میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @sarzaminekhiall

۱۷.۴k عضو

به‌روزرسانی شده: May 14, 2026 at 12:48 AM

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

🧚رمان آریِل🧚 به سرزمین خیال من خوش آمدید❤️ « قصه‌مون قرارداد چاپ داره،‌ به احترام قلم کپی نکنید.» پارت اول https://t.me/c/2134171924/43

@sarzaminekhiall is a dedicated channel for httpstmec213417192443 with regular updates in رمان

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

مجموع: 17.4K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_861
نگار بی‌حرف به او نگاه می‌کرد. ذهنِ نوشین آشفته به نظر می‌رسید و هر لحظه به سمتی کشیده می‌شد. غمگین به او خیره شد. نوشین نزدیک‌ترین آدم زندگی‌اش بود، اما چقدر راحت او را «نخاله» خطاب می‌کرد.

واقعاً حکمِش در زندگیِ او و فرخنده همین بود؟ نخاله؟!
حتماً همین بود که امروز فرخنده حتی نگاهش نکرده بود، حتی جوابِ درستی به تبریکش نداده بود و تمامِ مدت، خودش را با شباهتش به پدرش دلداری داده بود.
کاش شبیه شهریار نبود؛ لااقل در این شرایط، نگاهِ مادرش را داشت.

این بار، با صدای موبایلش از فکر خارج شد. شماره‌ بردیا را که دید، لبخند بی‌جانی زد. حرفِ نوشین در سرش تکرار شد: «چقدر تو احمقی…»
سرش را تکان داد تا این افکار را بیرون بریزد و تماس را وصل کرد.

- سلام عزیزم.

- سلام خاله. سال نو مبارک.

بردیا تبریک گفته بود؛ اولین نفر از خانواده‌ فاتحی‌ها، در حالی که باید کسِ دیگری این کار را می‌کرد.
البته که تماس بی پاسخ سودابه را بعد از ملاقات دیده بود.
با همان لحنِ خودش جواب بردیا را داد و برای او آرزوی سالی پر از خوشی کرد:
- خاله هنوز سر قولت هستی دیگه؟

- تا حالا شده زیر قولم بزنم؟

بردیا ریز خندید و بعد از گفتنِ «منتظرم»، تماس را قطع کرد.
نگار می‌دانست که باید به خانه برود، لباسش را عوض کند، نهال را طبق قرار ببیند و بعد راهی خانه‌ ارسلان شود.

از طرفِ نهال، کم‌کم خیالش راحت می‌شد. در این سه روز و یک ساعتی که با او می‌گذراند، حالش را بهتر کرده  و کم‌کم داشت به پدرش عادت می‌کرد، خصوصاً که در آن یک ساعتِ حضورِ نهال کنارش، شهریار هم با آن‌ها بود.

1,340

102

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

عزیزان خارج از کشور نگران نباشید به محض آزاد شدن تلگرام انتهای قصه رو اینجا قرار می‌دیم، قرار نیست اینجا رها بشه، کانال اصلی ما اینجاست بخاطر شرایط مجبور شدیم کانال پشتیبان بزنیم❤️

2,030

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_859

هوای بعد از ظهر کمی گرفته بود و خورشیدِ نیمه جانش، از پشت ابرهای خاکستری، نوری ملایم و مات بر خیابان‌ها می‌پاشید.
نگار، بی‌حوصله به شیشه‌ی ماشین خیره بود و خطوطِ ممتدِ آسفالت را که پشت سر می‌گذاشتند، دنبال می‌کرد.
انگار تمام دنیا در قابِ شیشه‌ پنجره خلاصه شده و او، تماشاگر گذشتِ ثانیه‌ها بود.

نوشین، اما، در افکارِ خودش غرق بود، چهره‌اش کمی درهم و نگاهش متوجه نقطه‌ای نامعلوم بود.

نیم ساعت از تحویل سال گذشته بود و چه سال نویی!
اصلا انگار سال‌ها بود که آرامش، مهمانِ ناخوانده‌ خانه‌ آن‌ها نشده بود و تلخیِ نبودنِ پدر، مثل سایه‌ای سنگین، بر لحظه‌ لحظه‌ زندگیشان افتاده بود.

صدای زنگ خوردنِ تلفنِ نوشین، هر دو را از عالمِ افکارشان بیرون کشید. نوشین صفحه را که چک کرد، نامِ “مینا” روی آن درخشید. با لبخندی تلخ گوشی را به بلوتوثِ ماشین وصل کرد.

- سلام خاله.

مینا با لحنی گرم جواب سلامش را داد و  حالشان را پرسید.
از قرارِ ملاقاتِ امروزشان خبر داشت و بعد از اطمینان از وضعیتِ فرخنده، ادامه داد:

- امشب با نگار بیاید شام پیش ما.

نوشین لحظه‌ای مکث کرد. رفتن به آنجا یعنی روبرو شدن با حامد؛ کسی که این چند روز از او هیچ خبری نداشت، حتی یک پیامِ تبریکِ خشک و خالی هم نفرستاده بود. با صدایی که سعی می‌کرد خونسردی‌اش را حفظ کند، گفت:

- ممنون خاله، ولی من خونه مامان راحت‌ترم.

مینا با درکِ دلخوریِ نوشین گفت:
- دلیل ناراحتیت امشب نیست خیالت راحت، حامد رفته سفر.

1,160

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_860

نوشین لحظه‌ای به روبرو خیره شد. چهره‌اش کمی در هم رفت، اما سریع خودش را جمع و جور کرد و گفت:
- خیلی ربطی به حامد نداره…

مینا نگذاشت جمله‌اش کامل شود:
- پس منتظرتونم، به نگار هم بگو.
تاکیدش بر نام نگار عمدی بود، می‌خواست با این همراهی رابطه پاره پاره شده آن ها را کوک بزند.

نوشین، بدون آن‌که نگاهی به نگار بیندازد، گفت:
- نمی‌دونم برنامه نگار چیه.

- اگه برنامه‌ای نداره که پیش شوهرش باشه، حتماً بیاد. منتظرم.

نوشین با "باشه"‌ای کوتاه تماس را قطع کرد. نگار، قبل از آنکه نوشین سوالی بپرسد گفت:

- به بردیا قول دادم امشب اونجا باشم.

نوشین پوزخند زد و کنایه‌آمیز گفت:
- بردیا یا بابای بردیا؟

نگار، بی‌توجه به کنایه‌ او، ادامه داد:
- مادر ارسلان تماس گرفت، گفت حتماً امشب پیششون باشم.

یادِ تماسِ سودابه افتاد. سودابه دیشب او را برای لحظه‌ی سال تحویل دعوت کرده بود، اما نگار بهانه بیماری مادرش را آورده و سودابه هم قولِ شامِ امشب را از او گرفته بود.

- ارسلان هم آدم عجیبیه.
نگار با نگاهی متعجب به نوشین نگاه کرد.

- اگه مردِ دیگه‌ای بود، با این گندی که زدی و با این خانواده‌ مزخرفی که داری، عمراً تو رو گردن می‌گرفت…
شانه بالا انداخت و ادامه داد:
- البته خودش هم کم باگ نداره… مخصوصاً با اون مادرِ عفریته‌ای که برای پسرش انتخاب کرده بود…
و یکهو انگار چیزی یادش آمد و با تردید پرسید:
- تو واقعاً می‌خوای با اون بمونی؟

نگار سرش را پایین انداخت. این اولین بار بود که نوشین درباره‌ی این موضوع با او صحبت می‌کرد.

نوشین با تحقیر و تأسف ادامه داد:
- با این نسبتِ قشنگی که با هم دارید؟ چقدر تو احمقی…

مکث کرد و انگار که با خودش حرف بزند، گفت:
- فقط مامان دووم بیاره، می‌برمش جایی که فقط خودم باشم و خودش. هرچی نخاله ست رو از زندگی‌مون پاک می‌کنم.

1,120

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

پارتهای امروز عزیزان❤️
این روزها به خاطر ماه مبارک خیلی سرم شلوغه بخاطر همین نامنظم شدیم.

6,480

221

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

عزیزانم مراقب خودتون باشید، امیدوارم خیلی زود دوباره همدیگرو ببینیم.
دوستتون دارم❤️

3,390

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

سلام عزیزانم.
دلم براتون تنگ شده.
روزای خیلی سختی گذروندیم امیدوارم دیگه هرگز تکرار نشه و ما هم روی خوش این زندگی رو ببینیم.
عزیزانم چون قطعی اینجا خیلی زیاد شده و دست ما هم کوتاهه در کنار اینجا، کانال پشتیبان توی روبیکا زدیم که بتونیم کنار هم باشیم و کارمون رو اونجا ادامه بدیم.

لینک دعوت خدمت شما.
http://Rubika.ir/sarzaminekhiall

2,190

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_857

نگاهش میان موهای خرمایی او لغزید؛ لابه‌لای آن‌ها چند تار طلایی برق می‌زد. همان تارهایی که از شهریار به ارث برده بود.
روزی عاشق همین تارهای طلایی میان موهای خرمایی شهریار بود. گاهی از شدت این همه عشق و دلبستگی کلافه می‌شد؛ آن سال‌هایی که هنوز جرئت نکرده بود احساسش را به زبان بیاورد.
و بعد، وقتی بالاخره تسلیم آن عشق شد، تهِ دلش از خودش خشمگین بود که چرا اینطور دیوانه‌وار به کسی دل بسته است.
اما آن نیمه‌شب شوم، وقتی زن دیگری را در آغوش او دید، خشمش رنگ دیگری گرفت؛ از خودش متنفر شد. متنفر از این‌که با وجود آن همه سردی و بی‌توجهی، هنوز هم عاشق مردی بود که لیاقت عشقش را نداشت.

نگاهش را از او برداشت و بدون آن‌که واکنشی در برابر ابراز احساس نگار داشته باشد، نوشین را مخاطب قرار داد:
- رفتی پی کاری که ازت خواسته بودم؟
نگار سرش را بالا برد و نگاه نم دارش را بین فرخنده و نوشین چرخاند.
نوشین لحظه ای به نگاه کنجکاو نگار نگاه کرد و یک قدم به جلو برداشت، کمی دستپاچه شد، انتظار نداشت همان ابتدای کار مادرش این را بگویید، کمی به خودش مسلط شد و گفت:
- آره رفتم هنوز چیزی دست‌گیرم، اما قول می‌دم که زود با دست پر بیام.
باز نگار را نگاه کرد، نگاهش پر از حرف بود و قلب نگار فرو ریخت، چرا حس می‌کرد این حرف بی ربط به خودش نبود؟
سر پا ایستاد، فرخنده انگار در این دنیا نبود، نگاهش پر از خشم و نفرتی عیان بود و نگار نگاه پر از سوالش را به نوشین داد.
و فرخنده باز خیره به بیرون گفت:
- تا وقتی نفهمیدی کی همه برنامه های منو خراب کرده، حق نداری پاتو بذاری اینجا...
دستش را مشت کرد:
- تا نفهمم آروم نمی‌گیرم.

5,130

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_858

نگار با قلبی که وحشیانه می‌کوبید یک قدم به عقب برداشت، نوشین نگفته بود فرخنده همچین درخواستی از او کرده. آب دهانش را به سختی پایین داد، جرات نداشت به مادرش نگاه کند می‌ترسید و مطمئن بود اگه با او چشم در چشم شود حتما رسوا می‌شد.

نوشین حال نگار را دید، چهره گچی شده و لب های بی رنگش.
اگر به دادش نمی‌رسید خودش را رسوا می‌کرد و قیامتی به پا می‌شد.

- قول دادم پیداش می‌کنم، حالا یه امروز رو به این چیزا فکر نکن ده دقیقه دیگه سال تحویله.
فرخنده خیره به نوشین شد، دقیق، جز به جز، مطمئن بود چیزهایی پنهان می‌کند.
نوشین این بار دست نگار را گرفت، محکم که «خودت را جمع کن»، که «مصیبت دیگری نمی‌خواهیم» که «حواست به نگاه های دقیق و تیز مادر باشد.»
نوشین خنده ساختگی کرد و ادامه داد:
- دو تا دختر به این دسته گلی امروز اومدن پیشت ذهنت‌و با آدم های بی‌خود درگیر نکن...
کمی مکث کرد:
- چقدر همیشه دوست داشتی منو نگار پشت هم باشیم، باهم خوب باشیم...
دستی که دست نگار را محکم گرفته بود بالا برد و گفت:
- بفرما اینم از پشت و مشت دیگه چی؟ شما امر بفرما.

فرخنده بی توجه به نوشین باز به بیرون نگاه کرد، فضا برایش مسموم بود، وقتی در چهره نگار، شهریار را می‌دید.

و نوشین و نگار رو به پنجره ایستادند. نوشین به نگار اشاره داد و
لحظه‌ای که دو خواهر دست‌های سرد فرخنده را گرفتند، نوشین احساس کرد که فرخنده فقط به او نگاه می‌کند، نه به نگار و این نگاه، همان «یا مقلب القلوب» او بود؛ دعایی خاموش برای بازگشت آرامش به قلب مادر.
آنجا، در آن ظهر اول، نه شادی بود و نه هیاهوی تحویل سال، بلکه فقط سه نفر بودند که تلاش می‌کردند با تمام محدودیت‌ها، در یک نیم‌ساعت ملاقات، یکدیگر را به جهان مشترکشان بازگردانند.

6,390

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۰۶:۰۷

#پارت_856

و لحظه ای هر چند کم عطوفت را در نگاه نوشین دید، هر چند نوشین خیلی دختر احساسی نبود، هر چند در این مدت فاصله زیادی بینشان افتاده بود، اما در نهایت او خواهرش بود که روزهای خوب و بد را کنار هم بودند و دلش برای آن روزها تنگ بود.

نوشین فقط نفس عمیق کشید، کاری از دست برای او برنمی آمد جز اینکه دستش را رها نکند.
اصلا شاید این همراهی، این نزدیکی، انرژی مثبتی می‌شد برای فرخنده و او را به آینده امیدوار می‌‌کرد.
در چند قدمی او که رسیدند، نوشین سلام کرد و بالاخره فرخنده پلک زد. کمی سرش را به طرفشان برگرداند و با دیدن نگار لحظه ای در نگاهش خیره شد.
شاید غرق در مردمک‌های سبزش شد، رنگی که درست هم رنگ چشم های شهریار بود.
کمی در نگاه او ماند، اشک در چشم های نگار جمع شد و آرام سلام کرد و زیر لب ادامه داد:
- دلم برات تنگ شده بود مامان.
محتاط به طرف او قدم برداشت، پرستار گفته بود آرام باشند، هیجاناتشان را کنترل کنند، رفتاری نکنند که تاثیر منفی روی او بگذارد و نگار با همان قدم هایی که به سختی سعی در کنترلشان داشت، به او رسید، مقابلش زانو زد و سر روی پاهایش گذاشت.
دستش را گرفت، دستی که سرد بود و خشک.
از کی مرطوب کننده به دست‌هایش نزده بود؟ دیگر بوی آن عطر قدیمی و محبوبش را نمی‌داد، بوی روی لباس صورتی فرمش مواد شوینده تند و ناخوشایند بود.

فرخنده نگاهش را از فضای سرسبز اما سرد و دلگیر بیرون گرفت و آرام آرام به طرف پایین کشاند، جایی که نگار سرش را روی آن گذاشته بود.

4,600

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۶:۰۱

#پارت_855

پرستار قبل از باز کردن در با دسته کلیدی که توی دستش بود، به طرف آن برگشت. نگار یک قدم عقب مانده بود و جرات جلو آمدن نداشت.
با نگاهی درمانده و پاهایی که جانی در آن ها نمانده بود به دهان پرستار زل زد.
انگار قصد گفتن حرفی را داشت.
نگاه پرستار اما سرد  و خشک بود وقتی گفت:
- آماده‌اید؟ اگر فکر می‌کنید چیزی همراهتون هست تحویل بدید.

نوشین بی صدا پوزخند زد، بدش می‌آمد با فرخنده مثل بقیه بیمارها رفتار می‌کردند، بار اولی که آمده بود، با همین پرستار جر و بحث کرده و در نهایت تمام وسایل و غذاهایی که برای فرخنده آورده، از او گرفته بود.
هر دو بی آن‌که جوابی به او بدهند، از دری که بالاخره با آن کلید لعنتی باز شده بود، عبور کردند.
نوشین از نگار پیش افتاد و نگار از همان درگاه خیره شد به فرخنده ای که روی صندلی فلزی کنار پنجره نشسته بود. درست مثل آن موقع که روی کاناپه کز می‌کرد و به جایی خیره می‌شد.
نور ظهر صورت او را بی‌رحمانه روشن کرده و همه خطوط و چین و چروک صورتش را انگار بزرگتر و عمیق تر از آنچه که بود، نشان می‌داد.
حضورشان را انگار اصلا متوجه نشد که تکان نخورد، واکنشی نشان نداد، اما نگار پر از نگرانی دست های سردش را میان دست های گرم نوشین پناه داد.
در آن لحظه واکنش نوشین برایش مهم نبود، حتی اگر پس زده می‌شد، اصلا رد خواسته اش از طرف نوشین آخرین اتفاقی بود که به آن فکر می‌کرد.
تمام عزمش را جزم کرده بود تا بغضش را مهار کند، کنترل کند، تا اشک هایش نچکد، نیرویی اما او را زیر مشت و لگد گرفته و او را متهم و مقصر این لحظه می‌دانست.
به طرف نوشین برگشت، دستی که هنوز در دست او بود قوت قلبی به او داد و خیره به چشم های نوشین زیر لب ناله کرد:
- دارم می‌ترکم نوشین.

4,370

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۶:۰۱

#پارت_854

راهرو کش می‌آمد و کش می‌آمد، انگار انتهایی نداشت. با هر قدمی که پشت سر پرستار و شانه به شانه نوشین، برمی‌داشت، ضربان قلبش بلندتر در گوشش می‌کوبید؛ تند، بی‌وقفه، بی‌رحم.

کف دست‌هایش عرق کرده بود؛ اما نوک انگشتانش یخ زده بود. نمی‌دانست از سرماست یا از ترس.
هوای بیمارستان بوی تند الکل و مواد ضدعفونی‌کننده می‌داد؛ بویی که در گلویش می‌نشست و نفس کشیدن را سخت‌تر می‌کرد.
هر صدای کوچکی، برخورد چرخ برانکارد با دیوار، سرفه‌ای دور، تق تق کفش پرستاری، مثل ضربه‌ای ناگهانی شانه‌هایش را می‌پراند.

مقابل در اتاق که رسید، زمان برای لحظه‌ای ایستاد. هزار تصویر در ذهنش هجوم آورد؛ خنده‌های قدیم، بوی غذای خانه، آغوش‌های امن… و بعد، فریادها، سکوت‌های سنگین، نگاه‌های گم‌شده. نمی‌دانست پشت این در کدام نسخه از مادرش انتظارش را می‌کشد.
گلویش خشک شده بود. زبانش را به سقف دهان چسباند تا لرزش چانه اش را مهار کند.
با خودش تکرار کرد: «آروم باش… فقط آروم باش.» اما اضطراب مثل موجی سرد از ستون فقراتش بالا می‌رفت و پشت گردنش می‌نشست.
می‌ترسید شناخته نشود.
می‌ترسید شناخته شود.
می‌ترسید مادرش بی‌تفاوت نگاهش کند؛ یا بدتر، با چشمانی پر از سرزنش به او خیره شود. می‌ترسید همه چیزهایی که سعی کرده بود در این مدت فراموش کند، با یک نگاه دوباره زنده شوند.

نفس عمیقی کشید، آن‌قدر عمیق که سینه‌اش درد گرفت. پرستار دستگیره فلزی را لمس کرد.
به ظاهر فقط یک در بود.
اما آن‌سویش، تمام کودکی‌اش ایستاده بود.

4,520

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۶:۰۱

#پارت_850 - آوا رو دیدم. حامد یک‌هو تکیه از مبل برداشت و خودش را جلو کشید. - چی گفتی؟! آوا رو دیدی؟ نگار شنید که ارسلان در چند جمله کوتاه توضیح داد و دوباره کمی سکوت شد. ارسلان اما نیاز به حرف زدن داشت و ادامه داد: - وقتی بردیا دوید و تهِ مسیرش می‌رسید به…

9,360

102

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_853

بغض کرد:
- اینکه فقط به خاطر بردیا بمونی… منو خرد می‌کنه. من می‌تونم تا قیام قیامت برای آرامش بردیا نقش بازی کنم، لبخند بزنم، حتی وانمود کنم همه‌چیز عادیه. اما اینکه تو فقط به خاطر اون منو تحمل کنی؟ نه ارسلان… اینو نمی‌پذیرم. با خودت رو راست باش.
من این روزها نه ذهن آرومی دارم، نه تصمیم‌های قاطع. یه لحظه فکر می‌کنم همه‌چی تموم شده و هیچ راهی نیست… یه لحظه دیگه دلم می‌خواد از صفر شروع کنیم، انگار که هیچ‌وقت نشکستیم.
شاید تو هم همین‌جایی… بین رفتن و موندن. یه هفته زمان زیادی نیست برای هضم این همه شوک اما یه چیز رو واضح بگم اگه یه روزی هر دومون تصمیم گرفتیم ادامه بدیم،
اون ادامه برای زندگیه… نه برای وظیفه، نه برای ترحم، نه برای بردیا. من تو این مورد خودخواهم. می‌خوام انتخاب بشم… نه تحمل. من یه زندگی رباتی نمی‌خوام. من زنده‌ام، پر از نیازم، پر از خواستن و تو بهتر از هرکسی اینو می‌دونی پس انتظار نداشته باش
اگه یه روزی فقط به خاطر بردیا کنار هم موندیم، بتونم همه‌ی خودم رو بی‌قید و شرط تقدیمت کنم و فراموش کنم که یه روزی… منو نخواستی.

چشم هایش را باز کرد، شاید فقط در این شرایط می‌توانست همه حرف‌هایش را بزند و خودش را خالی کند.
هنوز حرف های مشاور بردیا توی سرش بود، بردیا عزیز بود برایش هر کاری می‌کرد، حتی سال ها کنارش می‌ماند؛ اما بحث ارسلان فرق داشت، اون خودش را تحمیل نمی‌کرد، حتی به‌خاطر بردیا.

نگاه ارسلان خیره بود، پر از حرف این دختر حق داشت، با این همه احساسات ضد و نقیض، وقتی گاهی پر از خشم بود و گاهی پر از عشق و خواستن، تصمیم عاقلانه کار سختی بود.
هنوز بلاتکلیف بود از خودش می‌ترسید، اگر عشق بر عقل چربید و فردا روزی این روزها را در سرش کوبید؟
نه او باید اول از خودش مطمئن میشد، باید از تمام این خشم‌ها عبور می‌کرد، تصمیم آنی و لحظه ای راه چاره اش نبود.

- مطمئن باش اگه قراره تصمیمی برای این زندگی گرفته بشه،
من نمی‌ذارم حتی ذره‌ای از حق تو پایمال بشه.
تو قرار نیست به خاطر بردیا خودتو قربانی کنی.
قرار نیست توی این خونه نفس بکشی اما زندگی نکنی.
من نمی‌ذارم زنی که کنارمه تبدیل بشه به یه آدم بی‌روح که فقط نقش بازی می‌کنه. اگه موندن باشه، با عشق و احترام می‌مونیم.
اگه ساختن باشه، دوتایی می‌سازیم. نه از سر اجبار، نه از سر عذاب وجدان. اما الان…الان وقت تصمیم گرفتن نیست.برای چند ساعت،
بذار همه‌چی رو زمین بذاریم. نه گذشته، نه آینده، نه ترس، نه قضاوت. فقط بخوابیم، بعد از یه هفته آشوب،حقمونه یه شب بدون جنگ نفس بکشیم، فردا هنوز سر جاشه…اما امشب، فقط آروم باش.

نگار سر تکان داد و ارسلان با «شب بخیر» آرامی چشم هایش را بست. نگار خیره به نفس های آرام او حس عجیبی داشت، انگار چیزی به پایان قصه‌اش نمانده بود.

* * * *

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_852

این را گفت و پیراهن مردانه اش را از تن خارج کرد. نگار زل زده بود به او که حالا بدون پیراهن رو به رویش ایستاده بود و اخم داشت.
- گفتم نیاز دارم تنها باشم، قرار همین بود.
ارسلان رکابی اش را از سر رد کرد، دلش می‌خواست یک جوری از دلش دربیاورد اما ذهنش برای هیچ کاری یاری نمی‌داد و تنها با لحنی چه کمی رنگ و بوی شوخ داشت گفت:
- زیر میز قول و قرار زدن می‌تونه خیلی جذاب باشه.

نگار با شماتت نگاهش کرد، شاید اگر آن جمله را به حامد نگفته بود، برای این حرف کمی ذوق هم می‌کرد؛ اما حالا؟

ارسلان جلو رفت و روی تخت دراز کشید و به پهلو برگشت:
- نمی‌خوای بخوابی؟

نگار تکان خورد، راضی به ماندن او نبود؛ اما دیگر بیشتر از این نمی‌توانست او را از خانه اش بیرون کند.
آرام به طرف کمد راه افتاد. چند دست لباس راحتی داشت، در را به همان شکل باز نگه داشت و پشت آن لباس هایش را تغییر داد.
با کمی تردید جلو رفت و گوشه تخت با فاصله از ارسلان دراز کشید و زیر لحاف خزید.
فاصله را هنوز حفظ کرده بود که ارسلان با دیدن حال معذبش بی پرده گفت:
- اگه سخته برات کنار شوهرت بخوابی برم بیرون راحت باشی.
- سخت نیست کنار همسرم بخوابم اما خوابیدن پیش همسری که ازش دلگیرم چرا.

بالاخره حرفش را زده بود، هر چقدر که ارسلان از پیش کشیدنش فرار می‌کرد.
خودش را اما به آن راه زد و گفت:
- دلیل دلگیریت رو بگو شاید بشه حلش کرد.
نگار با تاکید گفت:
- میشه حلش کرد.
و آه کشید، باید حرف‌هایش را به او می‌گفت، شاید دیگر موقعیتی برایش پیش نمی‌آمد.
پلک هایش را روی هم انداخت و زمزمه کرد:
- شاید شنیدنش برات سخت باشه؛ اما نگفتنش برای من سخت‌تره پس مجبور سکوتم رو بشکنم... اگه هزار بار به عقب برگردیم من بازهم از مامان حمایت می‌کردم، باز هم به نوشین فرصت می‌دادم، باز هم خودم رو برای اونا قربانی می‌کردم، باز هم برای مراقب از نهال جون می‌دادم اما... با این تفاوت که قبل از اینکه چیزی بین ما اینقدر جدی بشه، حقیقت رو بهت می‌گفتم و تصمیم رو به عهده خودت می‌ذاشتم...
مکث کرد:
- الان فکر کن توی همون روزیم، قبل از همه این اتفاقا و من برات اعتراف کردم، می‌تونی انتخاب کنی که بمونی یا بری...

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_851

گفت اما چند ثانیه بعد، نگاه نگرانش به طرف در برگشت، گفت اما خودش هم از حرفش پشیمان شد و حالا فقط دعا می‌کرد صدایش به نگاری که توی اتاق نشسته نرسیده باشد.
دعایش اما به جایی نرسید و قلب نگار از این حرف فرو ریخت و نگاه ماتش به در نیمه باز، جایی که ارسلان بیرون آن نشسته و بی‌رحمانه حرف را زده بود، ماند.
برای چند ثانیه شاید چند دقیقه ثابت ماند، بی حرکت و حتی بی‌نفس!
و بعد کم کم لبخندی روی لبهایش آمد، لبخندی که زیادی تلخ بود، چرا فراموش کرده بود، دلیل کنار هم بودنشان را؟ فقط به خاطر یک بوسه؟ یک همراهی؟

حامد انگار جا خورده بود، کمی مکث کرد، انگار داشت حرف ارسلان را تحلیل می‌کرد، به‌خاطر بردیا؟ پس احساس نگار این وسط چه می‌شود؟ حیف وقتش نبود وگرنه حالش را جا می‌آورد، باید تکلیفش را روشن می‌کرد یا رومی روم یا زنگی زنگ!
به احترام حال خراب او جوابی نداد؛ اما اخم هایش توی هم رفت، نارضایتیش را از این جواب باید یک جوری نشان می‌داد.

و بدون حرف دیگر سر پا ایستاد و همزمان گفت:
- باشه... من دیگه می‌رم.

و نگاهش را به اتاق داد:
- نگار من دارم می‌رم، چیزی احتیاج داشتی من هستم، خداحافظ.

این یکی را هم به اخم هایش چسباند، رفیقش بود درست ولی نگار هم بی‌کس نبود... به‌ خاطربردیا؟! این دیگر چه صیغه ای بود.
هر چند به غیرواقعی بودن این بهانه مطمئن بود، اما انتظار شنیدنش را از او نداشت.

حامد قبل از اینکه نگار به خودش بیایید و از زیر آوار حرف ارسلان خودش بیرون بکشد، از در خارج شد و صدای تق بسته شدن در، توی خانه پیچید.

هنوز همان طور، دلگیر و مشوش روی تخت نشسته بود، پیام های حسام تند تند می‌آمدند و دیگر حال و انرژی برای ادامه گفتگو با او را نداشت.
حالا که فکر می‌کرد تحمل حرف‌های نیش دار نوشین خیلی بهتر از این شنیدن این حرف از زبان ارسلان، آن هم بعد از اتفاق یک ساعت پیش بود.
عجب سرنوشتی داشت به هر کسی پناه می‌برد جوری ضربه اش را می‌خورد.
هنوز در آن حال بود که ارسلان وارد شد و دست به سمت دکمه دوم پیراهنش برد.
مردمک چشم های نگار در کاسه چرخید و گفت:
- نمی‌خواد درگیر من باشی... بردیا منتظرته.

ارسلان به طرف کمد راه افتاد و لباس راحتی اش را برداشت، این نگاه و این حال و این حرف تمامشان کنار هم تایید کننده یک چیز بود، نگار حرفش را شنیده و با تمام وجود از خودش کفری شد.

- با الناز تماس گرفتم بره بالا.

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_850

- آوا رو دیدم.
حامد یک‌هو تکیه از مبل برداشت و خودش را جلو کشید.
- چی گفتی؟! آوا رو دیدی؟

نگار شنید که ارسلان در چند جمله کوتاه توضیح داد و دوباره کمی سکوت شد.
ارسلان اما نیاز به حرف زدن داشت و ادامه داد:
- وقتی بردیا دوید و تهِ مسیرش می‌رسید به آوا، زمان برای من کند نشد… قفل شد، این همون صحنه‌ای بود که بارها توی خوابم دیده بودم؛ آوا برمی‌گرده…
نفسش به سختی در می‌آمد:
- و بردیا پشت سرشو حتی نگاه هم نمی‌کنه…و مستقیم میره سمت مادرش. فرقش این بود که این بار خواب نبود. واقعیت بود. جلوی چشم‌هام.
دست هایش را قفل کرد و سرش را پایین انداخت، انگار که تحمل سرش برای گردنش سخت شده بود:

- یه لحظه دیدم دارم تنها می‌مونم. نه از بی‌عرضگی… از تقدیری که همیشه می‌خواست امتحانم کنه... چشم‌های آوا پر از حسرت بود، ولی یه چیز رو خوب فهمیدم هیچ‌کس حق نداره منو از جایگاهم کنار بزنه، حتی گذشته!
حامد دست روی شانه اش گذاشت:

- تا کی می‌خوای با این کابوس کلنجار بری؟ یه جایی باید تمومش کنی. خودت بهتر از هرکسی می‌دونی این ترس، بیشتر از هر چیزی، تو رو جلوی آوا کوچیک می‌کنه. اگه مرد این میدونی، باید رو به روش بایستی، رو‌به‌روی ترست، رو‌به‌روی گذشته‌ای که هنوز فکر می‌کنه حق داره برگرده. فرار کردن فقط زمان می‌خره…اما روبه‌رو شدن، تکلیف رو روشن می‌کنه، یا تمومش می‌کنی… یا تا آخر عمرت با سایه‌ش زندگی می‌کنی.

ارسلان آه کشید:
- آره… من می‌ترسم ولی نه از آوا. از اینکه یه لحظه بی‌فکری، زندگی بردیا رو زیر و رو کنه، تو اسمشو می‌ذاری فرار، من اسمشو می‌ذارم مسئولیت. روبرو می‌شم؛ اما وقتی مطمئن باشم ضربه‌ش فقط به خودم می‌خوره، نه به پسرم.

-بردیا بیشتر از هرچیزی به یه پدرِ مطمئن نیاز داره، نه پدری که بین ترس و تصمیم معلقه.اگه قرار باشه چیزی زندگی‌شو زیر و رو کنه،
اون بلاتکلیفیه… نه حقیقت.

ارسلان سکوت کرد، سکوتش یک معنا داشت دیگر نمی‌خواست به این بحث ادامه دهد.
حامد اما ادامه داد:
- نگار چی؟ اون کجای زندگیته؟
ارسلان میان آشفتگی و درگیری های ذهنی اش، بدون اینکه به معنای حرفش فکر کند گفت:
- فعلا به خاطر بردیا مجبوریم کنار هم بمونیم.

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_849

- درباره نوشین اشتباه فکر می‌کنی، اونم داره درد میکشه، اما دردکشیدنش یکم با ماها فرق داره... اون از اول اینجوری بوده.

- خوشم میاد پشتشو خالی نمی‌کنی.
- مگه چند نفر از خونواده ام برام موندن که راحت بتونم بگذرم؟ فقط نوشین‌و دارم.
حامد پوزخند زد:
- به نظرم قید اونم بزن.
نگار کوتا‏ه نیامد:
- نوشین هم به اندازه من خونواده دوسته، الان حالش خوب نیست.
حامد در برابر اصرار نگار تسلیم شد:
- باشه تو درست می‌گی، حالا اجازه می‌دی به کارمون برسیم؟

- واقعا سفرت سه روزه است؟
حامد کلافه گفت:
- ول می‌کنی یا بردارم شوهرتو هم با خودم ببرم؟

ارسلان با شوخی گفت:
- خیلی براش فرقی نداره، ندیدی منو توی دایره خانواده اش نیورد؟
حامد ادامه کنایه اش را گرفت:
- اینا کلا مدلشون همینه، دیگه باید بپذیری.

باز نگار بود که حرف زد، حرف حامد نور امیدی به قلبش تاباند، با تمام وجودش می‌خواست زندگی نوشین و حامد از سر گرفته شود، رابطه دوباره جوش بخورد، تا کمی آرامش به عزیزانش برگردد.

- پس راه برای پذیرفتن هست هنوز؟
حامد سکوت کرد، او هم نمی‌دانست، چطور می‌بخشید وقتی حتی یک عذرخواهی ساده از نوشین دریافت نکرده بود؟
این بار جدی گفت:
- هر وقت خواهرت به اون میزان از فهم و درک رسید که برای اشتباهش حالا اشتباهش به هر دلیلی که بود، عذرخواهی کنه، بعد من هم فکر می‌کنم که راه برای پذیرفتن هست یا نه.

نگار دیگر سکوت کرد، با جواب قاطع حامد حرفی هم نمانده بود جو کمی سنگین شد و ارسلان برای درست کردن فضا گفت:
- فردا پروازت ساعت چنده؟
همزمان با جواب حامد صدای گوشی نگار بلند شد.

نگار از جا بلند شد، نام حسام را روی صفحه دید و به طرف اتاق راه افتاد.
و قبل از برقراری تماس، صدا قطع شد و بلافاصله پیام امد.
« فردا دارم‌ میرم پیش وکیل پرونده‌تون، اگه دوست داشتی می‌تونی بیایی.»
قبل از جواب کمی فکر کرد، برای فردا آمادگی نداشت.
روی لبه تخت نشست و تایپ کرد:
«فردا فکر نکنم بتونم، روز دیگه ای نمیشه؟»
« آخرین روز کاریشه دیگه میره تا بعد تعطیلات»
حتی با این وجود هم دلش نمی‌خواست با رفتن پیش وکیل آن روزها برایش یادآوری شود و یا حتی به روز دادگاه فکر کند.

« برای ملاقات، تونست کاری  بکنه؟»
«احتمالا بتونه برات یه ملاقات جور کنه»
« برای لحظه سال تحویل می‌خوام کنارش باشم»
« خواهرت هم که همینو خواسته»
« خب دیگه بهتر، دوتایی کنارش باشیم»
«یه کاریش می‌کنم»
صدای حامد را میان پیام هایی که به حسام می‌داد، شنید:
- رو به راه نیستی.
گوش هایش ناخواسته تیز شد، حامد هم حال بد ارسلان را فهمیده بود حتی با وجود تلاشش برای مخفی کردن آن.
جوابش طول کشید، انگار ارسلان درحال جمع و جور کردن ذهنش بود، صدای هیچ چیز نبود حتی نفس هایشان و بعد بالاخره ارسلان به حرف آمد.
- آوا رو دیدم.

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

عزیزان رمان احتمالا تا دو ماه دیگه تموم میشه و پارتهای ابتدایی فقط تا آخر این ماه روی کانال می‌مونن، اگه کسی شروع نکرده زودتر بخونه که شرمنده تون نشم❤️

8,830

184

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_848

نگار روی مبل با فاصله از حامد نشست، به اویی که ورق ها را زیر و رو می‌کرد و دقیق بند بندش را انگار برای چندمین بار می‌خواند گفت:
- خوبی؟ خاله مینا خوبه؟

حامد بدون بلند کردن سرش گفت:
- آخرین بار خونه شما دیدمش.
و چشمش میان نوشته‌ها به چیزی افتاد و «ای بابا» گفت.
نگار ناراضی نگاهش کرد:
- نمیری دیدنش یه زنگ بهش بزن، می‌دونی نگرانته.
حامد گوشی را از جیبش بیرون کشید و همزمان با باز کردن قفلش گفت:
- امشب دیگه برای خداحافظی باید زنگ بزنم.
نگار نگران گفت:
- خداحافظی برای چی؟ جایی می‌خوای بری؟
حامد بی جواب در حال تطابق شماره نوشته شده در قرارداد و اعداد توی موبایل بود.
نگار بی‌توجه به سکوت حامد ادامه داد:
- نوشین خبر داره؟
شنیدن همین نام کافی بود تا حامد از کور در برود، گوشی را روی میز رها کرد و صدای تق برخوردش با میز به گوششان رسید:
- چقدر حرف میزنی نگار...
سرش را چرخاند و برای ساکت کردن نگاری که هنوز قصد ادامه بحث را داشت، رو به ارسلان گفت:
- شماره این بابارو توی قرارداد اشتباه نوشتن، صد بار تاکید کردم بدون ایراد باشه باز یه گندی می‌زنن.

ارسلان با یک فنجان قهوه به آنها ملحق شد، می‌دانست این کلافگی حامد فقط  برای کار و یک قرارداد نیست.
برای آرام‌ کردنش گفت:
- این همه جوش زدن نداره داداش من، صبح زود بده یه قرار داد دیگه تنظیم کنن.
نگار مصر میان حرفشان آمد، رفتن حامد در این شرایط کار را خراب می‌کرد.
- سوالم جواب نداشت حامد؟
حامد کلافه عقب کشید:
- ارسلان جان عزیزت زنتو جمع کن، سی ثانیه نیست نشیمنگاهمو گذاشتم رو مبل منو بسته به رگبار سوال.
نگار گفت:
- بجای ردیف کردن این همه حرف، یه کلام جواب میدادی. کجا می‌خوای بری؟
ارسلان به جای نگار گفت:

- سفر سه روزه ست برای قرارداد جدید، چرا دنبال بهونه برای نگرانی می‌گردی؟
حامد با غیظ گفت :
- نچایی داداش! میذاشتی اون آلو یکم تو دهنت خیس بخوره بعد.
ارسلان با خنده روی مبل نشست :
- رنگ و روش رو ندیدی؟ داشت پس می افتاد.
- سفر رفتن من کجاش انقدر نگرانی داره؟

نگار با قدردانی به ارسلان نگاه کرد و بعد درمانده گفت:
- این روزا اسم رفتن که میاد حالم بد میشه، دست خودم نیست.
حامد انگار از حرف نگار کفری شد:
- اگه این ترس و اضطراب تو خونوادتون درست تقسیم میشد، الان دوتا خواهر صفر و صد نبودید.

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

امروز پارت داریم عزیزان❤️

6,560

137

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت_847

به طرف آیفن راه افتاد و با دیدن تصویر حامد بدون برداشتن گوشی، کلید باز کردن در را زد.
بعد از مکث کوتاهی در چوبی خانه را باز کرد و برای استقبال از او میان چهارچوب در ایستاد.

نگار هنوز بی‌حرکت روی مبل نشسته بود، پس در این شب‌ها تنها نبود و حامد کنار او بود.
این دو رفیق، دو بازمانده، که از یک جنس بودند؛ درد مشترک داشتند و زخم‌هایشان از یک خانواده سرچشمه  می‌گرفت.

صدای حامد که از درگاه در سرازیر شد، او را از افکار  تاریکش بیرون کشید:
- مرد حسابی چرا گوشیت‌رو جواب نمی‌دی؟ من واسه یه امضا باید خونه به خونه دنبالت بگردم؟
ارسلان کمی به معنای حرف او فکر کرد و بعد یادش آمد، چند روزی بود که باید به نمایشگاه می‌رفت و قرارداد جدید را امضا می‌کرد و گفت:
- می‌خواستم بیام نمی‌دونم چی شد یادم...
- تا تو بخوای بجنبی یارو از شراکت پشیمون شده.

سلام نگار، نگاه حامد را از ارسلان گرفت و متعجب ابرو بالا داد، انتظار دیدنش را نداشت و لحظه ای با مکث نگاهش کرد.
به خودش که آمد لبخند معذبی زد و گفت:
- نمی‌دونستم با خونواده ای وگرنه مزاحمتون نمی‌شدم.
نگار اخم ساختگی کرد:
- از کی تا حالا؟
حامد احوال نگار را پرسید و رو به ارسلان گفت:
- اینو امضا بزن من برم.
نگار به جای ارسلان جواب داد:
- کجا بری؟ بیا یه قهوه با ما بخور.
- نه دیگه دیر وقته بذار سر یه فرصت مناسب.
ارسلان گفت:
- دیر وقت که هست، اما فرصتش الانه، بیا تو.

حامد هم خسته بود، لبخندهایش، حس نگاهش، خصوصا وقتی یک لحظه ارسلان و نگار را در یک قاب دید و خودش را تنهاتر از هر وقتی حس کرد و انگار دوباره و دوباره خون در رگ هایش جوش آمد با یادآوری حماقت زنی که زندگیشان را به اینجا کشانده بود.

باز مقاومت کرد، نمی‌خواست مزاحم خلوتی شود که می‌دانست بعد از مدتها پیش آمده است.
ارسلان اما دست زیر بازویش انداخت و او را که برای داخل نیامدن لجاجت می‌کرد به طرف هال هدایت کرد.

- تا اینجا اومدی یه قهوه بخور خستگی از تنت در بیاد.
حامد با اشاره دست ارسلان روی مبل نشست و برگه های قرارداد را از کیف بیرون کشید:
- امضا بزن که یه هفته است لنگ همین دوتا خطیم.

- دیر نمی‌شه میام حالا.
به طرف آشپزخانه می‌رفت که صدای حامد را شنید:
- همین شل کن سفت کنارو راه انداختی هنوز کار مارو تحویل ندادی دیگه، به خودت نیای باختی از من گفتن!
حامد حق داشت، مدتی کار را جدی نمی‌گرفت، می‌رفت و می آمد اما هوش و حواس درست حسابی نداشت.

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۲:۵۱

#پارت843 کلید را توی قفل چرخاند و در را باز کرد، عقب کشید و راه را برای نگار باز کرد. نگار زیر لب تشکر کرد و وارد شد. فقط یک هفته گذشته و انگار صد سال از آخرین باری که پا به اینجا گذاشته بود، می‌گذشت. چند قدم جلو رفت و با ورودش به هال ایستاد و نگاهش را چرخاند،…

13,100

103

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۱۵

#پارت_846

نگار جا خورده نگاهش کرد، حال نهال را می‌پرسید؟ آن هم وقتی خوب می‌دانست ماددر واقعی او چه کسی است.

به خودش آمد و نگاه متعجبش را با تک سرفه آرامی از او برداشت با لبخند تلخی گفت:
- اولش که قهر بود، اما قهرش سی ثانیه دووم نیورد...

تعریف که می‌کرد، برق اشک در چشم هایش دیده می‌شد.
- احتمالا الان دیگه بیدار میشه و با ندیدن من دوباره بی‌قراری می‌کنه.
با جان کندن گفته بود، تصویر ناامیدی و ترس نهال خاری در قلبش بود، اما فقط یک امشب را دوام بیاورد و برای بعدش برنامه دارد.

- برنامه‌ت براش چیه؟
اینبار نگار نگاهش را بلند کرد، کاسه چشم هایش لبالب شده بود.
عذاب وجدان فرخنده را داشت اما تصمیمش را همان جا در بیمارستان گرفته بود، اصلا اگر آوا بیرون نمی آمد و کار را خراب نمی‌کرد حالا به‌جای ارسلان کنار نهال بود.
جواب ارسلان را بدون تردید گفت:
- تا وقتی که به پدر و مادرش عادت کنه هر روز می‌رم دیدنش.
ارسلان برای تایید کارش سرش را تکان داد و نگار پرسید:
- کی قراره به بردیا بگیم سوگند دیگه برنمی‌گرده؟
- هر وقت مشاوره اش اجازه بده، بردیا به جدایی حساسه نمی‌شه ریسک...
حرفش کامل نشده بود که صدای زنگ در، در خانه پیچید.
نگاه نگار پر سوال به طرف در چرخید و بعد پرسید:
- منتظر کسی بودی؟
ارسلان فنجانش را روی میز گذاشت، همزمان با بلند شدن لبه پیراهنش را مرتب کرد و گفت:
- نه، ولی قابل حدسه.
نگار به عنوان کیه سر تکان داد و ارسلان گفت:
- اکثر وقتا حامد میاد اینجا.

14,800

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

۲۴ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۱۵

#پارت_845

این را گفت و به طرف آشپزخانه راه افتاد. این بار نپرسید چای یا قهوه،
دستگاه اسپرسو را به برق زد و صدای تق ضعیف اتصال، در فضای  خانه پیچید. دو فنجان سنگین و سفید سرامیکی را از کابینت بیرون کشید و کنار دستگاه ردیف کرد.

در حالی که چراغ کوچک دستگاه با نوری نارنجی و کم‌جان شروع به چشمک زدن کرد، ارسلان با دستی که لرزش خفیفی داشت، قهوه آسیاب‌شده را با پیمانه‌ درون پرتافیلتر ریخت.

این بار او بود که صدای باز شدن شیر آب سرویس بهداشتی را شنید و به کابینت تکیه داد، برای لحظه‌ای نقاب را از چهره اش برداشت. خنده دار شده بود.
تمام کارش شده بود نقاب زدن، نقش بازی کردن برای این و آن و قهرمان بودن.
و مدام سعی داشت ذهنش را فراری دهد از فکر کردن به آن اتفاق، به آن تصویر و خسته از این تعقیب و گریز باید فقط به این قهوه پناه می‌برد.
دو فنجان قهوه ریخت و سینی را برداشت و وارد هال شد، نگار در حالی که با حوله دست و صورتش را پاک می‌کرد از سرویس بهداشتی خارج شد.
روی مبل یک نفره کنار مبلی که ارسلان روی آن نشسته بود نشست. و حوله را روی دسته آن گذاشت.
کمی سکوت شد، حال هیچ کدام خوب نبود، هر دو در یک بلاتکلیفی محض بودند، در یک تناقض بزرگ که گاهی کنار هم بودن آن ها را آرام کرد و گاهی ناآرام.
گاهی عشق با تمام وجود در نگاهشان دیده می‌شد و گاهی ترس این نسبت جای آن عشق و تمنا را سلب می‌کرد.
نگار خیره به بخار بالا رفته از فنجان ها بود که ارسلان بالاخره سکوت را شکست:
- حال نهال چطور بود؟
هر چقدر سعی داشت ذهنش را از آوا دور کند، اما سوگند آن دختر چشم سبز شیرین برایش مهم و عزیز بود، کم نبود مدتها او را در جایگاه فرزند می‌دید.

9,680

Showing 25 of 25 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

میم.موسوی(راحیل) | رمان آریِل

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال تاسیان

مسلسل قوة الحب "انقلاب حبيبتي" | Sevdam Alabora

دانلود رمان ❤️ رمان بوک

استاذ خامس ادبي

كتب PDF عربية

مسلسل ملحمة الشجرة السوداء | لا احد يعلم

سریال ترکی ظالم بی رحم GADDAR

کتابخانه تلگرام

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال تاسیان

مسلسل قوة الحب "انقلاب حبيبتي" | Sevdam Alabora

دانلود رمان ❤️ رمان بوک

استاذ خامس ادبي

كتب PDF عربية

مسلسل ملحمة الشجرة السوداء | لا احد يعلم

سریال ترکی ظالم بی رحم GADDAR

کتابخانه تلگرام

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها