هایی که به صورت هماهنگ فعال می‌شوند سیگنال قوی‌تری به ساختارهای بعدی ارسال می‌کنند.

در نتیجه، توجه را می‌توان نوعی مکانیزم تنظیمی در شبکه‌های عصبی دانست. این مکانیزم نه تنها تعیین می‌کند که کدام اطلاعات انتخاب شوند، بلکه نحوه انتقال آن اطلاعات در شبکه‌های عصبی را نیز تغییر می‌دهد. از طریق افزایش فعالیت نورونی، بهبود نسبت سیگنال به نویز، و هماهنگ‌سازی فعالیت شبکه‌ها، توجه به مغز کمک می‌کند تا اطلاعات مهم محیط را با دقت و کارایی بیشتری پردازش کند.

جهت اطلاع از دوره های مقاله نویسی و آموزشی:
https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin

https://t.me/Neurovia_ins

422

0

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

#درس_ششم - توجه و آگاهی: آیا توجه شرط آگاهی است؟
یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها در نوروساینس شناختی این است که رابطه توجه با آگاهی چیست. بسیاری از پژوهشگران معتقدند توجه نقش اساسی در این دارد که کدام اطلاعات به تجربه آگاهانه ما راه پیدا می‌کنند. در واقع از میان حجم عظیمی از سیگنال‌هایی که در مغز پردازش می‌شوند، تنها بخش کوچکی وارد سطح تجربه آگاهانه می‌شوند و توجه یکی از مکانیزم‌هایی است که این انتخاب را ممکن می‌کند.

در برخی نظریه‌های مدرن آگاهی، توجه به عنوان نوعی دروازه برای ورود اطلاعات به آگاهی در نظر گرفته می‌شود. برای مثال در نظریه «فضای کاری جهانی» که توسط Stanislas Dehaene توسعه داده شده است، اطلاعات زمانی به آگاهی می‌رسند که در شبکه‌ای گسترده از نواحی قشری منتشر شوند. توجه در این مدل نقش تقویت‌کننده‌ای دارد که برخی بازنمایی‌ها را به اندازه کافی قوی می‌کند تا بتوانند در این شبکه جهانی منتشر شوند.
با این حال رابطه توجه و آگاهی کاملاً ساده نیست. برخی آزمایش‌ها نشان داده‌اند که مغز می‌تواند اطلاعاتی را تا حدی پردازش کند حتی اگر آن اطلاعات وارد آگاهی نشوند. به عبارت دیگر، پردازش عصبی می‌تواند بدون تجربه آگاهانه نیز رخ دهد. از سوی دیگر، در برخی شرایط توجه می‌تواند به یک محرک معطوف باشد بدون اینکه آن محرک به طور کامل وارد تجربه آگاهانه شود.

بنابراین بسیاری از نوروساینتیست‌ها امروزه توجه و آگاهی را دو فرایند مرتبط اما متمایز در نظر می‌گیرند. توجه بیشتر به انتخاب و تقویت اطلاعات مربوط است، در حالی که آگاهی به تجربه ذهنی آن اطلاعات اشاره دارد. با این حال در بسیاری از موقعیت‌های واقعی این دو فرایند با یکدیگر همپوشانی دارند، زیرا اطلاعاتی که توجه بیشتری دریافت می‌کنند احتمال بیشتری دارند که به سطح تجربه آگاهانه برسند.

در نتیجه مطالعه توجه نه تنها برای فهم ادراک و شناخت مهم است، بلکه یکی از مسیرهای اصلی برای درک سازوکارهای آگاهی در مغز نیز محسوب می‌شود. به همین دلیل بسیاری از پژوهش‌های معاصر در علوم اعصاب شناختی تلاش می‌کنند رابطه میان شبکه‌های توجه و شبکه‌های مرتبط با آگاهی را به طور دقیق‌تر بررسی کنند.

#نوروساینس

جهت اطلاع از دوره های آموزشی:

https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

#درس_دوم - رقابت نورونی برای توجه (Neural Competition)

پس از آنکه فهمیدیم مغز نمی‌تواند همه اطلاعات محیط را همزمان پردازش کند، پرسش مهم‌تر این است که چگونه انتخاب انجام می‌شود. پاسخ اصلی که نوروساینس مدرن ارائه می‌دهد این است که محرک‌های مختلف در مغز وارد نوعی رقابت عصبی می‌شوند. در هر لحظه چندین محرک می‌توانند توسط نورون‌ها نمایندگی شوند، اما تنها برخی از این نمایندگی‌ها تقویت شده و به پردازش عمیق‌تر می‌رسند.
این ایده در مدل معروف «رقابت سوگیرانه» مطرح شد که توسط پژوهشگرانی مانند Robert Desimone و John Duncan توسعه یافت. بر اساس این مدل، وقتی چند محرک در میدان دید وجود دارند، نورون‌های قشر بینایی برای بازنمایی این محرک‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند. در این رقابت، فعالیت برخی نورون‌ها تقویت و فعالیت برخی دیگر سرکوب می‌شود. در نهایت محرکی که فعالیت نورونی قوی‌تری ایجاد کند برنده رقابت شده و توجه به آن معطوف می‌شود.
نکته مهم این است که این رقابت تنها به ویژگی‌های محرک وابسته نیست. گاهی محرکی به دلیل برجستگی فیزیکی خود توجه را جلب می‌کند؛ برای مثال یک نور ناگهانی یا حرکت سریع می‌تواند سیستم توجه را به خود جذب کند. در مقابل، در بسیاری از موارد اهداف و قصد فرد نیز می‌توانند نتیجه رقابت را تغییر دهند. به عنوان مثال اگر فرد به دنبال یک شیء خاص باشد، مغز می‌تواند فعالیت نورون‌هایی را که آن ویژگی را کد می‌کنند از قبل تقویت کند.
از نظر عصبی، این فرایند در شبکه‌های گسترده قشری و زیرقشری رخ می‌دهد. در مراحل اولیه پردازش بصری، نورون‌های قشر بینایی اطلاعات مختلف را نمایندگی می‌کنند و این بازنمایی‌ها وارد رقابت می‌شوند. همزمان ساختارهایی مانند Superior Colliculus و Pulvinar nucleus می‌توانند وزن برخی سیگنال‌ها را افزایش دهند و به انتخاب نهایی جهت بدهند. در نهایت شبکه‌های قشری توجه، به‌ویژه در نواحی پیشانی و آهیانه‌ای، نتیجه این رقابت را تثبیت می‌کنند.
بنابراین توجه را می‌توان نتیجه یک فرآیند انتخاب رقابتی در شبکه‌های عصبی دانست. در این دیدگاه، مغز به جای آنکه صرفاً اطلاعات را به صورت منفعل دریافت کند، به طور فعال میان بازنمایی‌های مختلف رقابت ایجاد می‌کند تا مهم‌ترین اطلاعات برای رفتار و بقا انتخاب شوند.
#نوروساینس

جهت اطلاع از دوره های آموزشی - پژوهشی:
https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin


https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

#درس_چهارم - نقش تالاموس در تنظیم توجه
در بسیاری از مدل‌های اولیه نوروساینس تصور می‌شد که توجه عمدتاً در قشر مغز ایجاد می‌شود. اما پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان داده‌اند که ساختارهای زیرقشری نیز نقش بسیار مهمی در هدایت توجه دارند. یکی از مهم‌ترین این ساختارها تالاموس است، به‌ویژه بخشی از آن که به نام Pulvinar nucleus شناخته می‌شود.
تالاموس به طور سنتی به عنوان یک «ایستگاه انتقال حسی» توصیف می‌شد، یعنی ساختاری که اطلاعات حسی را از اندام‌های حسی به قشر مغز منتقل می‌کند. اما مطالعات جدید نشان داده‌اند که نقش تالاموس بسیار فعال‌تر از یک انتقال‌دهنده ساده است. تالاموس می‌تواند تعیین کند که کدام سیگنال‌های حسی تقویت شوند و کدام سیگنال‌ها تضعیف شوند، و به این ترتیب در تنظیم جریان اطلاعات در مغز نقش اساسی دارد.
پولوینار یکی از مهم‌ترین هسته‌های تالاموسی در کنترل توجه است. این ساختار ارتباط گسترده‌ای با نواحی مختلف قشر بینایی و شبکه‌های توجه دارد و می‌تواند هماهنگی میان این نواحی را تنظیم کند. زمانی که توجه به یک محرک خاص معطوف می‌شود، فعالیت پولوینار می‌تواند ارتباط میان نواحی قشری مرتبط با آن محرک را تقویت کند و در عین حال ارتباط‌های مربوط به محرک‌های رقیب را کاهش دهد.
به بیان دیگر، پولوینار نوعی مکانیزم تنظیم‌کننده ارتباطات قشری فراهم می‌کند. این ساختار کمک می‌کند که شبکه‌های قشری مربوط به یک محرک خاص با یکدیگر همزمان شوند و سیگنال‌های آن محرک با کارایی بیشتری در مغز منتشر شوند. به همین دلیل برخی پژوهشگران تالاموس را نه صرفاً یک ایستگاه انتقال، بلکه نوعی «تنظیم‌کننده شبکه‌های قشری» می‌دانند.
در نتیجه، توجه حاصل تعامل پیچیده میان قشر مغز و ساختارهای زیرقشری است. تالاموس و به‌ویژه پولوینار نقش مهمی در این تعامل دارند، زیرا می‌توانند جریان اطلاعات را میان نواحی مختلف مغز هدایت کنند و تعیین کنند که کدام سیگنال‌ها در رقابت برای جلب توجه برتری پیدا کنند.

#نوروساینس

جهت اطلاع از دوره های آموزشی:
https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

الان خصوصا بچه های دانشجو میگن اینترنت نیست، امکانات نداریم نمیتونیم درس بخونیم ، پژوهش کنیم و...! اما نکته مهمی که من میبینم اینه که بیشتر درگیر چک کردن اخبار و... هستن، شما بهترین کاری که الان میتونید کنید از فرصت تعطیلی ها و... استفاده کنید، و روی‌خودتون کار کنید! مثلا دوره کوچینگ رو برای چی گذاشتیم؟ برای همین که رو خودتون کار کنید، یا کتبی که معرفی کردیم و گذاشتیم و یا میتونید از جاهایی مثل طاقچه و... هم بخونید! استفاده کنید ازین تایم که اونی ک درست کار کرد بنیان های آیندشو بست، اونیم که نکرد پشیمون شد...

https://t.me/zist_kia

666

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

https://t.me/kiacoaching

«کوچینگ و مقاله نویسی | کیارش سادات رفیعی»

🆔 شناسه:
https://ble.ir/Kiacoaching

دانشجو ها و بچه هایی ک میخوان موضوعات سنگین یادبگیرن اینجام جوین بدن، به صورت تخصصی مطالب آموزشی و مقاله نویسی میذاریم به زودی، اما اینجام داشته باشید برای نکات عمومی تر و مهم.

https://t.me/zistkia

472

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

دروس #نوروساینس رو از این به بعد آغاز میکنیم، فصل اول: #توجه (Attention):
#درس_اول چرا مغز مجبور است انتخاب کند؟

مغز انسان در هر لحظه با حجم عظیمی از اطلاعات حسی روبه‌رو است؛ نور، صدا، حرکت، بوها و سیگنال‌های بدنی به طور مداوم وارد سیستم عصبی می‌شوند. با این حال تجربه آگاهانه ما تنها شامل بخش بسیار کوچکی از این اطلاعات است. دلیل این موضوع محدودیت ظرفیت پردازش مغز است. اگر مغز بخواهد تمام اطلاعات محیط را به طور کامل پردازش کند، نه تنها مصرف انرژی بسیار بالا می‌رود بلکه تصمیم‌گیری و رفتار هدفمند نیز مختل می‌شود. بنابراین سیستم عصبی مجبور است میان اطلاعات مختلف انتخاب انجام دهد.
در علوم اعصاب، این فرایند انتخابی Attention یا توجه نامیده می‌شود. توجه به سازوکاری گفته می‌شود که طی آن منابع پردازشی مغز به صورت انتخابی به بخشی از اطلاعات اختصاص می‌یابد و سایر اطلاعات تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شوند. به همین دلیل، توجه نقش نوعی فیلتر را در سیستم عصبی ایفا می‌کند و مشخص می‌کند کدام محرک‌ها اهمیت بیشتری برای پردازش دارند.
یکی از مدل‌های کلاسیک توضیح‌دهنده این فرایند، مدل «نورافکن» است. در این دیدگاه توجه مانند یک نورافکن عمل می‌کند که تنها بخش محدودی از محیط را روشن می‌کند و همان بخش پردازش دقیق‌تری دریافت می‌کند. مطالعات نوروفیزیولوژی نیز نشان داده‌اند که وقتی توجه به یک محرک معطوف می‌شود، فعالیت نورون‌هایی که آن محرک را کد می‌کنند افزایش می‌یابد و در مقابل، فعالیت نورون‌های مرتبط با محرک‌های رقیب کاهش پیدا می‌کند.
در نتیجه توجه یکی از بنیادی‌ترین عملیات‌های مغز است. این فرایند تعیین می‌کند که کدام اطلاعات از میان سیل محرک‌های محیطی انتخاب شوند و به مراحل عمیق‌تر پردازش در مغز راه پیدا کنند. بدون چنین مکانیزمی، ادراک پایدار و رفتار هدفمند اساساً امکان‌پذیر نخواهد بود.

جهت اطلاع از دوره های مقاله نویسی:
https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

https://rubika.ir/zistkia/BFEHBBCGEJDGCJEF

گفتیم برای بچه های دانشجو و ... هم جلسات حرفه ای بذاریم؟ جلسه ای فوق العاده به نام اصول موفقیت از کوچینگ امسال قرار گرفت! استفاده کنید، چه دانشجو چه دانش اموز در این زمان بسیار به دردتون میخوره.

https://t.me/zist_kia

761

0

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📎 File

کتابی بسیار فوق العاده که برای بچه هایی که قصد همکاری با تیم نوروویا و شرکت در دوره هارو دارن حتما خوندنش توصیه میشه!

active inference the free energy principle in mind brain and behavior

https://t.me/Neurovia_ins

641

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۲۸

📷 Photo

تبریک به تیم نوروویا ( دکتر سادات رفیعی و دکتر اسدی انار) بابت اکسپت یک مقاله بالینی، سنگین و فوق العاده در یک ژورنال بسیار معتبر :

Integrative Psychological and Behavioral Science(IPBS) - Q1

در سخت ترین شرایط هم ما به تعهدمون برای گسترش علم ادامه میدیم! حتی اگر سخت ترین موانع هم جلومون باشه...

خوشحالیم که تیم شدیدا حرفه ای داریم که کنارتونیم❤️

https://t.me/Neurovia_ins

723

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۴۰

دانلود هاتون رو هم حتما انجام بدین
تو اپ های داخلی هم محض احتیاط باشید خصوصا بله برای زیستکیا و... که اگه نت ها قطع اینا شد خصوصا در بازه حساس جمع بندی دچار مشکل نشید. بهرحال باید دیسیپلین رو حفظ کنید تا هیچ چیزی روتون تاثیر نذاره.

لینک بله زیستکیا:

https://ble.ir/zistkia

https://t.me/zist_kia

1,270

0

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۴۰

آیا غشا مغز پنهان سلول است؟

#درس_دوم: فیزیک غشا به‌عنوان زیرساخت سنوم

اگر سنوم را جدی بگیریم، باید از استعاره فاصله بگیریم و وارد بیوفیزیک شویم. سنوم در سطح عملیاتی یعنی: سازمان‌یافتگی حسگرها و دینامیک الکتروشیمیاییِ غشای پلاسمایی که ورودی‌های محیطی را به تغییرات حالت درون‌سلولی تبدیل می‌کند.

غشای پلاسمایی فقط یک لایه‌ی لیپیدی نیست؛ یک سامانه‌ی فعال است با سه ویژگی کلیدی:
1) گرادیان‌های یونی و پتانسیل غشایی Vm(t)
اختلاف غلظت یون‌ها در دو سوی غشا یک پتانسیل الکتریکی پایدار می‌سازد. هر تغییر در باز و بسته شدن کانال‌های یونی، Vm(t) را در مقیاس میلی‌ثانیه تغییر می‌دهد. این تغییرات معمولاً اولین «کُد فیزیکی» پاسخ سلول‌اند.

2) گیتینگ کانال‌ها و گیرنده‌ها (g_i(t) و R_i(t))
گیرنده‌های لیگاند-وابسته، ولتاژ-وابسته یا مکانیکی، با اتصال سیگنال یا تغییر نیرو/ولتاژ، آرایش فضایی‌شان را عوض می‌کنند. نتیجه‌ی این گذار ساختاری، یا تغییر هدایت کانال‌ها g_i(t) است یا فعال‌سازی مسیرهای پیام‌رسان از طریق وضعیت گیرنده‌ها R_i(t). یعنی «حس کردن» در سطح مولکولی، یک تغییر حالت واقعی در ماشین‌های غشایی است.

3) ریزدامنه‌ها و سازمان فضایی
غشا همگن نیست. ریزدامنه‌ها (مثل raftها)، خوشه‌های گیرنده، و اتصال به اکتین قشری باعث می‌شود پاسخ‌ها محلی و جهت‌دار باشند. پس سنوم فقط «لیست حسگرها» نیست؛ توپولوژی توزیع حسگرها هم بخشی از اطلاعات است.
از نظر زمانی، منطق پاسخ معمولاً چنین است:

Stimulus -> ΔVm/Δt -> signaling -> epigenetic shift -> gene expression

یعنی ابتدا تغییر سریع در Vm(t) و گیتینگ رخ می‌دهد، سپس شبکه‌های سیگنالینگ فعال می‌شوند، بعد بازآرایی‌های سیتواسکلتی/اپی‌ژنومی شکل می‌گیرد و در نهایت تنظیم بیان ژن دیده می‌شود. بنابراین سنوم لایه‌ی «آغازگر» دینامیک است و ژن‌ها بیشتر پاسخ‌های دیرهنگام‌اند.

اگر کمی فرمال‌تر نگاه کنیم، می‌توان حالت سنومی را به‌صورت یک بردار حالت تعریف کرد:
S(t) = [Vm(t), {g_i(t)}, {R_i(t)}]

که در آن Vm(t) پتانسیل غشا، {g_i(t)} مجموعه‌ی هدایت کانال‌ها، و {R_i(t)} مجموعه‌ی وضعیت فعال‌سازی گیرنده‌هاست. تغییرات در S(t) پیش‌شرط بسیاری از تغییرات درون‌سلولی است و می‌تواند مسیرهای پایین‌دستی را هدایت کند:
S(t) -> X(t+Δt)
پس در این چارچوب، «حس کردن» یعنی ورود سیستم به یک ناحیه‌ی جدید از فضای حالت سنومی. سنوم پاسخ اولیه را می‌سازد؛ ژنوم معمولاً دیرتر وارد بازی می‌شود.

#سنوم

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۴۰

📷 Photo

#درس_اول - سنوم چیست و چرا ژنوم به‌تنهایی کافی نیست؟

زیست‌شناسیِ قرن بیستم با ژنوم جهش کرد؛ اما یک شکاف مفهومی باقی ماند: سلول قبل از هر تنظیم ژنی باید بتواند محیط را دریافت کند، آن را ترجمه کند، و بعد تصمیم بگیرد چه پاسخی بدهد. ایده‌ی سنوم دقیقاً همین لایه‌ی پیشینی را وارد تصویر می‌کند و می‌گوید سلول یک معماری اطلاعاتی سه‌گانه دارد: سنوم + اپی‌ژنوم + ژنوم؛ یعنی علاوه بر حافظه‌ی توالی (DNA) و حافظه‌ی تنظیمی (اپی‌ژنتیک)، یک لایه‌ی حسی هم هست که از نظر کارکردی «جلوتر» قرار می‌گیرد.

چند تعریف مهم:

سِنه (Sene) یک رویداد حسیِ مبتنی بر حسگر است که از محیط اطلاعاتِ سازگارکننده استخراج می‌کند. سنوم (Senome) مجموع همین اطلاعات حسی است که عمدتاً در سطح غشای پلاسمایی و شبکه‌ی غشاهای مشتق از آن (مثل اندوزوم‌ها) تولید و یکپارچه می‌شود. پس سنوم یک شعار نیست؛ اشاره به یک زیرساخت مشخص دارد: گیرنده‌ها، کانال‌های یونی، ترانسپورترها، و الگوهای فعال‌سازی‌شان که ورودی‌های محیطی را به زبان سیگنالینگ درون‌سلولی تبدیل می‌کنند.

نکته‌ی محوری این دیدگاه این است که اطلاعات حسی از نظر عملیاتی upstream از DNA است: DNA خودش حس نمی‌کند و معنای زیستی‌اش وقتی فعال می‌شود که سلول قبلاً ورودی‌ها را گرفته و مسیرهای پاسخ را روشن کرده باشد. همین را می‌شود با منطق زمان‌بندی هم دید: بسیاری از پاسخ‌های غشایی در حد ثانیه‌ها آغاز می‌شوند، در حالی که تغییرات اپی‌ژنومی و بیان ژن معمولاً در مقیاس دقیقه‌ها تا ساعت‌ها آشکار می‌شوند. بنابراین اگر بخواهیم «رفتار سلول» را بفهمیم، باید از جایی شروع کنیم که سلول با جهان تماس دارد: غشا به‌عنوان دستگاه حسگری و ترجمه‌ی اطلاعات.

#سنوم

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۴۰

🛸احتمال مرگ انسان با تصادف رانندگی بسیار بیشتر از جنگه، اما چرا دومی ترسناک تره؟


از نظر آماری، در بسیاری از کشورها احتمال مرگ با تصادف رانندگی بالاتر از مرگ مستقیم در جنگ یا حمله‌ی تروریستیه.

اما ذهن ما بر اساس احتمال واقعی قضاوت نمی‌کنه؛ بر اساس «احتمال در دسترس در حافظه» قضاوت می‌کنه.
اینجا پای یک مفهوم مهم از روان‌شناسی شناختی وسطه: سوگیری دسترس‌پذیری (Availability Bias).

مغز برای تصمیم‌گیری سریع، از یک میان‌بُر استفاده می‌کنه: هر رویدادی که تصویرش واضح‌تر، هیجانی‌تر و تکرارش بیشتر باشه، محتمل‌تر و خطرناک‌تر برآورد می‌شه.
جنگ، حمله‌ی تروریستی، انفجار…
پوشش رسانه‌ای گسترده دارن، تصویر دارن، ویدیو دارن، تحلیل دارن، تکرار دارن!

سیستم هیجانی مغز به‌ویژه آمیگدالا که مسئول پردازش تهدید و ترسه با این تصاویر شدید فعال می‌شه. هر بار که خبرش رو می‌بینیم، ردّ حافظه‌ای قوی‌تری ساخته می‌شه.

اما تصادف‌های رانندگی؟
با اینکه از نظر آماری پرتکرارن، اغلب به شکل یک «عدد» گزارش می‌شن، نه یک روایت تکان‌دهنده‌ی سراسری.
پس حضور ذهنی‌شون کمتره، حتی اگر حضور واقعی‌شون بیشتر باشه.

ذهن انسان احتمال رو با یک محاسبه‌ی ریاضی دقیق تخمین نمی‌زنه؛
می‌پرسه: «چقدر راحت می‌تونم نمونه‌ش رو به یاد بیارم؟»
هرچه راحت‌تر به یاد بیاد، بزرگ‌تر و محتمل‌تر به نظر میاد.
برای همین جنگ و حمله‌ی تروریستی حتی اگه احتمال آماری‌شون پایین‌تر باشه، در ذهن ما «خطرناک‌تر» احساس میشن.

نه به خاطر عدد… به خاطر شدت، تصویر، تکرار و بار هیجانی.
شناخت این سازوکار کمک می‌کنه بین «خطر واقعی» و «خطر ادراک‌شده» فرق بذاریم.

و این یعنی تصمیم‌های عاقلانه‌تر، نه فقط واکنش‌های هیجانی‌تر!


https://t.me/kiacoaching

2,530

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۲۹

📷 Photo

در باب از دست رفتگان...

گریه کنیم یا قدرتمند تر بشیم؟ قطعا دومی... پس بهانه ای برای ما برای کم کاری نیست، بلکه هر از دست رفته ای تعهد بیشتری برای افزایش تلاش ما ایجاد میکنه.

https://t.me/Kiacoaching

5,190

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۲۳

هدف از مقاله نویسی چیه؟
ایا h index - سایتیشن - تعداد مقاله مهمه یا اصالت و کیفیت کار؟

ببینید شما وقتی میخواید اپلای کنید یا با هر استاد سطح بالایی کار کنید، باید چند مقاله مهم رو بولد کنید، نه همه! این بسیار دیده شده که بچه ها به اشتباه پیش میرن و فکر میکنن فقط تعداد و سایتیشن و... ، اره برای پوزیشن های سطح پایین( اکثرا هم در حیطه علوم پزشکی) شاید جواب باشه، اما جاهای اصیل تر و حرفه ای و سطح بالا نه.

پس شما باید از هر مقاله یک دستاورد بتونید نشون بدین

مثلا با مقاله X من میتونم نشون بدم مدل سازی بلدم
با مقاله Y میتونم نشون بدم ریویو های خوب بنویسم
با مقاله Z میتونم نشون بدم اصول آنالیز داده بلدم
با مقاله H میتونم نشون بدم کار با دیتاست بلدم
با مقاله T میتونم نشون بدم اصول سرچ پیشرفته برای سیستماتیک ریویو بلدم
با مقاله K میتونم نشون بدم ایده های جدید رو میتونم پیاده کنم و صرفا مصرف کننده نباشم و...

اگه دیدید نمی‌تونید از هر مقاله همچین چیزی رو تو رزومه بگین، تاثیر زیادی نخواهد داشت!

گاهی وقتا طرف با یه مقاله حرفه ای میره جایی که یکی با ۲۰ تا مقاله معمولی نمیره! پس درست کار کنید و از لول دانشگاه های جهان سومی ایران بالاتر باشید.

جهت اطلاع از دوره های مقاله نویسی:

https://t.me/zistkiaadmin
https://t.me/zistkiaadmin

https://t.me/Neurovia_ins

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۲۳

#درس_دهم: انقلاب صنعتی؛ لحظه‌ای که تکامل فرهنگی از تکامل زیستی جلو زد!

تا اینجا دیدیم که انقلاب کشاورزی انسان را از کوچ‌نشینی به سکونت دائمی رساند، جمعیت را افزایش داد و ساختارهای اجتماعی پیچیده ساخت. اما حدود ۲۵۰ سال پیش، جهشی رخ داد که از نظر سرعت و مقیاس، با تمام تحولات قبلی قابل مقایسه نبود: انقلاب صنعتی.
اگر کشاورزی به انسان اجازه داد طبیعت را «مدیریت» کند، انقلاب صنعتی به او اجازه داد انرژی طبیعت را مهار کند. برای صدها هزار سال، منبع اصلی انرژی انسان، عضلهٔ خودش، حیوانات و در نهایت چوب و باد و آب بود. اما با کشف و استفادهٔ گسترده از سوخت‌های فسیلی، به‌ویژه زغال‌سنگ، انسان ناگهان به ذخیره‌ای از انرژی دست یافت که طی میلیون‌ها سال در زمین انباشته شده بود. این یعنی یک جهش عظیم در توان تولید، جابه‌جایی و ساخت.

ماشین بخار، موتور احتراق داخلی و بعدتر برق، فقط ابزارهای فنی نبودند؛ آن‌ها ساختار جامعه را تغییر دادند. تولید از کارگاه‌های کوچک به کارخانه‌های بزرگ منتقل شد. شهرها گسترش یافتند. نظام‌های اقتصادی جهانی شکل گرفتند. دانش علمی از حوزهٔ نظری به موتور پیشرفت صنعتی تبدیل شد. برای نخستین‌بار در تاریخ، رشد اقتصادی به‌صورت پیوسته و نمایی آغاز شد.
از دیدگاه تکاملی، نکتهٔ مهم این است که از این مرحله به بعد، تغییرات فرهنگی با سرعتی بسیار بیشتر از تغییرات ژنتیکی رخ می‌دهد. ژن‌های ما در چند هزار سال اخیر تقریباً همان بوده‌اند، اما فناوری، ساختار اجتماعی و شیوهٔ زندگی ما به‌کلی دگرگون شده است. این یعنی فشارهای انتخابی جدیدی ایجاد شده‌اند که بیشتر در سطح فرهنگی و اجتماعی عمل می‌کنند تا در سطح زیستی.

برای مثال، مهارت‌های مورد نیاز در یک جامعهٔ صنعتی با جامعهٔ شکارچی-گردآورنده کاملاً متفاوت است. سواد، محاسبه، برنامه‌ریزی بلندمدت و تخصص فنی اهمیت پیدا می‌کند. این تغییرات نه از طریق جهش ژنتیکی، بلکه از طریق آموزش و انتقال فرهنگی گسترش می‌یابند. به همین دلیل برخی پژوهشگران می‌گویند انسان وارد مرحله‌ای از «تکامل فرهنگیِ خودتقویت‌گر» شده است؛ جایی که هر نوآوری، زمینهٔ نوآوری بعدی را فراهم می‌کند.

اما این جهش هزینه هم داشته است. مصرف گستردهٔ سوخت‌های فسیلی باعث تغییرات اقلیمی شده، اکوسیستم‌ها تخریب شده‌اند و انسان برای نخستین‌بار به عاملی تبدیل شده که می‌تواند کل زیست‌کره را تحت تأثیر قرار دهد. برخی دانشمندان این دوره را «آنتروپوسن» می‌نامند؛ عصری که اثر انسان در مقیاس زمین‌شناسی قابل مشاهده است.

انقلاب صنعتی همچنین بنیان عصر دیجیتال را گذاشت. وقتی انرژی و تولید صنعتی تثبیت شد، تمرکز به سمت پردازش اطلاعات رفت. امروز بخش بزرگی از اقتصاد جهانی بر پایهٔ اطلاعات، داده و شبکه‌های ارتباطی است. این تغییر نشان می‌دهد که مسیر تکامل انسانی اکنون بیش از هر زمان دیگری به توان پردازش اطلاعات وابسته است - از ماشین‌ها گرفته تا مغز انسان.

در یک نگاه کلان، انقلاب صنعتی نقطه‌ای بود که در آن تکامل فرهنگی سرعتی بی‌سابقه گرفت و انسان از موجودی که با طبیعت سازگار می‌شد، به موجودی تبدیل شد که می‌تواند ساختار سیاره را تغییر دهد.

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۲۳

📷 Photo

درس امروز!

https://t.me/Kiacoaching

1,880

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۲۳

نقش استرس طولانی مدت در کاهش بهره هوشی؟

خیلیا فکر می‌کنن وقتی تمرکزشون کم میشه یا تو حل تست قفل می‌کنن یعنی «ضعیف شدن» یا «کم‌هوش‌تر شدن».

ولی داستان شخصیت نیست. داستان نوروبیولوژیه.

وقتی استرس کوتاهه، آدرنالین میره بالا. تمرکزت حتی بهتر هم میشه. واسه امتحان ناگهانی خوبه.

اما وقتی استرس مزمن میشه، محور HPA فعال میمونه و کورتیزول بالا میمونه!

اینجا مغز یه شیفت جدی میده:

قشر پیش‌پیشانی (prefrontal cortex) که مسئول برنامه‌ریزی، حافظه کاری، حل مسئله و کنترل هیجانه، کاراییش کم میشه.
یعنی ظرفیت working memory پایین میاد. همون چیزی که برای تست‌های چندمرحله‌ای لازمش داری.

آمیگدالا فعال‌تر میشه.
مغز میره روی حالت «تهدید». نه «یادگیری».

هیپوکامپ که برای تثبیت حافظه مهمه، زیر کورتیزول مزمن آسیب‌پذیره.
یعنی یادگیری سخت‌تر و فرّارتر میشه.

پس وقتی میگی: «ذهنم قفل می‌کنه» «تمرکز ندارم» «قبلاً بهتر بودم»

ممکنه مغزت تو حالت بقا گیر کرده باشه.

از نظر شبکه‌ای، تعادل بین شبکه اجرایی پیش‌پیشانی و سیستم لیمبیک به هم می‌خوره.
اولویت از رشد میره سمت زنده موندن.

خبر خوب؟ این وضعیت اغلب برگشت‌پذیره!

خواب منظم
ورزش هوازی سبک
تنفس عمیق
هدف‌های کوچیک و قابل بستن

می‌تونن فعالیت پیش‌پیشانی رو برگردونن و محور استرس رو تعدیل کنن.

عملکرد مغز فقط تابع IQ نیست. تابع وضعیت تنظیم استرس مغزه.

https://t.me/Kiacoaching

6,820

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۲۳

📷 Photo

چرا میگیم از همون ترم های اول شروع به مقاله نویسی کنید؟
چون پروسه چاپ مقاله ممکنه از یک ماه(خوش بینانه) تا چندسال حتی طول بکشه! شما به همین تصویر مثلا نگاه کنید میبینید که این مقاله نزدیک۷-۸ ماه در وضعیت دعوت داور بوده اما هنوز داور قبول نکرده!

خصوصا این موضوع در مقالات جدید، سنگین بین رشته ای و با نوآوری بیشتره ‌...

پس نذارید کارو به ترمای اخر ک درگیر کارای دیگه شدین و تو استرس و ددلاین و... باشید.

https://t.me/Neurovia_ins

1,340

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۱۳ فروردین ۱۴۰۵، ۱۷:۴۸

https://t.me/Neuroviagroup

لینک گروه نوروویا برای تعاملات علمی

1,690

0

0

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۱۳ فروردین ۱۴۰۵، ۱۷:۴۸

چرا نقش پزشک در نجات واقعی جان افراد کمتر از ۱۰ درصده؟

بسیار شنیدم که مردم عادی فکر میکنن کار اصلی رو برای افزایش نجات جان افراد و میانگین عمر واقعی، پزشکان انجام میدن! در صورتی که عملا پزشکی و درمان های موثر اخرین سنگری هستن که برای نجات جان افراد میشه داشت!

فرض کنید فردی به دلیل الودگی هوا سرطان ریه گرفته، خب پزشک در اون مراحل چه میتونه بکنه؟
فردی با پراید تصادف کنه و ضربه مغزی بشه، در اون صورت چی؟
فردی به دلیل عدم وضعیت مالی خوب، غذاهایی بخوره که سبب سوتغذیه و در نهایت مشکلات بشه...
فردی به دلیل لایف استایل نادرست دچار سکته قلبی و MI شده و اکنون بستریه..
و هزاران مثال دیگه!

همونطور که میبنید، پزشک فقط بخش کمی از وظیفه ای که بهش میگیم نجات جان افراد رو بر عهده داره! اونم بیشتر در موارد اورژانسی هست که نجات جان دیگران به کیفیت و علم‌اون گره خورده.

بنابراین با این دیدگاه که من پزشک بشم تا جان دیگران رو نجات بدم وارد پزشکی نشید، چون کسی هدفش نجات جان دیگران باشه خیلی کارهای دیگع ای میتونه بکنه( افزایش وضعیت اقتصادی جامعه - ساخت ماشین های با کیفیت - آموزش و آگاه سازی مردم - کاهش تاثیر آلودگی هوا و.... )

بنابراین نذارید فضای مجازی نقش هارو به طور اشتباه و نادرست بهتون یاد بده، بلکه با تفکر نقاد به سوی مسیر درست پیش برید.


https://t.me/kiacoaching

3,260

Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

۱۳ فروردین ۱۴۰۵، ۱۷:۴۸

📷 Photo

چند درس مهم برای انگیزه حقیقی پژوهش! بازی و شادی یا پژوهش عمیق و اصیل؟

https://t.me/Neurovia_ins

1,630

0

Showing 23 of 23 posts

No more posts