مشق نو

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @mashghenowofficial

۶.۷k عضو

به‌روزرسانی شده: May 16, 2026 at 3:04 PM

مشق نو

وب‌سایت «مشق نو» به‌عنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، می‌کوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. 🔸ارتباط با ما: 🌐mashghenow.com 📧[email protected]

Follow @mashghenowofficial to stay updated with the latest mashghenowcom and mashghenowgmailcom trends and news

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

مجموع: 6.7K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝بازگشت به نقطه‌ی صفر یک خیزش

🔻🔻🔻یادداشتی از محمدرضا تاجیک منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊اگرچه هیچ نظریه‌پرداز علوم اجتماعی‌ای قادر نیست بگوید «الف» یا «ب» در چه روز و چه ساعتی باعث ایجاد ناآرامی‌های اجتماعی خواهند شد، اما می‌توان گفت همان‌گونه که شب در پی روز می‌آید، جمعیتی مطرود که حس عمیق از بی‌عدالتی در آن‌ها شکل گرفته باشد، دیر یا زود منفجر خواهند شد. حکم عقل حکومتی آن است که نسبت به تلنبارشدگی سوخت و جرقه‌ای که می‌تواند آن‌را شعله‌ور کند (آن‌گونه که فرانسیس بیکن به‌ ما می‌گوید)، همواره هش داشت و هوشیار بود.

🖊مصطفی دیکچ در کتاب خشم شهری، به‌ما می‌گوید: پرنده‌ای را در قفس تصور کنید. اگر به قفس نزدیک شوید و فقط به یکی از میله‌های آن چشم بدوزید رفتار پرنده برای‌تان سوال‌برانگیز خواهد شد. به این طریق، شما به هیچ‌چیز درباره‌ی ماهیت آن تک‌میله، که احتمالاً مانع آن می‌شود که پرنده پرواز کند و به آزادی‌اش دست یابد، پی نخواهید برد.

🖊اما اگر از نگاه‌کردن به یک میله دست بردارید، کمی عقب بروید و به قفس نگاه کنید، برای‌تان واضح خواهد شد که چرا پرنده پرواز نمی‌کند و نمی‌تواند پرواز کند. تک‌میله‌های به‌ظاهر بی‌آزار، هنگامی‌که به طریق خاصی کنار هم قرار بگیرند، به‌مثابه‌ی دیواری صلب، ساختار سرکوبگر می‌یابند.

🖊اکنون بر اهالی قدرت فرض است که به حکم تئوری بقا، در فاصله به خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ بنگرند. تنها در این‌صورت است که می‌توانند در پس و پشتِ هر «جرقه»، سوخت تلنبار‌شده‌ای را ببینند که بی‌قرار شعله‌ورشدن است.

🖊آنان باید تلاش کنند به نقطه‌ی صفر (آغازین) خیزش نزدیک شوند، تا دریابند آن سوخت تلنبارشده از چه روست؟ ترکیب‌اش کدام است؟ نقش خویشتن‌شان در این انباشتگی چیست؟… و دریابند چرا بسیاری از مردمان خود را بسان پرنده‌ای در قفس که امکان پرواز ندارد، می‌بینند؟ چرا این بسیاران به هر سو که می‌نگرند جز میله نمی‌بینند؟ چرا از فقدان اراده‌ای برای برداشتن میله‌ها، یا ناممکنی برداشتن هر یک از میله‌ها بی‌قیل و قال، در رنج هستند؟ نارضامندی و اعتراض آنان را سبب و مسبب کدام است؟

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6348

#محمدرضا_تاجیک #سیاست #رخداد

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

4,360

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝بازاندیشی درباره یارانه‏‌ها

🔻🔻🔻یادداشتی از علی‌رضا علوی‌تبار منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌نوشتار پیش رو چه می‌گوید؟

🖊علی‌رضا علوی‌تبار در این نوشتار می‌گوید که بحث یارانه‌ها در ایران معمولاً با ادعاهای متضاد و بدون زبان مشترک پیش می‌رود و همین آشفتگی فکری یا به بی‌عملی می‌انجامد یا به تصمیم‌های هیجانی و مخرب. به‌نظر او، هر توصیه سیاستی دو پایه دارد: یکی توصیفی–تبیینی (علمی) و دیگری ارزشی–هنجاری. که علم اقتصاد فقط می‌تواند توضیح دهد و پیش‌بینی کند، نه این‌که به‌تنهایی نسخه ارزشی بپیچد؛ بنابراین سیاست یارانه‌ای بدون شفاف‌سازی ارزش‌ها و چارچوب نظری، ناقص است

🖊علوی‌تبار می‌نویسد که از منظر اقتصاد خُرد، یارانه یعنی عرضه کالا با قیمتی پایین‌تر از قیمت بازار. پیامد روشن این کار، ایجاد «مازاد تقاضا»ست. او کالابرگ (کوپن)، سهمیه‌‏بندی و صف را از روش‏‌های متعارف برای مقابله با مازاد تقاضا می‌خواند و می‌‌گوید هر کس از تعیین قیمت پایین‌‏تر از قیمت بازار آزاد برای یک کالا دفاع می‌‏کند باید برای مقابله با مازاد تقاضای ناشی از آن هم طرحی‏ داشته باشد

🖊وی توضیح می‌دهد که آزادسازی قیمت‌ها فقط در بازارهای رقابتی موجه است. در اقتصاد ایران که بسیاری از بازارها مثل بنزین انحصاری‌اند سپردن قیمت به «بازار» عملاً به نفع فروشنده انحصاری تمام می‌شود و نیازمند مداخله تنظیم‌گرانه دولت است و نتیجه می‌گیرد که یارانه باید متناسب با هدف طراحی شود: گاه عمومی، گاه هدفمند. در مورد بنزین، نه تشویق مصرف موجه است و نه تداوم وضع موجود؛ اما جایگزین درست، پرداخت نقدی به افراد است، نه آزادسازی قیمت‌ها

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6337

#علیرضا_علوی_تبار #اقتصاد #یارانه

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

3,450

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝ولی دولت‌ مستعجل بود

🔻🔻🔻یادداشتی از محمدرضا تاجیک منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌نوشتار پیش رو چه می‌گوید؟

🖊محمدرضا تاجیک در این یادداشت می‌نویسد ایران امروز در یک «نقطه تاریخیِ انتخاب» ایستاده است؛ نقطه‌ای که می‌تواند آغاز خطی تازه یا نشانه پایان یک مسیر باشد. او با الهام از بدیو، این لحظه را لحظه تصمیمی می‌داند که نحوه برخورد با آن، سرنوشت آینده را تعیین می‌کند. به باور نویسنده، انباشت احساس محرومیت، بی‌قدرتی، بی‌اعتمادی و نارضایتی اجتماعی، دولت را به وضعیتی مستعجل و ناپایدار سوق داده و این نقطه، با زبانی هشداردهنده با حاکمان سخن می‌گوید

🖊تاجیک معتقد است سحر قدرت، بسیاری از اصحاب حکومت را از درک اقتضائات بقا ناتوان کرده است؛ حکومت‌هایی که فاقد زبان گفت‌وگو با جامعه‌اند و نمی‌توانند تجربه‌های زیسته مردم را به مطالبات قابل نمایندگی تبدیل کنند. این حکومت‌ها در گفتمان سترون خود محبوس مانده‌اند: نه توان گسست از گذشته ایدئولوژیک را دارند و نه شجاعت پذیرش شکست‌ها و تناقضات خویش را. نتیجه آن است که خودِ حکومت به مانع و بن‌بست بدل می‌شود

🖊نویسنده می‌گوید فقدان دانش و تجربه مدیریتی، سیاست را به «سیاست خودویرانگر» بدل کرده است؛ وضعیتی که در آن فساد، تبعیض و ناامنی به قاعده تبدیل می‌شوند. در چنین نظمی، به تعبیر باومن، جامعه به «جامعه مخاطره» فروکاسته شده است. با این حال، نویسنده تأکید دارد که گریز از اندیشیدن انتقادی ممکن نیست و علاج جامعه تنها زمانی آغاز می‌شود که حاکمان نخست بیماری‌های ذهنی، ادراکی و رفتاری خود را بشناسند

🖊وی درباره تغییرات خشونت‌آمیز تأکید می‌کند که اتکای به خشونت، حتی با توجیه‌های رهایی‌بخش، راه‌حل پایدار نیست؛ خشونت نظم را ساقط می‌کند اما نظمی دموکراتیک و امن نمی‌سازد و همواره در قالب تروما بازمی‌گردد. در برابر، جامعه بیش از هر زمان به «قدرت معنا» نیازمند است؛ جایی که وفور معنا، صورت‌های کهنه را می‌شکند و امکان گسست و رفع فراهم می‌شود

🖊در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد درمان «مستعجل‌بودگی دولت» نه در اقتدار خشونت‌بار، بلکه در پذیرش بیماری، اجماع بر درد و درمان، مسئولیت‌پذیری، خروج از تداخل نهادی و اخلاقی‌کردن حکومت است. او با ارجاع به تجربه پریکلس یادآور می‌شود که اقتدار پایدار از فضیلت اخلاقی برمی‌خیزد؛ و شاید همین اخلاق، دوای اصلی درد دولت‌های مستعجل باشد

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6340

#محمدرضا_تاجیک #سیاست #گفتمان

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝انسانیت در مسلخ: درس‌هایی از ترزین‌شتات درباره سرنوشت و مسئولیت

🔻🔻🔻یادداشتی از جواد حیدری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊در سال ۲۰۱۷ کتاب بسیار مهمی منتشر شد با عنوان «ترزین‌شتات ۱۹۴۱-۱۹۴۵: مواجهه با جامعه‌ی تحت اجبار». این کتاب با تمرکز بر «چهره‌ی یک جامعه‌ی تحت اجبار»، خواننده را به دلِ تجربه‌ای می‌برد که در آن زندگی جمعی نه از سرِ انتخاب، بلکه زیر فشارِ قدرت سازمان‌یافته شکل می‌گیرد: ۱) شبکه‌های بقا؛ ۲) اخلاق در شرایط ناممکن؛ ۳) صورت‌بندی‌های تازه‌ی همبستگی و رقابت، ۴) و این پرسشِ تکان‌دهنده که «انسان‌بودن» وقتی همه‌چیز رو به وخامت می‌رود، دقیقاً چه شکلی به خود می‌گیرد.

🖊تامس نیگل، در همان سال این کتاب را ریویو کرد. می‌خواهم بر اساس این ریویوی نیگل به «منطقه‌ی خاکستری» اخلاق نقبی بزنم. جایی که مرزهای میان قربانی و جلاد، میان سرنوشت محتوم و انتخاب آزاد، به‌طرز وحشتناکی تار می‌شود. می‌خواهم درباره‌ی جایی صحبت کنم که در ظاهر یک «شهرک یهودی‌نشین خودگردان» بود، اما در باطن، آزمایشگاهی برای مسخ انسانیت.

🖊کتاب با این عنوان، ترزین‌شتات، شروع می‌شود. این اردوگاه، که در ۴۰ مایلی پراگ قرار داشت، یک اردوگاه معمولی نبود. نازی‌ها آن را به‌عنوان یک شهر نمونه برای جهانیان معرفی می‌کردند؛ ویترینی دروغین برای این‌که نشان دهند یهودیان در شرایطی انسانی زندگی می‌کنند. اما واقعیت چه بود؟...

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6325

#جواد_حیدری #تامس_نیگل #کتاب

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

4,020

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝اصلاحات و ملیّت

🔻🔻🔻گفت‌وگو با سعید حجاریان درباره جنگ، ملی‌گرایی و سیاست‌ورزی ائتلافی منتشر شده در نشریه «آگاهی نو» بازنشر در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊ما نباید در فهم نزاع اسرائیل و فلسطین دچار سوء برداشت بشویم. طبیعی است که نسل من با برخی مبارزان فلسطینی سمپاتی داشته است، اما همه آنچه درباره نزاع اسرائیل و فلسطین مطرح است، مربوط به چند مبارز و چند سرود انقلابی با مضمون مقاومت نیست. حقیقت، ظلم پیوسته‌ و سازمان‌یافته‌ای است که به فلسطینی‌ها رفته و اکنون در میان دیگر مسائل ردشان گم شده است

🖊شکل‌گیری مفاهیمی مانند «جنگ ملی» یا «جنگ میهنی» منوط بر این است که ملت و دولت، یک روح باشند در دو کالبد. زیرا «دولت» اساساً طُفِیل «ملت» است و هویّت‌ و موجودیت‌اش را از او می‌گیرد و طبق این چارچوب‌بندی اگر جنگی دربگیرد، ملت و دولت به‌مثابه تن واحد تحت خطر قرار می‌گیرند. جنگ ۱۲ روزه، این وضعیت را که در اقصی نقاط جهان بدیهی تلقی می‌شود، به پرسش گرفت؛ حالا چه از موضع تسلیم‌طلبی، که برخی می‌گفتند دشمن بزند و خلاص‌مان کند، و چه از موضع کسانی‌که می‌گفتند دشمن، به‌مثابه یک منجی بیاید و نظم کنونی را برای‌مان دگرگون کند. یعنی ما در مقدمات مشکل داریم و نمی‌توانیم جامعه ایران را به‌عنوان یک کل یکپارچه تلقی کنیم

🖊من معتقدم اگر دولت از روی ترس خارجی به گشایش فضا روی بیاورد، به محض آن‌که خیال‌اش از خارج آسوده شد همه روزنه‌ها و درزها را خواهد بست. ولی اگر دولت صرف‌نظر از این‌که فشار خارجی باشد یا نباشد، صرفاً به‌واسطه ایجاد موازنه داخلی و به‌رسمیت‌‌شناختن دیگری، گشایش‌هایی را فراهم آورد، امکان بازپس‌گیری آزادی‌ها کمتر می‌شود.» یعنی آن چیزی که بدون قرارداد و اصول و موازنه قوا و از سر اضطرار داده شود، با فروکش کردن بحران به‌سرعت پس گرفته می‌شود

🖊سازمان مجاهدین خلق، از زمانی‌که به عراق رفت و خود را به صدام فروخت، وطن‌اش را از ایران به شهری به‌نام اشرف منتقل کرد و عملاً بخشی از ارتش پیاده عراق شد. یعنی آن‌ها به‌کلی بی‌وطن شدند. به‌خاطر بیاوریم درگذشته آن‌ها عکس دکتر مصدق را بالای سر خود نصب و پلاکارد وی را حمل می‌کردند؛ و این انذاری است برای این‌که بدانیم «تمثال‌گرایی» چقدر خطرناک و رهزن است. یعنی، مجاهدین خلق در حالی‌ با دکتر مصدق، یعنی فردی که در برابر بیگانه مقاومت کرده بود، عکس یادگاری می‌گرفتند که بویی از ملی‌گرایی نبرده بودند. در حالی‌که مصدق می‌توانست با هبه کردن بخشی از نفت کشور و نه حتی خاک، هم‌پیمان و هم‌جهت با نیروهای بیگانه شود و دولت‌ و آینده‌ی آرام خود را حفظ و تضمین کند اما چنین نکرد

🖊من فکر می‌کنم ترجمه اصلاح‌طلبی به «صلح‌طلبی» می‌تواند این افق جدید را پیش‌روی ما قرار دهد و تا حد مقبولی از انباشت بحران‌ها در داخل و خارج بکاهد. ذیل یک «برنامه جامع صلح‌طلبی» می‌توان تصویر و تصوری جدید از ایران به‌دست داد. این برنامه‌ جامع، البته نباید از جنس «پهنه صلح» (zone of peace) باشد، چون آن برنامه‌ی اروپایی و بعضاً مبتنی بر هنجارهای جاافتاده جهان غرب با شرایط امروز خاورمیانه، که صدای تیر و بوی باروت جزء حذف‌ناپذیر آن است، همخوان نیست. بنابراین «صلح‌طلبی» را نباید با انفعال و تسلیم‌طلبی یکی پنداشت. ایران با توجه به مجموعه تهدیدها باید به‌اصطلاح «صلح‌طلبِ جنگ‌بلد» باشد

🖊از سال ۱۳۶۸ تاکنون، آیا به جز اصلاح‌طلبان کسانی بوده‌اند که به‌طور متشکل و به‌صراحت از جنگ‌طلبی، رادیکالیسم چه در عمل و چه در گفتمان انتقاد کنند و هزینه آن را بپردازند؟ حتی، اصلاح‌طلبانی که خود من هم منتقدشان هستم، بر صلح‌طلبی توافق دارند اما آیا طرف مقابل اعم از اصول‌گرایانِ رادیکال، سلطنت‌طلبان و دیگران چنین خصیصه‌ای دارند؟ من فکر می‌کنم خیر زیرا عموماً در وضعیت‌های مرزی لکنت پیدا می‌کنند

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6317

#سعید_حجاریان #ایران #سیاست

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

🔸نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
https://t.me/SaeedHajarian | https://instagram.com/saeedhajjarian | https://twitter.com/Saeedhajjarian

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝فاجعۀ ربودن هزاران کودک در ترازوی اخلاق

🔻🔻🔻یادداشتی از سیدعلی محمودی پیرامون واکنش کشورها به قطعنامۀ ملل متحد دربارۀ «الزام روسیه به بازگرداندن هزاران کودک اوکراینی ربوده ‌شده» منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌نوشتار پیش رو چه می‌گوید؟

🖊سیدعلی محمودی می‌نویسد در میان انبوه اخبار روزمره، قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل درباره «الزام روسیه به بازگرداندن هزاران کودک اوکراینی ربوده‌شده» خبری عمیقاً انسانی و اخلاقی بوده که در ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این قطعنامه با اکثریت آرا تصویب شد، اما دوازده کشور از جمله جمهوری اسلامی ایران به آن رأی منفی دادند؛ در حالی که بر اساس گزارش‌های رسمی، انتقال اجباری دست‌کم ۲۰ هزار کودک، مصداق جنایت جنگی و نقض کنوانسیون ژنو است

🖊محمودی معتقد است که این رأی‌گیری را باید در «ترازوی اخلاق» سنجید و از منظر دو مکتب اصلی، یعنی اخلاق وظیفه‌گرا و اخلاق فایده‌گرا، ارزیابی کرد. اخلاق وظیفه‌گرا بر انجام کردار درست به‌خاطر ذات اخلاقی آن تأکید دارد و این اصل هم برای افراد و هم برای دولت‌ها معتبر است. در مقابل، اخلاق فایده‌گرا نشان می‌دهد برخی دولت‌ها منافع کوتاه‌مدت یا بلندمدت سیاسی خود را بر ندای وجدان اخلاقی ترجیح داده‌اند و همین انتخاب رأی منفی یا ممتنع آنان را توضیح می‌دهد

🖊نویسنده با ارجاع به پیامدهای انسانی این جنایت می‌گوید کشورهای رأی‌دهنده به قطعنامه، دست‌کم در مسیر دفاع از کرامت کودکان و همدلی با ملت اوکراین گام برداشته‌اند. حتی اگر انگیزه آنان فایده‌گرایانه باشد، این تصمیم در حافظه اخلاقی روابط بین‌الملل به‌عنوان کنشی انسانی ثبت خواهد شد و مآلاً از این منظر به نقد رأی منفی جمهوری اسلامی می‌پردازد

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید
http://mashghenow.com/?p=6322

#سیدعلی_محمودی #ایران #اوکراین

🔸نشانی تلگرام نویسنده:
https://t.me/DrMahmoudi7

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝حدیثِ حاضرانِ غایب 🔻🔻🔻یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو 🖊پرسشی مدت‌هاست در اذهان به‌وجود آمده است و آن این‌که چرا در ایران کنونی هیچ پروژه‌ فکری مؤثری طراحی نمی‌شود یا دست‌کم تعداد اندکی پروژه مفصل‌بندی می‌شود و پامی‌گیرد. از آن مهم‌تر…

2,800

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝بحران حکومت‌پذیری

🔻🔻🔻یادداشتی از محمدرضا تاجیک منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊محمدرضا تاجیک می‌گوید بحران حکومت‌پذیری زمانی پدید می‌آید که مردم دیگر نخواهند به شیوه گذشته حکومت شوند و حاکمان نیز نتوانند مانند پیش حکومت کنند. او توضیح می‌دهد که جامعه ذاتاً حکومت‌ناپذیر نیست، بلکه «غیرقابل‌حکومت با شیوه‌ فعلی» است و همین ناهماهنگی می‌تواند به شورش یا فروپاشی منجر شود

🖊او استدلال می‌کند که در چنین وضعیت‌هایی صاحبان قدرت به اقداماتی رو می‌آورند که نه‌تنها بحران را حل نمی‌کند بلکه تشدیدش می‌کند. یکی از این اقدامات «حرف‌درمانی» است؛ یعنی جایگزینی سخن با عمل. وی نشان می‌دهد که هرچه دولت بیشتر حرف می‌زند و کمتر عمل می‌کند، انتظارات بالاتر می‌رود، نارضایتی عمیق‌تر می‌شود و اقتدار دولت کاهش می‌یابد

🖊تاجیک بیان می‌دارد که شکل پیچیده‌تر حرف‌درمانی، «حرف‌ربایی» است؛ جایی‌که دولت زبان و واژگان معترضین را مصادره می‌کند تا گفتمان خود را مردم‌گرا جلوه دهد. در این فرآیند، معنای مقاومت ربوده و خنثی می‌شود و پادگفتمان معترضانه، زیر لایه‌ای از بازتفسیر و بازتاب قدرت دفن می‌گردد

🖊وی توضیح می‌دهد که حکومت‌داری، به‌ویژه برای حکومت‌های انقلابی، نوعی هنر است؛ هنری که قرار بوده نظم جدیدی زیبا خلق کند، اما همان «خواستِ زیبایی» نقطه آغاز بحران می‌شود. به باور او، وقتی وعده زیبایی رنگ می‌بازد، حکومت انقلابی از خالق زیبایی به عامل زشتی بدل می‌شود و از آن پس، فاصله‌اش با جامعه روزبه‌روز بیشتر می‌گردد

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6315

#محمدرضا_تاجیک #سیاست #گفتمان

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

4,180

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝حدیثِ حاضرانِ غایب 🔻🔻🔻یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو 🖊پرسشی مدت‌هاست در اذهان به‌وجود آمده است و آن این‌که چرا در ایران کنونی هیچ پروژه‌ فکری مؤثری طراحی نمی‌شود یا دست‌کم تعداد اندکی پروژه مفصل‌بندی می‌شود و پامی‌گیرد. از آن مهم‌تر…

2,600

مشق نو

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۲۲

📝📝📝دروغ و ابتذال‌ سیاست‌ورزی

🔻🔻🔻یادداشتی از علی‌رضا علوی‌تبار منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊چند روز پیش به‌طور اتفاقی کلیپی از یکی از کانال‌های متعلق به جریان راست افراطی داخلی را دیدم. مجری سعی می‌کرد با اداهای عجیب و غریب به بیننده بقبولاند که آقای اکبر گنجی در سال‌های نخست انقلاب زنان بدون حجاب شرعی را آزار می‌داده است. داستانی که هم سازندگان آن، و هم مروّجان آن و هم همه کسانی که آقای گنجی را می‌شناختند، یقین داشتند که دروغی بیش نیست. کمی که پیگیری کردم، دیدم اگر چه این دروغ را جریان راست افراطی در داخل ساخته است، اما هم سلطنت‌طلب‌ها و هم هواداران مجاهدین خلق تکرارکننده و مروّج آن بوده‌اند. شاید تعجب‌آور باشد که چگونه جریان‌هایی با این همه تضاد و دوری سیاسی از یکدیگر یک دروغ را می‌سازند و ترویج می‌کنند. اما واقعیت دروغ‌های ترویج شده در عرصه سیاسی ایران همین است. برای روشن‌تر شدن این ماجرا و بررسی ابعاد گوناگون آن ترویج چنین دروغ‌هایی را در مورد خودم مورد بررسی قرار می‌دهم تا با اطمینان و دقت بیشتری طرح موضوع کنم.

🖊بعد از افشای قتل‌های زنجیره‌ای و برخورد دولت آقای خاتمی با آن (۱۳۷۷) چند نفر از دانشجویان و فعالان سیاسی به من گفتند که در جلسات بازپرسی که در دفتر آقای مرتضوی، همان قاضی معروفی که دستور تعطیلی فله‌ای مطبوعات را اجرا کرد (اردیبهشت ۱۳۷۹) داشته‌اند، به آن‌ها گفته شده است که از همراهی و همکاری با چند نفر از نیروهای سیاسی خودداری کنند. گفته بود این‌ها اعضای نهادهای امنیتی هستند و می‌خواهند شما را پرونده‌دار و دارای مشکل کنند. نام من را هم در میان آن چند نفر آورده بود. از دانشجویان پرسیدم که فکر نکردید چرا باید یک قاضی مورد اعتماد دستگاه‌های امنیتی نام مأمورانِ مخفیِ امنیتی را فاش کند؟ همه تصدیق کردند که برنامه دیگری پشت این ماجرا وجود دارد. به‌خصوص هنگامی‌که چند روز بعد روزنامه کیهان هم این ادعا را تکرار کرد...

🖊رخداد دوم در جریان کنفرانس برلین (۱۹ فروردین ۱۳۷۹) پیش آمد. وقتی تلاش برای بر هم زدن کنفرانس شروع شد، آقایی به همراه دو نفر که در حال فیلم‌برداری و ضبط صدا بودند به من نزدیک شد و به زبان آلمانی برای آن‌ها توضیحاتی می‌داد. یکی از ایرانی‌های حاضر به من گفت که می‌گوید به‌دلیل این‌که همجنس‌گرا بوده است، من او را از وزارت ارشاد اخراج کرده‌ام. از آن آقا خواستم که بگوید من هیچ‌گاه در وزارت ارشاد نبوده‌ام! با توضیح من دو نفر به‌ظاهر خبرنگار رفتند اما آن ایرانیِ معترض این‌بار به زبان فارسی به فحاشی به من ادامه داد! روز بعد همین نمایش توسط یک خانم ایرانی اجرا شد. وی مدعی بود که در سال ۱۳۶۴ من او را در زندان اوین شکنجه کرده‌ام. توضیح دادم من آن موقع تهران نبوده‌ام! این بازی مبتذل بعد از ظهر هم ادامه یافت. آقایی با دو نفر به‌ظاهر خبرنگار آمد و مدعی شد که من او را در زندان عادل‌آباد شیراز شکنجه داده‌‌ام! یادم آمد که صبح گفته بودم که در سال ۱۳۶۴ تهران نبوده‌ بلکه شیراز بوده‌ام، به همین دلیل سناریوی نمایش تغییر کرده بود! باز هم توضیح دادم که من زندان عادل‌آباد شیراز را از درون ندیده‌ام و فقط با خودرو از مقابل دیوار آن عبور کرده‌ام. اما فحش و حمله کماکان ادامه پیدا کرد.

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6305

#علیرضا_علوی_تبار #سیاست #روایت

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

مشق نو

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۲۳

📝📝📝حدیثِ حاضرانِ غایب

🔻🔻🔻یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊پرسشی مدت‌هاست در اذهان به‌وجود آمده است و آن این‌که چرا در ایران کنونی هیچ پروژه‌ فکری مؤثری طراحی نمی‌شود یا دست‌کم تعداد اندکی پروژه مفصل‌بندی می‌شود و پامی‌گیرد. از آن مهم‌تر این‌که چرا همین اندک پروژه‌ها در سطح نخبگان مورد بحث قرار نمی‌گیرند و به گفت‌و‌گوهایِ عمومیِ مسئله‌محور نمی‌انجامند. اگر دو مؤلفه «تعدد منابع» و «ابزارهای نو مانند هوش مصنوعی» را از تحلیل‌مان خارج کنیم، چه پاسخی برای پرسش‌های پیش‌گفته وجود دارد؟ تلاش می‌کنم از زاویه‌ای به این بحث ورود کنم.

🖊در گذشته، احزاب و جریان‌های فکری وجود «راهنمای عمل» را بخش مهمی از هویت خویش تلقی می‌کردند. بدین‌معنا که نخست از طریق «مسئله‌شناسی»، بر طرز تفکر و جایگاه خود نور می‌تاباندند و سپس، براساس «تجویز»های برآمده از مسئله‌شناسی‌شان ‌سراغ حل مسائل می‌رفتند. این الگوی حل مسئله از تقاطع مسئله‌شناسیِ دقیق و تجویزِ سنجش‌پذیر انجام می‌گرفت و بخشی از آن ناشی از «آرمان» احزاب و جریان‌های فکری بود که به‌مثابه قطب‌نما عمل می‌کرد. وجود این «آرمان» می‌توانست به عضوگیری، تکثیر ایده‌ها، افزایش تیراژ نشریات و کتاب‌ها، و یا دست‌کم حفظ پتانسیل‌ها بینجامد.

🖊با نگاهی به آنچه پس از انقلاب اسلامی گذشته است، می‌توان نمونه‌هایی را استخراج کرد. به‌عنوان مثال پروژه موسوم به «قبض و بسط» که از سوی دکتر عبدالکریم سروش مطرح شد، توانست به بحث‌هایی دامنه‌دار در سطح حوزه، دانشگاه و همچنین نشریات بینجامد. به همین سیاق می‌توان پروژه‌های دیگری را نیز برجسته کرد که سوابق مکتوب آن در نشریات و کتاب‌ها موجود است. سه قطب اقتصادی موجود در ایران، یکی نهادگرایان (حلقه «دین و اقتصاد»)، دیگری بازارگرایان (حلقه «نیاوران» و جریان‌های متأخر آن‌ها) و سپس، چپ‌گرایان (حلقه نشریه «گفتگو» و سایت‌ «نقد اقتصاد سیاسی) نیز کمابیش نمودی از این وضعیت هستند. جریان‌هایی که دارای آرمان هستند، و تؤامان از «مسئله‌شناسی» و «تجویز» برخوردارند و طی سال‌ها توانسته‌اند نسبت به حفظ خود بکوشند و گاه، جریان‌ساز هم بشوند.

🖊اما تأکید من در این نوشته بیشتر بر جریان‌های سیاسی است. در بادی امر، به‌نظر می‌رسد جریان‌های سیاسی کشور با وضعیت «بی‌آرمانی» مواجه شده‌اند. بدین‌معنا که حسب شرایط کشور از آرمان تهی شده‌ و در نتیجه، قطب‌نمای‌ خویش را از دست داده‌‌اند و نهایتاً «روش‌شناسی»‌شان به‌سطح «دشمن‌شناسی» تنزل کرده‌ است. علاوه بر این، جریان‌های سیاسی برخلاف نحله‌های فکری- فارغ از داوری ارزشی آن‌ها- از نظریه‌های قابل‌ تطبیق نیز بی‌بهره‌ شده‌اند. به عبارتی، در مقام ثبوت سخن بسیار می‌گویند اما در مقام اثبات سخن شنیدنی عرضه نمی‌کنند و به عبارتی از بازار سیاست حذف شده‌اند.

🖊این وضعیت وخیم حوزه سیاست در ایران را می‌توان «موج‌سواری تئوریک» نام نهاد. این موج‌سواری برآمده از درک نامناسب شرایط اجتماعی، و مشخصاً عدول از چارچوب‌بندی‌هایِ افق‌بخش نظیر «طبقه»، «منزلت» و «قدرت» است. براساس تحلیل‌های طبقاتی متأخر، جریان سیاسی می‌تواند فهمی دقیق‌تر از آنچه در جامعه می‌گذرد، ارائه دهد و مشخصاً بلوک‌ها و برش‌هایی از جامعه را سوژه گفت‌وگو، تعامل و بسیج سیاسی و اجتماعی قرار دهد. حال آن‌که گفتارهای رهزن، که بخشی ناشی از «ترجمه‌زدگی» و بخشی دیگر برآمده از «مسئله‌ناشناسی» است عائدی‌ای جز سرگردانی نداشته است. چنانکه مشاهده می‌کنیم برای یک ساختار مشخص سیاسی، با اقتصاد سیاسی کمابیش روشن، انبوهی تئوری «توسعه» و «عدالت» تجویز شده است بی‌آنکه به سطوح زیربنایی آن نظریات توجه شده باشد. این وضعیت تا حدی تراژیک و گاه کمیک است که حتی اگر صاحبان تئوری مشهور از گور برخیزند، قادر نخواهند بود با تابعان امروز خود به گفت‌وگو بپردازند.

🖊جاناتان فلوید، در کتاب «فلسفه سیاسی به چه کار می‌آید؟» در باب دو مؤلفه «حضور»‌ و «تأثیر»- که سیاست ایران نیز با آن دست به گریبان است- می‌نویسد: «... سیف‌الاسلام قذافی را در نظر بگیرید که دکترای خود را از مدرسه اقتصادی لندن دریافت کرد[...] آیا تفاوتی در لیبی ایجاد کرد؟ اگر داستان او چیزی را در مورد فلسفه سیاسی ثابت کند، فقط این است: صِرفِ حضور، دلیلی بر تأثیر نیست، همانطور که تأثیر دلیلی بر بهبود نیست». به عبارتی ما نیز با حاضرانی مواجه هستیم که سخن بسیار می‌گویند، اما بر جامعه و سیاست تأثیر عمیق و مثبتی نمی‌گذارند. وضعیتی که زیگموند باومن از آن با «سیالیّتِ سیاست» یاد کرده و توضیح می‌دهد که استراتژی‌های بلندمدت و برآمده از آرمان جای خود را به تاکتیک‌های واکنشی و اپیزودیک مبتنی بر منفعت می‌دهند.

#سعید_حجاریان #سیاست #نظریه

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

🔸نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
https://t.me/SaeedHajarian | https://instagram.com/saeedhajjarian | https://twitter.com/Saeedhajjarian

مشق نو

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۲۳

📝📝📝نابرابری و ناامیدی

🔻🔻🔻یادداشتی از علی‌رضا علوی‌تبار منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊در فرآیند طراحی ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران خطایی بسیار بزرگ اتفاق افتاد. این خطای بزرگ چیزی نبود غیر از پذیرش «نابرابری حقوقی میان شهروندان». جریانی که در آن زمان حامی پذیرش این نابرابری‌های حقوقی بود در وضعیت پس از پیروزی انقلاب از نظر نگرشی و سیاسی در موضع برتر قرار داشت. نابرابری حقوقی و سیاسی بر مبنای «دین»، «مذهب»، «میزان دانش دینی»، «جنس و جنسیت» و «مواضع ایدئولوژیک» ابعاد گوناگون این خطای ساختاری بودند.

🖊اگر چه در آن زمان مردم از ابعاد و پیامدهای این نابرابری بی‌اطلاع بودند، اما قابل پیش‌بینی و برآورد بود که این نابرابری‌های حقوقی به‌زودی به «نابرابری‌های حقیقی» می‌انجامد. نابرابری با سرعتی زیاد همه ابعاد زندگی را دربرگرفت و روز به روز ژرف‌تر شد. می‌دانم که نابرابری را تنها با یک «عامل» نمی‌توان توضیح داد و ما با پدیده‌ای چندعاملی مواجه‌ایم اما به‌گمان من نقش این نابرابری‌های حقوقی در توجیه‌کردن نابرابری از اهمیت بیشتری برخوردار بود. نابرابری‌های حقوقی به نابرابری‌های اجتماعی انجامید و فاجعه‌ای را ساخت که اینک با آن دست به گریبان هستیم.

🖊بنیان‌های نابرابری اجتماعی امروز ما برخی مرتبط با «طبقه» هستند، مانند مالکیت، ثروت و درآمد، آموزش و مدارک تحصیلی و شغل. اما همه آن‌ها طبقاتی نیستند و برخی غیرطبقاتی‌اند، مانند جنس یا جنسیت، دین و مذهب، و وابستگی جناحی و حزبی. حاصل بنیان‌های نابرابری، مردمی هستند که فرصت‌های نابرابری برای دستیابی به منابع دارند: مدارک تحصیلی، آموزش، اطلاعات، فرصت‌های شغلی، شرکت در فرآیندهای رقابتی اقتصادی و... . حاصل این فرآیند، نابرابری شدید در برخورداری از منابعی است که برای رسیدن به اهداف مطلوب از سوی هر فرد لازم است. فرصت‌های رفاهی نیز به همین سیاق سخت نابرابر توزیع می‌شوند. جامعه ما باید همه نتایج و پیامدهای نابرابری را تحمل کند.

🖊کم‌وبیش می‌توان نشان داد که نابرابری‌های اجتماعی به تشدید سه مشکل اصلی اجتماعی، یعنی «فقر»، «جرم» و «بیماری‌های جسمی و روانی» می‌انجامد. خودکشی‌های تأسف‌برانگیزی که این روزها اخبارشان روح ما را می‌آزارد و در ما شرمندگی اخلاقی ایجاد می‌کند، ریشه در تبعیض ساخت‌یافته و نابرابری گسترش‌یافته در جامعه ما دارد.

🖊اگر وضعیت کنونی ادامه یابد، هر روز با وقایعی سخت آزاردهنده‌تر از آنچه تاکنون دیده‌ایم، مواجه خواهیم شد. تبعیض و نابرابری در کنار اضطراب دائمی ناشی از تورمِ سرکش، نتیجه‌ای غیر از درماندگی و ناامیدی نخواهد داشت. اما مگر می‌توان به سادگی برای تغییر این وضعیت گام‌های مؤثر برداشت؟

🖊قشرها و گروه‌هایی از نابرابری موجود کشور حداکثر بهره‌برداری را کرده و به رفاهی غیرقابل تصور دست‌یافته‌اند. آن‌ها با تمام قوا در مقابل هر تغییری که به کاهش نابرابری‌های حقوقی و حقیقی بینجامد، مقاومت می‌کنند. این قشرها در قوای مختلف حاکم بر کشور جایگاه قدرت‌مند و مؤثری دارند. تبعیضِ ساخت‌یافته آن‌ها را در نهادهای انتصابی غالب گردانیده است. تداوم راهبردها و خط‌مشی‌های داخلی و خارجی کنونی نیز غیر از بازتولید نابرابری‌ اجتماعی نتیجه‌ای نخواهد داشت. راهی غیر از تلاش برای ایجاد تغییرات بنیادین برای مقابله با نابرابری‌های موجود و پیامدهای تأسف‌بار آن وجود ندارد. ایران، به اقدامی فراتر از اصلاحات و فروتر از انقلاب احتیاج دارد./پایان

#علیرضا_علوی_تبار #عدالت #نابرابری

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

مشق نو

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۲۳

📝📝📝غیابِ دولت

🔻🔻🔻یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊زمانی‌که درباره دولت و کارویژه‌های اصلی آن تأمل می‌کنیم، غالباً ذهن ما بر دو حوزه امنیت و اقتصاد (به‌معنای موسع آن) متمرکز می‌شود. در پرتو این مسئله است که رهیافت‌های توسعه، امنیت ملی، تعاملات منطقه‌ای و بین‌المللی، و همچنین عدالت واجد معنا می‌شوند و نسبت به یکدیگر تقدم و تأخر پیدا می‌کنند. اگر با هیأت حاکمه‌ای مواجه باشیم که ایستار خود را به‌درستی در هر یک از این مسائل مشخص کند، آنگاه می‌توان انتظار بازاندیشی در راهبردها، مسئولیت‌ها و نقش دولت را داشت. در غیر این صورت آنچه می‌بینیم غیبت دولت است و بس.

🖊در نظام حکمرانی ما، پس از جنگ تحمیلی، گفتارهایی در حوزه توسعه مطرح شد و در سطح نخبگانی و همچنین حاکمیت مورد تبادل‌نظر قرار گرفت. ولی از همان دوره نوعی سرگردانی منتهی به تضاد‌ در الگوی توسعه کشور نمایان شد تا جایی‌که از یک‌سو، دولت‌های توسعه‌گرا (آقایان هاشمی، خاتمی و روحانی) با سدّ ستبر توسعه‌ستیزی روبرو شدند و از سوی دیگر، دولت‌های توسعه‌ستیز (آقایان احمدی‌نژاد و رئیسی) اساساً دولت را از دولت‌بودگی خویش تهی کردند تا جایی‌که اساساً دولتی متصور نبود که بخواهد متکفل امر توسعه باشد.

🖊مآلاً، حاکمیت نه خود از مجرای «دولت‌های هماهنگ» توانست گامی به‌سوی «تعالی» بردارد، و نه اجازه داد دولت‌های دارای پروژه توسعه (ولو با قرائت‌های مختلف) امر «توسعه» را پیش ببرند. نتیجه آن‌که مشاهده می‌کنیم دولت چهاردهم عملاً در امر توسعه سپر انداخته و در گفتارش صرفاً متکفل اجرای برنامه هفتم توسعه شده است و در عمل، گرفتار روزمرگی اداره کشور. به دیگر سخن، گفتمان‌ِ توسعه‌ستیزِ یوتوپیایی در سطح کلان باعث شد عینیت توسعه از بین برود و عرصه بر کاغذبازی‌هایِ سنجش‌ناپذیر در قالب اسناد بالادستی بر الگوی اداره امور عمومی کشور فراخ شود.

🖊زنگ خطر اما زمانی به صدا درمی‌آید که دولت علاوه بر مسئولیت‌ناپذیری (ارادی یا قهری) در حوزه توسعه‌ی همه‌جانبه از ایفای کارویژه‌های اساسی خود بازبماند. در زمان وفور درآمدهای حاصل از منابع طبیعی، دور از ذهن نیست ستون مخارج کشور به‌ شکلی بی‌ضابطه، طولانی‌ و طولانی‌تر شود. چنانکه هم در دوره پهلوی دوم و هم در سال‌های پس از انقلاب، خاصه در بازه ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲، شاهد اختصاص و توزیع بودجه بدون اولویت در حوزه‌های مختلف بودیم. این وضعیت تا بدان‌جا رسوب‌ کرده است که اکنون قوه مجریه، به‌واسطه فقدان اقتدار و همچنین نداشتن الگوی توسعه، ساحت «عدالت» را رها کرده است.

🖊بدین‌نحو که اولاً، پیوسته شاهد چکاچک شمشیرهای آزادسازی اقتصادی هستیم بی‌آنکه درباره دو پایه دیگر آن، یعنی «انضباط مالی» و «الگوی بازتوزیع»، که اولی برآمده از اقتدار دولت و حاکمیت قانون، و دیگری محصول تئوری منسجم عدالت است، تأملی شده باشد. ثانیاً، با نوعی رهاشدگی در حوزه‌های اساسی مانند درمان و آموزش دست‌به‌گریبان هستیم.

🖊شوربختانه آن‌که برای این حل این دو مسئله نیز بی‌توجه به قانون اساسیِ موجود از یک‌سو، و توجه به الگوهای منسجم عدالت از سوی دیگر، با گفتارهای «خیریه‌درمانی» مواجه هستیم. مسئله‌ای که با نقد جان رالز، یکی از تئوری‌پردازان اصلی حوزه عدالت همراه شده است. او معتقد است امور خیریه پسندیده هستند اما صرفاً به کار حل مسائل کوتاه‌مدت می‌آیند. رالز اعتقاد دارد برای حل معضلاتی از قبیل نابرابری باید بر سر مفهوم «عدالت» و ایجاد نظامی مبتنی بر آن تأمل کرد.

🖊نقطه بحرانی این روند تزلزل در کارویژه امنیت دولت است. توماس هابز در لویاتان می‌نویسد: «اگر قدرتی کافی تأسیس نشود تا امنیت ما را تأمین کند، در آن صورت هرکس می‌تواند حقاً برای رعایت احتیاط در مقابل دیگران بر قدرت و مهارت خویش تکیه کند و چنین هم خواهد کرد.» آنچه در ناصیه حکمرانی ما، در پرتو فقدان تئوری توسعه و تئوری عدالت رخ می‌نمایاند، غیبت دولت در حوزه تمهید امنیت عمومی است. در چنین وضعیتی، خصوصاً در جوامع طبقاتی‌شده، میل به تأمین امنیت خصوصی افزایش پیدا می‌کند. به عبارتی هر که پول‌اش بیش، امنیت‌اش بیشتر!

🖊حد اعلای این وضعیت نقطه‌ای است که افراد/مؤسسات تأمین‌کننده امنیت خصوصی از سوی ساخت قدرت به‌رسمیت شناخته شوند، و حتی در چارچوب منطق اقتصاد سیاسی حاکمیت ترویج و تبلیغ شوند. و اینجاست که هر تقلای معطوف به توسعه و عدالت محکوم به شکست می‌شود و همه‌چیز بر پایه نوعی انباشت ثروت جدید ذیل گروه‌های تأمین‌کننده امنیت خصوصی، یا همان ذی‌نفعان نظم جدید، بازآرایی خواهد شد./پایان

#سعید_حجاریان #توسعه #عدالت

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

🔸نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
https://t.me/SaeedHajarian | https://instagram.com/saeedhajjarian | https://twitter.com/Saeedhajjarian

مشق نو

۱۸ فروردین ۱۴۰۵، ۲۰:۲۰

📝📝📝بازاندیشیدن به «ملت-دولت»

🔻🔻🔻یادداشتی از محمدرضا تاجیک منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊محمدرضا تاجیک، در این نوشتار با الهام از کاستوریادیس می‌گوید سیاست زمانی زنده است که با مردم پیوند داشته باشد. او معتقد است در ایران امروز این پیوند گسسته و «سیاست-مردم» منحل شده است. به‌زعم او، تنها راه خروج از این وضعیت، بازگشت به لحظه‌ی تأسیس انقلاب و ایجاد «ملت-دولت مؤسس» است؛ نظمی نو با تقدم ملت بر دولت

🖊تاجیک استدلال می‌کند که ملت-دولت مؤسس باید سیاست را بازتعریف کند؛ سیاست نه به‌عنوان فرمانروایی نخبگان، بلکه به‌مثابه «امر مشترک» و مشارکت آزاد و برابر همه در امور عمومی. در چنین نظمی، سیاست دیگر نام سلطه و قدرت نیست، بلکه نام برابری، آزادی و کنش مداوم جمعی است

🖊نویسنده بر این باور است که دولت کنونی ایران در وضعیتی برزخی و «اختگی سیاسی» به‌سر می‌برد. این دولت، از کنش تأسیسی می‌هراسد و از مردم، یعنی منبع اقتدار خویش، جدا افتاده است

🖊او توضیح می‌دهد که چنین دولتی، در واقع، «دولت بدون دولت» است؛ حکومتی بی‌فالوس. به‌زعم نویسنده، دولت‌های ایران هیچ‌گاه اندام‌وار و ارگانیک نبوده‌اند، بلکه از درون دچار ناهماهنگی و نزاع نیروها بوده‌اند. از همین رو، خود به بخشی از مسئله بدل شده‌اند، نه راه‌حل آن

🖊در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که تنها راه نجات، اندیشیدن به دولتی نو است که اراده‌ی ملت را مقدم بدارد. او تأکید می‌کند سیاست واقعی آن است که مردم را به سوژه‌ی فعال بدل کند، نه مطیع قدرت. تنها با بازگشت مردم به صحنه و تعریف دولت به‌مثابه تحقق اراده‌ی آنان، می‌توان از چرخه‌ی تکرار وضع موجود عبور کرد

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
http://mashghenow.com/?p=6296

#محمدرضا_تاجیک #سیاست #فلسفه

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:

5,310

Showing 14 of 14 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

مشق نو

مشق نو

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها