အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

Public

Không thể tham gia? @thank250

0

5k Thành viên

Cập nhật: May 16, 2026 at 1:08 AM

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

ဆရာတင်ဆန်း နှင့် မူရင်းရေးသားသော ဆရာများအားလည်း crd ပေးပါတယ်

Follow @thank250 to stay updated with the latest Phim truyền hình Hàn Quốc trends and news

Xếp hạng

Xếp hạng toàn cầu

#456

+2

Xếp hạng ngôn ngữ

#45

+1

Xếp hạng danh mục

#23

-1

Tăng trưởng người đăng ký (Trong 7 ngày qua)

Tổng cộng: 5.0K

Tăng trưởng 24 giờ: +0 0%

Loading...

Xếp hạng

Yêu cầu đăng nhập

Loading...

Loading recommended channels...

Bài đăng gần đây

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

◾အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် မိန်းမမာယာ

(၁၈၁)

◾အခန်း (၁)

​မန်ကျည်းပင်များ၏အကြား၌ နေအိမ်တစ်အိမ်ရှိသည်။ အိမ်မှာ ပျဉ်ထောင်ပျဉ်ခင်းဖြစ်ပြီး သက်ကယ်မိုးထားသည်။ အိမ်ဝိုင်းတစ်ပတ်လည်တွင်တော့ ခြံစည်းရိုးနှယ်ပေါက်နေသည့် မန်ကျည်းပင်များကြောင့် နေရောင်ခြည်ရနေသည့်တိုင် အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ညို့မှိုင်းမှိုင်းဖြစ်လို့နေသည်။ယခု ထိုအိမ်ဝိုင်းထဲသို့ အသက်လေးဆယ်အရွယ်ခန့်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။သူမသည် တဘက်တစ်ထည်ကို ခေါင်းတွင်ပေါင်းထားသော်လည်း သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို ဖြင့် ရှင်းမြင်ရသည်။သူမသည် တခြားသူမဟုတ် ဦးအုန်းနှင့် လက်ထပ်ထိန်းမြားထားသည်မှာ မကြာသေးသော မဝတီပင်ဖြစ်၏။​မဝတီသည် အိမ်ဝိုင်းထဲဝင်လာကာ အိမ်ပေါ်သို့တက်သည့် လှေကားခြေရင်းတွင်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတချက်အကဲခတ်ကြည့်ရင်းက အသံခပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

​"ဒေါ်ဇာမှုံ ဒေါ်ဇာမှုံ ရှိလား"

​သူမ၏အသံဆုံးသည်နှင့်ပိတ်နေသည့် အိမ်ပြတင်းတံခါးတစ်ချပ် ဝုန်းခနဲပွင့်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ထက်ဆီမှ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်သည် လှေကားရင်း၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည့် မဝတီအား စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း စူးရှရှအသံဖြင့် မေးမြန်းလာလေသည်။

​"နင်က ဘယ်သူလဲ ဘာကိစ္စနဲ့ ငါ့အိမ်ကိုလာတာလဲ"

"အလုပ်အပ်စရာရှိလို့လာတာ"

"အလုပ်အပ်မယ်ဆိုတော့ နင်က ငါ့အကြောင်းကိုသိထားတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

​မဝတီမှခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဒေါ်ဇာမှုံအမည်ရသော အမျိုးသမီးကြီးသည် မဝတီအားစူးစမ်းသလိုကြည့်လိုက်ပြီး

​"ကဲ နင် အပေါ်တက်ခဲ့လိုက် အပေါ်ရောက်မှဆက်ပြောကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ အမကြီး"

​မဝတီသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး လှေကားအတိုင်း အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။သူမ လှေကားထိပ်သို့ရောက်သွားသည်နှင့် ပိတ်ထားသောကျွန်းတံခါးကြီးသည် ချက်ခြင်းပွင့်သွားသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားသော်လည်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်တော့ ဖြစ်မသွားပေ။သူမသည် ချက်ခြင်းသတိပြန်ကပ်ကာ ပွင့်လာသည့် တံခါးမှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။အိမ်အတွင်းရောက်သည်နှင့် အောက်သိုးသိုးအနံ့ကို စတင်ခံစားလိုက်ရ လေ၏။သူမ အိမ်ထဲရောက်လာသည်နှင့် တံခါးမကြီးသည် ချက်ချင်းပိတ်သွားပြီး အိမ်ထဲတွင်တော့ မှောင်မည်းသွား၏။ မကြာသောအချိန်တွင်တော့ ရေနံဆီမီးခွက်အလင်းရောင် တခုထွက်လာကာ ရေနံဆီမီးခွက်တင်ထားသော ခုံဘေးရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင်ထိုင်နေသည့် ဒေါ်ဇာမှုံကို‌တွေ့ လိုက်ရလေသည်။ဒေါ်ဇာမှုံသည် မဝတီကိုစူးစိုက်ကြည့်ရင်း ကလက်ယပ်၍ ခေါ်လေသည်။

​"လာ လာ ငါက အပြင်အလင်းရောင်ကိုမကြိုက်လို့ တံခါးတွေ အကုန်ပိတ်ထားတာ ကဲ အဲ့မှာ ထိုင်"

​ဒေါ်ဇာမှုံသည် သူမ၏ရှေ့ အိမ်ကြမ်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မဝတီအား ထိုင်စေသည်။မဝတီသည်လည်း ဒေါ်ဇာမှုံညွှန် ပြသည့်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ဒေါ်ဇာမှုံကိုကြည့်ကာ

​"အမကြီးက လင်ကိုနိုင်အောင် စုန်းအတတ်နဲ့ပြုစားတတ်တယ်ဆိုလို့ အဲ့ဒါ တကယ်လား"

"ဘာလဲ နင်ကမယုံဘူးလား မယုံရင် အခုချက်ချင်း ပြန်တော့"

"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ကျမ ယုံလို့ပဲ ဒီကိုရောက်လာတာပါ"

"အဲ့ဒါဆို ညည်းလိုချင်တာကိုပဲ ပြော"

"ကျမလင်ကို ကျမပြောသမျှ အကုန်နာခံစေချင်ပါတယ် အဲ့ဒါ လုပ်ပေးပါ"

​မဝတီထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ ဒေါ်ဇာမှုံသည် အသံသေးအသံကြောင်ဖြင့်ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်များအား တစ်ချက်ခါရမ်းလိုက်ကာ

​"ညည်းက အဲ့ကိစ္စကို ထမင်းစားရေသောက်သလို လွယ်တယ်များထင်နေလား"

"အမကြီးလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျမ သိပါတယ်"

"ကဲ ထားပါ ငါ လုပ်ပေးနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ နှစ်ပဲတစ်ပြားနဲ့တော့ မရဘူးနော်"

"ငွေကိစ္စမပူနဲ့ ကျမတာဝန်ထား"

"ဘယ်လောက်ဆိုတာကို ညည်းက မမေးတော့ဘူးလား"

"မမေးဘူး အဲ့ကိစ္စသာအောင်မြင်ရင် အမကြီးတောင်းတာထက် နှစ်ဆပေးပစ်မယ်"

"နင် သေချာတယ်နော်"

"စိတ်ချစမ်းပါ အမကြီးရယ်"

"ကောင်းပြီလေ အဲ့ဒါဆို ဘယ်ရွာက ဘယ်သူ့ကိုပြုစားပေးရမလဲ နင့်ယောကျ်ားနာမည် ဘယ်သူလဲလို့သာပြောလိုက် ငါ တစ်ပတ်အတွင်း ထူးခြားအောင်လုပ်ပေးမယ်"

"အားကိုးပါတယ်ရှင် ကျမ တကယ်ကိုအကူအညီလိုနေလို့ပါ အိမ်က လူကြီးက သူ့ဥစ္စာတွေကို သူ့မွေးစားသားကိုအကုန် ပေးပစ်တယ်လေ နေတဲ့အိမ်နဲ့ ဝိုင်းပဲ ကျန်တော့တယ် အဲ့ဒါ အိမ်ကဟာကြီးကိုပြန်တောင်းခိုင်းဖို့ အမကြီးကို လာအားကိုးရတာပဲ"

"ညည်း စိတ်မပူနဲ့ ငါ အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးမယ် ညည်း အဆင်ပြေသွားတဲ့ရက်ကျရင်တော့ ငါ့ကို အနည်းဆုံး ရွှေနှစ်ကျပ်သားတော့ လာပေးရမယ်နော် ညည်း ပေးနိုင်တယ်မလား"

"အမကြီးကသာအောင်မြင်အောင် လုပ်ပေး နှစ်ကျပ်သားမဟုတ်ဘူး လေးကျပ်သားပေးမယ် နှစ်ဆပေးမယ်ပြောထာပြီးပြီးကော အမကြီးရယ် "

​မဝတီ၏စကားကြောင့် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ရင်း စကားဆိုနေသည့် ကဝေမကြီးဒေါ်ဇာမှုံတယောက် များစွာသဘောကျသွားပြီး ပြုံးထေ့ထေ့အမူအရာနှင့်ပင် မဝတီအား လိုရင်းကို ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

​"ကဲ ကဲ နင့်ယောကျ်ားနာမည်နဲ့ နေတဲ့ရွာပြောခဲ့ ကျန်တာ ငါ့ဘာသာ စီစဉ်လိုက်မယ် စရန်အနေနဲ့ ငွေငါးရာကိုတော့ အနည်းဆုံးပေးခဲ့ရလိမ့်မယ်"

"ကျမ နားလည်ပါတယ်"

492

5

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

​မဝတီသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူမဝတ်ထားသော အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ကပ်ထဲမှငွေများကိုထုတ်ကာ ဒေါ်ဇာမှုံထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ဒေါ်ဇာမှုံသည်ကား ထိုငွေများအား တပ်မက်နေသည့်မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့်ကြည့်ကာ ရွှင်ပြုံးစွာနှင့်ယူလိုက်ပြီး ရယ်သံနှောနေသည့် လေသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

​"ညည်းက အတော်သဘောကောင်းတာပဲ ကဲ လုပ်စမ်းပါဦး ညည်းယောကျ်ားနာမည်နဲ့ နေတဲ့ရွာ"

​ဒေါ်ဇာမှုံသည် တတိယံမိထပ်မံမေးမြန်းလာရာ မဝတီသည် ဦးခေါင်းကိုညိတ်ပြလိုက်ပြီး

​"အဝေးကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး ပေပင်ရွာက ဦးအုန်းမြတဲ့ အများစုကတော့ ဦးအုန်းလို့ပဲခေါ်ကြတယ်လေ"

"ဘာ ဦးအုန်း အောက်လမ်းဦးအုန်းကိုပြောတာလား"

​ဒေါ်ဇာမှုံသည် မျက်စိမျက်နှာပျက်စွာနှင့်မေးမြန်းလိုက်သည်။မဝတီမှခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဒေါ်ဇာမှုံတစ်ယောက် လက်ထဲမှ ငွေများအား အောက်သို့လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်တကာကာဖြင့် အကြောက်အကန်ငြင်းပါလေတော့သည်။

​"ဒီကောင်မကတော့ ငါ့ကို သေလမ်းပို့နေတာပဲ လက်မခံနိုင်ဘူး လက်မခံဘူး"

"အမကြီး ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ချက်ချင်းကြီး"

"ဟဲ့ကောင်မ ချက်ခြင်းကြီးပေါ့ နင်က နင့်လင်ကြီးအကြောင်းကို နင်မသိဘူးလား ဒီလောက် နာမည်ထွက်နေတဲ့ အောက်လမ်းကောင်ကြီးကိုနိုင်ချင်တာနဲ့များ ပညာနဲ့လာပြုစားခိုင်းရတယ်လို့ နင် ရူးများရူးနေရော့လား"

"အမကြီးကလည်း နာမည်ကြီးကဝေမကြီးတယောက်မလား အမကြီးလုပ်ပေးလို့ လင်နိုင်သွားတဲ့မိန်းမတွေအများကြီး ရှိပါတယ်"

"ဟဲ့ကောင်မ အဲ့ကောင်တွေက သူလိုငါလိုကောင်တွေ နင့်လင်ကြီးက တကယ့်အောက်လမ်းဆရာကြီး ငါ့ကို သေအောင်လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မဟုတ်ပါဘူး ကျမ တကယ်အကူအညီလိုနေလို့ပါ စုန်းတွေ၊ကဝေတွေ၊အောက်လမ်းတွေဆီသွားခဲ့တာလည်း များပြီ ဘယ်သူမှလည်း မကူညီကြဘူး"

"ဘယ်ကူညီမတုန်း နင့်လင်ကြီးကို အားလုံးကကြောက်ရတာကို နင်ကလည်းဟယ်"

"အဲ့ဒါမှ ဒုက္ခပါပဲရှင် ကျမကတော့ သက်ကြားအိုလင်တစ်ယောက်ပဲ အဖတ်တင်လိုက်တယ် ဘာဥစ္စာမှမရဘူးဖြစ်ပါပြီတော်"

​သူတော်အချင်းချင်းသတင်းလွေ့လွေ့ဆိုသလို မဝတီ၏ ညည်းတွားခြင်းကို မကောင်းသောသူအချင်းချင်းမှ စာနာသနားနေလေသည်။ထို့ကြောင့် ဒေါ်ဇာမှုံသည် ခတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် မဝတီကိုကြည့်လိုက်ကာ

​"ညည်းကို ငါ အကြံတစ်ခုတော့ပေးနိုင်တယ်"

"ဘာအကြံများလဲ အမကြီးရယ် ပြောပါဦး"

"ဒီလိုဟဲ့ နင့်လင်ကြီးကိုတော့ ပညာနဲ့ပြုစားဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး အေး ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ရှိတယ်"

"ပြောစမ်းပါ အမကြီးရယ် ကျမ စိတ်ဝင်စားတယ်"

"ညည်းကလည်း မိန်းမဖြစ်ပြီး အ လှချည်လားဟယ် မိန်းမတွေမာယာကောင်းရင် ဘုရားလောင်းတောင် ညွှတ်ကွင်းမိသေးတာပဲ"

"အမကြီးပြောတာ ကျမ နားမလည်ဘူး"

"ဒီလိုလေ နင့်လင်ကြီးကိုတော့ ပညာနဲ့မပြုစားနိုင်ဘူး နင့်လင်ကြီးရဲ့အကြိုက်နဲ့ နင့်လင်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူတွေရဲ့ အကြိုက်ကိုလိုက်ပြီး နင်လိုတာရအောင် ယူပေါ့ နင် သဘော ပေါက်မှာပါ"

​ဒေါ်ဇာမှုံ၏စကားအား မဝတီ ချက်ချင်းနားမလည်ပေ။ အတန်ကြာမှ အတွေးပေါက်သွားဟန်ဖြင့်

​"ကျမ သဘောပေါက်ပြီ သဘောပေါက်ပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမကြီးရယ် တကယ်လို့ အမကြီးပြောပြတဲ့ နည်းနဲ့ အဆင်ပြေရင်လည်း ထိုက်သင့်သလောက် လာကန်တော့ပါဦးမယ်"

"နေ နေ ငါ နင့်ဆီက ဘာမှမယူချင်ဘူး၊နင် ၌

"အမကြီးကလည်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲရှင်"

"တကယ်လို့များ မာယာများတာပေါ်သွားရင်တောင် ငါအကြံပေးတယ်လို့ မပြောနဲ့နော် ပြောရင် နင့်ကိုရင်သတ် အပစ်မှာ"

​ဒေါ်ဇာမှုံမှ အေးတိအေးစက်ဟန်ပန်ဖြင့် ထိုသို့ပြောလာရာ မဝတီတစ်ယောက် ကျောချမ်းသွားမိ၏။ထို့အတွက် သူမသည် ငွေများကိုကောက်ကာ ပြန်မည်ပြင်နေစဉ် ဒေါ်ဇာမှုံသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး

​"နင်မှတ်ထား မာယာများတယ်ဆိုတာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပါ မာယာများရတယ်"

"အမကြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"ငါ ဘာကိုပြောတယ်ဆိုတာ နင်သိရင် နင့်အကြံအစည် အောင်မြင်ပြီသာမှတ် အေး ထပ်သတိပေးလိုက်မယ်နော် နင် ငါ့အိမ်ကထွက်သွားတာနဲ့ ငါ့ကိုမေ့လိုက်တော့ နင့်ဆီက ဘာမှလည်းမလိုချင်ဘူး ငါ့ဆီလည်း နောက်ဘယ်တော့မှ မလာနဲ့ ငါက မိန်းမချင်းစာနာလို့ နင့်ကိုအကြံပေးလိုက်တာ"

​မဝတီသည်လည်း ဒေါ်ဇာမှုံ၏စကားကို ခေါင်းညိတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး သူမဝင်လာခဲ့သော တံခါးပေါက်မှ ပြန်ထွက်ချိန် ကျွန်းတံခါးမကြီးသည် မည်သူမှမပိတ်ပါဘဲ ဝုန်းခနဲမြည်ကာ ဆောင့်ပိတ်သွား၏။ထို့အတွက် မဝတီသည်လည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး အိမ်လှေကားမှတစ်ဆင့် ကဝေမကြီး ၏အိမ်ခြံဝန်းထဲမှ ခပ်သွက်သွက်ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားပါလေတော့သတည်း။

◾​အခန်း (၂)

​"ကိုကြီးသံခဲရေ ကျုပ်တို့ပြန်ဦးမယ်ဗျာ ကျုပ်တို့ရွာကိုလည်း အလည်လာခဲ့ပါဦး"

"ဟုတ်တယ်ဗျို့၊ လာခဲ့ဦး ကျုပ်တို့မျှော်နေမယ်"

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

🎤 Voice

ကြည်ဖြူပါ // စိုးသူ
29.4.2026 Cover by Cario

973

4

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

ဘိုးထင်🥳

567

12

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

🎤 Voice

ငယ်သူမို့
15.5.2026 Cover by Cario

1,430

5

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

ညလည်းနက်နေပီဆို မအိပ်ခင်လေး အသံဆိုးနဲ့လာနှိပ်စက်တာ🥹

1,160

8

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

📷 Photo

1,030

3

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

လူဆိုသည်မှာ (ကိုပိုက်)

ပဲခူးရိုးမတောအတွင်း လင်းမြင့်လှိုင်၊ကျွန်တော်နှင့်မုဆိုးကြီးစောလူးတို့ လင့်စင်ထိုး၍ သားကောင်စောင့်​နေကြ​၏။
ကျွန်တော်တို့ချောင်းမြောင်းစောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ "ဟင်းကောင်"ဟု နှိမ်ပြောကြသော ကျားကောင်ဖြစ်သည်။
ထိုကျားကောင်သည် မီးလောင်ကုန်းရွာတွင်းရှိ ကျွဲ နွားများကို လာရောက်ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသောကြောင့် သူကြီးဦးဇာမဏီက အကူအညီတောင်းခံလာသည့် ကျားသောင်းကျန်းကို နှိမ်နင်းရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ နံနက်က ကျားကောင်ဆွဲသွားသော ရွာနွားကောင်​၏အနီး သစ်မန်ကျည်းပင်ပေါ် လင့်စင် ထိုး၍ စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ဖြစ်၍ ကျွန်တော်တို့သည် ကျားကောင်လာလမ်းကို စောင့်နေရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့ရတော့​၏။အမှောင်ထုက ပိုနက်ရှိုင်းလာတော့​၏။ခြင်နှင့်မှက်တို့ အနားတွင်လာ၍ တဝီဝီမြည်ကာ နှောက်ယှက်ခံနေရသည့်ကြားမှ တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုက်ကျသွားတော့သည်။လင်းမြင့်လှိုင်နှင့်မုဆိုးကြီးစောလူးသည်လည်း ကျွန်တော်ကဲ့သို့ပင်....
"ဂီးလ်"
ရုတ်တရက် ငှက်ဆိုးကောင်​၏အသံကြောင့် မျက်လုံးပြူးကျယ်လာရ​၏။သို့ရှိစဥ် သစ်ရွက်ခြောင်များပေါ် ဖွဖွနင်းလျှောက်လာသံကြောင့် နွားသေကောင်ကြီးရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ဝိုးတဝါးတော့ဖြင့် မြင်ရ​၏။ ပီပီပြင်ပြင်တော့ မရှိချေ။ဟုတ်မှ ဟုတ်ပါလေစ။ သို့ဖြစ်၍ ကျိန်းစပ်နေသော မျက်လုံးတို့ကို လက်ဖမိုးဖြင့်ပွတ်သပ်ကာ အသေအချာပြန်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
"ဆရာပိုက်...မီးထိုး...မီးထိုး"
လေသံတိုးတိုးဖြင့် မုဆိုးကြီးစောလူးက သတိပေးပြောလာသဖြင့် ဓါတ်မီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။
"ဟင"
မြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းကြောင့် သုံးယောက်သား အံဩတကြီးဖြစ်သွားကြ​၏။
"အပါး...အမိုး အသည်းအသန်ဖြစ်လို့လိုက်ခေါ်တာ"
ကြည့်စမ်း မုဆိုးစောလူး​၏သားလေးပါကလား...ရဲတင်းလိုက်တာ...။အချိန်အခါမဟုတ် မကြောက်မရွံ လိုက်လာသည်။
"အမိုး...အသည်းအသန်ဖြစ်လို့ ဆိုပါကလား လိုက်သွားကြတာပေါ့.."
သို့ဆိုလျှက် ကျွန်တော်သည် လင့်စင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ရင်း မုဆိုးကြီးစောလူးလက်ကိုဆွဲ၍ထူလိုက်သည်။မုဆိုးကြီးစောလူးသည်လည်း ထလိုက်မည့်ဟန်ပြင်လေပြီးလေမှ ဆတ်ခနဲ ကျွန်တော် ဆွဲထားသည့်လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်ကာ သူ့လက်တွင်းရှိ သေနတ်ဖြင့် သူ့သားထံသို့ လှမ်းချိန်လိုက်သောကြောင့် ကျွန်တော် ရင်ထိတ်သွားမိတော့​၏။ မုဆိုးကြီးစိတ်ဖောက်ပြန်သွားပီလား..."
သို့ကြောင့်....
"ဖထီး ဒါဘာလုပ်တာလဲ.."ဆိုလျက် သူ့လက်တွင်းမှစေနတ် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။လင်းမြင့်လှိုင်သည် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်း မှင်တတ်မိနေတော့​၏။
"ဆရာပိုက် ဖယ်စမ်းပါ...ငါ ပစ်မယ်"
"ဖထီး ရူးနေပြီလား...အဲဒါဖထီးသားလေ ဖထီးသား"
ပြောပြောဆိုဆို ကျွန်တော်သည် သူ့ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လင့်စင်အောက်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်တွင် ကျွန်တော် နားထင်ဆီသို့ မုဆိုးကြီးစောလူး​၏ လက်ကြမ်းကြီးကအရှိန်ပြင်းစွာကျလာတော့​၏။ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ပက်လက်လန် ကျသွားတော့သည်။ထိုမှ မရှေးမနှောင်းမှာပင် "ဒိန်း"ရယ်လို့ ယမ်းအားပေါက်ကွဲသံကြီး ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကျွန်တော်သည်လဲ သတိမေ့လျော့သွားတော့​၏။
မည်မျှကြာကြာ သတိမေ့လျော့သွားသည်မသိ။သတိပြန်ရလာသည်တွင် လင်းရောင်ခြည်သန်းနေလေပြီ။
မုဆိုးကြီးစောလူးကိုမြင်ရသည်တွင် ညကအဖြစ်အပျက်ကို သတိရလေသဖြင့်...
"ဖထီး...လူသတ်သမား..တော်တော်မိုက်ရိုင်းတဲ့လူ..ကိုယ့်သားကိုသတ်ရတယ်လို့"ပြောလိုက်သည်တွင် လင်းမြင့်လှိုင်ကပြုံး၍ ကြည့်နေလေပြီး လင့်စင်အောက်ကို မေးငေါ့ပြသည်ကြောင့် ကျွန်တော်ငုံကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင်"
နွားသေကောင်ကြီးနားတွင် ကျားကောင်သေကြီးပါကလား...။
သို့ကြောင့်...
"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...ဟု မေးလိုက်သည်။
"ညက တောခြောက်ခံလိုက်ကြရတာလေ...အကယ်၍များ တောကလှည့်စားတာကို မစဉ်းစားမိဘဲ ငါ့သားတကယ်လာခေါ်တယ်ထင်ပီး..လင့်စင်အောက်ဆင်းလျှင်ဖြင့် ကျားရဲ့အစာဖြစ်သွားပီပေါ့..ငါလဲ ပထမတော့ ဖိုးခွားလေးရောက်လာတာပဲလို့ထင်တာ...နောက်မှစဉ်းစားမိတယ်..ငါတို့ဒီနေရာမယ် လင့်စင်စောင့်နေတာ ဖိုးခွားဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ..ပြီးတော့ ဒီလိုတောကြီးမျက်မည်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်မှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ဟာ လာရဲပါ့မလား...တောခြောက်ခံနေရတာဖြစ်မယ်ဆိုပြီး ယတိပြတ်ဆုံးဖြတ်ပစ်လိုက်တာပဲပေါ့...."
သို့နှယ် ပြောလာသည့် မုဆိုးကြီးစောလူးကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်မိတော့​၏။ကျောင်းပညာဆိုသည်ကို အိမ်မက်မျှမမက်ဖူး။မြို့ပြဆိုသည်ကိုမရောက်ဖူးပဲ တောတောင်ထဲတွင်သာ နေထိုင်ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး သားကောင်များနှင့်သာ နပန်းလုံးနေထိုင်ခဲ့ရသော မုဆိုးကြီးတွင်လည်း အသိညဏ်နှင့်ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိပါကလား"ဟု ကျွန်တော်တွေးမိလိုက်​၏။ အသိညဏ်ဟူသည် နေရာဒေသနှင့်ရာထူးဌာနအပေါ် မတည်လေပဲလူအပေါ်၌သာ တည်ပေသည်။

ပြီး။

ကိုပိုက်

(ဖတ်စရာမရှိရင် ​ပျင်းနေကြမှာဆိုးလို့❤️)

#ညမဖတ်ရ
#ကိုပိုက်
#မုဆိုးဝတ္ထု

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

1,310

4

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

05:17 22 thg 5, 2026

ဘိုးထင်နဲ့ ကော်မာဆိုတဲ့စာစဥ်တွေက အပိုင်းသစ်တွေ ထပ်မလာသေးဘူးဗျ❤️

1,050

2

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

အိမ်​ထရံတွင် တိရစ္ဆာန်အရိုးနှင့် လူအရိုးစုများချိတ်ဆွဲထားသည့်အိမ်များတည်ရှိရာ ရွာအိမ်ဝိုင်းထဲ၌ နေထိုင်ကြသူများ သည် မျက်နှာထက်တွင်ပြုံးနေသော်လည်း သူတို့၏ အပြုံးမှာဖြင့် ကျောချမ်းစရာကောင်းလို့နေပေသည်။ ယခု လမ်းဆုံးရွာအတွင်းသို့ ဘိုးထင်တို့အဖွဲ့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။သူတို့အား ခေါ်ဆောင်လာသူ မိန်းကလေးလေးယောက်တို့သည် အနောက်မှ ဘိုးထင်တို့အား မကြာမကြာလှည့်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေပုံပေါ်လေသည်။သူမတို့၏စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမတို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် ယခုလူအုပ်စုထဲမှ သုံးလေးယောက်ခန့်ကိုဖြင့် သူမတို့ပိုင်နိုင်သည်ဟု အပိုင်တွက်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။သူမတို့သည် ဘိုးထင်တို့အား ရွာသူကြီးဦးဝေစံ၏နေအိမ်သို့ ဦးစွာ ခေါ်သွားလေသည်။ ဘိုးထင်တို့သည်ကား သူတို့မြင်တွေ့နေရသည့် ရွာ၏အသွင် သဏ္ဍာန်ကိုကြည့်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများနေသည့်ရွာမှန်း သိသာသော်လည်း ရွေးချယ်စရာတခြားမရှိ၍ ယခုကဲ့သို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။မကြာမီအချိန်တွင်တော့ ရွာသူကြီးဦးဝေစံအိမ်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ဦးဝေစံ၏နေအိမ်အောက်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ မိန်းကလေးလေးယောက်သည် ဘိုးထင်တို့ကို နှစ်လိုဖွယ်ပြုံး၍ စကားဆိုလာပြန်သည်။

​“ဒီက ဦးကြီးတို့ အစ်ကိုတို့ မောင်လေးတို့ ထိုင်ကြနော် ကျုပ်တို့ ရွာသူကြီးက စိတ်သဘောကောင်းတာ”

“ကျုပ်တို့ကလည်း သူ့ရွာရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဂါရဝပြုတာပါ ဂါရဝပြုပြီးရင်တော့ ကျုပ်တို့လမ်းကျုပ်တို့ ဆက်သွားပါရစေ”

​ဘိုးထင်မှ ချိုချိုသာသာနှင့် မိန်းကလေးများကိုပြောလိုက်သည်။ထိုအခါ မိန်းကလေးတစ်ဦးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး

​“ငါ့မောင်က ဘာတွေလောနေတာတုန်း ငါ့မောင်တို့ သွားမဲ့ မေတ္တာတောင်ဆိုတာ တစ်နေကုန်လောက်သွားရင် ရောက်ပြီဟာကို ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေးနားကြအုံးပေါ့”

​မိန်းကလေးလေးယောက်အနက် နှစ်ယောက်သော မိန်းကလေးသည် အိမ်ကြီးပေါ်သို့တက်သွားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်မှာဖြင့် ဘိုးထင်တို့နှင့် စကားဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘိုးထင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ညိုသည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူကြီးအိမ်ဝိုင်းနှင့်ကပ်လျက်အိမ်ဝိုင်းများမှ လူတို့သည် သူတို့ကို အကဲခတ်ပြီး အခြေအ နေကိုစောင့်ကြည့်နေသည်ကိုဖြစ်လေသည်။ထို့အတွက် သူတို့နှစ်ဆရာတပည့်သည်လည်း အချင်းချင်းပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်တို့ဖြင့် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။မုတ်ဆိတ်ညိုမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည့်အခါ ဘိုးထင်သည် သူ၏အဖွဲ့သားများအား အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် အနားသွားကာ သတိပေးလိုက်သည်။

​“ကိုဖိုးထွေး သတိထား ဟိုဘက်ဝိုင်းတွေမှာ ကျုပ်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်”

“ငါတို့ ဒီရွာထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်ကြမှာလဲ”

“မီးစင်ကြည့်ကရမှာပေါ့ဗျာ”

“ဘယ်လိုကမှာလဲ ဘိုးထင်”

“ရဲရဲတင်းတင်းတစ်ကောင်လောက်ကို အရင်မီးလောင် တိုက်သွင်းပြလိုက်တာပေါ့”

​ဘိုးထင်မှ သူ၏အကြံအစည်ကို အဖွဲ့သားအားလုံးအား တိုးတိုးတိတ်တိတ် သတင်းပေးလိုက်သည်။ယခု လမ်းဆုံးရွာသူကြီး၏အိမ်ကြီးအိမ်အောက်တွင်တော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိ၏။သူတို့ကိုခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေး လေးယောက်အနက် နှစ်ယောက်သည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်မှာမူ အိမ်အောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မည်သည့်စကားမှမပြောတော့ဘဲ သူတို့ကို ပြုံး၍သာ ကြည့်နေ၏။ထိုအခြေအနေသည် မုန်တိုင်းမလာခင် လေပြေလာသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသယောင်သည်။ဘေးအိမ်ဝိုင်းများဆီမှ လမ်းဆုံးရွာသားတို့သည် အုပ်စုလိုက် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။များမကြာမီတွင်တော့ ရွာသူကြီး ဦးဝေစံသည် လက်ကိုနောက်ပစ်ပြီး မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် ကျွန်းသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာသည်။သူ၏နောက်တွင်တော့ ဘိုးထင်တို့ကိုခေါ်ဆောင်လာသည့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ လွန်စွာမှ အသားမည်းပြီး ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော လူငယ်နှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်လုံး ဆံပင်အရှည်နှင့်ဖြစ်ပြီး ဖီးလိမ်းထားခြင်းမရှိသည့် ဆံပင်တို့မှာ ရှုပ်ပွနေသည်။ ပုဆိုးကွက်ထောက်ကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်း ဖြစ်ကာ တောင့်တင်းသောကိုယ်ခန္ဓာရှိသည်။လည်ပင်းတွင် တောကြီးမြွေဟောက် တစ်ကောင်စီပတ်ထားသည်။ပါးပျဉ်းထောင်နေသော တောကြီးမြွေဟောက်တို့သည် လူကြီးခြေသလုံးအရွယ်ခန့်ရှိပြီး ဘယ်ညာယိမ်းထိုးကာ ခပ်ဝေးဝေးမှ ဘိုးထင်တို့အား ရန်လိုနေလေသည်။သူတို့သည် ဘိုးထင်တို့ လူစုမတ်တတ်ရပ်နေသည့်နေရာသို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနှင့် ရောက်လာကြသည်။မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည်ကား ရွာသူကြီးဦးဝေစံကိုမြင်သည်နှင့် ခေါင်းကိုငုံ့၍ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

​“သူကြီး မိပန်းနဲ့ စန်းသိန်းက ဂါရဝပြုပါတယ်”

“အေး အေး နင်တို့ တာဝန်ကျေတယ် ဧည့်သည်တွေကို ငါ့အိမ်အရောက်ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ နင်တို့ကိုချီးမြှင့်ရမှာပေါ့”

“သူကြီးကျေးဇူးကိုမမေ့ပါဘူး”

“ကဲ ကဲ ဧည့်သည်တွေအတွက် နင်တို့လေးယောက်ကပဲ ပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်ထားကြ ငါ ဧည့်သည်တွေနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”

​ဦးဝေစံသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘိုးထင်တို့နှင့်မျက်နှာ ချင်းဆိုင်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ

“ကဲ ကဲ ထိုင်ကြကွာ”

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

​ဘိုးထင်မှ စံဝင်းအား မေးမြန်းလိုက်သည်။ထိုအခါ စံဝင်းသည် သူသိသောအကြောင်းအရာအားပြောပြလေသည်။

​"လမ်းဆုံးရွာဆိုတာ မရဏရွာလိုပဲ ခင်ဗျားတို့ မရဏရွာကို သိလားတော့မသိဘူး"

"သိတယ် မှင်စာတောင်ပေါ်ကမလား"

"ဟုတ်တယ် လမ်းဆုံးရွာနဲ့ မရဏရွာဆိုတာ မဟာမိတ်တွေပဲ အခု မရဏရွာပျက်သွားတယ်ကြားတယ်"

"ဟုတ်တယ် ကျုပ်တို့တွေ ကျောက်တိုင်ရွာသားတွေနဲ့ သွားတိုက်ခဲ့ကြတာ"

​သာအေးမှ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ စံဝင်းတစ်ယောက် အံ့ဩနေသည့်မျက်နှာဖြင့် ဘိုးထင်တို့အား မယုံမကြည်ဟန်ဖြင့်ကြည့်လာကာ

​"ခင်ဗျားတို့ပြောတာ တကယ်ပဲလား"

"ဘာကိုပြောတာလဲ ကိုစံဝင်းရ"

"မရဏရွာကိုသွားတိုက်ခဲ့တာက ခင်ဗျားတို့ဆိုတာလေ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲလား"

​ဘိုးထင်တို့မှ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးအဖြေပေးလိုက်ရာ စံဝင်းသည် အားရဝမ်းသာစွာဖြင့် စကားဆိုလာပြန်သည်။

​"ခင်ဗျားတို့က သူရဲကောင်းတွေပဲ ခင်ဗျားတို့လို သူရဲကောင်းတွေနဲ့အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်ဆိုရင် မနိုင်စရာ အကြောင်းကိုမရှိဘူးဗျာ တကယ်တော့ သူကြီးလည်း တခါတည်းလိုက်ချင်မှာ ဒီတောကြီးထဲက ရွာတွေက စည်းကမ်းတွေသိပ်များတယ် အဲ့ဒါကြောင့် မလိုက်ခဲ့တာနေလိမ့်မယ်"

"ဘယ်လိုမျိုးများလဲ ကိုစံဝင်း"

"ဒီတောမှာရှိတဲ့ရွာသားတွေက လူသားစင်စစ်မဟုတ်တော့တဲ့ ရွာသားတွေလေ အဲ့တော့ စည်းကမ်းတွေရှိတယ် ကျုပ်တို့ သမန်းတွေကိုလည်း မိတ်ဆွေအကူအညီတောင်းမှ တိုက်ပွဲတိုက်ဖို့ခွင့်ပြုထားတာ"

"ဪ အဲ့လိုလည်းရှိသေးတာလား"

"အင်း ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့တွေ လမ်းဆုံးရွာကိုမတိုက်တာပေါ့"

"ခင်ဗျားတို့တွေကိုကျတော့ သူတို့က သတ်ပစ်တယ်လေ အဲ့ဒါ တုံ့ပြန်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တခုမဟုတ်ဘူးလား"

​ဘိုးထင်မှ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့်မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ စံဝင်းတယောက် တောက်တစ်ချက်ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်ပြီး

​"တောက် မိန်းမမာယာတွေပေါ့ ငါ့ညီရာ လမ်းဆုံးရွာက မိန်းမတွေကြောင့်ပေါ့"

"ဘယ်လိုမျိုးများလဲဗျ ဆက်စမ်းပါအုံး"

"မင်းတို့ မကြာခင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ် လမ်းဆုံးရွာက မိန်းမတွေရဲ့ မာယာကို"

​စံဝင်းနှင့် ဘိုးထင်တို့အဖွဲ့သည် အမဲရောင်အခိုးအငွေ့များရစ်သိုင်းနေသည့် လမ်းကိုကြည့်၍ စကားဆိုနေချိန်မှာပင် ပလိုင်းကိုယ်စီလွယ်ထားသည့် မိန်းမပျိုလေးဦးသည် ထိုလမ်းမှ ထွက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။သူမတို့သည် ဘိုးထင်တို့ကိုမြင်သည်နှင့် အချိုသာဆုံးပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

​"ဒီက အစ်ကိုကြီးတို့ ဘယ်ကိုများသွားကြမလို့တုန်း"

​မိန်းကလေးလေးယောက်အနက် အာသွက်လျှာသွက်ဖြစ်ဟန်တူသော မိန်းကလေးတဦးမှ မုတ်ဆိတ်ညိုကိုကြည့်ကာ စတင်ပြီးမေးမြန်းလာလေသည်။ ထိုအခါ မုတ်ဆိတ်ညိုသည် သူတို့ကို ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး

​"အစ်ကိုကြီးတော့ မလုပ်ပါနဲ့ကွယ် ဦးကြီးလောက်တော့ လုပ်ပါ ကျုပ်အသက်က ကြီးပါပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ ဦးကြီးဒါနဲ့ ဦးကြီးတို့က ကျုပ်တို့ရွာကိုသွားမလို့လား"

"ဟုတ်တယ်"

"အဲ့ဒါဆို ကျုပ်တို့ လိုက်ပို့မယ်လေ လာ လာ"

​လမ်းဆုံးရွာသူမိန်းကလေးလေးယောက်သည် ရွှင်ပြုံးနေသည့်မျက်နှာဖြင့် လိုက်ပို့မည့်ဟန်ပြင်နေချိန်မှာပင် စံဝင်းတ ယောက် သူ၏မိဘများအားသတ်ဖြတ်သူ လမ်းဆုံးရွာသူတို့အားတွေ့လိုက်သဖြင့် အင်မတန်ဒေါသထွက်လို့နေ၏။ထို့ကြောင့် ဘိုးထင်မှ စံဝင်း၏ပုခုံးကိုပုတ်လိုက်ကာ နား နား ကပ်ပြီး တီးတိုးစကားဆိုလိုက်လေသည်။

​"ကိုစံဝင်း ကျုပ်တို့က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် အဲ့ရွာကို ဖြတ်ရမှာမလား"

"ဟုတ်တယ်"

"သူတို့ရဲ့ မာယာကို ကျုပ်တို့ သတိထားမိနေကြတာပေါ့ဗျာ ကျုပ်တို့ သူတို့နဲ့ လိုက်သွားကြမယ် ဒီအခွင့်အရေးကိုအသုံးချပြီးတော့ မေတ္တာတောင်ကိုသွားတာပေါ့"

"ငါ့ညီပြောတဲ့ အကြံကလည်း မဆိုးဘူး အေးကွာ ငါ့ညီတို့ အဆင်ပြေသလိုပဲလုပ်ပါ"

"ကိုစံဝင်း ဒေါသလျှော့ဗျာ ကိုစံဝင်းရုပ်ကပြောင်းချင်နေပြီ"

​မျက်လုံးအစုံနီရဲစပြုနေပြီဖြစ်သော စံဝင်းအား ဘိုးထင်မှ သတိပေးလိုက်သည်။ဘိုးထင်၏သတိပေးစကားကြောင့်သာ စံဝင်းတစ်ယောက် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကိုချပြီး စိတ်ကိုထိန်းလိုက်သည်။သူ စိတ်ထိန်းနိုင်သည့်အခါမှ ဘိုးထင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ညိုသည် တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး နောက် မုတ်ဆိတ်ညိုမှ လမ်းဆုံးရွာသူမိန်းကလေးများ၏ဖိတ်ခေါ်ချက်အား လက်ခံလိုက်လေသည်။

​"တူမကြီးတို့က လိုက်ပို့ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း လိုက်ခဲ့ရမှာပေါ့ကွယ် ဒါနဲ့ တူမကြီးတို့က လမ်းဆုံးရွာသူတွေလား"

"ဟုတ်တယ် ကျုပ်တို့က လမ်းဆုံးရွာသူတွေလေ"

"ဪ အေး အေး ကဲ ကျုပ်တို့ ကံကောင်းသွားတာပေါ့ ကဲ ကဲ ရှေ့က သွားကြပါကွယ်"

​မုတ်ဆိတ်ညိုမှ လမ်းဆုံးရွာသူမိန်းကလေးများ၏ အကြံအစည်ကိုမသိဟန်ဆောင်ကာ လမ်းပြခိုင်းလေသည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးများသည် ဘိုးထင်တို့အား အရန်‌ကောဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည့် အကြည့်တို့ဖြင့်ကြည့်ကာ သူတို့အချင်းချင်း မေးငေါ့ပြပြီးနောက် ဘိုးထင်တို့ကိုခေါ်ကာ အမဲရောင်အခိုး အငွေ့များရစ်သိုင်းနေသည့် လမ်းလေးအတိုင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ဘိုးထင်တို့ကို ခေါ်သွားပါလေတော့သည်။

◾​အခန်း (၄)

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် အနောက်ဆီမှ လူတစ်ယောက်၏အော်ခေါ်သံကိုကြား၍ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ထိုအခါ သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်က စံဝင်းဆိုသော သမန်းလူငယ်လေးဖြစ်လေသည်။

​"ဗျို့ မိတ်ဆွေတို့ နေကြပါဦး"

​ခပ်မြန်မြန်ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် စံဝင်းတစ်ယောက်လှမ်းလာရာ မကြာမီအချိန်တွင် ဘိုးထင်တို့အနီးရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူအနားရောက်လာသည်နှင့် မုတ်ဆိတ်ညိုမှစတင်၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

​"ကိုစံဝင်းပါလား"

"ဟုတ်တယ် နောင်ကြီး ကျုပ် ခင်ဗျားတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ချင်လို့"

"ဗျာ ကျုပ်တို့နဲ့လိုက်ခဲ့မယ် ဟုတ်လား"

​ဘိုးထင်တို့မှ အံ့ဩနေသည့်မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရာ စံဝင်းမှ ဦးခေါင်းကို ညိတ်ပြီး သေချာဖြေကြားလေသည်။

​"ညီအစ်ကိုတို့က မေတ္တာတောင်ကိုသွားမှာမလား"

"ဟုတ်တယ်လေ"

"ကျုပ် ခင်ဗျားတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ချင်တာလည်း အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ မေတ္တာတောင်ကိုသွားမယ်ဆိုရင် ဘေးရန်တွေနဲ့ကြုံရမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့သိတယ်မလား"

​စံဝင်းမှ မုတ်ဆိတ်ညိုအားကြည့်ပြီးမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည် ။ထိုအခါ မုတ်ဆိတ်ညိုသည် ဦးခေါင်းကိုညိတ်လိုက်ပြီး

​"သိတယ် ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ သွားမှဖြစ်မယ်လေ"

"အဲ့ဒါကိုပြောတာ ခင်ဗျားတို့တွေတောင် ဒီခရီးက ဘေးများတယ်ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့သွားသေးတာပဲ ကျုပ်က ဒီနယ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတဲ့သူလေဗျာ နောက်တစ်ခု ကျုပ်က တိုက်ရခိုက်ရတာကိုသိပ်ဝါသနာထုံတယ်"

"အေးဗျာ အဲ့ဒါဆိုလည်း လိုက်ခဲ့ပေါ့"

​မုတ်ဆိတ်ညိုမှခွင့်ပြုလိုက်သည့်အခါ စံဝင်းတယောက် ဝမ်းသာသွား၏။ထို့နောက် သူတို့သည် စကားတပြောပြောနှင့် မေတ္တာတောင်ဆီသို့ခရီးဆက်နေကြပါလေတော့သည်။

◾​အခန်း (၃)

အမဲရောင်အခိုးအငွေ့များရစ်သိုင်းနေသည့်လူသွားလမ်း တခုတွင် လူတစ်စုသည် ထိုလမ်းအား စူးစမ်းနေကြသည်။ထိုလမ်းသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတို့ရှိနေပြီး ထိုခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများအကြား၌ အမဲရောင်အခိုးအငွေ့များရစ်သိုင်းနေသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသောနေရာမှန်း မြင်ရုံဖြင့် တန်းသိသာလေသည်။ယခု ထိုအမဲရောင်အခိုးအငွေ့များ ရစ်သိုင်းနေသည့်လမ်းရှေ့တွင် ရပ်နေကြသူများမှာ တခြားသူများမဟုတ် ဘိုးထင်တို့လူစုဖြစ်သည်။မုတ်ဆိတ်ညို၊ဘိုးထင်နှင့် စံဝင်းတို့သည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ သူတို့သွားရမည့်လမ်းကို အကဲ ခတ်ကြည့်နေပြီးနောက် အချင်းချင်းစကားဆိုကြလေသည်။

​"စံဝင်း ဒီလမ်းက မေတ္တာတောင်သွားတဲ့လမ်းပဲလား"

"ဟုတ်တယ် ဆရာကြီး ဒီလမ်းက မေတ္တာတောင်သွားတဲ့လမ်း နောက်ပြီး လမ်းဆုံးရွာသွားတဲ့လမ်းလည်းဟုတ်တယ်"

"လမ်းဆုံးရွာကိုကျော်ပြီးရင်တော့ မေတ္တာတောင်ကို ရောက်ပြီမဟုတ်လား"

"အင်း ရောက်ပြီလို့တော့ပြောတာပဲ ကျုပ်တို့တွေတော့ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး ကျုပ်တို့ထက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အထက်ဆရာတွေလောက်ပဲ မေတ္တာတောင်ကိုသွားနိုင်ကြတယ်တဲ့"

"စံဝင်း မင်း ငါတို့နဲ့လိုက်လာတာကို နောင်တရနေပြီလား မင်း မိန်းမယူထားတာ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတယ် ငါတို့နဲ့မလိုက်လည်း ရတယ် ပြန်ချင်ရင် ပြန်"

"ဟုတ်တယ် နောင်ကြီး ခင်ဗျား မနေ့ကမှ မိန်းမခိုးလာတာလေ ကျုပ်တို့နဲ့ ဒီနေရာအထိလိုက်လာတာကို တော်လှပြီ ခင်ဗျားတို့ရွာပဲ ခင်ဗျားပြန်ပါဗျာ"

​ဘိုးထင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ညိုမှ ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ စံဝင်းသည် တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး

​"ကျုပ် ညီနောင်တို့နဲ့လိုက်လာတယ်ဆိုတာက ကျုပ်မှာ အကြောင်းရှိတယ်"

"ဘာအကြောင်းများလဲ ကိုစံဝင်းရ"

​ဘိုးထင်မှမေးမြန်းလိုက်ရာ စံဝင်းသည် ဦးခေါင်းကိုညိတ်လိုက်ပြီး

​"ဘာအကြောင်းလဲဆိုတော့ လမ်းဆုံးရွာသူကြီးကို လက်စားချေချင်လို့ပဲ ငါ့ညီ"

​စံဝင်း၏စကားကြောင့် ဘိုးထင်သာမက ကျန်သောသူများသည်ပင် အံ့ဩလို့သွားရသည်။ထို့အတွက် ကျန်သောသူများလည်းစိတ်ဝင်စားသွားပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက်မေးမြန်းကြလေသည်။

​"ကိုစံဝင်း ခင်ဗျားနဲ့ လမ်းဆုံးရွာသူကြီးက ဘယ်လိုရန်ငြိုးရှိ နေတာလဲ"

"ဟုတ်တယ် ပြောပြစမ်းပါဗျာ ခင်ဗျားတို့လို သမန်းတွေနဲ့လည်း လမ်းဆုံးရွာကရန်ကြွေးရှိတာပဲလား"

​ဘိုးထင်တို့မှ သမန်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော စံဝင်းအား မေးမြန်းကြသည့်အခါ စံဝင်းသည် လမ်းဆုံးရွာကိုဝင်ရမည့်လမ်းအားလှမ်းကြည့်လိုက်ရင်းက သူတို့၏ တယောက်တပေါက်အမေးများအား လေသံအေးအေးဖြင့်ပြန်ဖြေလာလေသည်။

​"သွေးကြွေးတွေ ရှိတာပေါ့ဗျာ ကျုပ်တို့ရဲ့အရိုးတွေကို သူတို့အိမ်ထရံတွေမှာ အလှဆင်ထားတာ အဲ့ထဲမှာ ကျုပ်မိဘတွေလည်းပါတယ်"

"ခင်ဗျားမိဘတွေကို လမ်းဆုံးရွာသားတွေသတ်လိုက်တယ်လို့ပြောချင်တာလား"

"အတိအကျပဲပေါ့ ဒီကောင်တွေက မကောင်းဆိုးဝါးကောင်တွေ တခြားအမှောင်ပညာသည်တွေထက်ဆိုးတယ်"

"မေတ္တာတောင်သွားတဲ့လမ်းမှာ ဘာလို့များ အဲ့လိုရွာရှိနေတာလဲ"

"ပြောရရင်တော့ အဲ့ကိစ္စက အရှည်ကြီး သေချာတာတော့ ခင်ဗျားတို့သွားပို့တဲ့ သစ္စာကျောက် မေတ္တာတောင်ကိုရောက်မှ အားလုံးအေးချမ်းသွားမယ်ထင်တယ်"

"အေးဗျာ ကျုပ်တို့ထမ်းဆောင်နေတဲ့ တာဝန်က အခုလောက်ထိ ကြီးမယ်လို့မထင်ဘူး မေတ္တာတောင်ကိုတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မရောက်ရောက်အောင်သွားရမှာပဲ ကဲ ပြောစမ်းပါဦးဗျာ လမ်းဆုံးရွာသားတွေက ဘယ်လိုဘယ်ပုံနည်းနဲ့ လူတွေကိုဒုက္ခပေးတာလဲ"

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

◾အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် မေတ္တာတောင်ခရီးကြမ်း (ဇာတ်သိမ်း)

(၁၇၆)

◾​အခန်း (၁)

​သစ်လုံးအိမ်တိုင်ကို ဝါးထရံဖြင့်ကာရံထားသည့်အိမ်များ သည် တစ်အိမ်နှင့် တစ်အိမ်အရွယ်အစား မညီမျှကြပေ။ သို့ပေမဲ့ အိမ်ထရံများတွင်တော့ တိရစ္ဆာန်တို့၏ဦးခေါင်းအရိုးခွံများချိတ်ဆွဲထားကြပြီး တချို့သောအိမ်များတွင်တော့ လူဦးခေါင်းအရိုးခွံနှင့် အရိုးစုများကို အိမ်ထရံတွင်ချိတ်ဆွဲလို့ ထားထားသည်မှာဖြင့် တူညီကြပေ၏။ထိုအိမ်များတည်ရှိရာ ရွာအမည်မှာ လမ်းဆုံးရွာဖြစ်ပြီး သာမန်လူသားများ မဆိုထားနှင့် တောတန်ရုံအမှောင်ပညာသည်နှင့် မှော်ပညာတတ်သောသူများပင် ထိုသို့ရွာသို့ရောက်ရှိက သူတို့၏ရှေ့ဆက်မည့်ဘဝသည်လမ်းဆုံးသွားပြီး ရွာသားများ၏လက်ချက်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အသက် တွဲရက်မရှိတော့ဘဲ လွဲကြရစမြဲဖြစ်၏။
ယခု ထိုမကောင်းဆိုးဝါးရွာရှိအိမ်ကြီးတစ်လုံး၏အိမ်အောက်တွင်ဖြစ်သည်။ရက်စက်ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့်လူများသည် မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုစောင့်ဆိုင်းလို့နေသည်။သူတို့သည် လမ်းဆုံးရွာသားများဖြစ်ပြီး ယောက်ျားသားများ၏မျက်နှာမှာ အပြုံးမရှိ ခက်ထန်သောဟန်ပန်သာ လျှင်ရှိ၏။မိန်းကလေးများသည်က ယောက်ျားသားများနှင့် ကွဲပြားစွာ ဝတ်ကောင်းစားလှများဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာထက်တွင်လည်းပြုံးရွှင်လို့နေသည်။မကြာမီအချိန်တွင်တော့ အိမ်ကြီးပေါ်မှနေ၍ လူကြီးတစ်ယောက် လက်နောက်ပစ်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့်ဆင်းလာ၏။သူ၏အမည်မှာ ဦးဝေစံဖြစ်ပြီး လမ်းဆုံးရွာ၏ရွာသူကြီးဖြစ်သည်။သူ အိမ်အောက်သို့ရောက်လာသည်နှင့် ရွာသားများသည် ဦးခေါင်းကိုငုံ့ပြီးအရိုအသေပြုကြလေသည်။ဦးဝေစံသည်လည်း ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရွာသားများအား စကားဆိုလိုက်သည်။

​"မင်းတို့ မင်းတို့တွေကို ငါတခုသတိပေးစရာရှိတယ်"

​"ပြောပါ သူကြီး"

​"အေး တခြားတော့မဟုတ်ဘူး ငါတို့ရွာကို မေတ္တာတောင်သွားမဲ့ကောင်တွေအချိန်မရွေးဝင်လာနိုင်တယ် သူတို့ရောက် လာရင် မင်းတို့ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုသိတယ်မလား"

​"အဲ့ဒီအတွက်တော့ စိတ်ချပါ သူကြီး ကျုပ်တို့ ရွာသူရွာသားတွေအကြောင်းလည်း အသိသားနဲ့ဗျာ"

​"သိတယ် သိတယ် ဒါပေမဲ့ အခုလာမဲ့သူတွေက အညတရ ပညာသည်တွေမဟုတ်ဘူး အဲ့ဒါကို မင်းတို့သိထားရမယ်"

​"သူကြီးရာ သူကြီးရှိနေတဲ့ လမ်းဆုံးရွာကို ဘယ်ကောင်က မထေမဲ့မြင် လုပ်ရဲမတဲ့တုန်း"

​"ဟုတ်တယ် ကျုပ်တို့သူကြီးကို ဘယ်ကောင်က မထေမဲ့မြင်ပြုရဲမှာတဲ့လဲ သူကြီး လက်တစ်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရင်ကို ဦးခေါင်းကြေတာ ဘယ်သူကမကြောက်ရိုးလဲ"

​"ဟုတ်တယ် ကျုပ်တို့သူကြီးကသာ ဒီလောကမှာ အစွမ်း ထက်ဆုံးပဲ ဒီလိုအစွမ်းရှိနေတဲ့ သူကြီးရှိတဲ့ ကျုပ်တို့ရွာကို ဘယ်သကောင့်သားကလာဝံ့မှာလဲ လာရင်လည်း ကျုပ်တို့ရွာနာမည်နဲ့လိုက်အောင် သူတို့ဘဝတွေကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်"

​"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

​လမ်းဆုံးရွာသားကြီးများနှင့် သူကြီးကိုဖားနေသောရွာသားများသည် ထိုသို့မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလေရာ လမ်းဆုံးရွာသူကြီး တစ်ယောက်ကျေနပ်စွာဖြင့်ပြုံးလိုက်ပြီး

​"မင်းတို့ပြောတာ ဟုတ်တယ် ဝေစံဆိုတဲ့ ငါရှိတဲ့အရပ်ကိုရောက်လာရင် ဘယ်လိုလူတွေကများ အသက်ရှင်လျက်ပြန်ထွက်သွားဖူးလို့လဲ ကဲ ကဲ ငါတို့ရွာကိုဖြတ်မဲ့ အဲ့ကောင်တွေထဲက နှစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကိုပေး ကျန်တဲ့ကောင်တွေကိုတော့ မင်းတို့စိတ်ကြိုက်သာလုပ်ကြပေတော့"

​ပုံမှန်ဆို မည်သည့်လူသားရောက်လာစေကာမူ သူ့ကိုသာပေးရသော ရွာသူကြီးတယောက် ယခုအချိန် လူနှစ်ယောက်ကိုသာတောင်းပြီး ကျန်သူများကို သူတို့ယူရန်ပြောလာသော အခါ ရွာသားများမှာ လွန်စွာဝမ်းမြောက်ကုန်ကြလေသည်။ ထိုသို့ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ သူတို့ သဘောကျစွာပြုံးနေသည့် အပြုံး၏အောက်တွင် အထင်းသားပေါ်နေသည့် ပါးစပ်အတွင်းမှ သွားများအနက် ချွန်ထက်နေသည့် သွားစွယ်များမှာ ပို၍ရှည်လျားလာသလို သူတို့၏မျက်လုံးတို့သည်လည်း အဖြူရောင်တို့ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမဲရောင်တို့သာ ဖုံးလွှမ်းနေပါလေတော့သည်။

◾​အခန်း (၂)

​“မေတ္တာတောင်ကနေပြန်လာရင် ကျုပ်တို့ရွာကိုဝင်လာခဲ့ကြဦးဗျာ နော်”

“ဟုတ်တယ် ဝင်ခဲ့ကြဦးနော် ခင်ဗျားတို့ပြောတာတွေ သိပ်နားထောင်လို့ကောင်းတယ်ပဲဗျာ”

​အမဲရွာသူကြီးသားနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် မုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးတို့နှစ်ယောက်သည် မုတ်ဆိတ်ညိုကိုမှာကြားနေခြင်းဖြစ်သည်။ထို့နောက် သားအဖနှစ်ယောက်သည် ဘိုးထင်တို့ ဖက်ကိုမျက်နှာမူလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်နှုတ်ဆက်ပြန်လေသည်။

​“ညီနောင် မေတ္တာတောင်ကိုသွားတဲ့လမ်းက လမ်းဆုံးရွာက တကယ့်အန္တရာယ်ပဲဗျ အဲ့တော့ တကယ်လို့ အကူအညီလိုရင် ကျုပ်အဘပေးခဲ့တဲ့ပုလွေကိုသာ မှုတ်လိုက်ပါ ကျုပ်တို့ အရောက်လာခဲ့မယ်”

“စိတ်ချပါ ကျုပ်တို့ အကူအညီလိုရင် တောင်းပါ့မယ်”

“ကဲ ကဲ သွားကြပေဦးတော့ လမ်းခရီးမှာစားဖို့ အသားကင်တွေ ကျုပ်တို့ လုံလုံလောက်လောက်ထည့်ပေးထားပါတယ်”

​မုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးသည် ဘိုးထင်တို့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် တောအတွင်း ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ဘိုးထင်တို့သည်လည်း သူတို့ကိုလိုက်ပို့ပြီး လာရာလမ်းအတိုင်းလှည့်ပြန်သွားသော မိုးကြိုးတို့ညီအစ်ကိုအား နောက်သို့ ခေတ္တလှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့သွားရာလမ်းသို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။သူတို့သည် မည်သည့်စကားမှမပြောဘဲ

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

🎤 Voice

ပြည်ပသို့ပေးစာ // G Fatt
1.5.2026 Cover by Cario

1,320

8

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

ဘိုးထင်🥳

685

7

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

🎤 Voice

အဝေးရောက်ချစ်သူ // ဆိုတေး
30.4.2026 Cover by Cario

1,580

8

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

ကိုရတဲ့ ကီးမဟုတ်တော့ ကီးမလိုက်နိုင်တော့ ပုံမှန်ထက် နားင်ဆိုးပါတယ်ဗျ 🥹Good night everyone (channel မှာလူနည်းနေလို့ အဆင်ပြေရင် ဝင်ခဲ့ပေးအာအုန်းနော် )

1,720

8

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

📷 Photo

တချို့တွေက မတင်သေးဘူးလား အသစ်မလာသေးဘူးလား မြန်မြန်တင်ပါတော့လို့ ပြောကြတယ်ဗျ ဒီနေရာမှ တခုပြောချင်တာက ကျုပ်လည်း ဘိုးထင် ပရိသတ်ပဲမို့ အကိုတို့က တင်ဖို့​တောင်းဆိုနေကြချိန် မူရင်း page မှာ အသစ်ပဲ တင်ထားမလား ဆိုပြီး ဝင်ဝင်ကြည့်နေမိတာဗျ အကိုတို့ ဖတ်ချင်သလို ကျုပ်လည်းဖတ်ချင်တယ်ဗျ စာရေးဆရာဖက်က ကြည့်ရင်လည်း ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့စာစဥ်တစ်ပုဒ်ရဖို့ အချိန်ယူဖို့လိုတယ်ဗျ သိစေချင်တာက မတင်ပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာရယ် ကျုပ်က မူရင်းရေးသားသူမဟုတ်တဲ့အတွက် ကြောင့်မို့လို့ မူရင်းဆရာရေးသလောက်ပဲ ပြန်ရှဲပေးလို့ရတယ်ဆိုတာပါပဲဗျ နားလည်ပေးနိုင်ကြမယ်လို့မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျ
အားပေးခဲ့ကြတဲ့ တစ်ယောက်စီတိုင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သလို အဆင်မပြေတာရှိရင်လည်းတောင်းပန်ပါတယ်ဗျ ပြီး ကျွန်တော်က လူငယ်မို့ တခါတလေ ကျွန်တော်တင်တဲ့ post တွေကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရရင်လည်း ထပ်ဆင့်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျ

1,690

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

17:56 7 thg 5, 2026

အဖေဟာ အမေ့ထက် လေးနှစ်ငယ်တယ်။ အမေက အခုချိန်အထိ အဖေ့ကို "မောင်" လို့ခေါ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် အဖေကတော့ "အစ်မ" တဲ့။

လင်နဲ့မယား လျှာနဲ့သွားဆိုသလို သူများလင်မယားစုံတွဲတွေနည်းတူ အဖေနဲ့အမေလည်း ရန်ဖြစ်ဖူးတယ်။ ဘာကြောင့်ဖြစ်တာလည်းမသိပေမယ့် ဖြစ်တာတော့ဖြစ်ကြတာပါပဲ။ တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစကားများရင်းကနေ အရှိန်ဒီဂရီတွေတက်လာလို့ အဖေ အရမ်းစိတ်တိုသွားတဲ့အခါ ရေအိုးတို့ ဗီရိုတို့ အစရှိသဖြင့် သူနဲ့နီးစပ်ရာကို လက်သီးနဲ့အားရပါးရထိုးချလိုက်လေ့ရှိတယ်။ အိမ်ကရေခဲသေတ္တာအိုကြီးဆိုရင် အဖေ့ခြေရာချိုင့်ခွက်ကြီး အခုထိရှိနေတုန်းပဲ။ ပြီးရင် အိမ်ပြင်ထွက်သွားတော့တာပဲ။ သူ့မိန်းမကိုတော့ လက်နဲ့တောင်မရွယ်ပါဘူး။ အဖေဒေါသထွက်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မောင်နှမမှာ နေစရာကိုမရှိတာ။ ကျွန်တော်ကမျက်နှာငယ်လေးနဲ့ အဖေနဲ့အမေ့ကိုတစ်လှည့်စီကြည့်လိုက်၊ ညီမလေးက ငိုလိုက်ပေါ့။ နောက်ပိုင်းတော့ အဖေနဲ့အမေ တော်ယုံရန်မဖြစ်ကြတော့ဘူး။ နည်းနည်းပါးပါး စကားများမယ့်အရိပ်အယောင်မြင်ရင် အဖေဟာ "သုတ်" ကနဲဆို ထ သွားတော့တာပါပဲ။ ဘယ်သွားလို့သွားမှန်းလည်းမသိဘူး။ နောက်မှ အမေစိတ်ဆိုးပြေချိန်လောက်မှပြန်ရောက်လာပြီ အမေ့နားမှာ တတွတ်တွတ်နဲ့ ဘာတွေရှင်းပြလို့ရှင်းပြမှန်းမသိဘဲ ရှင်းပြနေတတ်တယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့အရိပ်အကဲကိုကြည့်ပြီး အမေ့ကို အာဘွားခိုးပေးတတ်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တအောင့်နေတော့ ပြန်တည့်သွားကြတော့တာပဲ။

အဖေ့နာမည်က ဦးသီဟ။ အမေကဒေါ်အင်ကြင်းမွှေး။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ အများစုက တရုပ်လေးလို့ခေါ်ကြတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အသားဖြူဖြူ တရုပ်နဲ့တူလို့တဲ့။ ခုတော့ မဖြူတော့ပါဘူး။ ကျောင်းနာမည်ကစိုးမြတ်ဝေ။ ညီမလေးကတော့ မေသံစဥ်တဲ့။

တစ်ကယ်တော့ဒီဇာတိက အမေ့ဇာတိဗျ။ အဖေကအောက်ပြည်သား။ အမေနဲ့ဖူးစာဖက်ပြီး ဒီမှာပဲအခြေချဖြစ်သွားတာ။ အဖေက အသားနည်းနည်းဖြူတယ်။ အမေကတော့ အညာသူပီပီ အညိုယောင်သမ်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်ထိ ကျွန်တော့်အမေဟာ ကြက်သရေရှိစွာ လှပနေတုန်းပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့မောင်နှမမှာ နှစ်ဖက်အဖိုးအဖွားဆိုလို့ အမေ့ရဲ့အဖေတစ်ယောက်ပဲကျန်တော့တယ်။ ကျန်တဲ့အဖိုးအဖွားတွေကတော့ဆုံးပြီ။ အဖေ့ဇာတိမှာတော့ အဖေ့ရဲ့ညီနဲ့ညီမ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ဆိုရင် ဦးလေးတို့ဒေါ်လေးတို့တော်တာပေါ့။ ဒေါ်လေးကအိမ်ထောင်ရှိပြီး ကျွန်တော်နဲ့မတိမ်းမယိမ်း စည်သူဆိုတဲ့သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဦးလေးကတော့ခုထိ လူပျိုကြီးပါပဲ။ တစ်ယောက်တည်းသမားပီပီ ကျွန်တော်တို့ဆီကိုလည်း ခဏခဏ အလည်လာလေ့ရှိတယ်။ သူ့အစ်ကိုကျွန်တော့်အဖေကို နှစ်တိုင်း လာကန်တော့တယ်။ ကျွန်တော်သတိထားမိသလောက်ဆိုရင် ဦးလေးက အဖေ့ကို အတော်လေး ချစ်၊ ကြောက်၊ ရိုသေတာဗျ။ အဖေကဒါမလုပ်နဲ့ဆိုရင် ဦးလေးက လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။ ခေါ်ရင်လည်း အစ်ကိုကြီးလို့ပဲခေါ်တာ။ အစကတော့ ညီကိုတွေမလို့ ဒီလိုခေါ်တယ်ပဲထင်တာပေါ့ဗျာ။ နောက်ပိုင်းကျမှ ကျွန်တော် တစ်ချို့အရာတွေကိုသိလာတာ။

အဲ့တုန်းကလည်း ဦးလေးတစ်ယောက် မူးမူးနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုပြောပြခဲ့တာပါ။

"မင်းအဖေက အရင်တုန်းက နာမည်ကြီးလူမိုက်ဟ ဘယ်ကောင်မှ မထိရဲဘူး" တဲ့လေ။

= = = = = = =

ဆက်ရန် - - - - - - -

စာရေးသူ - သုည ဒဿမ သုည
(စာစဥ်အသစ်လေးမလို့ ပါဗျ)

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

🎤 Voice

https://vt.tiktok.com/ZS9kTQmov/
ချစ်ခွင့်ရချင်ပီ // ကောင်းမြတ်
27.4.2026 Cover by Cario

1,030

7

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

1,080

0

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

ဒီညတော့ခွင့်လွတ်ကြပါဗျ

1,100

9

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

🎤 Voice

https://vt.tiktok.com/ZS9hpShMo/
ညို့မျက်ဝန်းရှင် // Thar Gan
20.4.2026 Cover by Cario

972

4

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

🎤 Voice

https://vt.tiktok.com/ZS9kThS3M/
Depression // နိယာမ
26.4.2026 Cover by Cario

978

3

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

🎤 Voice

https://vt.tiktok.com/ZS9hpg9dD/
You Are My Soniya // Sonu Nigam &​Alka Yagnik
25.4.2026 Cover by Cario

985

4

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

ဒါ ရှဲပေးတာနောိ🥹 နားထောင်ပေးကြည့်စေချင်ပါတယ်ဗျ

1,000

2

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

861

1

0

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

🎤 Voice

https://vt.tiktok.com/ZS9hppqTm/
သူငယ်ချင်း // ဥာဏ်လင်းအောင်
23.4.2026 Cover by Cario

909

4

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ပရလောက ဝတ္ထုတိုများ

15:29 1 thg 5, 2026

လာခဲ့နော် အကိုအမတို့ရဲ့ review လေးတွေကိုစောင့်နေတယ်ဗျ🥹

857

7

0

Showing 30 of 50 posts