شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @official_iau_shiraz

۰

۲k عضو

به‌روزرسانی شده: May 18, 2026 at 10:03 AM

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

این کانل، تنها کانال رسمی دانشکده روانشناسی دانشگاه آزاد است که صرفا اخبار رسمی و نایید شده را منتشر می‌کند مدیر کانال و نماینده دانشجویان دانشکده روانشناسی سید محمد مهدی موسوی منزه است شماره تماس: 09175010478 (پیام ندهید، تماس بگیرید)

@official_iau_shiraz is a growing community focused on 09175010478 and related topics

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

+2

رتبه‌بندی زبان

#45

+1

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (5 روز گذشته)

مجموع: 2.0K

رشد 24 ساعت: +0 0%

Loading...

رتبه‌بندی

ورود لازم است

Loading...

Loading recommended channels...

آخرین پست‌ها

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

اطلاعیه و خبر نسخه مخصوص نسل Z 😎🔥 📢 بچه‌هااااا خبر داغ رسید! سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۴۰۴ دانشگاه آزاد فارس کلاً تعطیییییله! 😍 یعنی چی؟ یعنی: 🎓 هیچ کلاسی تشکیل نمیشه ❌ امتحان جامع‌تون هم کنسل شد (آخیش!) ⏳ زمان جدید امتحانا رو بعداً میگن، فعلاً استراحت! 💼 حتی بخش…

1,790

0

0

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

اطلاعیه و خبر. (این خبر اشتباه است با عرض پوزش)

نسخه مخصوص نسل Z 😎🔥

📢 بچه‌هااااا خبر داغ رسید!
دوشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۴ دانشگاه آزاد فارس کلاً تعطیییییله! 😍
یعنی چی؟ یعنی:
🎓 هیچ کلاسی تشکیل نمیشه
💼 حتی بخش اداری هم تعطیله… یعنی دانشگاه رسماً خوابیده!

برید حالشو ببرید و وانمود کنید که خیلی نگران درس‌هاتونید 😅✨
— روابط عمومی دانشگاه البته به زبان ما 😉


---

نسخه رسمی و اداری

🔴 بر اساس اعلام استانداری فارس، کلیه کلاس‌های آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی استان فارس در روز دوشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۴ تعطیل می‌باشد.

🔸 همچنین طبق هماهنگی انجام‌شده با معاونت توسعه استانداری، بخش‌های اداری دانشگاه در روز دوشنبه تعطیل خواهند بود.

✍ اداره‌کل روابط عمومی دانشگاه آزاد اسلامی استان فارس و شیراز

2,130

6

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

اطلاعیه و خبر نسخه مخصوص نسل Z 😎🔥 📢 بچه‌هااااا خبر داغ رسید! سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۴۰۴ دانشگاه آزاد فارس کلاً تعطیییییله! 😍 یعنی چی؟ یعنی: 🎓 هیچ کلاسی تشکیل نمیشه ❌ امتحان جامع‌تون هم کنسل شد (آخیش!) ⏳ زمان جدید امتحانا رو بعداً میگن، فعلاً استراحت! 💼 حتی بخش…

1,840

0

0

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

" یادداشت‌هایی از جنس . . . "
یادداشت ش.3.3: 'آگاهیِ گریزنده: جایی که انسان از سقف شناخت خود عبور می‌کند'


نوجوانی که روزی دوچرخه را به‌مثابه نقشه‌ای زنده خوانده بود، در جوانی به سمت آسمان کشیده شد.
در اولین روز مدرسهٔ پرواز، وقتی هواپیمای کوچک آموزشی روی باند لرزید،
احساس کرد دوباره در حال لمس همان لرزشی‌ست که سال‌ها قبل روی پتو تجربه کرده بود—
اما این بار لرزش، درون موتور بود؛ درون جهان.

هر پرواز، یک «آزمون پیش‌بینی» بود.
جوان باید یاد می‌گرفت پیش از وقوع اتفاق واکنش نشان دهد؛
نوعی feed-forward processing که مغز انسان فقط در موقعیت‌های شدید فعال می‌کند.
ارتفاع، باد، تغییر فشار، و صدای موتور مثل داده‌هایی بودند که به‌صورت خام در لحظه به مغزش می‌ریختند.
این داده‌ها باید سریع تبدیل می‌شدند به «حس موقعیت»—situational awareness.

مربی پرواز کنارش نشسته بود؛
مردی آرام که بیشتر نگاه می‌کرد تا حرف بزند.
گاهی، میان توضیح‌ها، جمله‌هایی می‌گفت که شبیه توصیه بودند اما در عمق، به لایه‌های شناختی مربوط می‌شدند:
«تو فقط هواپیما را نمی‌بینی؛
هواپیما هم تو را می‌بیند.»
یا
«قبل از این که بترسی، باید بفهمی چرا می‌ترسی.»

این‌ها فقط راهنمایی نبودند؛
فعال‌سازی مستقیم metacognitive monitoring بودند:
توانایی تماشا کردن خود در لحظهٔ عملکرد.

اولین بار که جوان هواپیما را تنها بالا برد،
جهان زیر پایش مثل یک صفحهٔ صاف عقب رفت.
زمین کوچکتر شد و زمان بزرگ‌تر.
ارتفاع او را از قید «درجا بودن» جدا کرد؛
چیزی شبیه همان چیزی که کوپر در اینتراستلار در اولین خروجش از جو تجربه کرد:
ترکیب شوق، ترس، و حس «عبور از لایهٔ قبلی».

اما این تازه لایهٔ اول بود.

سال‌ها بعد، جوان وارد آموزش خلبانی جنگی شد؛
جایی که سرعت، از آستانهٔ طبیعی بدن بالاتر می‌زد.
در این دنیا، واکنش معنایی نداشت؛
همه چیز بر anticipatory modeling بنا شده بود.
او باید قبل از آنکه مغزش «ترس» را ثبت کند، حرکت انجام می‌داد.
سیستم عصبی مجبور بود بر مدل‌های پیش‌بینی تکیه کند، درست مثل خلبان‌های اینتراستلار که هنگام ورود به نزدیکی سیاهچاله، زمان را نه خطی، بلکه لایه‌لایه تجربه می‌کردند.

در کابین جت جنگی، جهان تقسیم می‌شد به دو بخش:

بالا —‌جایی که قوانین فیزیک با پوست انسان مذاکره می‌کنند،
پایین —‌جایی که جهان روزمره جاری‌ست؛ خاکی، زمینی، محدود.

جوان میان این دو جهان حرکت می‌کرد.
در ارتفاع بالا، سرعت به‌حدی بود که مغز نمی‌توانست «حال» را تجربه کند؛
مجبور بود ترکیبی از گذشته و آینده را در لحظه حس کند—
حالت خاصی که در علوم شناختی به آن temporal dilation under stress می‌گویند.
زمان کش می‌آمد؛
لحظه‌ها می‌لرزیدند.
حس می‌کرد در یک «آتاقِ میان‌زمانی» پرواز می‌کند.

در یکی از پروازهای تمرینی،
وقتی جت از دیوارهٔ مه بیرون زد،
جوان ناگهان احساس کرد زمان پاره شد.
نه به‌معنای شاعرانه،
به‌معنای واقعیِ ادراکی.
تصاویر در ذهنش ظاهر شدند:
پتو،
دست پدر،
اولین دوچرخه،
صدای مربی رانندگی،
این‌بار با صدای موتور جت درهم‌تنیده.

این‌ها خاطره نبودند؛
«کلاسترهای حافظهٔ ضمی» بودند—implicit memory clusters—
طرح‌هایی که فقط در حالت‌های ادراکی نامعمول فعال می‌شوند؛
در مرز آگاهی، جایی که بدن و جهان دربارهٔ آینده تصمیم می‌گیرند.

در همان لحظه،
برای اولین بار، جوان حس کرد که رشد انسان خطی نیست؛
بیشتر شبیه مدارهایی‌ست که به یک مرکز بازمی‌گردند.
مثل سفر میان‌ستاره‌ای که از میان کرم‌چاله‌ها می‌گذرد،
اما در نهایت دوباره به نقطه‌ای آشنا می‌رسد—
نه همان نقطه،
اما نقطه‌ای از همان جنس.

وقتی جت بر باند نشست،
بدنش لرزید.
اما لرزشی نبود که از ترس بیاید.
شبیه لرزشی بود که کودک در اولین قدم‌ها حس می‌کرد—
آمیزه‌ای از کشف، تعادل تازه و «آگاهی از بودن».

در کابین را باز کرد.
گرمای باند،
بوی سوخت،
صدای موتورهای دور،
همه مثل نشانه‌هایی بودند که باید خوانده می‌شدند؛
نشانه‌هایی در همان «زبان جهان»
که روزی نوجوانی با دوچرخه یاد گرفته بود.

او فهمید مرحله‌ای تازه آغاز شده،
مرحله‌ای که نه نام دارد و نه نقشه؛
مثل ورود به آن کتابخانهٔ بی‌انتها که کوپر در انتهای اینتراستلار دید—
جایی که گذشته و آینده، بالا و پایین،
همه در دل یک سطح واحد ایستاده‌اند
و فقط یک چیز باقی می‌ماند:
توان ادامه‌دادن.


«هر کس بر حسب اندیشه‌اش بر من نانی نهاد؛ اما حکمِ ادب نام می‌خواهد.»

امضای شناختیِ
سید محمدمهدی موسوی منزه
09/09/1404

پیوستار اندیشه:

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

اطلاعیه و خبر

نسخه مخصوص نسل Z 😎🔥

📢 بچه‌هااااا خبر داغ رسید!
سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۴۰۴ دانشگاه آزاد فارس کلاً تعطیییییله! 😍
یعنی چی؟ یعنی:
🎓 هیچ کلاسی تشکیل نمیشه
❌ امتحان جامع‌تون هم کنسل شد (آخیش!)
⏳ زمان جدید امتحانا رو بعداً میگن، فعلاً استراحت!
💼 حتی بخش اداری هم تعطیله… یعنی دانشگاه رسماً خوابیده!

برید حالشو ببرید و وانمود کنید که خیلی نگران درس‌هاتونید 😅✨
— روابط عمومی دانشگاه البته به زبان ما 😉


---

نسخه رسمی و اداری

🔴 بر اساس اعلام استانداری فارس، کلیه کلاس‌های آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی استان فارس در روز سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۴۰۴ تعطیل می‌باشد.
🔹 آزمون‌های جامع برنامه‌ریزی‌شده برای این روز نیز لغو شده و تاریخ جدید برگزاری آن‌ها متعاقباً اعلام خواهد شد.
🔸 همچنین طبق هماهنگی انجام‌شده با معاونت توسعه استانداری، بخش‌های اداری دانشگاه در روز سه‌شنبه تعطیل خواهند بود.

✍ اداره‌کل روابط عمومی دانشگاه آزاد اسلامی استان فارس و شیراز


اراباط با ما:

2,050

2

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

🎥 Video

«گذر از آستانه‌ها: وقتی زمان می‌شکند و انسان ادامه می‌دهد»

پیوستار اندیشه:

1,020

1

0

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

" یادداشت‌هایی از جنس . . . "
یادداشت ش.3.2: 'معنای سرگردان: جایی که جهان، نشانه‌هایش را پس می‌گیرد'


سال‌ها گذشته بود.
کودکی که جهان را از روی پتوها و دیوارها می‌فهمید، حالا با بدنی هماهنگ‌تر و ذهنی جویاتر وارد مرحله‌ای شده بود که به‌سادگی نمی‌شد برایش نام گذاشت.
دیگر جهان مجموعه‌ای از سیاره‌ها نبود—
بیشتر شبیه «نقشه‌ای که باید خوانده شود» شده بود.
همان «زبان جهان» که سانتیاگو بعدها در بیابان‌ها دنبال کرد، در این نوجوان در نسخه‌ای خام و ابتدایی در حال بیدار شدن بود.

اولین نشانهٔ این بیداری، دوچرخه بود.
دوچرخه برای کودکان وسیلهٔ بازی است،
اما برای مغز نوجوان، آزمایشگاهی برای dynamic balance،
برای anticipatory postural adjustments،
و برای «مهار لحظه‌ای ترس».

پدر پشت زین را گرفته بود.
باد خفیف عصرگاهی پوست نوجوان را قلقلک می‌داد.
وقتی پدر بی‌صدا رهایش کرد،
این رهاشدن نه خیانت بود، نه جسارت؛
یک «درمان‌ وابسته به خطر» بود—controlled failure.
لحظه‌ای بود که سیستم‌های ترس و انگیزش در مغز، مجبور شدند بدون کمک بیرونی با هم مذاکره کنند.

چرخ‌ها لرزیدند،
بدن نوجوان به جلو پرت شد،
اما آسیبی ندید.
تنها چیزی که حس کرد، این بود که جهان لحظه‌ای با او «حرف زد».
مثل لحظه‌ای که کیمیاگر به سانتیاگو گفت:
«وقتی چیزی را واقعاً بخواهی، تمام کائنات دست‌به‌دست هم می‌دهند تا آن را به دست آوری.»

از همان روز،
دوچرخه فقط ذی‌قیمت نبود؛
نماد بود.
نماد آغاز «خودانگیختگی جهت‌دار»—autonomy initiation.
نوجوان از آن پس هر مسیر جدیدی را یک رمز می‌دید:
کوچه‌ای که قبلاً نرفته بود،
دیوارهایی با شکل‌های متفاوت،
صدایی که از دور می‌آمد.

همهٔ این‌ها برای او «نشانه» بودند—semantic cues.
همان نشانه‌هایی که بعدها در روان‌تحلیلگری به نام «نشانه‌پردازی» شناخته شدند.

کم‌کم ذهن نوجوان درگیر پرسش‌ها شد؛
پرسش‌هایی که کسی به او یاد نداده بود:
«چرا این راه را بروم؟»
«چرا این صدا را دنبال می‌کنم؟»
«اگر مسیر جای دیگری باشد چه؟»

این‌ها همان خطوط ابتدایی «جست‌وجوی معنا» بودند؛
فرآیندی که ریشه‌اش در cognitive flexibility است و سقفش در «معنابخشی خودراهبر»—self-authored meaning making.

رانندگی شروع شد.
کلاچ، فرمان، آینه‌ها، سرعت نسبی، جاده.

برای اولین بار،
نوجوان با سیستمی مواجه شد که کوچک‌ترین خطایش یک پیامد واقعی داشت.
دیگر دوچرخه‌ای نبود که با زمین خوردن فقط زانو بساید.
در رانندگی، مغز او مجبور شد visuomotor integration را در سطحی جدید فعال کند.
هر تابلو یک پیام بود،
هر پیچ یک سناریوی پیش‌بینی—prospective awareness.

مربی رانندگی چیز زیادی نمی‌گفت،
اما یک جمله‌اش در ذهن نوجوان حک شد:
«باید فراتر از جلوی ماشین نگاه کنی.»
این جمله بعدها یکی از محورهای تفکر نوجوان شد—
یکی از اصول شناختی که در تصمیم‌گیری‌های بزرگ زندگی دیده می‌شود:
توجه از پیش‌رو، به آیندهٔ محتمل.

در همین سال‌ها، نوجوان با اولین رگه‌های «بحران» مواجه شد.
بحرانی نرم، اما واقعی.
نه افسردگی، نه سردرگمی؛
یک نوع «لرزش معنا».
همان لرزشی که سانتیاگو شب قبل از رفتن به بیابان تجربه کرد،
وقتی فهمید دیگر راه بازگشتی وجود ندارد،
چون پرسش درونش از پاسخ بزرگ‌تر شده بود.

نوجوان، در پشت فرمان، یک روز ناگهان متوجه شد نگاهش بیشتر از جاده به افق می‌رود.
انگار بدنش فرمان را نگه می‌داشت،
اما ذهنش در جایی دورتر می‌پرسید:
«چیزی فراتر از این مسیر هست؟
یا مقصد فقط همین است؟»

این پرسش،
نقطهٔ گذر از رشد حرکتی به رشد معنایی بود—
transition from sensorimotor self to narrative self.

در همین دوران،
خانه دیگر کهکشان کوچک فصل اول نبود.
به جایی تبدیل شد که نوجوان از آن «حرکت» می‌کرد،
نه به جایی که برمی‌گشت.

او کم‌کم یاد گرفت:
ثبات همیشه در نقطهٔ شروع نیست،
گاهی در همان حرکت است.
در همان لرزشِ دوچرخه،
در همان پیچ رانندگی،
در همان لحظه‌ای که نمی‌دانی کجا می‌روی،
اما حس می‌کنی باید بروی.

و جست‌وجوی او
همین‌جا شروع شد—
نه با نقشه،
نه با مقصد،
بلکه با نخستین لحظه‌ای که در بدنش صدایی آرام شنید:
«راهی هست،
اما برای فهمیدنش،
باید حرکت کنی.»


«هر کس بر حسب اندیشه‌اش بر من نانی نهاد؛ اما حکمِ ادب نام می‌خواهد.»

امضای شناختیِ
سید محمدمهدی موسوی منزه
05/09/1404

پیوستار اندیشه:

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

" یادداشت‌هایی از جنس . . . "
یادداشت ش.3.1: 'زیست‌جهانِ نخستین: جایی که بدن، جهان را اختراع می‌کند'


جهان از میان چین‌های یک پتو آغاز شد.
نوزاد در نور کم‌رنگ صبح، در میان برجستگی‌های پارچه غلت می‌زد؛ هر چین مثل کوه آتشفشانی کوچکی بود، هر فرورفتگی مثل چالهٔ یک سیاره. مادر که او را آرام قل می‌داد، شبیه کسی بود که ستاره‌ای کوچک را در مدارهای تازه می‌چرخاند؛ همان‌طور که مرد فانوس‌دار هر روز ستاره‌اش را روشن و خاموش می‌کرد، مادر نیز جهان جسم کودک را با ریتمی آرام تنظیم می‌کرد.

این قل‌دادن‌های ساده، نخستین شکل تنظیم مشترک بودند؛ تماس‌هایی که شبکه‌های بدنی نوزاد را وادار می‌کردند به هم متصل شوند. کودک هنوز نمی‌فهمید «خود» چیست، اما هر بار که دستش تکان می‌خورد و پتو به شکلی پاسخ می‌داد، چیزی شبیه رابطهٔ علت و معلول در مغز نیمه‌ساخته‌اش روشن می‌شد؛ همان نوع رابطه‌ای که شازده‌کوچولو از روباه یاد گرفت: «اگر به من نزدیک شوی، من هم به تو نزدیک می‌شوم.»

چند ماه بعد، جهانش بزرگ‌تر شد.
زیر میز، پشت مبل، کنج دیوار—این‌ها برای چشم‌های کودک چیزی شبیه سیاره‌هایی با خلق‌وخوهای متفاوت بودند.
حرکت چهاردست‌وپا فقط پیشرفت عضلات نبود؛ یک فعال‌سازی کامل سیستم‌های دو نیم‌کرهٔ مغز بود؛ همان bi-hemispheric coordination که پایهٔ نقشه‌برداری شناختی می‌شود. هر بار که زانو بر زمین می‌زد، مثل این بود که مختصات یک سیاره را ثبت می‌کند.

خانه برای او یک کهکشان کوچک بود.
در نگاه مادر فقط چند اتاق بود،
اما در نگاه کودک، جهان‌هایی با بادها، سایه‌ها و صداهای مختلف.
روان‌شناس می‌داند اینجا همان مرحلهٔ شکل‌گیری مرز میان «من» و «دیگری» است—self–other boundary.
اما برای کودک، هر لبخند مادر فقط نور بود؛
هر صدای پدر، مثل بادی که در سیارهٔ دیگری می‌وزد.

ایستادن زمانی اتفاق افتاد که کودک انگشت پدر را گرفت.
ایستادن فقط بالا آمدن نبود؛ اولین تجربهٔ motor autonomy بود.
انگشت پدر مثل طناب نوری بود که کودک را از سیارهٔ روی زمین به لایه‌ای بالاتر می‌بُرد. در همین لحظه، چیزی شبیه «اعتماد اولیه»—basic trust—بی‌آنکه کودک بداند، درونش شکل گرفت؛ همان اعتمادی که شازده‌کوچولو در برخوردش با گل تجربه کرده بود: شکننده، اما بنیادین.

راه رفتن آغاز شد.
اول با لرزش، بعد با افتادن‌های پشت‌سر‌هم.
افتادن‌ها برای کودک شکست نبودند؛
مثل تغییر جهت باد بودند.
او هر بار که بلند می‌شد، جهان را از زاویه‌ای کمی متفاوت می‌دید—و همین تفاوت‌های کوچک، شبکه‌های حسی-حرکتی را دوباره تنظیم می‌کردند؛ sensorimotor anticipation در حال تثبیت بود.

وقتی شروع به دویدن کرد،
باد به صورتش خورد؛
چیزی در او فعال شد که هنوز نام نداشت.
هوا مثل حرف‌زدن یک سیارهٔ تازه بود.

در آن دویدن‌های نامتعادل اولیه،
در آن خنده‌های بی‌دلیل،
در آن تلاش برای رسیدن به توپ، سایه، یا نور،
کودک پایه‌های چیزی را می‌ساخت که بعدها «جهت‌مندی»، «ادراک محیط»، و «خودانگیختگی» نامیده شد.

و خانه—
همان خانهٔ کوچک—
برای او حالا مجموعه‌ای بود از سیاراتی که همه را با بدنش تجربه کرده بود؛
سیاراتی که هر کدام قانون خاص خود را داشتند، نوری متفاوت، صدایی خاص.
کودک بدون دانستن نام‌ها، جهان را با یک سیستم حسی-عاطفی یکپارچه رمزگذاری می‌کرد.

در این فصل،
تا پیش از آنکه وارد دوچرخه‌سواری، معنا، سفر و بحران شود،
تمام چیزی که داشت
بدن بود،
لمس بود،
صدا بود،
و جهان‌هایی کوچک و خام که در سکوت خانه در حال شکل‌گیری بودند—
به همان سادگی و به همان عظمت که شازده‌کوچولو جهانش را از روی سیارهٔ کوچک B-612 بنا کرد.


«هر کس بر حسب اندیشه‌اش بر من نانی نهاد؛ اما حکمِ ادب نام می‌خواهد.»

امضای شناختیِ
سید محمدمهدی موسوی منزه
03/09/1404

پیوستار اندیشه:

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

🎥 Video

«جست‌وجوی نشانه‌ها: راهی که با خواندن جهان آغاز می‌شود»

پیوستار اندیشه:

984

2

0

شبکه اطلاع‌رسانی دانشگاه آزاد شیراز (ش.ا.د)

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۵۳

🎥 Video

«ریشهٔ محبت: تنها گلی که جهان تو را ساخت»

پیوستار اندبشه:

1,020

0

0

Showing 10 of 10 posts

No more posts