خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @ravayatdarmanzendegi

۲۴۳ عضو

به‌روزرسانی شده: May 6, 2026 at 9:25 AM

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

اینجا کجاست؟ https://t.me/ravayatdarmanzendegi/8 هشتگ‌ها https://t.me/ravayatdarmanzendegi/12 ارتباط با ما: @SH_mo1401 @Rey_DshH

@ravayatdarmanzendegi is a dedicated channel for httpstmeravayatdarmanzendegi8 and rey_dshh with regular updates in سریال‌های وب

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

مجموع: 243

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

☘️ اپیزود ۱۰۰| دکتر مهدی جوان این صدمین اپیزود پادکست بیستوری ست و بنا به ارزشی که برامون داشت دوست داشتیم در اون یک مهمان خاص داشته باشیم و چه کسی خاص‌تر و ویژه‌تر از دکتر مهدی جوان عزیز که یکی از شناخته‌شده‌ترین و البته محبوب‌ترین چهره‌های دندان‌پزشکی ایرانه…

248

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

🌲 برداشتی آزاد از اپیزود صد پادکست بیستوری، قسمت دوم

🍀 مطلب دیگه در این گفتگو، اشاره ایشون به دفترچه‌ای هست که از سالها پیش برای خودشون تهیه کردن و در اون به این اشاره کردن که "وقتی به فلان موقعیت رسیدی، چه کارهایی نباید انجام بدی" و این موارد رو بر اساس مشاهداتشون از برخوردهایی که آدمها باهاشون تو اون موقعیتها داشتن، نوشتن.

مثلا اگر ازت خواستن سه‌شنبه بعدازظهر تو کنگره ارایه داشته باشی (که یک زمان خلوت و کم مخاطب در کنگره محسوب میشه) این برخوردها رو نکن...

و در عین حال فروتنانه اذعان میکنن که گاهی وقتها، وقتی خودشون بعدها در اون موقعیت‌ها قرار گرفتن، اون "نکن" ها رو انجام دادن.

این مطلب تلنگر مهمی برای من بود. خیلی اوقات از دوستان دانشجوی پزشکی شنیدم که: "وقتی استیودنت بودیم به خودمون می‌گفتیم، اگر من اینترن شدم هیچ وقت فلان برخورد رو با استیودنتهام نمی‌کنم. اما ممکن بود در جایگاه اینترن، اون برخوردها رو انجام بدیم یا انجام ندیم."چه چیزی این وسط تعیین کننده هست؟

اگر نخواهیم مرتکب اون "نکن" ها بشیم، به نظر میاد کارهای بیشتری لازمه.
درک بیشتری لازمه که بفهمیم چرا آدمها تو اون موقعیتها چنین اشتباهاتی رو مرتکب میشن و ما چه تغییری در نگاه، رویکرد و مسیر زندگی نیاز داریم که چنین برخوردهایی با آدمها و موقعیتها برامون رقم نخوره.

🍀 در این روایت، شجاعت گوینده برای به اشتراک گذاشتن اشتباهاتش و تغییراتِ بعد از اون اشتباهات، برای من آموزنده بود.

در کتاب "نیمه پنهان پزشک"، دانیل افری در فصل مربوط به "شرم ناشی از تصمیم اشتباه"، به این اشاره میکنه که اساتید ما خیلی اوقات از شکست‌ها و اشتباهاتشون صحبت نمیکنن و این باعث میشه ما با تصویری از اونها که شرم رو هم تجربه کرده، آشنا نشیم.

گاهی (یا شاید خیلی اوقات) اساتید ما اصرار به ساختن چهره‌هایی بی اشتباه از خودشون داشتن که باعث شد من دانشجو یاد نگیرم با احساس بی کفایتی، شرم و گناه ناشی از اشتباهاتم چه کنم و این فقدان یک مهارت مهم و کلیدی در حِرَف مرتبط با درمانگری میتونه باشه که در اون بروز اشتباهات غیر قابل اجتناب میتونه باشه و اگر این مهارت و اخلاق رو برای مواجهه درونی با شرم ناشی از اشتباه نداشته باشیم، به عوارضی همچون پنهان کاری درمورد خطا و کتمان اون، برخورد نامناسب با بیماری که متوجه و پیگیر خطای ماست و همینطور نپذیرفتنش منتهی میشه.

🍀 و سخن آخر دریغی بود که موقع شنیدن صحبتهاشون بر دلم نشست و اون هم مرتبط با یکی یا حداقل نزدیک انگاشتن مباحث مرتبط با حقوق و اخلاق، بود که البته در کشور ما شایع هست و شاید ناشی از کم کاری من نوعی و اصحاب اخلاق پزشکی کشور باشه که دوره‌های بازآموزی زیادی با عنوان مباحث حقوقی و اخلاقی در کشور برگزار میشه، اما شاید در بسیاری از اونها بیشتر از اخلاق، صحبت از حقوق و قانون میشه و اینکه چه کنیم از ما شکایت نشه.
حوزه اخلاق، اگر چه اشتراکهایی با حقوق داره، اما حوزه‌ای مجزا، سیال‌تر و پویاتر محسوب میشه.

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

📷 Photo

316

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

🔸فردا، ۸ جولای، تولد الیزابت کوبلر راس است.
به این مناسبت می‌توانید مطلبی که پیش‌تر در کانال منتشر شده است را https://t.me/baaghebidari ببینید.

191

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

☘️ اپیزود ۱۰۰| دکتر مهدی جوان

این صدمین اپیزود پادکست بیستوری ست و بنا به ارزشی که برامون داشت دوست داشتیم در اون یک مهمان خاص داشته باشیم و چه کسی خاص‌تر و ویژه‌تر از دکتر مهدی جوان عزیز که یکی از شناخته‌شده‌ترین و البته محبوب‌ترین چهره‌های دندان‌پزشکی ایرانه که بیشتر از دو دهه ست بخش زیادی از عمرش رو وقف آموزش به دانشجویان و دندان‌پزشکان کرده و همان‌طور که در اول گفتگو هم بهش اشاره کردم برای بسیاری از ما حکم برادر بزرگ‌تر رو داره. برادری که در مسیر آموزش چیزی از خواهرها و برادرهای کوچک‌تر، همسن و حتی بزرگ‌تر از خودش دریغ نمی‌کنه، شیوا و شنیدنی صحبت می‌کنه و هر جمله از گفتگوهاش ارزش تامل و اندیشه داره. شاید به همین دلیله که این مصاحبه نزدیک به دو ساعت به درازا کشید و باز هم کلی حرف ناگفته باقی ماند

https://youtu.be/vx9RlXnuV_Y?si=D9oaoHUq7n5SKLD4

https://www.youtube.com/watch?v=JKqGpYWbwy0

🔹بیستوری را در اینجا بشنوید
🔹 http://bistoori.ir/ https://castbox.fm/channel/بیستوری|-bistoori-id5060538?country=us
🔹 https://podcasts.google.com/feed/aHR0cHM6Ly9mZWVkcy5hY2FzdC5jb20vcHVibGljL3Nob3dzL2Jpc3Rvb3Jp?sa=X&ved=2ahUKEwiOjM-_tPr5AhXkXOUKHTS4BtsQ9sEGegQIARAC🔹 https://open.spotify.com/show/5accy75rwLo7eYjdkyiVRw?si=KrIJ-szLRFyAHcTJHcmSwg&utm_source=whatsapp🔹 https://podcasts.apple.com/us/podcast/bistoori-بیستوری/id1644497368

https://t.me/bistoori |پادکست بیستوری

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

و پیامی در راه روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد در رگها، نور خواهم ریخت و صدا درخواهم داد: ای سبدهاتان پرخواب! سیب آوردم، سیب سرخ خورشید خواهم آمد، گل یاسی به گدا خواهم داد زن زیبای جذامی را، گوشواری دیگر خواهم بخشید ... دوره گردی خواهم شد، کوچه…

279

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

. ▫️همه بی‌موقع می‌میریم بعضی آدم‌ها پیش از غروب خورشید می‌میرند، بعضی پیش از طلوع، بعضی پیش از ظهر، بعضی قبل از نیمه شب، بعضی به آخرین نهار نمی‌رسند، بعضی صبحانه فردا را تجربه نمی‌کنند، بعضی لیوانِ آبِ نیم‌خورده را به پایان‌ نمی‌برند، بعضی مهمانیِ به پایان…

216

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

قلب گِلی 💚
https://buildingtrust.org/2025/05/the-clay-heart/
2025 ABIM Foundation Building Trust Essay Contest Winner

در بیمارستانی که صداهای کدهای پزشکی بلندتر از لالایی‌ها بود و شفا با میلی‌گرم اندازه‌گیری می‌شد، پسری بود که جادو در دستانش داشت. هشت‌ساله، کوچک‌تر از سنش، طوفانی آرام با چشمان قهوه‌ای درشت و مچ‌هایی که با نوار چسب بسته شده بودند. او نام هر پرستار و ریتم هر بوق دستگاه را می‌شناخت. بیماری مثل مهمانی بلندمدت در زندگی‌اش جا خوش کرده بود، اما او به‌ندرت اجازه می‌داد شادی را از قلمرو اتاق بازی‌اش بدزدد.

من او را در حین گشت‌هایم به‌عنوان داوطلب ملاقات کردم. خواهرش هم آنجا بود. سالم، پرجنب‌وجوش و پر سر و صدا، به‌گونه‌ای که فقط خواهر و برادرهای کودکان بیمار بلدند، سعی می‌کرد سکوت‌های ناشی از بیماری را پر کند. اما من او را تماشا می‌کردم. متمرکز، آرام و دقیق با گِلش، انگار چیزی می‌ساخت که معنای عمیق‌تری از آنچه دیگران متوجه می‌شدند داشت.

یک روز بعدازظهر، وقتی یک تیکه گِل سبز تازه به او دادم، سرش را بلند کرد و زمزمه کرد: « برای دکتر ر. یه چیزی درست می‌کنم.»
دکتر ر. پزشک جوانی با چشمانی مهربان و کفش‌های کتانی به‌جای کفش‌های رسمی، که رسمیت را با راحتی عوض کرده بود، به‌جای نصیحت، گوش می‌داد و پزشکی را کمتر فرمولی و بیشتر شبیه گفت‌وگو پرکتیس میکرد. کسی که با بچه‌ها طوری صحبت نمی‌کرد که انگار شیشه‌اند.

دست‌های پسر با دقت حرکت می‌کردند، نه فقط یک شکل، بلکه یک تشکر را می‌ساختند. گفت: «اون قراره منو زود خوب کنه»، انگار این هم چیزی بود که باید منتظرش باشد، مثل زنگ تفریح. «برای همین می‌خوام بهش چیزی بدم که اگه یادم رفت، داشته باشه.»

آن موقع نمی‌دانستم که عمل جراحی برای صبح روز بعد برنامه‌ریزی شده بود. نمی‌دانستم که هدیه‌اش فقط یک کاردستی نبود. راهی بود برای نگه‌داشتن چیزی آشنا، در صورتی که بعد از عمل همه‌چیز متفاوت به نظر برسد. سرعت بیمارستان جایی برای احساسات باقی نمی‌گذارد. پرستاری که عجله داشت، نگاهی به مجسمه گِلی انداخت و گفت: «قشنگه، عزیزم»، و سپس شتابان رفت. او نیازی به تشویق نداشت، فقط کسی را می‌خواست که به تمام شدن کارش اهمیت دهد.
من اما اهمیت دادم. وقتی قلب گِلی را به من داد – کوچک، کج و کوله و سبز – میدونستم چه چیزی دارد به من می‌دهد. سبز. رنگ چیزهای رو به رشد. امید. چیزی که از دیوارهای سفید و سردی که سعی داشتند دنیای او را کوچک کنند، فراتر میرفت پرسید: «می‌تونی بهش بدی؟» صدایش به‌ سختی بلندتر از صدای قطره‌چکان کنارش بود. «اگه بعد از عمل یادم رفت.»

دکتر ر. را بین مریض‌ها پیدا کردم. وقتی هدیه را به او دادم، که هنوز لبه‌هایش چه از نظر ظاهری و چه احساسی، نرم بود.  مکث کرد. لحظه‌ای چیزی نگفت. سپس سر تکان داد، دستش را دور آن بست و زمزمه کرد: «مراقبش هستم.»

روز بعد، اتاق بازی ساکت بود.نه خنده‌ای، نه خواهری، نه گِلی زیر ناخن‌ها. فقط سکوت و سنگینی‌ای که وقتی امید خیلی سریع می‌رود، به جا می‌ماند. بعداً فهمیدم که عمل جراحی پیچیدگی‌هایی داشت. نه کشنده، اما ترسناک. به‌قدری که تیمی را که به تاب‌آوری کودکان عادت کرده بود، تکان داد. به‌قدری که دکتر ر. آن قلب گِلی را تمام آن هفته در جیب روپوشش نگه داشت.

پسر چند روز بعد برگشت، آهسته‌تر، لاغرتر، با سینه‌ای بخیه‌شده و چشمانی خسته. وقتی من را دید، لبخندش مثل بهار پس از زمستانی سخت شکوفا شد. پرسید: «دوستش داشت؟» راستش را گفتم: «نگهش داشت.» ولی بقیه را نگفتم. اینکه گاهی کوچک‌ترین هدایا همان‌هایی هستند که در آدم‌ها ریشه می‌دوانند.

در پزشکی، اعتماد اغلب چیزی تلقی می‌شود که با مهارت، مدرک و دقت به دست می‌آید. اما در آن اتاق، در آن لحظه، از چیزی نرم‌تر ساخته شد: حضور. احترام. گوش دادن وقتی کودکی می‌گوید: «این مهمه.»
این لحظه باعث شد به این فکر کنم که حرفه‌ای‌گری چطور از رسمیت خشک به حضور، همدلی و روان بودن در احساسات در حال تحول است.
پزشکی زمانی فاصله، خویشتنداری، کفش‌های براق و دست‌های تمرین‌کرده را طلب می‌کرد. اما بچه‌هایی که دیدم، اهمیتی نمی‌دادند چند روپوش سفید داری. برایشان مهم بود که رنگ مورد علاقه‌شان را به خاطر داشته باشی. اینکه روی زمین کاشی‌دار چهارزانو بنشینی و به شکل دادن تکه‌ای از قلبشان کمک کنی.

آن لحظه تعریف من از حضور در مراقبت‌های بهداشتی را تغییر داد، نه فقط به‌صورت فیزیکی، بلکه احساسی، کامل و بدون خودبینی. آن روز فهمیدم که شفا همیشه در درمان نیست. گاهی در این است که حتی در اتاقی پر از قوانین و پروتکل‌های استریل، کودکی می‌تواند هدیه‌ای نه فقط از گِل، بلکه از اعتماد بدهد. این درس را با خودم نگه می‌دارم.
و گاهی، حرفه‌ای‌ترین کاری که می‌توانی بکنی این است که زانو بزنی، آن را بگیری و هرگز رهایش نکنی.


https://buildingtrust.org/2025/05/the-clay-heart/

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

🍀🍀 سه عزیز دیگری که در این پنل کنار اونها ارایه خواهم داشت، هر کدام مسیرهای متفاوتی رو در کنار حرفه‌ی دندانپزشکی پیش گرفتن و دغدغه‌های متفاوتی دارن:

🍃 دکتر علیرضا صالحی، دندانپزشک و ارشد جامعه شناسی، نویسنده کتاب "اقتدار پزشکی، از خشونت تا دگر فهمی"، کتابی ویژه در حوزه جامعه‌شناسی پزشکی که بر اساس پایان‌نامه دوره ارشد ایشون نوشته شده

🌾 دکتر علی مرسلی، متخصص درمان ریشه، پایه‌گذار پادکست رادیو آدمیزاد که به مصاحبه و گفتگو با افراد صاحب نظر با نگاه‌های متفاوت در حوزه‌ی مباحث انسانی مرتبط با سلامت می‌پردازه‌. ایشون جزو اون دست دندانپزشکانی هستن که مباحث مرتبط با اخلاق همیشه براشون پررنگ بوده

🌲 دکتر شهاب دانشور، دندانپزشک و مسافری که در مسیر دنبال کردن دغدغه‌هاش به هلند رفته و ارشد انسان‌شناسی پزشکی خونده و الان هم دکترای مطالعات اجتماعی می‌خونه

اگر تهران هستید، ازتون دعوت میکنم که پنجشنبه این هفته، هشتم خرداد، در مجموعه تجاری ایران مال (که اگر دست خودم بود عمرا کنگره توش برگزار نمی‌کردم 🧐) تشریف بیارید 🌺🙏

به امید دیدار

204

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۳۷

.
▫️همه بی‌موقع می‌میریم

بعضی آدم‌ها پیش از غروب خورشید می‌میرند، بعضی پیش از طلوع، بعضی پیش از ظهر، بعضی قبل از نیمه شب، بعضی به آخرین نهار نمی‌رسند، بعضی صبحانه فردا را تجربه نمی‌کنند، بعضی لیوانِ آبِ نیم‌خورده را به پایان‌ نمی‌برند، بعضی مهمانیِ به پایان نرسیده را، بعضی تحصیلِ تمام نشده را، بعضی کارِ نیمه‌کاره را و ... . تقریباً همه آدم‌ها بی‌موقع می‌میرند، بدموقع از دنیا می‌روند، نیمه‌کاره رها می‌کنند، ول می‌کنند. امّا یک حقیقت وجود دارد: آدم‌ها بالاخره می‌میرند. من هم می‌میرم. وسطِ قصّه می‌میرم، جایی که قرار نبود می‌میرم، دنیا را می‌گذارم برای بقیه و می‌میرم. تو هم می‌میری. چه حقیقتِ بدیهیِ جالبی: یا من پیش از تو می‌میرم یا تو پیش از من می‌میری. یکی از ما کمی از جهانِ پس از دیگری را تجربه می‌کند. شاید هم با هم بمیریم. دنیای پس از من و تو چه می‌شود؟ به کجا می‌رود؟ آدم‌ها بعد از من و تو با دنیا چه کار می‌کنند؟ همینطور همدیگر را اذیت می‌کنند؟ شر به پا می‌کنند هرکجا دستشان رسید؟

فکرش را بکن، دوباره آدم‌هایی می‌آیند در این دنیا و مثل ما سردرگم می‌شوند. فکر می‌کنند، کتاب می‌خوانند، کتاب می‌نویسند، می‌خندند، گریه می‌کنند، عاشق می‌شوند، فکر می‌کنند رسیده‌اند و دوباره گم می‌شوند. سفر می‌کنند، خودشان را پیدا می‌کنند، دوباره گم می‌شوند. تنها می‌شوند، هم را پیدا می‌کنند، بعد با هم گم می‌شوند، از هم گم می‌شوند.

اوووه، چه دوباره شلوغ است دنیا بعد از من و تو. دوباره میلیاردها آدم می‌آیند و همدیگر را نمی‌شناسند و می‌روند. دریا را تماشا می‌کنند و می‌روند، برگ درختان را لمس می‌کنند و می‌روند. به چشم‌های هم نگاه می‌کنند و می‌روند. بار دنیا را سنگین و شاید سبک می‌کنند و می‌روند. پیش از ظهر می‌روند، پیش از غروب، پیش از نیمه‌شب، پیش از آخرین وعده نهار.

https://t.me/TheWorldasISee

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

خانه روایت در سلامت 🏡📝 📓🩺

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Reza Pahlavi | رضا پهلوی

Net Account | نت اكانت

مسلسل الاسيرة مدبلج

⚀بیـــماریهای زنان⚀

کانال دوازدهم | کنکور ۱۴۰۵

متجر MODRIĊ

جوهرة القصر

مسلسلات هندية مترجمة

کانال‌های تلگرام مرتبط

Reza Pahlavi | رضا پهلوی

Net Account | نت اكانت

مسلسل الاسيرة مدبلج

⚀بیـــماریهای زنان⚀

کانال دوازدهم | کنکور ۱۴۰۵

متجر MODRIĊ

جوهرة القصر

مسلسلات هندية مترجمة

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها