تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @TafsireKiri

۱۰.۲k عضو

به‌روزرسانی شده: May 7, 2026 at 1:35 PM

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

عضویت در این کانال به افراد بالای ۵۰ سال توصیه نمی‌شود. ارتباط با من: @Dxbb66

Join @TafsireKiri for exclusive dxbb66 content and discussions in 23

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 10.2K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

اگر داخل ایران هستید و این پیام رو می‌بینید، سپاسگزار میشم کامنت بذارید و - اگر براتون مقدوره - بنویسید از کجای ایران موفق شدید وصل بشید.
و البته هرچیز دیگه‌ای که دوست دارید بنویسید.


▫️

11,100

162

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

دو از سه اما بریم سراغ خاطره عجیبی توی دوران پندمی کرونا. اون زمان تو ایالت ما یه قانونی وضع شده بود که موقع ورود به هر ساختمون اداری و تجاری، یه کسخلی با لیستی حاوی چهارده سوال دم در نشسته بود و باید تک‌تک سوال‌ها رو ازت می‌پرسید و فقط در صورتی که جوابت…

13,800

373

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

📷 Photo

▫️
روانِ تو دارنده روشن کناد
خرد پیش جان تو جوشن کناد

#بهرام_بیضایی
#فردوسی


▫️

12,700

218

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

📷 Photo

یه ضرب‌المثلی دارن این خارجیا، میگه:
Be careful what you wish for, it may come true.
یعنی مواظب باش چه آرزویی می‌کنی، یهو دیدی برآورده شد [و فهمیدی که ریدی]. دوستان لطف دارن به ما و گیر دادن که «بنویس هرچی می‌خواد باشه»، بریم امتحان کنیم ببینیم بعد از مطلب بعدی هم نظرشون همین خواهد بود یا نه 😏😎

انقدم زیاد شد مجبورم دو سه تیکه‌ش بکنم. ببینین تو رو خدا چیکار میکنین با آدم آخر عمری.


▫️

7,280

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

یک از سه

این موقع سال که میشه بیشتر مردم مشغول آماده کردن خودشون برای تعطیلات کریسمس و جشن و برنامه‌ریزی مسافرت و غیره‌ان، من مشغول آماده‌سازی روانی خودم برای برداشتن مقداری از عنم و گذاشتنش توی ظرف مخصوص آزمایشگاه و تحویل دادنش به پزشک محترم.

از اونجا که سالهاست به خاطر بیماری التهابی روده هر سال باید این کارو انجام بدم، امروز یهو یادم افتاد چقدر خاطرات زیادی دارم که با این مقوله‌ی عن گره خورده. درست مثل زندانی‌ای که با وزنه‌ای که به پاش بستن فرار کرده و اگر یه روز بخواد زندگی‌نامه‌شو بنویسه اون وزنه یه نقشی توی تمام خاطراتش داره، من هم اینقدر ماجراهای عجیب توام با گُه داشتم که گاهی خودمم باورم نمیشه. از جمله همون ماجرای گیر کردنم توی برف و ترافیک که پارسال توی توییتر نوشتم و خیلی معروف شد و احتمالا بعضیاتون خونده باشید.

مثلا شاید باورتون نشه که عن من خیلی بیشتر از اکثر شما سوار هواپیما شده. قضیه اینه که یک تست خیلی خاصی روی نمونه‌ آزمایش من انجام میشه که کار هر آزمایشگاهی نیست، و تا همین پنج شیش سال پیش توی کانادا فقط یه مرکز چنین تستی رو با دقت بالا ارائه می‌داد که اونم توی مونترال بود و از جایی که من زندگی می‌کردم با هواپیما شیش ساعت فاصله داشت. به همین دلیل اینا سالی دو بار یه بسته‌ی اختصاصی رو پست میکردن درِ خونه من حاوی وسایل نمونه‌برداری، به اضافه‌ی یه بسته ژل به سایز آجر که باید میذاشتم فریزر یخ بزنه. بعد باید می‌ریدم تو ظرفشون، بسته‌بندی می‌کردم، یخ رو میذاشتم کنارش تا تر و تازه بمونه و در ساعت خاصی تحویل پست می‌دادم تا با اولین پرواز بره مونترال. خودم تقریبا ده سال بعد از اولین عنم فرصت کردم مونترال رو از نزدیک ببینم.

برو پایین ⬇️

▫️

6,490

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

یک از سه این موقع سال که میشه بیشتر مردم مشغول آماده کردن خودشون برای تعطیلات کریسمس و جشن و برنامه‌ریزی مسافرت و غیره‌ان، من مشغول آماده‌سازی روانی خودم برای برداشتن مقداری از عنم و گذاشتنش توی ظرف مخصوص آزمایشگاه و تحویل دادنش به پزشک محترم. از اونجا که…

9,140

192

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

🎥 Video

از اتاق فرمان اشاره کردن که امروز نوزده نوامبر روز جهانی مرد بوده ظاهرا، گفتم بهانه‌ایه بیایم سری بزنیم و یه سلام مخصوصی بکنیم خدمت کچل‌های شکم‌گنده‌ی توی خونه.

سالهاست که روز مرد ما رو بیشتر از هرچیزی یاد این چهل ثانیه‌ی طوفانی از خانوم مثلا روانشناس میندازه که البته انصافا روی خودآگاهی من نسبت به حفظ و نگه‌داری از سایز شکم و جلوگیری از ریزش موهام تاثیر به‌سزایی داشته.

مولانا البته زرنگ‌تر از ما مردای امروزی بوده؛ و استراتژی کلیش این بوده که «هرجا دیدی داری به باخت نزدیک میشی، کلا زمین بازی رو عوض کن». اینه که بزرگوار توی دفتر اول میفرماید که اون چیزی باید از روی پشم و مو و شکمش قضاوت بشه گاوه؛ مرد رو باید شناخت، مرد حرمت داره نه لذت 🤌😌

گاو را رنگ از برون و، مرد را
از درون جو رنگ سرخ و زرد را

چیزه، میگم حالا شکم رو جدی چطوری میشه کوچیک کرد؟ 🥲

▫️

11,100

204

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

از اتاق فرمان اشاره کردن که امروز نوزده نوامبر روز جهانی مرد بوده ظاهرا، گفتم بهانه‌ایه بیایم سری بزنیم و یه سلام مخصوصی بکنیم خدمت کچل‌های شکم‌گنده‌ی توی خونه. سالهاست که روز مرد ما رو بیشتر از هرچیزی یاد این چهل ثانیه‌ی طوفانی از خانوم مثلا روانشناس میندازه…

9,800

142

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

احتمالا اسم فیلم طعم گیلاس کیارستمی رو شنیدید، و شاید اون صحنه‌ش که تو چند سال اخیر خیلی تو سوشال مدیا دست به دست شد رو هم به خاطر بیارید که توش مردی در مورد ماجرای تصمیمش برای خودکشی میگه. این که یه شب مصمم و مطمئن طناب رو برمیداره و میره بالای درخت که دار رو آماده کنه و خودشو حلق‌آویز کنه، ولی یه دفعه یه توت مشتی رو شاخه می‌بینه و می‌خورَدش و بعدش توت بعدی و توت بعدی و همینطور ادامه میده تا یهو می‌بینه صبح شده و کلا فکر خودکشی از سرش افتاده.

یه چیزی که آدما رو از لحاظ عمق تجربه‌ و تعاملشون با زندگی به دو دسته تقسیم میکنه، اینه که اون جرقه یا به قول اینوریا spark زندگیشون رو پیدا کردن یا نه؛ که اون چیزیه که وقتی مشغولش میشن انگار هیچ چیز دیگه‌ای توی دنیا وجود نداره و طوری غرقش میشن که یهو به خودشون میان و میبینن صبح شده و اصلا متوجه گذشت زمان نشدن. شگفتی ماجرا هم اینه که اون چیزی که اینطوری آدم رو از همه‌چیز قطع میکنه و می‌بره توی یه خلا مطلق، دقیقا همون چیزیه که میشه رشته‌ی اتصالش به زندگی؛ و توی اون لحظه‌های تاریک و بحرانی به دادش میرسه.

برای من احتمالا نگفته پیداست که تعامل با ادبیات فارسی همون «توت» زندگیم بوده، که بُعد خوندنش رو بیشتر از پدرم به ارث بردم و بُعد نوشتن (و بعضا چاشنی طنزش) رو بیشتر از برادرم.

بچه که بودم، جایی توی حاشیه‌ی گرگان زندگی می‌کردیم، خونه‌مون دقیقا ته یه کوچه‌ی خاکی بود که درست از چند متر اونورترش مزرعه پنبه شروع میشد و بعدش تپه و رودخونه و جنگل دست‌نخورده. مدل زندگیمون -مثل بقیه‌ی اهالی کوچه- یه نوعی از بلاتکلیفی بین شهرنشینی و روستا-زادگی بود. پدر و مادرهایی که اکثرا کارمند دولت بودن، توی خونه‌هایی که توی حیاط همه‌شون دسته دسته مرغ و اردک و بوقلمون زندگی می‌کرد. موقع فوتبال بازی کردنمون توی کوچه هم باید برای رد شدن ماشین‌ها دروازه‌ها رو جمع می‌کردیم، هم برای رد شدن گله‌ی گوسفندی که با چوپونش یهو پشت سرمون ظاهر میشد.

توی اون دنیای ایزوله‌ی ساده یا به قول ابتهاج توی «اون گوشه که از دنیا بیرون بود»، یه روز اتفاق جالبی افتاد. داداشم که هشت سال از من بزرگتر بود و وقتی من هشت سالم بود اون دبیرستان می‌رفت، یه روز در خونه رو با لگد باز کرد و چهارنعل پرید وسط خونه و داد زد «مقاله‌م چاپ شده!» ماهنامه‌ی «امید جوان»ی که دستش بود رو گذاشت وسط هال و اهل خونه با ذوق و بهت جمع شدن دورش. بالای یکی از صفحه‌های طنز مجله، تیتر بزرگی که نوشته بود «ما در گرگان به دایناسور می‌گوییم موش!»، و زیرش: «نویسنده: داداش بیضوی». یه مطلب انتقادی اما به بیان طنز از معضل موش‌های فاضلابی گرگان که جمعیتشون از مردم و سایزشون از گربه‌ها بزرگتر شده بود و شهرداری کاری در موردشون نمی‌کرد. بابام احتمالا عرش رو سیر کرده بود، البته فقط حدس می‌زنم.

چیزی که خوب یادمه اما تاثیری بود که روی خودم گذاشت. عینی شدن این واقعیت که یه روزنه‌ای به بیرون وجود داره، توی دنیایی که اینترنت و ارتباطی نبود و خود ما حتی تا چند سال بعدش تلفن هم نداشتیم. اگه فلان مجله‌ی پرطرفدار توی تهران منتظر دست به قلم شدن فلان بچه‌ای بود که توی ناکجاآباد لابه‌لای گله‌ی مرغ و گوسفند زندگی میکنه، پس خیلی کارا میشد کرد.

خلاصه‌ش کنم، هرچند حتی قبل از یاد گرفتن الفبا حس خوبی به قلم و کاغذ و نوشتن داشتم، اما این «ادای داداش بزرگه رو درآوردن» بود که کم‌کم منو جدی‌تر کشید سمت نویسندگی و طنزپردازی و شد توت زندگیم و مثلا خیلی سال بعد یکی از اثرات جانبیش هم شد همین کانالی که توش در خدمت شما هستیم.

اینا رو گفتم تا برسم به اینجا که چند روز پیش، کتاب کوتاه طنزی که داداشمون نوشته توی ایران منتشر شده. روایت مصوری از گوشه‌ای از اونچه که به دهه‌شصتیا و دهه‌پنجاهیا گذشت که خیلی قسمتاشو اگر خودمون زندگی نکرده بودیم باورمون نمیشد. طبیعتا معذورات مربوط به چاپ اثر توی ایران و ممیزی و ارشاد و کوفت و فلان هم به اجبار توش لحاظ شده و از این لحاظ توش از کیر و مشتقاتش خبری نیست، اما کتاب بامزه‌ایه که اگه اهل طنز پاستوریزه باشید براتون شیرین خواهد بود. مثلا نظر داف کبیر این بود که «این کتاب مثل یه دفترچه‌‌ی راهنمای طنز یا حتی موزه برای ما دهه‌هفتادیا و هشتادیاس در مورد زندگی شصتی‌ها و قبلش»، که توصیف جالبی بود.

این هم لینک ناشر، احیانا اگر کسی علاقه‌مند بود:
https://sooremehr.ir/book/66335/ما-این-گونه-ما-شدیم/

▫️

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۱:۱۹

امروز به اصطلاح روز شکرگزاری یا thanks-giving تو کاناداست که به علت تفاوت آب و هوا و زمان برداشت محصول چند هفته زودتر از آمریکا این روز رو جشن می‌گیره. ریشۀ این مراسم توی آمریکای شمالی به اتفاقاتی حدود چهارصد سال پیش برمی‌گرده که حول مقوله برداشت از مزارع ذرت رخ دادن، و البته جزو اولین مواردی هستن که سفید‌های مهاجم و بومیای سرخ‌پوست در کنار هم توی جشنی شرکت کردن. البته قبل‌تر از اون چنین روزی ریشه‌های اروپایی داشته که چیز عجیبی هم نیست و تا جایی که میدونم در ایران باستان هم آیین‌هایی مربوط به شکرگزاری در زمان برداشت محصول بوده.

از همون اول تنها سنت رایج توی این کشور که واقعا دوستش داشتم همین روز بوده. کریسمس که یه دروغ تاریخیه، سال نو وسط سرمای سگیه، هالووین و عید پاک و «جمعه خوب» هم هرکدوم یه جوری کسشرن؛ اما تو دنیایی که همش بدو بدوئه و چشم آدم همیشه به سمت چیزاییه که نداره و می‌خواد داشته باشه، گاهی بد نیست که یه مکث کوتاهم داشته باشه و نگاهی بندازه به اونچه که داره و لابه‌لای شلوغی زندگی متوجه اهمیتشون نیست. و این که یک روز خاص توی تقویم کارش یادآوری همین نکته باشه برای من شیرینه.

طبیعتا دوست داشتم به بهانۀ این روز بیام اینجا یه مطلبی مربوط به همین مقوله‌ی شکرگزاری بنویسم که ربطی هم به ادبیات کلاسیک فارسی داشته باشه ولی برعکس ظاهرش این اصلا کار آسونی نبود. ادبیات ما پر از قلم‌فرسایی یا بهتر بگم، «وراجی» در مورد شکرگزاری و لزوم شکرگزاری و اثرات شکرگزاری و غیره‌س، اما به نظر من کمتر پیش میاد موردی توش باشه که واقعا حقیقی و از دل یک تجربه عمیق و شخصی از سمت گوینده، یا به قول اینوریا authentic باشه. بیشتر این حرفا از نوع نصیحت و فاز «بکن نکن» و نگاه بالا به پایینه، و گاهی حتی صرفا عرصه‌ای برای پز دادن با توانایی سخنوری. گاهی حتی در این حد هم نیست و فقط ادای نفر قبلی رو درآوردنه. وقتی سعدی پشت هم سجع و قافیه می‌چسبونه که بگه هر نفسی که فرو میره فلان و وقتی درمیاد بهمان و «پس در هر نفسی دو نعمت است و برهر نعمتی شکری واجب»، شما رو نمی‌دونم، ولی این حرفای ادایی حس شکرگزار بودن در من ایجاد نمیکنه.

از این لحاظ داشتم بی‌خیال نوشتن این مطلب میشدم اما امروز که با داف کبیر داشتیم فیلم و تئاترایی که اخیرا دیده بودیم رو تحلیل می‌کردیم یه چیزی گفت که شد جرقۀ این مطلب. گفت «من زیاد دیدم اثری که هدفش بزرگنمایی و آگاهی‌بخشی در مورد فلان موضوع بوده، در نهایت ریده توی همون موضوع. بعد از زن-زندگی-آزادی مخصوصا اینو زیاد دیدم، خیلی آدما اومدن در مورد مسئله زنان، کار بردن روی صحنه و ساختن و اجرا کردن ولی همه‌شون شعارزده و توخالی و بی‌مزه شد. اما میدیدی همون آدم بیست سال قبل اصلا در مورد یک موضوع دیگه‌ای اثری ساخته، و اون ده درصدی که لابه‌لاش به مسئله‌ی زنان پرداخته انقدر عالی و دقیق و جذاب بوده که حد نداره.»

یادم افتاد به جای نوشتن مطلبی «در مورد» شکرگزاری، میشه ذره‌بینو گذاشت روی جایی که فلان آدم واقعا داره حس شکرگزاری رو تجربه می‌کنه، شاید بدون اینکه خودش متوجه بازتابش توی اثر هنریش باشه.

توی مثنوی زیاد پیش میاد که مولانا یهو میکروفونو میدزده و در حالی که فلان کاراکتر داشته حرف میزده، یه دفعه محتوای حرفش عوض میشه و حس و حال شخصی و عمیقتری پیدا می‌کنه، و به مخاطب حرفه‌ای این سیگنال رو میده که این دیگه شیر یا روباه یا فلان شخص نیست که داره صحبت می‌کنه، این خود مولاناست. قبلا گفتم یکی از علائمی که نشون میده چنین اتفاقی افتاده، اینه که «شور» و بار احساسی ابیات یهو زیاد میشه و هیچی جز یه تجربۀ درونی نمی‌تونه اون جوشش رو توجیه کنه.

بخش مورد علاقه من از بازتاب تجربۀ شکرگزاری توی مثنوی مربوط به آخر داستان توبۀ نصوح میشه، که مولانا کم‌کم گرم می‌کنه تا بیاد تو زمین:

اول ابلیسی مرا استاد بود
بعد از آن ابلیس پیشم باد بود

حق بدید آن جمله را، نادیده کرد
تا نگردم در فضیحت روی‌زرد

هم‌چو سرو و سوسنم آزاد کرد
هم‌چو بخت و دولتم دلشاد کرد

نام من در نامۀ پاکان نوشت
دوزخی بودم؛ ببخشیدم بهشت

شاید تجربۀ گیر کردن اون ته چاه افسردگی رو داشته باشید. جایی که خلا مطلقه؛ مدتهاست نه صدایی میاد، نه تصویری هست، و اگرم باشه هیچ معنایی توی هیچ کدومشون نیست. تنها چیزی که برای آدم مونده آخرین «آه‍»یه که امیدواره تمام رنج‌هاشو بهش بسپاره و رها کنه:

آه کردم؛ چون رسن شد آهِ من
گشت آویزان رسن در چاه من ❤️

آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

تصویر اون آخرین آهی که تبدیل به طنابی میشه برای بیرون اومدن از چاه، برای من خیلی شخصی و دقیقه. چیز بیشتری نمیتونم بگم، اما:

در بُنِ چاهی همی‌بودم زبون
در همه دنیا نمی‌گنجم کنون

آفرین‌ها بر تو بادا ای خدا!
ناگهان کردی مرا از غم جدا

گر سر هر موی من یابد زبان
شکرهای تو نیاید در بیان

شاد باشید.


▫️

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

تفسیر بیضوی مثنوی معنوی

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

˚ . ˚ wnky’s guestlist . ˚ .

لوازم خانگی آمد کالا

حَنيني

سوريانا كيدز

/ مقبلات/توصيل بنات /قناه مدام رورو ملكه التواصيل🍒♥

ريّاف

🔵فیزیک دهم استاد براتی🔵

زاپاس"اکسیر

کانال‌های تلگرام مرتبط

˚ . ˚ wnky’s guestlist . ˚ .

لوازم خانگی آمد کالا

حَنيني

سوريانا كيدز

/ مقبلات/توصيل بنات /قناه مدام رورو ملكه التواصيل🍒♥

ريّاف

🔵فیزیک دهم استاد براتی🔵

زاپاس"اکسیر

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها