Кўнглим
7—қисм
Дарслар азоб билан бошланиб, азоб билан ўтди. Ўзимни жудаям ожиз, кучсиз, руҳсиз ҳис қилдим. Ахир мен шу чоққача ўз мактабимда жудаям кучли, илғор эдим. Мақтаниш бўлса ҳам бу тенгдошларим эришган муваффақиятларимни тушида ҳам кўрмаган эди. Ҳеч кимнинг ёрдамисиз ўқишни, фаол бўлишни истаётган бўлиб, аксига олиб ўзимга ўхшаган дугонам ҳам ўқишга келмаган эди. Ўша куни дадам олиб берган ижара уйимга зўрға етиб келдим. Ўзимни ўзим бемалол эплаганим билан тўкилиб бораётгандим. Амаллаб чой дамлаб ичган бўлдим, кейин дугонамга қўнғироқ қилдим.
—Нега дарсга бормадинг?
—Ҳаяжонландим, қўрқдим, —деди у.
—Яхшиям бормабсан, мен тамом бўлдим, ҳаммасини унутишни истайман! —дедим.
—Ухлаб қол! —деди у.
—Қандай ухлайман, ахир, одамларнинг гаплари қулоғим остидан кетмаяпди. Қандай эсимдан чиқараман!
Шунда у ажойиб маслаҳат берди.
—Уйқу дори ич, кейин ўраниб ёт, эрталаб турсанг, ҳаммасини унутасан.
Кўнглим шунчалар нозик эдики, сув юзасини қоплаган музга ўхшарди. Сал боссанг, қисирлаб синадиган юпқа музга!
Қийналиб кетгандим. Мен бошқалардан ажралиб туришимни, ожиза эканимни унутмоқчи эдим. Бутунлай. Аммо атрофимдаги ҳамма эслатишга уринарди. Ҳатто бугун биттаси
—Умуман кўрмайсизми? —деди. "Йўқ, шунчаки кўр қиз ролини ўйнаяпман!"
Яна биттаси
—Ҳозир медицина жудаям ривожланган, нега операция қилдирмайсиз? —деб сўради.
"Буни қара-я билмас эканман, эртагаёқ чопиб бориб қилдириб келаман!"
Яна бири
—Ўқишга қандай кирдингиз? —дейди.
"Рақсга тушиб бердим, шунга қабул қилдилар!"
Барча жавобларни ичимда айтдим. Ўнгимда эса тиржайиб туравердим.
—Чиройли қиз экансиз, эсизгина! —дея нари кетди бари.
Музейдаги экспонат мисоли мардона туриб бердим ҳаммасига, аммо уйга келиб қуладим. Ўша одамларни сира кўргим келмасди. Умуман гаплашмасам дердим. Биламан, ҳаммаси менга ачиняпди, эҳтимол ёрдам бергиси келаётгандир, лекин уларнинг шафқатига ҳам марҳаматига ҳам зор эмасман. Ўз дўстим бор. Буюк дўстим! Тақдиримни битган, қадаримни ёзган у. Кўндим шу аҳволимга. Роббим кўзларимни олган бўлса, ўрнига кўп нарса берди, муҳими ўзини танитди.
Сиз буларни қаердан ҳам тушунар эдингиз?
Хуллас ҳаммасини унутмоқ истадим. Бирданига тўртта уйқу дорини кафтимга солдим. Кейин ичиб юбордим. Йўқ, жонимга қасд қилиш хаёлимга ҳам келмади, шунчаки қотиб ухламоқчи бўлдим...
Шифохонада кўзимни очдим. Дадам бошимда турарди.
—Нега ундай қилдинг қизим?
—Ухламоқчи эдим, дада, қаттиқ ухламоқчи эдим.
Отам кўзида ёш билан пешонамдан ўпди.
—Чарчаб кетдингми, қизим. Кўзимга ёш келди.
"Чарчадим, дада. Одамлардан чарчадим. Бу ҳаёт туш мисоли ўткинчи эканлигини билмайдиганлардан чарчадим. Ҳозир Исрофил сурнайини чалса-ю Қиёмат бўлиб қолса, ер теп-текис бўлиб дунёнинг у бурчагига қўйилган тухум бу бурчидан кўриниб турса, шунча қурилган кўшку салтанатлар қайга кетади? Дунёни эгалламоқчи бўлиб уруш очаётганлар нима қилади? Тинимсиз мол-дунё жамғараётганлар пулини нимага, кимга сарфлайди? Ҳаммаси бир кунда йўқлик қаърига ғарқ бўлади. Туш кўраётгандек бўлиб қолмайдими?"
Шуларни айтгим келди дадамга. Аммо "Қизим телба бўлиб қолибди!" деб ўйлашидан қўрқдим.
Шифохонада бир ҳафта қолиб кетдим. Ҳамширалар ички аъзоларимни ювиб-тозалаб, оёққа қўйдилар.
Ижара уйимга қайтдим. Энди ўзимга ўхшаган дугонам иккимиз бирга яшай бошладик. Ҳар ҳолда Аниса билан яхшироқ. Дардимиз бир. Дарсларга ҳам бирга қатнаб, бирга овқатланиб, доим бирга юрсак, иккимизга ҳам яшаш, ўқиш осон кечади. Ўқишнинг илк ойлариданоқ икки дугона байроқни қўлга олдик. Биз дугонам билан ҳаммадан яхши ўқий бошлаган эдик. Сабаби, иккимиз ҳам қалб кўзимиз билан бу оламни кўрар, тунлари таҳажжудга бир-биримизни уйғотар, Аллоҳ йўлида дўстлашган эдик.
Ҳазрати Румий айтганидек:
"Ёлғизликдан умидсизликка тушгач қуёшдек бир
севгилининг сояси остига кир. Бор, тезда бирор Аллоҳ дўстини
қидир. Шундай кил, Аллоҳ сенинг дўстинг бўлади!"
Шу шиор иккимизни янада яқинлаштирган, сабр, шукр, қунт билан соғлом одамлар орасида ўз ўрнимизни топиб бораётган эдик.
Давоми бор
Феруза Салходжаева
