🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @vidacheraghian53

۴k عضو

به‌روزرسانی شده: May 15, 2026 at 11:34 PM

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

نویسنده رمانهای؛ یه نفر مثل تو, مرام عاشقی, عروس اورامان, آوای حسرت, رویای پرواز, دنیاهمان یک لحظه بود, راز گل بهارنارنج اگر باران ببارد برای سفارش کتابها به آیدی زیر مراجعه کن 👇👇👇 @bookafza https://t.me/eynakkaghazi

Join @vidacheraghian53 for exclusive bookafza and httpstmeeynakkaghazi content and discussions in 23

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (7 روز گذشته)

مجموع: 4.0K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵۵


- بسه دیگه ... شکل افلاطون شدی بس که فکر کردی. برو ببین چیکارت داره. شاید اصلا اینهمه فکر لازم نداشته باشه...
فقط باران...

لحظه ای مکث کرد و وقتی این بار برای آنچه توی ذهنش میچرخید لب باز کرد نگاهش نگران و ملتهب بود:

- فقط یادت باشه جلوی این زن محکم و قوی باشی. نمیدونم چی قراره ببینی یا بشنوی اما لطفا به خودت مسلط باش.

لبخندی محو و کمجان لبهای باران را عقب کشید و در ماشین را باز کرد. قبل از اینکه پیاده شود سوی او چرخید و قدرشناسانه گفت:

- ازت ممنونم پارسا. تو دیگه برو به کارت برس. من خودم با تاکسی برمیگردم.

لبخندش گرم و صمیمی بود. اما لحنش قاطع و مطمئن:

- من همین جا منتظرم تا برگردی. چند تا نفس عمیق بکش و برو.

باران هنوز از ماشین دور نشده بود که پارسا با صدایی بلندتراضافه کرد:

- اگه فکر کردی بودنم کمکت میکنه یه پیام بده تا ده بشماری میام بالا.

دلش برای اینهمه همراهی و مهربانی او غنج میرفت. یقیناً جایی در زندگی قبلی لطفی به کسی کرده بود که حالا این مرد جوان پاداش عمل نیکش بود.
کیفش را روی شانه بالا کشید و به طرف ساختمانی که با سنگ گرانیت سیاه قد کشیده بود رفت.

صدای زنگ اف اف در فضای آپارتمان پیچید. فریبا سینی فنجان های لب طلایی را روی کانتر گذاشت و به طرف آیفون تصویری رفت.
بارن بود.
ته دلش شور عجیبی گرفت و ضربان قلبش تند شد.
دکمه ی سبز را فشرد و درِ ساختمان با صدای چیلیک آهسته ای باز شد. داخل آینه ی قدی کنار در، نگاهی به خودش انداخت. لباسی که برای این ملاقات انتخاب کرده بود برآمدگی شکمش را در همان نگاه اول نشان میداد.
قصد داشت همه چیز از همان لحظه ی اول به وضوح گویا و علنی باشد.

380

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵۶


بزاق دهانش را قورت داد و چشم از آینه گرفت و به آشپزخانه رفت.
کمی بعد باران با ضربه ای ملایم به در نیمه باز وارد خانه شد و فریبا از داخل آشپزخانه صدا زد:

- باران جان تویی؟... بیا تو عزیزم. الان میام.

باران نگاهی گذرا به چیدمان ساده و شیک خانه انداخت و روی اولین مبل، نزدیک به در نشست.
فریبا فنجانهای لب طلایی را از چای پر کرد و با سینی از آشپزخانه بیرون آمد. سلام سرد و عصبی باران هنوز روی زبانش ننشسته بود که نگاه متعجب و حیرانش چند وجب پایینتر به شکم برآمده اش چسبید و دهانش از حیرت باز ماند.
دستان فریبا یخ کرده بود و پاهایش میلرزید اما هر چه توان داشت در صدایش ریخت تا در برابر نگاه بهت زده و ناباور باران به او خوش آمد بگوید:

- خوش اومدی عزیزم. ببخش که امروز وقتت رو گرفتم.

فریبا سینی چای را روی میز مقابل باران گذاشت و روی مبل کناری نشست. دختر بیچاره به سختی نگاهش را از شکم او گرفت و به چشمان گریزانش خیره شد.
فریبا بزاق دهانش را بی صدا فرو داد و موهای لخت طلایی رنگش را پشت گوشهایش نشاند. انگشتش را روی لبه ی طلایی فنجان چرخی داد و بعد کمی روی مبل جابجا شد و صاف نشست.
شکم برآمده‌اش حالا بیشتر از هر وقت دیگری به چشم می آمد. لبان خشکش را با اندک رطوبت زبانش تر کرد و با مقدمه چینی گفت:

- بهار برای همه مون عزیز بود. ولی وقتی شنیدم تو هم خونه رو ترک کردی شوکه شدم.

در برابر سکوت معنی دار باران دستانش را به آرامی به هم سایید و ادامه داد:

- اما من خواهر زاده مو خوب میشناسم. پارسا آدمی نیست که تو این شرایط رهات کنه حتی اگه تو اونو نخوای.

باران با کلافگی بزاق دهانش را بلعید و با صدایی دورگه و پر از استرس گفت:

- الان قراره درمورد پارسا حرف بزنیم؟

360

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵٧


- نه میخوام بگم عشق شرط و شروط نمیشناسه. وقتی عاشق کسی میشی دلت نمیخواد خار به پاش بره.

سکوت باران آنقدر سنگین و تلخ بود که فریبا را در بیان خواسته اش مردد و نگران میساخت. روی مبل خودش را کمی عقب کشید و به پشتی نرمش تکیه داد. دستش را روی شکمش گذاشت و در حالیکه جسم کوچک و پر تحرک داخل بطنش را نوازش میکرد دل به دریا زد و گفت:

- حتما تا الان متوجه شدی که میخوام چی بگم. فقط سه ماه به تولد این بچه مونده. قطعا میدونی پدرش کیه و من دلم نمیخواد با گفتن این مسئله آزارت بدم. دیگه مخفی کردن این رابطه جایز نیست.

عاقبت نفسش رفت. چیزی در اعماق وجودش شکست و صدای کوبش قلبش گوشهایش را پر کرد. در برابر سکوت طولانی او فریبا ادامه داد:

- میدونی که زندگی پدر و مادرت مدتهاست به بن بست رسیده. وقتی یه زندگی به جایی میرسه که عشق هیچ جایی توش نداره، ادامه دادنش مرگ تدریجیه برای هر دو طرف. باید تموم بشه تا آرامش به هر دوطرف برگرده. قبول داری؟

لرزی به تنش افتاد و چشمانش نمناک شد. کارشان به کجا رسیده بود که فریبا با وقاحت تمام شکم بزرگش را به رخ میکشید و برای زندگی زناشویی پدر و مادرش نسخه میپیچید.
چیزی شبیه قلوه سنگ درست وسط گلویش نشسته بود که نه بالا میرفت و نه پایین. چند بار بزاق دهانش را با فشار قورت داد اما بیفایده بود.
این حجم از اندوه با هیچ چیز پایین نمیرفت.
واقعیتی که او همیشه تلاش میکرد تا در پس پرده ی ذهنش پنهان کند و نادیده بگیرد حالا با شکم بزرگ فریبا صاف توی صورتش خورده بود و رد سرخش روی صورتش درد میکرد. سعی کرد با نفسی عمیق بغضش را پس بزند و صدایش را صاف کند اما چندان موفق نبود.
در نهایت با همان صدای لرزان اما محکم و قاطع گفت:

- این موضوع به هیچ کس ربطی نداره. شما پاتو از زندگی پدر و مادر من بکش بیرون. اونام خودشون برای زندگیشون تصمیم میگیرن.

342

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵٣

همایون دستش را از پنجره بیرون برد و درحالیکه خاکستر سیگارش را میتکاند اشاره ای به بهمن کرد و گفت:

- نه... بمون. آقای حشمت داشت میرفت.

نگاه مرموز و دلگیر بهمن سرتاپای سامان را گشتی زد و با لحنی دلخور و زیرلب « با اجازه»ای گفت و از اتاق خارج شد.
همایون با آخرین کام فیلتر سیگارش را بیرون انداخت و پنجره را بست. بعد در مقابل نگاه کنجکاو سامان که همچنان منتظر ایستاده بود پشت میز گردویی رنگش نشست و کشوی آن را باز کرد.
نگاهش توی کشو روی یک دسته کلید و یک فلش سیاه چرخی زد و بعد سوئیچ را برداشت و دستش را به طرف ساماندراز کرد و گفت:

- سندش هم آماده ست فقط باید بری امضاش کنی.

سامان هیجان زده و ناباور پرسید:

- سند چی؟ این چیه مهندس؟

- سند و سوئیچ ماشین دیگه. بهت گفته بودم اگه پروژه خوب پیش بره، زحمتت بی جواب نمیمونه.

سامان جلو رفت و سوئیچ را با خوشحالی از دست همایون گرفت و دستپاچه و ذوق زده گفت:

- خیلی ممنون. خـ.... خیلی ممنونم.

- جای ماشینو که میدونی؟...

- بله. هـ ...همونی که تو پارکینگ نشونم دادید.

همایون سری به علامت تائید تکان داد و با اشاره به مبل چرمی که پشت سر سامان بود گفت:

- دودقیقه بشین. باهات کار دارم.

خنده ی سامان روی لبش مردد و نگران شد. روی مبل نشست و همایون بی معطلی گفت:

- میخوام یه کاری برام انجام بدی.

سامان با همان تردید سری جنباند و کمی نگران گفت:

- امیدوارم از پسش بربیام

331

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵۴

- برمیای ... تو این مدت حسابی خودتو به من ثابت کردی. میخوام مسئولیتت رو تو این شرکت بیشتر کنم.

چیزی در اعماق وجود سامان لرزید. گرفتن مسئولیت بیشتر در هولدینگ هما برای او چندان هم دلپذیر نبود. حالا که کارش را درست انجام داده بود ترجیح میداد قبل از اینکه بوی گندِ این هولدینگ پرحاشیه بلند شود، از مهلکه فرار کند.
کمی روی مبل جابجا شد و قبل از اینکه حرفی بزند همایون ادامه داد:

- البته کار سختی هم نیست. فقط میخوام مدت زمانی که من تو شرکت نیستم تو چشم و گوش من باشی.

- مگه شما قراره نباشین؟

- یه مدت کوتاه. برای پروژه ی الماس باید برم کیش. میخوام وقتی نیستم خیالم از بابت اینجا راحت باشه. راستش ... این روزا کمتر به دوستام اعتماد میکنم. میخوام هر اتفاقی اینجا میفته مو به مو به من گزارش بدی.

انگار قصه تازه داشت شروع میشد. طعم شیرین پاداشی که سامان بابت کار قبلی دریافت کرده بود حسابی زیر دندانش مزه کرده بود و دل کندن از این سبک پاداشها برای او که یک عمر برای خرید یک موتور گلکسی پیش پا افتاده جان کنده، ساده نبود.
نفسی کشید و با حال بهتری زیر لب جواب داد:

- چشم حتما...

بعد انگار که سنگینی گوش همایون یادش افتاده باشد کلامش را نیمه کاره رها کرد و این بار با صدایی بلندتر جواب داد:

- حتما مهندس. خیالتون راحت. من حواسم به همه چی هست.

همایون سری به نشانه ی رضایت جنباند و وقتی زیر لب میگفت« خوبه» ... به شروع این مسیر فکر میکرد.
به وقتی که هنوز شرافت و انسانیت برایش معنا داشت.

***

ماشین پارسا مقابل آپارتمان فریبا توقف کرد. نگاهی به نیم رخ متفکر باران انداخت و برای اینکه حال و هوایش را عوض کند با انگشت به نوک بینی او ضربه ای زد و با خنده گفت:

413

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵١

...بدون دخالت هیئت مدیره  و کاملا محرمانه. بعد از جلسه، تاریخ ثبتش هم همون طور که خودت خواسته بودی برای سه ماه پیش تنظیم شد. یعنی دکتر محمودی طبق این قرارداد از همون ابتدای پروژه الماس مدیر اجرایی پروژه شده.

چهره ی سنگی و بی حس همایون نم نم از هم باز شد و برگه را از روی میز برداشت. نگاهی به مهر و امضای پایین صفحه انداخت و با حالی خوش پرسید:

- عذر و بهونه نیاورد که فرصت نداره و حوصله نداره و... ؟

- راستش حال و روز چندان خوبی برای چونه زدن نداشت. فرصتش هم کم بود. همین که دید شرایط به نفعشه سریع امضا کرد و رفت.

همایون لبخندی معنی دار زد و زیر لب گفت:

- شانس آوردی. برو خداروشکر کن.

به نشانه ی تاسف سری تکان داد و با ندامت گفت:

- مهندس ... من نمیدونم کی به شما اون اخبارو داده اما...  باور کن ... یک ریال از اون پولی که خانم سجادی گرفت تو جیب من نرفته ...

- بسه دیگه. نمیخوام حال خوشم با این مزخرفات خراب بشه. لازم نیست کسی خبر بده. حواسم بهتون هست. میزنم به حساب کارایی که برای شرکت کردی. فقط امیدوارم دیگه تکرار نشه.

بهمن با شرمساری چشم آرامی زیر لب گفت و بعد با حالتی مردد کاغذی تا شده با عنوان و سربرگ قضایی از جیب کتش درآورد و سوی همایون گرفت.
چینی عمیق میان ابروان همایون افتاد و گوشه ی چشمانش جمع شد.

- این دیگه چیه؟

بعد از کمی من و من گفت:

- نمیخواستم ناراحتت کنم اما... ابلاغیه‌ی شکایت سهامداراست. پولشونو میخوان. دیروز بعد از رفتن شمارسید.

546

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵٢

عاقبت حال خوشش خراب شد.
لحظاتی به متن ابلاغیه نگاه کرد و بعد با حرص آن را روی میز انداخت. از پشت میز چوبی گران قیمتش بلند شد و سیگاری گیراند. پنجره ی پشت سرش را باز کرد و به دانه های برف که حالا درشت تر از قبل میبارید خیره شد. کام عمیقی از سیگار گرفت و وقتی دود متراکم و غلیظش را بیرون میدمید گفت:

- هفته ی آینده مسافرم . برای حفر و خاک برداری پروژه ی کیش باید اونجا باشم. با پولی که بعد از اولین کلنگ به حساب هولدینگ واریز میشه میتونیم علی‌الحساب دهن اینا رو ببندیم.

- ایرج هم میاد؟

- الان نه. اما اگه همه چی روبراه باشه و سهامدارا اوضاع رو خراب تر از اینی که هست نکنن، بهت خبر میدم کارای سفرش رو انجام بدی و بفرستیش اونجا. تو این مدت سعی کن تو شرکت باشی که دکترو با کارای پروژه بیشتر آشنا کنی.
در ضمن ... کارای فروش خونه ی کیش رو انجام بده. هر قیمتی بود ردش کن بره.

- مفت میخرن. قیمت اون عمارت خیلی بیشتر از چیزیه که مشتری پاش وایستاده

- میدونم مهم نیست. ما فرصت زیادی نداریم. با شرایط موجود هر لحظه ممکنه بریزن تو شرکت و همه رو کَت بسته ببرن.

همان وقت صدای چند ضربه به در اتاق نگاه هر دو را به عقبکشید.

- بفرمایید؟

رفعت با لبخند کجی که مثل همیشه گوشه ی لبش داشت در را باز کرد و با اشاره ای به پشت سرش گفت:

- آقای شکری با شما کار دارن.

- بیاد تو.

رفعت کنار رفت و سامان وارد اتاق شد. لبخند گل و گشادی که روی لبهای سامان بود با دیدن بهمن و سگرمه‌های درهم همایون پر کشید و عضلات صورتش جمع شد.

- عه... ببخشید اگه مزاحمم برم یه وقت دیگه بیام؟

367

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۴٨


با تنی کرخت و خسته تر از قبل رختخوابش را جمع کرد و مقابل آینه ی کوچکی که به دیوار زده بود ایستاد.
حجمی از فرفریهای سیاه و آشفته که روی سرش وز کرده بود توی پیشانی اش ریخت و چهره ی پف آلودش را بانمک کرد. همان وقت صدای پارسا بود که از شب نامزدی توی گوشش مانده بود« اینهمه قشنگ بودی و من نمیدونستم فرفری؟...»
گوشه ی لبش تیک خفیفی خورد و لبخندی نامحسوس ته دلش را گرم کرد. از ذهنش رد شد« اگه الان قیافه‌ی مضحکمو ببینه حتما از گفته‌ش پشیمون میشه.»
با همان لبخند از مقابل آینه کنار رفت و ژاکت کرم رنگش را دور تنش تنگ تر پیچید.
به طرف یخچال رفت و در آن را باز کرد. ظرف پنیر تقریبا خالی بود و جز یک بسته نان و ظرف نیم خورده ی عدس پلویی که غذای روز قبل پرسنل کارگاه بود چیز دیگری پیدا نکرد. هر چند اشتهایی هم نداشت. تکه ای نان توی دهانش چپاند و از مقابل یخچال کنار رفت. زمان زیادی نداشت. وقتی برای بیرون رفتن از کارگاه آماده میشد همه ی ذهنش پر از سوالات ریز و درشتی بود که از عصر روز گذشته توی سرش میلولید.
صدای دینگ پیامک گوشی نگاهش را سوی موبایلش برد. زیپ شلوار کتانش را بالا کشید و پیامی که از پارسا رسیده بود باز کرد « من  دم در منتظرم فرفری»

موهای مواجش را زیر کلاه پشمی پنهان کرد و بلافاصله تایپ کرد « دارم میام». پالتوی مشکی اش را به تن کرد و شال پشمی دودی رنگش را دور گردنش پیچید. کیفش را روی دوش انداخت و از سوئیت دلگیر و خفه اش بیرون زد.
وقتی داشت به در انباری که حالا خوابگاهش شده بود قفل میزد، برای چند ثانیه نگاهش به در فلزی زنگ زده ای که نیم طبقه پایینتر از خوابگاه او بود وبا یک قفل آهنی بسته شده بود ثابت ماند و از ذهنش گذشت« شاید تو این یکی انباری یه چیزی برای گرم شدن پیدا بشه!» نگاهش را از در فلزی گرفت و با همان فکر پله های نیمه تاریک ساختمان را به طرف حیاط بالا رفت و با قدمهای بلند پا به حیاط بزرگ کارگاه گذاشت.

دانه‌های ریز برف نرم نرمک میبارید و تصویر پر سکوت صبحگاهی را درعین زیبایی غم انگیز میکرد.
رد قدمهایش روی آجرهای سنتی سرخ رنگِ کف حیاط که حالا با لایه ی نازک برف سفید پوش شده بود، مینشست.
بیرون از محوطه به طرف ماشین پارسا پا تند کرد. سوار ماشین شد و بعد از سلامی کوتاه دستان سردش را به هم مالید و با قدردانی گفت:

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۴٩

- نمیخواستم تو زحمت بیفتی. خودت کلی کار داری. این روزا همه‌ش درگیر منی.

ماشین حرکت کرد و پارسا شوخ طبعانه خندید و گفت:

- تو همیشه باعث زحمتی. فعلا مجبورم تحملت کنم.

- الان وقت شوخی نیست پارسا. من خیلی استرس دارم.

به خاطر حال باران لبخندش را جمع کرد و کمی جدی‌تر از قبل پرسید:

- خودت چی فکر میکنی؟ هیچ حدسی نمیزنی؟

- خاله ی توئه من چه حدسی میتونم بزنم؟

- حالا شد خاله ی من؟ خیلی نامردی. خودت میدونی من هیچ وقت رابطه ی خوبی باهاش نداشتم.

باران تلخ و نومید خندید. شال پشمی اش را روی گردنش تابی داد و گفت:

- واقعا نمیدونم هدف از تماس دیروزش یا ملاقات امروزش چیه؟ فقط امیدوارم یه دردسر جدید نباشه.

پارسا فشار پایش را روی پدال گاز کم کرد و نیم نگاهی به نیم رخ رنگ پریده ی او انداخت و با لحنی گرم و مهربان گفت:

- یه رنگی چیزی به صورتت میزدی خب... اینجوری تا تو رو ببینه میفهمه دیشب تا صبح از زور نگرانی نخوابیدی.دوست ندارم جلوش کم بیاری.

خم شد و از آینه بغل ماشین نگاهی به چهره ی بی رنگ و خسته اش انداخت. راست میگفت. صورت گچی و چشمان پف آلودش حال درونش را فریاد میزد.
رژلبش را از کیفش درآورد و لبانش را آلبالویی کرد و بهم مالید. گونه هایش را چند بار نیشگون گرفت و خون زیر پوستش دوید. باز کمی خم شد و توی آینه به چشمانش نگاه کرد. برس ریمل را چند بار به مژگانش کشید و حالت چشمانش را خمار کرد. بعد سوی پارسا چرخید و با لحنی بانمک پرسید:

- چطورم حالا؟ شبیه آدمهایی که دیشب خوب خوابیدن شدم یا نه؟

نگاه عمیق و ثابت پارسا روی پوست لطیف و لبهای سرخش دلش را از جا کند. نفهمید چطور شقیقه هایش نبض گرفت و نفسش رفت. دستی به گونه های داغ و برافروخته اش که حالا بدون آرایش حسابی رنگ گرفته بود کشید و در حالیکه صاف روی صندلی مینشست زیر لب گفت:

345

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۷:۴۱

#اگر_باران_ببارد
#ویدا_چراغیان
#پارت١۵٠


- هوای ماشین خیلی گرمه. لطفا بخاری رو خاموش کن.

پارسا به سختی چشم از او گرفت و بخاری را خاموش کرد.کمی بعد  بی آنکه حرفی بزند نفسش شبیه آهی عمیق و طولانی از سینه بیرون زد. حسرت این دختر تا ابد به دلش میماند.چطور قرار بود به این داغ خو کند؟
شیشه ی کنارش را کمی پایین کشید.
راست میگفت باران .
هوای ماشین زیادی گرم بود.
صدای لرزش موبایل از داخل جیب پافر سفیدش ذهنش را از شوری که به دلش افتاده بود دور کرد. نادیده میدانست باز هم پدرش به خاطر غیبتهای مکررش در رستوران نق میزند و سرزنشش میکند. توجهی نکرد و بعد از چند ثانیه صدا قطع شد.
این روزها زندگی باران از هر چیزی برایش مهمتر بود. نگاهی به آینه بغل انداخت و از ماشین جلویی سبقت گرفت.

همان وقت بهمن در طبقه ی پنجم هولدینگ، عصبی و کلافه از پشت میز کارش بلند شد و در حالیکه موبایلش را با غیظ روی میز پرت میکرد زیر لب با خودش غر زد:

- کره خر معلوم نیست کدوم گوریه که نه تلفن جواب میده نه رستوران میره.

بعد با پوشه ای که به دست داشت از اتاقش بیرون رفت. کمی بعد وقتی با هماهنگی منشی وارد دفتر همایون میشد دلش به برگه ی قراردادی گرم بود که با مهر و امضای ایرج رسمی شده بود. سلامی داد و در مقابل جواب سلام سرد همایون که حین صحبت با تلفن تنها به جنباندن سرش اکتفا کرده بود پوشه را روی میز مقابل او گذاشت و منتظر ماند تا مکالمه ی او تمام شود.
رایحه ی عطر گرانقیمت همایون طبق معمول در فضا پیچیده بود و مشامش را قلقلک میداد.
همایون نگاهی گذرا به پوشه کرد و توی گوشی گفت:

- کارت تموم شد بیا دفتر من ... مهم نیست ... چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه.

این را گفت و درحالیکه گوشی تلفن را روی دستگاه میگذاشت بی آنکه به صورت بهمن نگاه کند پرسید:

- خب تعریف کن ببینم چه خبر؟

با لحنی که غرور و شرم را تواماً داشت گفت:

- جلسه ی دیروز با دکتر موفقیت آمیز بود. بالاخره ایرج قرارداد کیش رو امضا کرد.

333

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

🍃کانال رسمی ویدا چراغیان🍃

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (7 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال تاسیان

مسلسل قوة الحب "انقلاب حبيبتي" | Sevdam Alabora

دانلود رمان ❤️ رمان بوک

استاذ خامس ادبي

كتب PDF عربية

مسلسل ملحمة الشجرة السوداء | لا احد يعلم

سریال ترکی ظالم بی رحم GADDAR

کتابخانه تلگرام

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال تاسیان

مسلسل قوة الحب "انقلاب حبيبتي" | Sevdam Alabora

دانلود رمان ❤️ رمان بوک

استاذ خامس ادبي

كتب PDF عربية

مسلسل ملحمة الشجرة السوداء | لا احد يعلم

سریال ترکی ظالم بی رحم GADDAR

کتابخانه تلگرام

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها