Critic l مریم نصر

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @neocritic

۳k عضو

به‌روزرسانی شده: May 5, 2026 at 7:03 PM

Critic l مریم نصر

«بودن در زمانه خود … مخالفت با زمانه خود است، بودنِ نقاد در زمانه خود است، بیرون از قاب زمانه بودن است» فرانسواز دستور تماس: Maryam.nasr[at] gmail.com

@neocritic is a growing community focused on gmailcom and maryamnasrat and related topics

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

مجموع: 3.0K

رشد 24 ساعت: -3 0%

آخرین پست‌ها

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

📷 Photo

سوخت آن سان که ندیدند تنش را حتّی
گرد خاکستری پیرهنش را حتّی

محمدعلی مجاهدی (پروانه)

817

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

✍🏻

دیروز بعد از چهل روز، از پله‌ها که پایین می‌رفتم لرز خفیفی داشتم. آخرین خاطره‌ام از مترو مربوط به ۹ اسفند و هروله آدم‌ها بود برای رسیدن به عزیزانشان در شهری که از ترافیک قفل شده و در واگن‌هایی که تراکم و هجوم جمعیت اجازه نمی‌داد درهایش بسته شود و قطار حرکت کند.

دیروز هم مترو شلوغ بود. بیشتر جمعیت زنان چادری بودند با کودکانشان، پرچم و پوستر و تسبیح به دست. جمعیت بزرگی که چون اغلب جلوی چشم ما نیستند خیال می‌کنیم کم‌اند. زن‌هایی که چه شاغل و چه خانه‌دار عموماً خودشان را وقف خانواده و کارهای فرهنگی در حلقه‌های همفکر کرده‌اند. معمولا تفریحاتشان خانوادگی است و دورهمی‌هایشان به بهانه‌های مذهبی. حضور پررنگ عمومی آنها عموماً در انتخابات دیده می‌شود و مراسم مذهبی و تجمعات حکومتی. می‌شنیدمشان. در جریان اخبار بودند و تحلیل‌های منسجمی هم داشتند. نگرانی محوری تاثیر «آتش‌بس» بود و اختلاف نظرشان تاثیر آن بر انسجام نیروهای انقلاب.
یکی بلند درخواست صلوات بلند کرد. جز همان خانم‌ها کسی اجابتش نکرد. ماسک به‌صورت داشت، ولی از حالت چشمانش به نظرم رسید دلسرد شد.
۰۰۰
به دوستانم رسیدم. دوستم درباره «کیف بقا» پرسید و اینکه بهت نمیاد مقید باشی به «انواع کیف». برایش تعریف کردم صبح روز دوم جنگ صدای جیغ‌های جان‌خراشی ما را از جا پراند. کسی همه زنگ‌های ساختمان را پشت سرهم فشار می‌داد، بارها و بارها. وسط کوچه جیغ می‌کشید و کلمات نامفهومی برزبان می‌آورد و دوباره زنگ... اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که باید خانه را تخلیه کنیم و خودم را سرزنش کردم چرا کیفی نبستم برای خروج اضطراری. این بود که انواع کیف‌ها مهم شد.
(آیفون را که برداشتم متوجه شدم ناسزا می‌گوید. مدتی که گذشت و خبری نشد روی پشت‌بام رفتم و جمعیت زنان و مردان سیاهپوشی را دیدم که سمت مترو می‌روند. حدس زدم کسی از پنجره یکی از ساختمان‌ها اهانتی کرده که چنان واکنشی داشته است.)
...

خیابان‌های مرکز شهر شلوغ بود. آدم‌ها و ماشین‌ها و عکس‌ها و پرچم‌ها. زنی با حجاب اختیاری کنار ما ایستاده بود. بلند پشت تلفن گفت «باز صدای عرعر اینا بلند شد... صدات نمیاد». به دوستم گفتم «عجیبه فراگیری استفاده از لفظ «عر عر» برای تجمعات خیابانی». پوزخند زد. گفت «معلومه اینترنشنال نمی‌بینیا. کاری که صداوسیما برای اون‌ها می‌کنه اینترنشنال برای اینا انجام می‌ده. از ایجاد اولویت تا ساخت سریع توجیه تا ساختن کلمه و ترکیبات تازه! میلیون‌ها آدم هم این وسط گرفتار جنگ و عذاب و تناقض و اختلاف خانوادگی و...»
...

ظاهراً رسالت اصلی رسانه‌ها شده توسعه «فرهنگ نفرت» در دو جامعه موازی در ایران. اینترنت هم که نیست، دانشگاهیان مستقل هم که پیشاپیش در هردوجبهه نامعتبر شده‌‌اند؛ با خیال آسوده دیگری‌سازی، ساده‌سازی، کلیشه‌سازی، عادی‌سازی و جاری کردن نفرت و خشونت در کلمات و رفتارهای زندگی روزمره میان میلیون‌ها مردمی که ناگزیر و در هر صورت باید باهم و درکنار هم زندگی کنند.

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

.

[ایده] اسرائیل نفرینی است بر دوش جهان... گویی طرحی درکار بوده باشد، همه چیز آلوده و پلید می‌گردد، تا به روشنی تمام نشان داده شود که: بنگرید! اینک شر!
سیمون وی، جاذبه و رحمت، ترجمه بهزاد حسین‌زاده

1,560

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

✍🏻
کیف بقا

دیشب دوستم زنگ زد که چیزی بگو تا اضطرابم کم شود. چند روز قبل نزدیک منزل‌شان را زده بودند و شیشه‌ها ریخته بود. گفت در عرض چند دقیقه آمدند رسیدگی کردند و خیلی اثر داشت بر آرامش و رفع احساس بی‌پناهی. برای اینکه من هم کاری کرده باشم توصیه‌هایی را تکرار کردم که داشت دست به دست می‌شد: بنزین بزن، آب بردار، گوشی‌ها و لپ‌تاپها را شارژ کن، اگه لباسی داری امشب بشوی، دوش بگیر... حرفم را قطع کرد که همه این کارها را کرده و وصیت‌نامه هم نوشته. پرسید «تو ننوشتی؟». گفتم «وصیت خاصی ندارم.» گفت ولی من سفارشی هم برای تو دارم. «من همیشه مخالف تندروی بودم، نگذار کشته شدن من خوراک تندروها بشه» شوخی کردیم. خندیدیم. اضطرابمان را پذیرفتیم.

تا نیمه شب خبر می‌دیدیم و گفتگوهای مجازی در «بله» براه بود که خوابم برد. پیش از سحر متوجه شدم همسرم بیدار است. از جا جستم که «چی شده؟»
+آتش بس.

[ شوک و فورانی از احساسات متناقض]

فکر کرده بودم اولین چیزی که صبح اول بعد از جنگ از شرش خلاص شوم «کیف بقاست». دیدنش آزارم می‌داد. «کیف اضطرار» که مدارک و لباس و غذای خشک و فیلان نه‌ها. «کیف بقا» که باید در محکم‌ترین و دم دست‌ترین جا باشد و دستکش ضخیم و کمربند محکم و کفش مقاوم و کمک‌های اولیه...محض احتیاط چیزهای دیگری هم چپانده بودم که از وسواس زن ایرانی می‌آید زیر آوار!

صبحِ بعد از آتش‌بس از نفرتم نسبت به این کیف خبری نیست. فکر کردم حوادثی که این مدت برما گذشته و می‌گذرد تیرهای بلایی بودند که از جایی خیلی دورتر از اراده‌های ما بر قلب زندگی‌های مان می‌نشست، ولی بیش از هرچیز کرامت انسانی را نشانه رفته بود. همان اشرف مخلوقاتی که مفتخر است اراده و فکر و عاملیت دارد. داشت روان‌مان را با عیان کردن بی‌قدرتی شکنجه می‌کرد.

انگار وصیت آن دوست یا خرده‌ریزهایی که برای حفظ حرمت انسانی خودمان در این «کیف بقا» چپانده بودم آخرین سنگر محافظت از کرامت انسانی‌مان بود. حتی اصرار به‌ دوش گرفتن و تمیز بودن در صبح اولین روز عصر حجر.

مقاومت اراده‌های انسانی ما در اوج شکنندگی. تقلا برای اینکه ما همچنان فراتر از «بقا» هستیم و اراده‌های بیرون از ما، حتی بعد از مرگ، کاملا بر ما چیره نیست.

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

✍🏻

سلاح کشتارجمعی

باتری لپ‌تاپم دی‌ماه خراب شد. تعمیرکار مطمئنی معرفی کردند. روز ۱۷ دیماه تلفن کردم، گفت شنبه تماس بگیر و دیگر هرگز تلفنش را جواب نداد. امیدوارم سالم و آزاد باشی آقای تعمیرکار.

صبح زود، همسرم قبل از اینکه برود مرا بیدار کرد که «بنشین سر کارهات، معلوم نیست تا کی برق داشته باشیم». خواب‌آلود لپ‌تاپ را روشن کردم و مشغول نظم و اولویت دادن به فایل‌ها شدم و خیلی سریع...دیده‌اید چطور ناگهان باتری آدم خالی می‌کند و خاموش می‌شود؟

نمی‌شود با اضطراب و شتاب به این کارها سامان داد. باید با آرامش یکی یکی کتاب‌ها را بررسی کنم. به کتاب‌های جدید نیاز دارم. خیلی توهین‌آمیز است برای فلسفه و کتاب‌ها... تحقیر است برای خود آدم اینطور عجله و شلخته... درثانیه احساس نفرت کردم، از همه ایرانیان جنگ‌طلبی که خارج از ایران شب‌ها خوب می‌خوابند و روزها سر کارند پشت لپ‌تاپ‌های باتری‌دارشان، اینترنت دارند و تعمیرکارشان گم نشده.

فکر کردم اینترنت که وصل شد همه چراغ‌های رابطه با این خائنان را خاموش خواهم کرد. باور نمی‌کنم آنها که مهاجرتشان را چونان «دستاورد» به ما می‌فروختند و دل می‌سوزاندند؛ حالا تا حد رضایت به نابودی نگران وطن شده‌ باشند.
(نخوردن صبحانه و کاهش قند خون هم البته موثر بود در تشدید این احساسات)

جایی خواندم که «تحقیر» آن کاری را با روان آدم‌ها می‌کند که بمب اتم با بدن‌ها. تحقیر سلاح کشتار جمعی است.

در همین جنگ تحقیرهای ترامپ در کنار تهدیدهایش خشم عمومی گسترده‌ای ایجادکرده. بویژه بین مردمی که عزت و شرف فضای قابل توجهی از خزانه عاطفی فرهنگ‌شان را پر کرده است.

صبحانه که خوردم توانستم نفرت خودم را بهتر ببینم. خشم و نفرتی که حاصل تحقیر است. تحقیری که چشم‌ها را کور و گوش‌ها را کر می‌کند.

پژوهش درباره گاندی هم نمی‌تواند ترمیم کند تحقیر آن استاد دانشگاه را که بعد از بازداشت ازش اعتراف تلوزیونی پخش کردند. جایزه صلح نوبل هم نمی‌تواند مانع توجیه جنگ شود وقتی از همان ابتدای برنده شدن جایزه، خودت و خانواده‌ات موضوع تحقیر رسانه‌ها شدید، ولی به‌وقت خطر همه طلبکار اعتبارت هستند. تحقیر آن همه دانشگاهی و دانشجوی از درس مانده و آواره و سرخورده؛ تحقیر همه اخراجی‌های قربانی تنگ‌نظری، همه «رد صلاحیت عمومی»ها؛ تحقیر صورت‌های ازریخت افتاده با اسید؛ تحقیر خبرنگارانی که متواری شدند؛ تحقیر مادری که می‌خواست ون گشت ارشاد را متوقف کند؛ تحقیر زنی که از مویش بر زمین کشیده شد؛ تحقیر هنرمند ممنوع‌الکار؛ تحقیر اساتید اخراج شده بابت دفاع از دانشگاه که مجبور شدند توبه‌نامه امضا کنند؛ تحقیر قهرمانی‌که زن و بچه‌اش را از پرواز پیاده کردند؛ تحقیر پهلوانی که همه حساب‌های بانکی اش را بستند؛ تحقیر روحانی منتقد خلع لباس شده، تحقیر نوجوانی که باتوم زانویش را چنان خرد کرد که هرگز نتوانست دوباره فوتبال بازی کند...تحقیر آن خواننده که بعداز جنگ دوازده روزه همه حیثیت‌اش را گذاشت که در میدان آزادی کنسرت برگزار کند و میدان را به روی نوازندگانش بستند... تحقیر هربار مصادره کردن حضور مردم به امید تغییر.‌‌..
احتمالا از عظمت آنکه رغم همه این‌ها ایستاده باید تعجب کرد، نه آنکه روگردانده یا ساکت شده.

ماجرا اصول و منطق و آرمان و «قطب‌نما وطن است» نیست که با استدلال و حماسه‌سرایی قانع شود. ضمن اینکه سنخ روانی آدم‌ها با هم متفاوت است... دلبستگی‌ها و دلبریدگی‌هایشان هم.

دوربین را روی خشم خودم چرخاندم. فکر کردم در آینده‌ای دور، خیلی دور، خواهم توانست به اندازه خودم ببخشم؟

چای سرد شد...

https://t.me/neoritic

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

✍🏻

شما اگر اهل نوشتن باشید، به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی که شتابش بالاست، احتمالا راحت‌تر تشخیص می‌دهید اگر نویسنده داشته گریه می‌کرده موقع نوشتن متن.

کلمات برخی از تحلیل‌هایی که این چند روز می‌خوانم خیس از اشک است. از آن مهندسی که برای فولاد مبارکه نوشته، یا آنکه برای پل کرج، یا پتروشیمی یا آن یکی که برای انسیتو پاستور.

می‌بینی متن جدی آدم فنی یا دانشگاهی هر چه پیش‌تر می‌رود از زبان رسمی فاصله می‌گیرد، کلماتش از رسمیت می‌افتند و می‌غلتد به قربان‌صدقه رفتن. معلوم است رها کرده کلمات را با اشک... گاهی سطرهای پایانی خود نامه‌ عاشقانه است با زبان شرمنده و ناشیانه.

قربان صدقه ایران، قربان صدقه شهرهای ایران، دشت و دمن و خیابان‌ها و خانه‌هایش، قربان صدقه کتاب‌های سوخته در دفتر دانشگاه شریف، قربان صدقه طوطی‌های باغ انسیتو پاستور، قربان صدقه انعکاس تصویر ستون‌های چهلستون ... پیداست اشک‌ها تا زیر چانه رسیده و مچاله شده نویسنده شق و رق تا نوشته این کلمات را.

8,610

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

📷 Photo

وسط ـ باز! حسین شیخ رضایی گرایش‌ها و نیروهای سیاسی را دست‌کم به دو شکل می‌توان تقسیم‌بندی کرد. اول، با نگاه به محتوای حرفی که می‌زنند و جایگاه نسبی‌شان روی طیف آرای سیاسی. در این نوع تقسیم‌بندی، مثلا طیفی داریم که از چپ افراطی به راست افراطی کشیده می‌شود.…

975

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

🎥 Video

موهای خاکی

با صدای رضا صادقی
در آستانه چهلمین روز شهادت کودکان میناب

1,750

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

* «شاید نزدیک بودن به مرگ، زندگی را روشن کند.»
*
حسین شقاقی

امروز به یاد متن فلسفی عمیق و دوران سازی افتادم که در دل حضور در جبهه جنگ نگاشته شده است، «رساله منطقی-فلسفی» اثر ویتگنشتاین.
واقعیت‌های بسیاری از زندگی او حاکی از این پیچیدگی شخصیت است اما برای من یکی از غامض‌ترین مسائل درباره زندگی او، شرکت داوطلبانه در جنگ جهانی اول است.

ویتگنشتاین تقریبا تمام طول جنگ (به مدت چهار سال) سرباز نیروهای اتریش-مجارستان بود. مشارکت او در جنگ را نمی‌توان محصول شور جوانی و هیجان زدگی دانست. هرچند او در ابتدای جنگ فقط ۲۵ سال داشت ولی در همان سن، فردی بسیار فرهیخته بود. تحصیلات فنی-مهندسی را به اتمام رسانده بود و یکسال بود که تحصیلات تکمیلی در فلسفه را آغاز کرده بود. فرزند خانواده‌ای مرفه و در عین حال اهل فرهنگ بود و از این رو ویتگنشتاین از سنین کودکی با ادبیات و موسیقی فاخر عمیقا آشنا بود.

ویتگنشتاین رساله منطقی-فلسفی را (که از مهمترین آثار فلسفی قرن بیستم است و فهم فقراتی از آن همچنان محل تفسیرهای متفاوت است) در ایام حضور در جبهه و اسارت نگاشت. زبان این رساله بسیار سرد و روح حاکم بر آن منطقی و ریاضی است. این ویژگی‌های رساله منطقی-فلسفی این پرسش را ایجاد می‌کند که چطور شخصی با این ایده‌های فلسفی سرد و ریاضی‌وار می‌تواند داوطلب حضور در آوردگاه جنگ باشد. آیا او حضور در جنگ را وظیفه‌ای ملی می‌دید؟ آیا در جنگ جبهه خودی را حق و طرف مقابل را باطل می انگاشت؟

در یادداشت‌هایش در ایام جنگ هیچ شواهدی دال بر نگاه میهن‌پرستانه یا سیاسی و یا ایدئولوژیک در باب دولت‌های طرف جنگ وجود ندارد، به نحوی که برخی فیلسوفان حضور او را در جبهه جنگ به لحاظ اخلاقی مورد نقد قرار دادند، چرا که به باور این دست از فیلسوفان نمی‌توان بدون حق دانستن یک طرف و باطل دانستن طرف مقابل، اخلاقا وارد جنگ شد. اما به نظر می‌رسد برای ویتگنشتاین انگیزه‌هایی عمیق‌تر برای حضور در جبهه وجود دارد. از مهمترین ویژگی‌های جنگ برای ویتگنشتاین اندیشیدن به مساله معنای زندگی از رهگذر مواجهه با مرگ است.

یادداشت‌های او در ایام جنگ، و همچنین فقراتی از رساله منطقی فلسفی حاکی از این است که مواجهه با مساله مرگ به زندگی معنا می‌دهد.در یادداشت‌های روزانه‌اش می‌نویسد «شاید نزدیک بودن به مرگ، زندگی را روشن کند.» و در جایی دیگر می‌گوید «ترس همیشه با من است، اما باید یاد بگیرم که با آن زندگی کنم» و در جای دیگر چیزی به این مضمون می‌گوید که «می‌خواهم انسان شایسته‌ای بشوم.»

او می‌نویسد: «من فقط می‌توانم بر خودم تأثیر بگذارم؛ دنیا را نمی‌توانم تغییر دهم. اما خودم را می‌توانم.» این جملات حاکی از این است که او جنگ را نوعی عرصه آزمایش شخصیت یا بلکه میدان پرورش شخصیت می‌دید.

در رساله منطقی-فلسفی ایده سکوت اهمیت زیادی دارد. در یکی از فقرات معروف رساله منطقی-فلسفی ویتگنشتاین می‌گوید «در باب آنچه نمی‌توان سخن گفت باید سکوت کرد.» آشنایان با رساله منطقی-فلسفی می‌دانند مقصود از آنچه می‌توان درباره آن سخن گفت، واقعیت‌های جهان است (اشیا، جانوران و...) و از جمله آنچیزهایی که نمی‌توان در باب آن سخن گفت اموری است چون معنای زندگی و اخلاق. اینها گفتنی نیستند بلکه نشان دادنی‌اند. اینها اموری است که در متن زندگی تجربه و نشان داده می‌شوند. در هنگام مواجهه با نیستی و مرگ، و در لحظه تنازع بقا است که دغدغه بقای دیگران گواه و نشان‌گر شخصیت اخلاقی است.

اخلاقیات و معنای زندگی لقلقه زبان نیستند، بلکه در آوردگاه زندگی نشان داده می‌شوند. در حال حاضر اغلب ما نه داوطلبانه بلکه از جبر روزگار داخل وضع جنگی قرار گرفتیم (کاش در این وضع قرار نمی‌گرفتیم). این وضع می‌تواند هر روز به شکلی وحشتناک‌تر درآید، حتی ممکن است از منابع انرژی مثل برق و گاز محروم شویم، ممکن است دچار قحطی شویم و... این وضع برای هر انسان
ی که به شکل طبیعی میل به بقا دارد اسفبار است. در عین حال از مسیر این تجربه اسفبار وزن اخلاقی شخصیت ما - دست کم برای خودمان - نمایان می‌شود.

انسان در این میدان احتمالا بیشتر در موقعیت‌های مرزی اخلاقی قرار می‌گیرد و در می‌یابد که تا چه حد دغدغه‌اش از بقای خودش فراتر می‌رود و سلامت، امنیت و حیات دیگران برایش اولویت دارد. در چنین موقعیت‌هایی است که میزان فضیلت هر شخص نمایان می‌شود. شاید این یکی از عریان‌ترین عرصه‌ها برای محک اخلاقی ما و، از آن مسیر، یافتن معنای زندگی ما است.

متن کامل در https://www.ibna.ir/news/548258/جنگ-به-مثابه-میدان-پرورش-شخصیت

Critic l مریم نصر

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۵۶

وسط ـ باز!

حسین شیخ رضایی

گرایش‌ها و نیروهای سیاسی را دست‌کم به دو شکل می‌توان تقسیم‌بندی کرد. اول، با نگاه به محتوای حرفی که می‌زنند و جایگاه نسبی‌شان روی طیف آرای سیاسی. در این نوع تقسیم‌بندی، مثلا طیفی داریم که از چپ افراطی به راست افراطی کشیده می‌شود.
اگر نگاه جایگاهی را در طبقه‌بندی نیروهای سیاسی اتخاذ کنیم، آنگاه "میانه‌روی" معنا پیدا می‌کند. میانه‌رو کسی است که در جایی میانه طیف ایستاده است، و فی‌المثل تفکراتش نه خیلی به چپ افراطی نزدیک است و نه به راست افراطی. مشخص است که میانه‌روی در این معنا به‌خودی‌خود امری مثبت و فضیلت به حساب نمی‌آید. از قضا، چه‌بسا کسی استدلال کند در فلان موضوع خاص، داشتن نگاهی نزدیک به انتهای طیف درست‌تر است تا موضعی میانه.

اما دومین شیوه در تقسیم‌بندی نیروهای سیاسی، نه نگاه به محتوای حرف آنها، بلکه نگاه به روش آنها در حفظ باورهایشان و دفاع از آنها، روش آنها در حل مسائل سیاسی، و رویکردشان در کنار آمدن با شرایط دائما متغیر جهان سیاست است. طبق این تقسیم‌بندی، ممکن است دو گروه که کاملا به لحاظ محتوای باورهای سیاسی خود مخالف هستند، هر دو شیوه‌ای واحد در حل مسائل سیاسی داشته باشند. یا به عکس، دو گروهی که به لحاظ محتوای فکری نزدیک‌اند، به‌لحاظ شیوه حل مسائل سیاسی بسیار دور از هم باشند.

اگر این نگاه معطوف به روش را در طبقه‌بندی نیروهای سیاسی اتخاذ کنیم، آنگاه "اعتدال" معنا پیدا می‌کند. نیروی سیاسی معتدل، فارغ از اینکه راست، میانه یا چپ باشد، اهل "تعدیل" است. و تعدیل در این معنای فنی یعنی نوعی سبک سیاست‌ورزی که در آن، حداکثر تلاش صورت می‌گیرد تا میان منافع، گروه‌ها و قدرت‌های مختلف تعادل برقرار شود.

نیروی سیاسی معتدل، برخلاف نیروی سیاسی افراطی و متعصب، تک‌بعدی نیست؛ همواره به مجموعه عوامل دخیل نگاهی چندبعدی دارد؛ و می‌کوشد با رویکردی کثرت‌گرایانه تعادل را میان ایده‌ها، منافع و نیروهای اجتماعی برقرار کند. نیروی سیاسی معتدل از دادن و گرفتن امتیاز، از مصالحه و مذاکره، و از خاکستری دیدن امور ترسی ندارد. او امور را به خیر و شر مطلق تقسیم نمی‌کند، و با اینکه آرمان و هدفی سیاسی دارد و حاضر است برای رسیدن به آن هزینه دهد، چانه‌زنی بر سر امور و یافتن بهترین و کم‌هزینه‌ترین راه را با کسب بیشترین اجماع گناه نمی‌شمارد.

برخلاف میانه‌روی که در فضیلت بودن آن تردید وجود دارد، اعتدال از نظر بسیاری از متفکران سیاسی فضیلت است.

در ماه‌ها و سال‌های پیش از جنگ اخیر، وقتی با انواع و اقسام راه‌های شناختی و تبلیغاتی و سیاسی راه رسیدن به جنگ در اذهان شهروندان در حال هموارسازی بود، گروهی از فعالان و تحلیلگران داخلی و خارجی هر نوع اعتدالی را در صحنه سیاسی هدف قرار دادند. آنان با پیش کشیدن مفهوم "وسط‌باز" (کسی که به‌نحوی موضع‌گیری می‌کند که هر کدام از دو طرف ماجرا پیروز شد، سر او بی‌کلاه نماند) تلاش کردند هر کسی را که رویکردی افراطی و دوقطبی به موضوعات ندارد وسط‌باز معرفی کنند و بعد او را با انواع برچسب‌ها از صحنه به در کنند.

از مدت‌ها پیش در گفتار سیاسی چنین جا افتاد که اعتدال‌گرایی همان اصلاح‌طلبی است و چون طبق شعار "اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا"، داستان اصلاح‌طلبی سیاسی به انتها رسیده است، پس اعتدال‌گرایی هم محلی از اعراب ندارد.

در این خط تبلیغی و فکری، گویی فرض بر این است که هر نیروی فعال داخلی، از زندانی سیاسی گرفته تا هنرمند و کنشگر مرزی و ...، به‌صرف اینکه موضعی افراطی ندارد، لکه‌دار و معیوب و وسط‌باز است و تنها گزینه قابل‌دفاع افراط‌گرایی است. این خط تبلیغاتی و شناختی سبب شد صحنه بیش از پیش به دست افراط‌گرایان بیفتد. طبیعی است که در چنین محیط قطبی‌شده‌ای، احتمال رخ دادن جنگ و کینه‌جویی بیشتر می‌شود.

هدف‌گیری و ترور برخی نیروهای معتدل در خلال جنگ اخیر نیز نشان داد که امریکا و اسرائیل آگاهانه سعی در خالی کردن صحنه از نیروهای معتدل دارند. در غیاب نیروهای معتدل، مذاکره و مصالحه و یافتن راه‌حل‌های سیاسی که در کنار مقاومت نظامی لازمه برون‌رفت از وضعیت فعلی است، در حکم زیر پا گذاشتن ارزش‌ها تلقی خواهد شد.

از اصلاح‌طلبی در مقام گرایشی سیاسی در ایران راضی باشیم یا ناراضی، و آن را شکست‌خورده بدانیم یا نه، یکی دانستن اعتدال‌گرایی با اصلاح‌طلبی خلطی مهم است. می‌توان چپ معتدل، راست معتدل، اصلاح‌طلب معتدل یا محافظه‌کار معتدل بود. تقویت رویکرد اعتدالی در فضای سیاسی جامعه نه تنها تعارضی با دفاع نظامی ندارد، بلکه می‌تواند مکمل آن باشد و به کشور اجازه دهد در لحظه درست از داشته‌هایش در عرصه نظامی بیشترین بهره‌برداری سیاسی را انجام دهد.

از https://www.ibna.ir/news/548337/میانه-روی-یا-اعتدال-به-کدام-نیاز-داریم-و-کدام-را-به-بهانه-وسط-بازی

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

Critic l مریم نصر

Critic l مریم نصر

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها