Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

Public

Xem kênh

Không thể tham gia? @thuthustory

5.8k Thành viên

Cập nhật: May 14, 2026 at 5:19 PM

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

ကြော်ငြာများ ထည့်သွင်းခြင်ပါက admin account @aimar2022 ကို ဆက်သွယ်ပေးပါ

Join @thuthustory for exclusive aimar2022 and admin content and discussions in 15

Xếp hạng

Xếp hạng toàn cầu

#456

Xếp hạng ngôn ngữ

#45

Xếp hạng danh mục

#23

-1

Tăng trưởng người đăng ký (Trong 5 ngày qua)

Tổng cộng: 5.8K

Tăng trưởng 24 giờ: -122 2%

Bài đăng gần đây

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

(၁) အကြွေးထောင်ချောက်
ကောင်မလေးအသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြီဆိုတာနဲ့ မာမားဆန်းက (ကြိုတင်ငွေ) နဲ့ စပြီး မြှူပါတယ်။ "ညီမလေး... အိမ်က အဆင်မပြေဘူးမလား... မိဘတွေကို သိန်း ၂၀ လောက် ပြန်ပို့ချင်လား... မမ ထုတ်ချေးပေးမယ်လေ... ပြီးမှ လစာထဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်နှုတ်ပေါ့"
နယ်ကလာတဲ့ ကောင်မလေးတွေက ငွေပမာဏကို မြင်တာနဲ့ မျက်လုံးပြူးပြီး ယူလိုက်ကြရော။ အဲ့ဒီငွေကို ယူလိုက်တဲ့ နေ့ကစပြီး သူတို့ဟာ ဆိုင်ရဲ့ "ငွေဝယ်ကျွန်" ဖြစ်သွားပါပြီ။ အလုပ်ထွက်ချင်ရင် အကြွေးကျေမှ ထွက်လို့ရမယ်။ ဒါကြောင့် မကျေမချင်း ဆက်လုပ်ရတယ်။
(၂) ဒဏ်ကြေး စနစ်
ဆိုင်မှာက စည်းကမ်းတွေ အရမ်းများတယ်။ အဲ့ဒီစည်းကမ်းတွေက ကျွန်မတို့ဆီက ပိုက်ဆံပြန်နှိုက်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ။
--------- ဒဏ်ရိုက်တယ်။
-----------ရင် ဒဏ်ရိုက်တယ်။
ဧည့်သည်က ------- ဒဏ်ရိုက်တယ်။
____ရင် ဒဏ်ရိုက်တယ်။
လကုန်လို့ လစာရှင်းရင် မုန့်ဖိုးတွေ၊ လစာတွေက ဒီဒဏ်ကြေးတွေနဲ့တင် ပြန်ပါသွားရော။ အကြွေးက ဘယ်တော့မှ မကျေတော့ဘူး။
(၃) အလှအပ ထောင်ချောက်
KTV မှာက အပြိုင်အဆိုင် များတယ်။ လှမှ ဧည့်သည်ခေါ်မှာ။ ဆိုင်က အဲ့ဒါကို သိတော့ "အလှပြင်ဆိုင်"၊ "အဝတ်အစားဆိုင်" တွေကို ဆိုင်ထဲမှာပဲ (ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်နဲ့ ချိတ်ပြီး) ဖွင့်ထားတယ်။ "ဒီဂါဝန်လေး လှတယ်နော်... ယူလိုက်လေ... ပိုက်ဆံမရှိရင် စာရင်းမှတ်ထားလိုက်... လကုန်မှ ရှင်း"
ကောင်မလေးတွေက ဧည့်သည်မျက်နှာ ရချင်တော့ အကောင်းစားတွေ ဝတ်ရတယ်။ မိတ်ကပ် အကောင်းစားတွေ လိမ်းရတယ်။ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက "အကြွေးစာရင်း" ထဲ ရောက်သွားတယ်။ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံက ကိုယ့်လက်ထဲ မရောက်ဘဲ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲပဲ တခြားခေါင်းစဉ်နဲ့ ပြန်ရောက်သွားတာ။
(၄) ပန်းကုံးနှင့် ကော်မရှင် ခွဲတမ်း
ဧည့်သည်က သဘောကျလို့ ပန်းကုံးစွပ်ပေးတယ်၊ သရဖူ ဆောင်းပေးတယ် ဆိုပါစို့။ ဥပမာ - ပန်းကုံးတစ်ကုံး စွပ်ခံရရင် ကောင်မလေးက အပြည့် ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆိုင်က ၅၀% (သို့) ၆၀% ဖြတ်ယူပါတယ်။ ကောင်မလေးက ၄၀% လောက်ပဲ ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က ကောင်မလေးတွေကို မြှောက်ပေးတယ်။ "ဟိုဘက်ခန်းက ကောင်မလေးက ပန်းကုံး ၁၀ ကုံး ရတယ်... နင်က ညံ့လိုက်တာ" ဆိုပြီး ယှဉ်ပေးလိုက်ရင် ကောင်မလေးတွေက မခံချင်စိတ်နဲ့ ဧည့်သည်ကို အတင်းပူဆာ၊ အတင်းမြှူဆွယ်ပြီး ပန်းကုံးစွပ်ခိုင်းကြတယ်။ အမြတ်ထွက်တာက ဆိုင်ရှင်ပါပဲ။
(၅) ဆေးဝါးနှင့် လောင်းကစား
ဒါက အဆိုးဆုံးပါပဲ။ နယ်စပ် KTV တွေမှာ ဧည့်သည်တွေက "အ###" (/// ၊ Ice) သုံးကြတယ်။ ကောင်မလေးတွေကိုလည်း တိုက်တယ်။ အစကတော့ ဧည့်သည် စိတ်ချမ်းသာအောင် သုံးရင်းနဲ့ နောက်တော့ ကိုယ်တိုင် စွဲလမ်းသွားကြတယ်။ ဆေးစွဲသွားပြီဆိုရင် ဆေးဖိုးလိုလာတယ်။ ဆေးဖိုးလိုတော့ ပိုက်ဆံပိုရမယ့် "Special Service" (S### ကိစ္စ) တွေကို မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ်လာရတယ်။ တချို့ကျတော့ ဧည့်သည်နဲ့ အန်စာတုံး ကစားရင်း လောင်းကစား စွဲသွားကြတယ်။ နိုင်တုန်းက ပျော်ပေမဲ့ ရှုံးရင်တော့ အကြွေးထပ်တင်ပြန်ရော။
(၆) ဖုန်းနှင့် အွန်လိုင်းဂုဏ်
ဆိုင်က ကောင်မလေးတွေကို Phone နောက်ဆုံးပေါ်တွေ ကိုင်နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးတယ်။ (ဒါလည်း အကြွေးနဲ့ပါပဲ)။ ရွာပြန်ရင် အထင်ကြီးခံရအောင်၊ သူငယ်ချင်းတွေကို ကြွားလို့ရအောင် ဖန်တီးပေးထားတာ။ "ငါ့မှာ iPhone ရှိတယ်... ရွှေဆွဲကြိုး ရှိတယ်" ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူနေပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း အဲ့ဒါတွေအားလုံးက ဆိုင်က ပိုင်တာပါ။ ထွက်ပြေးရင် အကုန်ပြန်သိမ်းခံရမှာ။

ဆက်ရန်--

6,500

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

ကျွန်မ နှင့် KTV အမှောင်ညများ (အပိုင်း-၂)
ညရောက်လာတိုင်း မီးရောင်တွေ လင်းလာပေမဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်တွေကတော့ အမှောင်ထဲ ပိုနက်လာကြတယ်။
သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲ ဝင်ထိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးတောင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို တုန်စေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သမီးလေးအတွက်ဆိုရင် ကြောက်စရာတွေကိုတောင် ခံယူရတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေပြီ။
“Special အလုပ်ကို ချက်ချင်း မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး…”
လို့ ပြောတဲ့အခါ မန်နေဂျာက ခဏစဉ်းစားပြီး
“ဒါဆို KTV ပိုင်းကစ… လူတွေနဲ့ ယဉ်ပါးအောင် အရင်လုပ်”
လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
ဝန်ထမ်းဆောင်က အခန်းက ကျဉ်းတယ်။ လူများတယ်။
မိတ်ကပ်ဘူးတွေ၊ အဝတ်အစားတွေ ရှုပ်ပွနေပြီး
မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပင်ပန်းမှုတစ်မျိုးစီ ရှိနေကြတယ်။
ည ၈ နာရီ…
မီးရောင်စုံလင်းနေတဲ့ KTV အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ
ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားလာမိတယ်။
ဧည့်သည်တွေက အသံကျယ်ကျယ်၊ ရယ်သံများများနဲ့
သီချင်းဆိုကြ၊ သောက်ကြ၊ ကစားကြ…
ကျွန်မတို့ကတော့ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အပြုံးကို မချွတ်နိုင်ဘူး။
ဘာပြောနေမှန်း မသိပေမဲ့
သူတို့ ရယ်ရင် လိုက်ရယ်ရတယ်
သူတို့ မျက်နှာတင်းရင် စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရတယ်။
အရက်ခွက်တွေ တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက်…
ခေါင်းတွေ မူးလာပေမဲ့ မရပ်နိုင်ဘူး
မရပ်ရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး။
ညအဆုံးမှာ လက်ထဲကျန်လာတာက ငွေ။
ရင်ထဲမှာ ကျန်တာက မေးခွန်းတွေ။
“ဒီပိုက်ဆံရဲ့ တန်ဖိုးက ဘာလဲ…”
လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးမိတယ်။
KTV မီးရောင်အောက်က ညတွေဟာ
ကျွန်မဘဝရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အိပ်ရာထဲမှာတော့
လူတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေ အကုန်ပြန်ပေါ်လာတယ်။
ဒါဟာ
ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းမဟုတ်ပါဘူး။
KTV မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့
မိန်းကလေး အများစုရဲ့
မပြောဖြစ်တဲ့ ဘဝအမှန်တရားပါပဲ။
နေ့လယ်ပိုင်း…
ဝန်ထမ်းဆောင်အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ
အိပ်ရာပေါ်က မိန်းကလေးတွေက မျက်လုံးဖွင့်ပေမဲ့
စိတ်ကတော့ အပြင်လောကဆီ သွားနေကြတယ်။
ဒီအချိန်မှာ အများဆုံးလုပ်ကြတာက ဖုန်းပြောတာ ပါပဲ။
အထူးသဖြင့် နယ်ဝေးက ရည်းစားတွေနဲ့။
“ကိုကို… ချစ် ဒီမှာ အထည်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေး လုပ်နေတာ… ပင်ပန်းလိုက်တာ… ကိုကို့ကို လွမ်းတယ်”
ဖုန်းပြောတဲ့ အသံတွေက ချိုနေတာပဲ။
ညက မီးရောင်အောက်မှာ မောပန်းခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ မဟုတ်သလို၊
ရွာက ကလေးမလေးတွေ ပြန်ဖြစ်သွားကြတယ်။
ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေဟာ
သူတို့အတွက် စိတ်ထွက်ပေါက် တစ်ခုပဲ။
ဧည့်သည်တွေကို ဟန်ဆောင်ရတာ ပင်ပန်းလို့
ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အမှန်တရားကို
ဖုန်းမျက်နှာပြင်နောက်မှာ ခဏလောက် ချထားလိုက်ကြတာ။
နေ့လယ်ပိုင်း အားတဲ့အချိန်တွေမှာ အများစု လုပ်ကြတာက ဖုန်းပြောတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် နယ်ဝေးက ရည်းစားတွေနဲ့ပေါ့။ တချို့ကောင်မလေးတွေက သူတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ရည်းစားကို အမှန်တိုင်း မပြောကြဘူး။ "ကိုကို... ချစ် ဒီမှာ အထည်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေး လုပ်နေတာ... ပင်ပန်းလိုက်တာကွာ... ကိုကို့ကို လွမ်းတယ်"

ဖုန်းပြောရင် အသံလေးတွေက ချိုနေတာပဲ။ ညက ဧည့်သည်တွေနဲ့ အော်ဟစ်ဆူပူနေတဲ့ အသံတွေ ပျောက်ပြီး၊ ရွာက ရည်းစားကို ချွဲနွဲ့နေတဲ့ ကလေးမလေးတွေ ပြန်ဖြစ်သွားကြတယ်။ ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက သူတို့အတွက် စိတ်ထွက်ပေါက် တစ်ခုပါပဲ။ ဧည့်သည်တွေကို ဟန်ဆောင်ချစ်ပြရတာ ပင်ပန်းတော့၊ ကိုယ်တကယ်ချစ်တဲ့သူ (ဒါမှမဟုတ် ချစ်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့သူ) ဆီက ဂရုစိုက်မှုကို တောင့်တကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးနဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး မြင်ကွင်းကတော့ "အိမ်သာ" ထဲမှာပါ။ ကျွန်မတို့ ဝန်ထမ်းဆောင်ရဲ့ အိမ်သာက အခန်းကန့်လေးတွေ လုပ်ထားတာပါ။ နံရံတွေက ပါးတော့ ဟိုဘက်ခန်းက အသံကို ဒီဘက်က ကြားရတယ်။

တစ်နေ့ ကျွန်မ အိမ်သာတက်နေတုန်း ဘေးခန်းက အသံထွက်လာတယ်။ "ကိုကို... မြင်ရလား... ဒီနေ့ ချစ် ဝတ်ထားတဲ့ အ###တွင်း###ခံ လေးလေ... အနီရောင်လေး... ကြိုက်လား"

ဗီဒီယိုကော (Video Call) ပြောနေတာပါ။ ကျွန်မ အသက်အောင့်ပြီး နားစွင့်မိတယ်။ "မယ်လေ... ခဏလေး... "

ခဏနေတော့ တိုးတိုးလေး ညည်း///သံ တွေ ထွက်လာတယ်။ "အင်း... ကိုကို... ... ပြောပါ... အား... ကောင်းလား... ချစ် လက် &&& နေတယ်... မြင်လား"

ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သူတို့တွေဟာ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ညတိုင်း အမျိုးသားတွေနဲ့ ထိတွေ့နေရပေမဲ့၊ အဲ့ဒါက "အလုပ်" သက်သက်မို့ စိတ်မပါကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ တကယ့် သွေးသားဆန္ဒ၊ တကယ့် ရမ္မက်ကိုကျတော့ သူတို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ရည်းစားတွေနဲ့မှ ဖွင့်ထုတ်ပြချင်ကြတာ။

အိမ်သာခွက်ပေါ်မှာ ထိုင်၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲက ရည်းစားကို ကြည့်ကာ ကိုယ့် ### ကို ကိုယ်ပြန် &&& ပြီး အာ///ဖြေ နေကြတဲ့ ကောင်မလေးတွေ...။ ဒါဟာ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ တကယ်တော့ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ "လူသားဆန်မှု" ကို ပြန်ရှာဖွေနေတာပါပဲ။ ဧည့်သည်တွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒနဲ့ ကိုယ် လုပ်ခွင့်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော S### ကိစ္စ မဟုတ်လား။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ အဲ့ဒီကောင်မလေးက ဖုန်းချပြီး တီရှပ်ပွပွကြီးနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ထိုင်စားနေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပကတိ တည်ငြိမ်နေတယ်။ ခုနက အိမ်သာထဲမှာ ညည်း///ညူ ပြီး သူ့ရည်းစားကို ပြနေတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ မတူတော့ဘူး။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝဖြတ်သန်းမှုက ဒီလိုပါပဲ။ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ကုတင်တွေ၊ မျှဝေသုံးရတဲ့ သွားတိုက်ဆေးတွေ၊ လိမ်ညာထားတဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေနဲ့ အိမ်သာထဲက S### Chat တွေ... ဒါတွေအားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်မှ ဒီဘဝရဲ့ "ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမှန်တရား" ကို မြင်ရမှာပါရှင်။

ကျွန်မတို့ ဝန်ထမ်းဆောင်မှာ ကုတင်တွေ အများကြီး ရှိတဲ့အထဲ နီလာ့ရဲ့ ကုတင်ကတော့ အရှုပ်ပွဆုံးလို့ ပြောရမယ်။ ရန်ကုန်ကနေ အတူတူ တက်လာတုန်းက ရိုးရိုးကုတ်ကုတ် ကောင်မလေး နီလာဟာ ဒီကိုရောက်ပြီး လပိုင်းအတွင်းမှာ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။

နေ့လယ်ပိုင်း အိပ်ရာထလာရင် နီလာ့ကို ကြည့်ရတာ စိတ်မကောင်းစရာပါ။ သူက အသားဖြူတော့ ညက ဧည့်သည်တွေ ကြမ်းထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ထင်းနေတတ်တယ်။ လည်ပင်းနားမှာ ခရမ်းရောင် အကွက်လိုက် ဖြစ်နေတဲ့ အ###ရာ တွေ၊ ပေါင်တံတွေမှာ ညိုမဲနေတဲ့ လက်ရာတွေကို တွေ့ရတတ်တယ်။

"နီလာ... နင် ဆေးလိမ်းဦးလေ... " ကျွန်မ ပြောရင် သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "ထားလိုက်ပါ မမရယ်... အဲ့ဒီလို အ###ခံ၊ အဆွဲခံရမှ မုန့်ဖိုး ပိုရတာ... ဒီအကွက်တွေက ပိုက်ဆံတွေလေ"

နီလာ့မှာ ရွာက ချစ်သူ "ကိုအောင်" ဆိုတာ ရှိတယ်။ ကိုအောင်က နီလာ ဒီမှာ ဘာလုပ်လုပ်နေလဲဆိုတာ မသိဘူး။ "အထည်ဆိုင်မှာ စာရင်းကိုင် လုပ်နေတယ်" လို့ပဲ နီလာက လိမ်ပြောထားတာ။

နေ့လယ်ဘက် အားရင် နီလာက အိမ်သာထဲကို ဖုန်းယူပြီး ဝင်သွားလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ အခန်းထဲက လူတွေက အလိုလို နားလည်လိုက်ကြပြီ။ "နီလာ တစ်ယောက် ကိုအောင့်ကို အာ///ဖြေ ပေးနေပြန်ပြီ" ပေါ့။

တစ်နေ့ ကျွန်မ အိမ်သာသွားရင်း ဘေးခန်းက နီလာ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ကိုကို... လွမ်းလား... ချစ် ဒီနေ့ ညဝတ်အင်္ကျီ အပါးလေး ဝတ်ထားတယ်... မြင်ရလား" အသံက ချွဲနွဲ့နေတယ်။

ခဏနေတော့ သူ့ဖုန်းထဲက ယောက်ျားလေးအသံ တိုးတိုးလေး ကြားရပြီး၊ နီလာ့ဆီက သက်ပြင်းချသံ၊ ညည်း///သံ လေးတွေ ထွက်လာတယ်။ "အင်း... ထည့်///လိုက်... အ... ကိုကို့အကြီးကြီးပဲနော်... ဖုန်းထဲကနေတောင် ကြောက်စရာကြီး... ချစ် အ### လေးထဲ ဝင်နေပြီလို့ မှန်းထားတယ်... အင်း... လု... မြန်မြန်"

နီလာဟာ ညဘက်မှာ သူဌေးတွေရဲ့ လက်အောက်မှာ အရုပ်တစ်ခုလို နေရပေမဲ့၊ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ သူ့ချစ်သူ စိတ်ကျေနပ်ဖို့အတွက် အိမ်သာခွက်ပေါ်ထိုင်ပြီး ကိုယ့် ### ကိုယ် &&& ၊ ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ "နှစ်ကိုယ်ခွဲ" နေထိုင်နေရရှာတယ်။ ဒါဟာ သူ့ချစ်သူ သူ့အပေါ် မဖောက်ပြန်အောင် ထိန်းထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့။


အပြင်လောကအတွက် မဟုတ်ဘူး
ပိုက်ဆံအတွက် မဟုတ်ဘူး
ကိုယ့်အတွက်ပဲ။
ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့
တကယ်တော့ ဒါဟာ
သူတို့ရဲ့ လူသားဆန်မှုကို ပြန်ရှာနေတဲ့ နည်းလမ်း ပဲ။( Facebook ပေါ်ရေးမရတဲ့ စာသားများ ကို telegramမှာ ရေးထားပါတယ်နော်)

အိမ်သာထဲက အသံတွေ
ဖုန်းမျက်နှာပြင်နောက်က အပြုံးတွေ
အိပ်ရာပေါ်က ပင်ပန်းမှုတွေ…
ဒါတွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်မှ
KTV မိန်းကလေးတွေရဲ့
ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝအမှန်တရား ကို
မြင်ရတာပါ။
ညဘက်မှာ မီးရောင်အောက်က မင်းသမီးတွေ
နေ့ခင်းမှာတော့
ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ် ထိန်းနေတဲ့ မိန်းမတွေ။
ဒီဘဝမှာ
ဘယ်သူမှ အပြစ်ကင်းကင်း မနေပါဘူး။
ဘယ်သူမှ လုံးဝ မမှားဘူးလို့လည်း မပြောနိုင်ပါဘူး။
ဒါဟာ
ရွေးချယ်မှုမရှိတဲ့ လူတွေအတွက်
အသက်ရှင် ရပ်တည်(မိသားစုအတွက် စတေးခံ) လုပ်နေရတဲ့
နည်းလမ်းတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အိမ်သာထဲက ထွက်လာရင် နီလာ့မျက်နှာက ပကတိ အတိုင်းပါပဲ။ လက်ကို ဆပ်ပြာနဲ့ စင်အောင်ဆေးပြီးတာနဲ့ ရေနွေးအိုး တည်တော့တာပါပဲ။ "ဗိုက်ဆာလိုက်တာ မမရယ်... ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားမလား"
ခေါက်ဆွဲပြုတ် ပူပူလောင်လောင်ကို မှုတ်သောက်ရင်း နီလာက စာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ကြည့်တယ်။ အဲ့ဒါက သူ့အိမ်က အကြွေးစာရင်းပါ။ "ဒီလ ငွေဘယ်လောက် ပို့နိုင်မှ အိမ်က အဆင်ပြေမှာ မမ... မနေ့ညက ဧည့်သည်က နည်းနည်းပဲ ပေးတယ်... ဒီညတော့ ကြိုးစားမှ ရမယ်"
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ငွေ့တွေကြားမှာ နီလာ့မျက်ဝန်းတွေက ငူငိုင်နေတယ်။ ပါးစပ်က ခေါက်ဆွဲကို ဝါးနေပေမဲ့ စိတ်ကတော့ အကြွေးရှင်တွေဆီ ရောက်နေပုံရတယ်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မ ပင်ပန်းတယ် မမ... ကိုအောင့်ကို လိမ်ပြောရတာလည်း အားနာတယ်... ဒါပေမဲ့ အိမ်ကိစ္စ ပြီးသွားရင်တော့ ရွာပြန်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တော့တယ်"
နီလာ့ရဲ့ အိပ်မက်က ရိုးရှင်းပေမဲ့၊ လက်ရှိဘဝကတော့ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှတယ်။ သူ့ရဲ့ နုနယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရတဲ့ တံတားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
အပြင်လူတွေ ကြည့်ရင်တော့ KTV ကောင်မလေးတွေက ညတိုင်း ပိုက်ဆံတွေ ရနေကြတာပဲ၊ ဘာလို့ ပိုက်ဆံမစုမိကြတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီဘဝက မကျွတ်ကြတာလဲလို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ ဆိုင်ရှင်တွေနဲ့ မာမားဆန်းတွေက ကျွန်မတို့ကို "ငွေရှာပေးတဲ့ စက်ရုပ်" တွေအဖြစ် ခိုင်းလို့ရအောင် စနစ်တကျ ကစားကွက် ဆင်ထားကြတာပါ။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

သူက ကျွန်မရဲ့ ရင်သားတွေကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ ဆုပ်နယ်ပေးတယ်။ ကျွန်မက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီရင်း၊ သူ့ရဲ့ /တံ တောင့်တင်းလာတာကို ကျွန်မရဲ့ တင်ပါးနဲ့ ဖိကပ်ပြီး ခံစားနေမိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဟာ ပိုက်ဆံလိုချင်တဲ့ KTV ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်၊ အထိအတွေ့နဲ့ ကာမအရသာကို လိုချင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီညက KTV အချိန်ပြည့်လို့ သူ ပြန်သွားတဲ့အခါ... ကျွန်မမှာ ဟာတာတာကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူပေးသွားတဲ့ ငွေတွေက များပြားပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မပြည့်ဝသေးတဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့ ကျန်ခဲ့ရတယ်။

အဆောင်ပြန်ရောက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာ သာဖြေရတဲ့အခါ... ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

အချိန်ကာလ တစ်ခု ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မဟာ အရင်က ရိုးရိုးအေးအေး သူသူ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ နေထိုင်မှုနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေပါ အကုန်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်မ အသက် ၃၀ ကျော် မုဆိုးမတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အပျိုစင်လေးတွေနဲ့ မတူတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေတယ်။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝက ရလာတဲ့ ပြည့်ဖြိုးမှုနဲ့၊ အခု KTV မှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အလှအပ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ကျွန်မကိုယ်လုံးက တကယ့်ကို မှည့်ဝင်းနေတဲ့ သစ်သီးတစ်လုံးလိုပါပဲ။

ကျွန်မ ဝတ်တာတွေက အမြဲတမ်း ကိုယ်ကျပ်ဂါဝန်တိုတိုလေးတွေပါ။ အထူးသဖြင့် ပိုးသား၊ ကတ္တီပါသားလိုမျိုး ကိုယ်နဲ့ တသားတည်း ကပ်နေတဲ့ အဝတ်တွေပေါ့။ ရင်ဘတ်ကို ဟိုက်ထားလို့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားအုံတွေက လျှံကျမတတ် ပေါ်နေသလို၊ ခါးနေရာမှာ ကျပ်ထုတ်ထားတော့ တင်ပါးဆုံကြီးတွေက ကားစွင့်ပြီး အနောက်ကို ကောက်တက်နေတယ်။

လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် ဖင်သားတွေက တုန်ခါနေပြီး၊ စကတ်အကွဲကြားကနေ ပေါင်တံဖြူဖြူတွေကို တမင်ပေါ်အောင် လှမ်းတတ်လာတယ်။ မိတ်ကပ်ကိုလည်း မျက်လုံးအိမ် ပြာတာတာ၊ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲနဲ့ ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြင်း ပြင်ဆင်တတ်လာပြီ။

ညဘက် KTV ခန်းထဲရောက်လို့ ဝီစကီ ၂ ခွက်၊ ၃ ခွက်လောက် ဝင်သွားပြီဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရီဝေလာတယ်။

ဧည့်သည်တွေက ကျွန်မကို ဖက်ရင် အရင်လို မရုန်းတော့ဘူး။ သူတို့ရင်ခွင်ထဲကို အလိုက်သင့်လေး မှီချလိုက်တယ်။ သူတို့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ကြား၊ ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ရင် ကျွန်မက မျက်လုံးလေးမှိတ်၊ နှုတ်ခမ်းလေးဟပြီး ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ပေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလို တုန့်ပြန်လိုက်ရင် သူဌေးတွေက ပိုပြီး အသည်းယား၊ ပိုပြီး ငွေဖြုန်းကြတာကိုး။

အထူးသဖြင့် သီချင်းမြူးမြူးလေးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်သီချင်း အေးအေးလေးတွေ လာပြီဆိုရင် ကျွန်မ သွေးသားတွေက ပိုတောင်းဆိုလာတယ်။ အထိအတွေ့ လိုချင်လာပြီ၊ ယားယံလာပြီဆိုရင် ကျွန်မ ထိုင်မနေတော့ဘူး။

ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ဆွဲထူပြီး ကဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်။ "လာ... ကရအောင်..."

ကျွန်မက သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မကဘူး။ သူ့ဘက်ကို ကျောပေးလိုက်တယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မရဲ့ တင်ပါးဆုံအကြီးကြီးကို သူ့ရဲ့ ပေါင်ကြားနေရာနဲ့ ကပ်လိုက်တယ်။ သီချင်းစည်းချက်နဲ့အညီ ကျွန်မရဲ့ ခါးကို လှုပ်၊ -င်သားအိအိတွေကို ဝိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ /င်နေရာကို ဖိပွတ်ပေးလိုက်တယ်။

"အိုး... ... မင်း..." ဧည့်သည်ဆီက ညည်းသံထွက်လာတာနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအောက်က မာကျောတဲ့အရာကြီး ထောင်တက်လာတာကို ကျွန်မရဲ့ တင်ပါးကြားမှာ အတိုင်းသား ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီ "မာကျောမှု" က ကျွန်မရဲ့ တည်နေရာကို တည့်တည့်ကြီး လာထောက်နေတာလေ။

ကျွန်မက တမင်သက်သက် ဖင်ကို နောက်ပစ်ပြီး ကော့ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အချောင်းကြီးက ကျွန်မရဲ့ တင်ပါးနှစ်လုံးကြားထဲ ညပ်သွားသလို ဖြစ်ပြီး ပွတ်တိုက်မိတဲ့ အရသာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ခေါင်းကို မော့၊ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ကနေမိတယ်။

သူ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ကိုင်၊ ဗိုက်သားတွေကို ပွတ်ပြီး အနောက်ကနေ ဖိကပ်ထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရမ်းရင်း သူ့ရဲ့ တောင့်တင်းမှုကို အရသာခံနေမိတယ်။ ဒီလို ပွတ်တိုက်ရင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ကြားမှာ အရည်တွေ စိုရွှဲလာတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။

တစ်ခါတလေ ဧည့်သည်က မနေနိုင်တော့ဘဲ... "သူသူ... အခန်းသွားရအောင်ကွာ... ငါ မရတော့ဘူး" လို့ ပြောလာရင် ကျွန်မက ရယ်မောပြီး... "ဒီညတော့ ကပဲ ကရအောင်နော်... နောက်နေ့မှ " ဆိုပြီး ပါးနပ်စွာ ငြင်းရင်း၊ သူ့ရဲ့ ရမ္မက်ကိုရော၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရမ္မက်ကိုပါ ဒီလို "ပွတ်တိုက်ခြင်း" နဲ့ပဲ ဖြေဖျောက်နေမိပါတော့တယ်။

KTV ရဲ့ ဝန်ထမ်းဆောင် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတော့ "အချိန်" ဆိုတာ ပြောင်းပြန် လည်ပတ်နေပါတယ်။ အပြင်လောကက လူတွေ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ မနက်ခင်း ၈ နာရီ၊ ၉ နာရီလောက်မှာ ကျွန်မတို့ အခန်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အမှောင်ချထားတုန်းပါပဲ။ ပြတင်းပေါက်တွေကို လိုက်ကာအထူကြီးတွေ ကာထားပြီး၊ ကုတင်ထပ်တွေပေါ်မှာ မိန်းကလေးတွေ အသီးသီး အိပ်မောကျနေကြတယ်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ "မနက်ခင်း" က နေ့လယ် ၁ နာရီလောက်မှ စပါတယ်။ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် လူးလဲထလာကြပြီ။ ညက အရက်သောက်ထားတဲ့ အရှိန်ကြောင့် ခေါင်းတွေကိုက်၊ မျက်နှာတွေ ဖောရောင်ပြီး နိုးလာကြတာ များတယ်။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

အိပ်ရာထချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ "အလှမယ်" မဟုတ်ကြတော့ပါဘူး။ ဝတ်ထားတာတွေက ပေါင်လယ်လောက်တိုတဲ့ ဘောင်းဘီတို (Shorts) ဟောင်းနွမ်းနွမ်းလေးတွေ၊ လည်ပင်းကျယ်နေတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးတွေ။ အများစုက အတွင်းခံ ဘရာစီယာ ဝတ်မထားကြဘူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပါပဲ။ ဆံပင်တွေက ဖွာလန်ကြဲနေပြီး၊ မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်မရှိတော့ အမာရွတ်တွေ၊ ဝက်ခြံတွေ၊ မျက်ကွင်းညိုတာတွေကို အတိုင်းသား မြင်ရတယ်။

"ဟဲ့... နီလာ... ရေသောက်ချင်တယ်ဟာ... ရေဘူးပေးစမ်း" "အို... မမသူဇာကလည်း... ကိုယ့်ဘာသာ ယူသောက်ပါလား... ညက ဧည့်သည် ကြမ်းလို့ ခါးတွေ နာနေတာ"

အခန်းထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ၊ မိတ်ကပ်ဘူးတွေ၊ ဖိနပ်တွေ ရှုပ်ပွနေတယ်။ လေထုထဲမှာ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့၊ ပေါင်ဒါနံ့၊ စားထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်နံ့နဲ့ ညက စွဲကျန်နေတဲ့ ဆေးလိပ်နံ့တွေ ရောနှောနေတယ်။

ရေမချိုးခင်၊ မျက်နှာမသစ်ခင် အရင်ဆုံး လုပ်ကြတာက "ဖုန်းကြည့်တာ" ပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြင်ပလောကနဲ့ ဆက်သွယ်ရာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းလေ။

တချို့က ရွာက အမေဆီ ဖုန်းဆက်ကြတယ်။ "အမေ... ပိုက်ဆံရောက်ပြီလား... လောက်ရဲ့လား" တချို့ကျတော့လည်း ရည်းစားနဲ့ ဖုန်းပြောကြတယ်။ "ကိုကို... မနေ့ညက ဖုန်းမကိုင်တာ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ... ဧည့်သည်နဲ့ မဟုတ်ပါဘူး" ဆိုပြီး လိမ်ပြောကာ ချော့နေရသူတွေလည်း ရှိတယ်။

ကျွန်မကတော့ သမီးလေး ရွှန်းလဲ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး စိတ်ခွန်အား ယူရတယ်။ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲက သက်ပြင်းချသံတွေဟာ KTV ခန်းထဲက ရယ်သံတွေထက် ပိုပြီး ကျယ်လောင်ပါတယ်။

ညနေစောင်းပြီ ဆိုတာနဲ့ "စစ်ပွဲ" စပါပြီ။ ရေချိုးခန်း အလုအယက် ဝင်ကြရတယ်။ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ နေရာဦးပြီး "မျက်နှာဖုံး" စွပ်ကြတော့တာပဲ။

ဖောရောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကို ဖောင်ဒေးရှင်း အထူကြီးတွေနဲ့ ဖုံးတယ်။ ညိုနေတဲ့ မျက်ကွင်းတွေကို အုပ်တယ်။ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲတွေ ဆိုးလိုက်တဲ့အခါ မနက်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးတွေ ပျောက်သွားပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ "KTV မင်းသမီး" တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။

အဝတ်အစား ရွေးတာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ "မမသူဇာ... ဒီည ဘာဝတ်မလဲ... အနီရောင် ဝတ်ပါလား... မမနဲ့ လိုက်တယ်" ကျွန်မက ကိုယ်ကြပ် ဂါဝန်တိုတို၊ ရင်ဟိုက်ဟိုက်တွေကို ရွေးဝတ်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်အလှ ပေါ်လေလေ၊ ပိုက်ဆံပိုရလေလေ မဟုတ်လား။ Lotion တွေလိမ်း၊ ရေမွှေးတွေ ဆွတ်လိုက်တော့ တစ်ခန်းလုံး မွှေးကြိုင်သွားတယ်။

ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ အောက်ထပ်က နားနေခန်း မှာ သွားထိုင်စောင့်ရတယ်။ ဒီအချိန်က စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးပဲ။ "ဒီည ဘယ်သူဌေး လာမလဲ... ငါ့ကို ရွေးပါ့မလား... အရမ်းကြမ်းတဲ့လူနဲ့ တွေ့မလား"

မာမားဆန်း ဝင်လာပြီး "သူသူ... အခန်း VVIP 2 ကို သွား" လို့ ခေါ်လိုက်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေက အားကျတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။

အလုပ်ပြီးလို့ အခန်းပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ကတော့ အဆိုးဆုံးပါပဲ။ ခြေထောက်တွေ ညောင်းလွန်းလို့ ဖိနပ်ဒေါက်မြင့်တွေကို ကန်ထုတ်ပစ်တယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ အကျပ်တွေကို ချွတ်ပြီး တီရှပ်ပွပွကြီးတွေ ပြန်ဝတ်လိုက်မှ အသက်ရှူချောင်တော့တယ်။

တချို့က မူးပြီး အန်တယ်။ တချို့က ဧည့်သည် နှိုက်ထားလို့ နာနေတဲ့ ရင်သားတွေကို ရေနွေးအိတ် ကပ်တယ်။ ပြီးရင်တော့ အားလုံး တူညီတာ တစ်ခုက... "ပိုက်ဆံရေတာ" ပါပဲ။

"ဟေး... ဒီည ငါ ၃၀၀ ရတယ်ဟ" "ငါကတော့ ၅၀၀ တောင် ရတယ်... သူဌေးက သဘောကောင်းတယ်"

ပိုက်ဆံရေတွက်နေတဲ့ အချိန်လေးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ ပြီးရင်တော့ မနက်ဖြန်အတွက် အားမွေးဖို့ အမှောင်ချပြီး ပြန်အိပ်ကြပြန်ရော။

ဒါဟာ ကျွန်မတို့ KTV မိန်းကလေးတွေရဲ့ သံသရာလည်နေတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝပါပဲရှင်။
ကျွန်မတို့ နေရတဲ့ ဝန်ထမ်းဆောင် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ "သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှု" ဆိုတာ တကယ့်ကို ရှားပါးပစ္စည်းပါပဲ။ ညဘက်မှာ နတ်သမီးလေးတွေလို လှပနေကြပေမဲ့၊ နေ့ခင်းဘက် အခန်းထဲမှာတော့ ဖြစ်သလို နေထိုင်မှုပုံစံက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါ။
ကုတင်တွေရဲ့ ဘောင်တန်းတွေမှာ လျှော်ပြီးသားရော၊ မလျှော်ရသေးတာရော ရောထွေးနေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ၊ ဘရာစီယာတွေကို ဟိုနားတစ်ထည် ဒီနားတစ်ထည် ချိတ်ထားတတ်ကြတယ်။ တချို့က ညက ဧည့်သည်နဲ့ သောက်ပြီး မူးမူးနဲ့ ပြန်လာတော့ အဝတ်အစားတောင် မလဲနိုင်ဘဲ ကုတင်အောက်မှာ စကတ်တွေ၊ အတွင်းခံတွေ ပုံနေတတ်တယ်။

တကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေး ဆိုတာကလည်း "မျှဝေသုံးစွဲခြင်း" ပုံစံပါပဲ။ "ဟဲ့... နီလာ... "နင့်ဟာ သွားတိုက်ဆေး ကုန်နေပြီလား... ငါ့ဟာ ယူညှစ်လိုက်လေ"

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပစ္စည်းတွေ ငှားသုံးကြသလို၊ တစ်ခါတလေ ဓမ္မတာလာရင်တောင် အမျိုးသမီးလစဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေကို အလုအယက် ရှာဖွေရတတ်တယ်။ ညက လိမ်းထားတဲ့ မိတ်ကပ်တွေကို မဖျက်ဘဲ အိပ်ရာထလာရင် မျက်လုံးအောက်မှာ မဲနေတဲ့ Panda မျက်လုံးတွေနဲ့၊ ဆံပင်တွေ ဖွာလန်ကြဲနေတဲ့ ပုံစံတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ "မူလရုပ်" တွေပါပဲ။
ဆက်ရန် ----

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

ကျွန်မ နှင့် KTV အမှောင်ညများ (အပိုင်း-၁)

ကျွန်မ ရင်တုန်သွားတယ်။ ဒီမှာက နယ်စပ်မြို့။ ဧည့်သည်တွေက ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ တရုတ်တွေ၊ လက်နက်ကိုင်တွေ၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း "အဆုံးထိ" သွားဖို့ဆိုတာ ကျွန်မ ချက်ချင်းကြီး မရဲသေးဘူး။

"မန်နေဂျာ... ဟို... ကျွန်မ အနှိပ်ပိုင်းကို ကျွမ်းကျင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဟို... Special အပိုင်းကိုတော့ ချက်ချင်းကြီး မလုပ်ရဲသေးဘူးရှင့်... "

မအာဝေက ဆေးလိပ်ငွေ့ကို မှုတ်ထုတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်တယ်။ "ကြောက်နေသေးတယ် ပေါ့လေ... ရတယ်... ဒါဆိုရင် နှိပ်တာ သက်သက်ပဲ လုပ်... ပြီးရင် ညဘက် K+T+V အခန်းတွေမှာ ဝင်ထိုင်... K-T-+V ... အဲ့ဒီမှာ ဧည့်သည်နဲ့ ယဉ်ပါးအောင် အရင်လုပ်... နောက်မှ Sပီa ဘက် ကူးပေါ့"

ကျွန်မ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ မန်နေဂျာ... KTV ပိုင်းပဲ အရင်လုပ်ပါရစေ"

မိစိုးက ကျွန်မတို့ကို အပေါ်ထပ်က ဝန်ထမ်းဆောင်ဆီ ခေါ်သွားတယ်။ အခန်းက ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါ။ နှစ်ထပ်ကုတင် ၃ လုံး ထည့်ထားပြီး၊ စုစုပေါင်း ၆ ယောက်လောက် နေရတယ်။ အခန်းထဲမှာ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေ ရှုပ်ပွနေတယ်။ ရေချိုးခန်းကတော့ အပြင်မှာ ဘုံသုံးရတယ်။

"သည်းခံနော် မမသူဇာ... နေရာကတော့ ကျပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အလုပ်ချိန်များတော့ အိပ်ရုံသက်သက်ပါပဲ" မိစိုးက သူ့ကုတင်ဘေးက နေရာလွတ်လေးမှာ ကျွန်မတို့ အိတ်တွေကို နေရာချပေးတယ်။

အခန်းထဲမှာရှိနေတဲ့ တခြားကောင်မလေးတွေက ကျွန်မတို့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်ကြတယ်။ တချို့က ငယ်ငယ်လေးတွေ၊ တချို့က ကျွန်မအရွယ်။ သူတို့မျက်နှာတွေမှာ မိတ်ကပ်တွေ လိမ်းထားပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်တယ်။

ကျွန်မ အိတ်ထဲက သမီးလေး ရွှန်းလဲ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ "သမီးရေ... မေမေ ရောက်ပြီ... ဒီနေရာက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့... မေမေ ဒီ KTV မီးရောင်တွေအောက်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတော့မယ်"

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း... ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းဖို့အတွက် မိတ်ကပ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပါတော့တယ်။
ည ၈ နာရီလောက်မှာ KTV မန်နေဂျာ (မာမားဆန်း) က ဝန်ထမ်းဆောင်ကို လာခေါ်တယ်။ "ဟေ့... ကောင်မလေးတွေ ဆင်းခဲ့... VVIP 1 မှာ ဧည့်သည်ကြီးတွေ ရောက်နေပြီ.... လှလှပပ ပြင်ဆင်ပြီး ဆင်းခဲ့ကြ"

ကျွန်မနဲ့ နီလာ အပါအဝင် ကောင်မလေး ၅ ယောက်လောက် တန်းစီပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားကြတယ်။ အခန်းက အရမ်းကျယ်တယ်။ ဆိုဖာအနီကြီးတွေက အခန်းပတ်လည်မှာ ရှိပြီး၊ ရှေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ TV Screen ကြီးနဲ့ မီးရောင်စုံတွေက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းလက်နေတယ်။

ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေကြတာက တရုတ်သူဌေး ၄ ယောက်။ အသက် ၄၀၊ ၅၀ အရွယ်တွေ များတယ်။ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်၊ ရွှေဆွဲကြိုး အကြီးကြီးတွေနဲ့။ စားပွဲပေါ်မှာ ပုလင်းတွေ၊ ဘီယာတွေနဲ့ သစ်သီးပန်းကန်တွေ ပြည့်နေတယ်။ အခန်းထဲမှာ စီးကရက်နံ့က မွှန်ထူနေတယ်။

သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ပြီး အချင်းချင်း တရုတ်လိုတွေ ပြောကြ၊ ရယ်ကြတယ်။ တရုတ်သူဌေး ဝဝကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးတယ်။ "နီ... လာ... လာ..." (Ni... Lai... Lai...) သူက တရုတ်လို "မင်း... လာခဲ့" လို့ ပြောတာကို ကျွန်မ နားမလည်ပေမဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်ကြောင့် သိလိုက်ရတယ်။

မာမားဆန်းက ကျွန်မကျောကို တွန်းပေးတယ်။ "သွားလေ သူသူ... သူဌေးက နင့်ကို ရွေးလိုက်ပြီ... သွားထိုင်လိုက်"

ကျွန်မ သူဌေးဝဝကြီးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မ ပခုံးကို ချက်ချင်းပဲ လက်ကြီးနဲ့ ဖက်လိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်က အရက်နံ့နဲ့ ရေမွှေးနံ့ ရောနေတယ်။ သူက ကျွန်မ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တရုတ်လိုတွေ ပြောတယ်။ "နီ... ပျောင့်လျန့်..." (Ni... Piao Liang...)

ကျွန်မ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတော့ သူက စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ "မင်း... လှတယ်... ပြောတာ... နားမလည်ဘူးလား" သူက ဗမာစကား ပီကလာ၊ မပီကလာနဲ့ အော်ပြောတယ်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ ရှင့်" ကျွန်မ ပြာပြာသလဲ ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။ ဒီမှာက စကားမပေါက်တာ အဆိုးဆုံးပဲ။ သူတို့ ဘာလိုချင်လဲ၊ ဘာပြောလဲ မသိရတော့ အကဲခတ်ရ ခက်တယ်။ သူတို့ ရယ်ရင် လိုက်ရယ်ရတယ်၊ သူတို့ အော်ရင် လန့်သွားရတယ်။
KTV မှာက သီချင်းဆိုတာထက် "အန်စာတုံး ခါတာ" က ပိုအဓိက ကျနေတယ်။ သူတို့က ခွက်တွေကို လှုပ်ပြီး အန်စာတုံး ကစားကြတယ်။ "ခါ... ခါလေ... မင်း... အရှုံး... သောက်..."

သူဌေးက ကျွန်မလက်ထဲ အန်စာတုံးခွက် ထည့်ပေးပြီး ကစားခိုင်းတယ်။ ကျွန်မ မကစားတတ်တော့ ရှုံးတယ်။ ရှုံးတိုင်း သူက ဖန်ခွက်ထဲကို ဝီစကီတွေ ထည့်ပြီး အကုန်မော့သောက်ခိုင်းတယ်။

"ကန်ပေ... ကန်ပေ..." (Ganbei - ခွက်ကုန်မော့) သူတို့က အော်ပြီး တိုက်တယ်။ ကျွန်မ မသောက်နိုင်တော့ဘူး ငြင်းရင် မျက်နှာတွေ တင်းသွားကြတယ်။ "မသောက်ရင်... ပိုက်ဆံ... မရဘူး..." ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။

ကျွန်မ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး သောက်လိုက်ရတယ်။ လည်ချောင်းထဲမှာ ပူဆင်းသွားပြီး ခေါင်းတွေ မူးဝေလာတယ်။ နီလာ့ကို လှမ်းကြည့်တော့ သူလည်း တခြားသူဌေးတစ်ယောက်ဘေးမှာ အရက်တွေ သောက်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေရှာပြီ။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

အရက်အရှိန် ရလာတော့ သူဌေးရဲ့ လက်တွေက ငြိမ်ငြိမ်မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားရာကနေ ပေါင်ပေါ်ကို လက်ရောက်လာတယ်။ စကတ်တိုတို ဝတ်ထားတော့ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်သားအိအိတွေကို သူက ပေါ်တင်ကြီး ပွတ်သပ်တယ်။ "ကောင်းတယ်... အသား... ချောတယ်..."

ကျွန်မ ရုန်းချင်စိတ် ပေါက်ပေမဲ့ "ဧည့်သည်ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားရမယ်" ဆိုတဲ့ မန်နေဂျာ စကားကို ကြားယောင်ပြီး ငြိမ်ခံနေရတယ်။ သူ့လက်ကြမ်းကြီးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ရင်းနားထိ တိုးလာတယ်။ ရွံရှာစိတ်ကြောင့် ကြက်သီးထမိပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြုံးနေရတယ်။

တခြား ကောင်မလေးတွေဆိုရင် သူဌေးတွေက ရင်သားတွေကိုပါ နှိုက်နေကြပြီ။ ကျွန်မကတော့ အသစ်မို့လား မသိဘူး၊ ပေါင်လောက်ပဲ ကိုင်ပြီး ရပ်ထားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ဟိုက်ဟိုက်ထဲကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်နေတယ်။

ည ၁၂ နာရီကျော်တော့ ပွဲသိမ်းပြီ။ ကျွန်မ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုက်ပြီး အော့ချင်အန်ချင် ဖြစ်နေတယ်။ ပြန်ခါနီးတော့ သူဌေးက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ တရုတ်ငွေ ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကြားထဲကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်တယ်။

"မင်း... ကောင်းတယ်... နောက်တစ်ခါ... ငါ့အခန်း... လာမလား..." သူက မေးတယ်။ Spa အခန်းကို ခေါ်ချင်တဲ့ သဘော။ ကျွန်မက ခေါင်းမညိတ်၊ မခါဘဲ "ရှေ့ရှေ့" (Xie Xie - ကျေးဇူးပါ) လို့ပဲ အလွတ်ကျက်ထားတဲ့ တရုတ်စကားနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

အခန်းပြင်ရောက်တော့ ကျွန်မ နံရံကို မှီပြီး အသက်လုရှူရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက ယွမ်ငွေ ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ တစ်ညတည်းနဲ့ ဒီလောက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်သိက္ခာ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို သူစိမ်းတွေ စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးပေါ့။

"ဒါ အစပဲ ရှိသေးတယ် သူသူ... နင် ဒီထက် ပိုမိုက်မှ ရမယ်... တရုတ်စကားလည်း သင်မှ ရမယ်"

ကျွန်မ နီလာ့ကို တွဲပြီး ဝန်ထမ်းဆောင်ဘက်ကို ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားရင်း... မနက်ဖြန်ကျရင် တရုတ်စကားပြော စာအုပ်တစ်အုပ် ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

နောက်ရက် ညက ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်က "အာချိန်" တဲ့။ အသက် ၃၀ ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ တခြား ဗိုက်ရွှဲရွှဲ သူဌေးကြီးတွေနဲ့ မတူဘဲ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်း၊ မျက်နှာကလည်း တရုတ်မင်းသားတွေလို သန့်ပြန့်နေတယ်။ သူက စကားသိပ်မပြောဘဲ အေးဆေး သောက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး။

မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်မ သူ့ဘေးနား ကပ်ထိုင်ပြီး ဝီစကီ ငှဲ့ပေးတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ပြုံးပြပြီး ကျွန်မရဲ့ ခါးလေးကို သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။ သူ့လက်တွေက နွေးထွေးပြီး အားပါတယ်။ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အထိအတွေ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ခုန်စရာကောင်းတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့မျိုးပေါ့။

သီချင်းသံ ဆူဆူညံညံတွေကြားမှာ သူက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးသားတွေကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မကလည်း အလိုက်သင့်လေး သူ့ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလိုက်တယ်။ "သူသူ... မင်းက မွှေးလိုက်တာ..." သူက တရုတ်လို တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ လည်တိုင်ကို နှာခေါင်းနဲ့ ရှိုက်နမ်းတယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမွေး စူးရှရှ အထိအတွေ့က ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကနေတစ်ဆင့် ကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်ဆင်းသွားစေတယ်။

ကျွန်မ ငြင်းဆန်ရမယ့်အစား မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး ခံယူနေမိတယ်။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာ မရခဲ့ဖူးတဲ့၊ မုဆိုးမဘဝမှာ ခြောက်သွေ့နေခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ သွေးသားတွေက ဒီလို "အလိုလိုက်ခြင်း" ခံရတာကို တောင့်တနေခဲ့တာကိုး။

သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ရောက်လာတယ်။ စကတ်အတိုလေးအောက်က ပေါင်သားနုနုတွေကို သူက ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်တယ်။ တခြားဧည့်သည်တွေလို အတင်းနှိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မ စိတ်ပါလာအောင် ဆွပေးနေသလိုပါပဲ။ သူ့လက်ချောင်းတွေက ပေါင်ရင်းနားအထိ တိုးဝင်လာတဲ့အခါ... ကျွန်မရဲ့ ပေါင်နှစ်ချောင်း အလိုလို ကားပေးမိလိုက်တယ်။

အခန်းထဲမှာ တခြားလူတွေက သီချင်းဆို၊ ကခုန်ပြီး အာရုံများနေကြချိန်မှာ... ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဆိုဖာထောင့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေး တည်ဆောက်နေကြတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နားရွက်ကို ကိုက်ပြီး... "မင်း... အရမ်း... ညှို့ဓာတ်ပြင်းတာပဲ..." လို့ ပြောရင်း သူ့လက်ကို ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ကြားထဲ သွင်းလိုက်တယ်။

အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးပေါ်ကနေ သူ ဖိပွတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး အသံမထွက်အောင် ထိန်းလိုက်ရတယ်။ "အင်း..." ကျွန်မရဲ့ အဖုတ်လေးက အရည်ကြည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီ။ သူ့လက်ချောင်းတွေ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ခါးက ကော့ပျံချင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကလည်း အငြိမ်မနေတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ ပေါင်တံတွေ၊ ရင်ဘတ်တွေကို ပြန်လည် ပွတ်သပ်ပေးမိတယ်။

ကျွန်မက သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲယူပြီး သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို နမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ကျွန်မရဲ့ ရင်သားတွေပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ "ကိုင်လေ... အာချိန်... ကြိုက်သလို ကိုင်..." ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ရီဝေနေပြီး ဖိတ်ခေါ်နေမိတယ်။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

ဒီလိုနဲ့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ... ကျွန်မနဲ့ နီလာတို့ နှစ်ယောက်၊ မျှော်လင့်ချက် အိပ်မက်ကိုယ်စီနဲ့ နယ်စပ်မြို့လေးဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ခရီးသည်တင်ကားကြီးပေါ်ကို ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။
ကျွန်မတို့ စီးလာတဲ့ "မန္တလာမင်း" အဆင့်မြင့် ကားကြီးက ရှမ်းရိုးမ တောင်တန်းကြီးတွေပေါ်ကို အရှိန်နဲ့ တက်နေတယ်။ ကားအဲကွန်းအအေးဒဏ်ရယ်၊ အပြင်က တောင်ပေါ်လေအေးရယ် ပေါင်းလိုက်တော့ စောင်ပါးလေး ခြုံထားတဲ့ကြားက စိမ့်နေအောင် အေးတယ်။ ညဉ့်နက်လာတော့ ခရီးသည်အများစုက အိပ်မောကျနေကြပြီ။

ကျွန်မရဲ့ ဘေးခုံက နီလာကတော့ လူးလွန့်နေတယ်။ သူ မအိပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ လမ်းမီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူ့မျက်နှာလေးက ညှိုးငယ်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှာ မျက်ရည်စလေးတွေ တွဲခိုနေတယ်။

"နီလာ... အိပ်မပျော်ဘူးလား ညီမလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တော့ နီလာက မျက်ရည်တွေကို လက်ခုံနဲ့ သုတ်လိုက်တယ်။

"မမသူဇာ... ကျွန်မ ကြောက်တယ်... ဟိုမှာ အဆင်မပြေမှာ ကြောက်တယ်"

"မကြောက်ပါနဲ့ ညီမလေးရယ်... မမ ရှိတယ်လေ... ညီမလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိုက်ဆံလိုနေတာလဲ... "

ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် နီလာက သက်ပြင်းချပြီး အမှန်တိုင်း ဖွင့်ပြောလာတယ်။ "ဟုတ်တယ် မမ... တကယ်တော့ ကျွန်မအဖေက ရွာမှာ လောင်းကစား လုပ်တာ... လယ်တွေပါ ပေါင်ထားပြီး ရှုံးထားတယ်... အခု အိမ်ကိုပါ သိမ်းမယ် လုပ်နေလို့... ဒီလကုန် အတိုးအရင်း မဆပ်နိုင်ရင် အမေနဲ့ မောင်လေးတွေ လမ်းပေါ်ရောက်တော့မယ် မမရယ်"

နီလာက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတယ်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်မ မိစိုး ပြောသမျှ ယုံပြီး လိုက်လာတာ... မိစိုးက ပြောတယ်... ဟိုမှာက ဧည့်သည်ပျော်ရင် ပျော်သလို ငွေတွေ ရတယ်တဲ့... ကျွန်မလေ... မိသားစုအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ် မမ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားရမယ် ဆိုရင်တောင် လုပ်ရမယ့် အခြေအနေပဲ"

နီလာ့စကားကို ကြားတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဆို့နင့်သွားတယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အခက်အခဲတွေ၊ နောက်ကွယ်က တွန်းအားတွေ ရှိကြတာပါလား။ ကျွန်မက သမီးလေးအတွက်၊ နီလာက မိဘတွေအတွက်... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ "ငွေ" ဆိုတဲ့ သခင်ရဲ့ စေခိုင်းမှုကြောင့် မရေရာတဲ့ ခရီးကို ထွက်လာကြရသူတွေပါပဲ။

ကျွန်မ နီလာ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်တယ်။ "အားမငယ်နဲ့ နီလာ... တို့နှစ်ယောက် အတူတူ ကြိုးစားကြမယ်... မမ ကူညီမှာပါ"

မနက်လင်းအားကြီး အချိန်မှာ ကားကမြို့ထဲကို ဝင်လာတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ မြူနှင်းတွေ ဝေနေပြီး၊ တရုတ်စာတန်းပါတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ၊ ကုန်တင်ကားကြီးတွေကို မြင်ရတယ်။ မြို့ပြနဲ့ မတူဘဲ ရှုပ်ထွေးပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ နယ်စပ်မြို့ရဲ့ အငွေ့အသက်က ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်လာတယ်။

ကားဂိတ်ဆုံးလို့ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ တက္ကစီသမားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီသမားတွေက အုံကနဲ ဝိုင်းလာကြတယ်။ "ဘယ်သွားမလဲ အစ်မတို့... ဟိုဘက်ကမ်း ကူးမလား... တည်းခိုခန်းလား"

ကျွန်မနဲ့ နီလာက အိတ်တွေကို ဆွဲပြီး လူအုပ်ကြားကနေ အမြန်ထွက်ကာ ဘေးတစ်နေရာမှာ ရပ်စောင့်နေလိုက်တယ်။ "နီလာ... နင့်သူငယ်ချင်း မိစိုးက ဘယ်သူ လာကြိုမယ် ပြောလဲ"

နီလာက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဆက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ပျက်နေတယ်။ "မိစိုးက သူ့အစ်ကို လာကြိုမယ် ပြောတာပဲ မမ... အခု ဖုန်းခေါ်တာ မကိုင်ဘူး... 'စက်ပိတ်ထားပါသည်' တဲ့"

၁၅ မိနစ် ကြာသွားတယ်။ နာရီဝက် ကြာသွားတယ်။ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာဘူး။ မြူတွေက စိုစွတ်ပြီး အေးစက်လာသလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်တွေကလည်း ပူလောင်လာတယ်။ ဂိတ်မှာ လူတွေ ပါးသွားပြီ။ ကယ်ရီသမားတွေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို မျက်လုံးအရောင်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေကြတယ်။

"ညီမလေးတို့... ကြိုမယ့်သူ မလာသေးဘူးလား... အစ်ကိုတို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ... ဈေးသက်သာတယ်နော်" ပါးစပ်က ကွမ်းသွေးတွေ ရဲနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က လာကပ်ပြောတယ်။ သူ့အကြည့်က ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို ရောက်နေတယ်။

ကျွန်မ ခေါင်းခါပြပြီး နီလာ့လက်မောင်းကို ဆိတ်လိုက်တယ်။ "နီလာ... ထပ်ခေါ်စမ်းပါ... ငါတို့ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့ မကောင်းဘူး... လူတွေကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ"

နီလာက ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေပြီ။ "ခေါ်နေတာပဲ မမရယ်... လိုင်းက မမိတာလား၊ ဖုန်းပိတ်ထားတာလား မသိဘူး... မိစိုးက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးပြီထင်တယ်"

မသိတဲ့အရပ်၊ ဒေသမှာ မိန်းမနှစ်ယောက်တည်း လမ်းဘေးမှာ ရပ်စောင့်နေရတဲ့ အဖြစ်က တကယ့်ကို အားငယ်စရာပါပဲ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ ဝင်လာတယ်။ "ငါတို့ကို လူကုန်ကူးဖို့များ လှည့်စားလိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ လမ်းလွဲနေတာလား"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကားအနက်တစ်စီးက ကျွန်မတို့ရှေ့မှာ ထိုးရပ်လိုက်တယ်။ ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူတစ်ယောက် ဆင်းလာတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိလိုက်ပါတော့တယ်။
ကားအနက်ရောင်ကြီးက ကျွန်မတို့ရှေ့မှာ ထိုးရပ်လိုက်တော့ ကျွန်မ နီလာ့ကို အနောက်ဘက်ဆွဲပို့ပြီး ကိုယ်နဲ့ ကွယ်ထားလိုက်မိတယ်။ ကားတံခါးပွင့်လာပြီး လူတစ်ယောက် ဆင်းလာတယ်။

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

သူ့ပုံစံက တကယ့်ကို ရုပ်ရှင်ထဲက လူမိုက်တွေလိုပါပဲ။ အသက် ၃၀ ကျော်လောက်ရှိမယ်။ ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ထားပြီး လည်ပင်းမှာ တက်တူးကြီး တစ်ခု ရှိတယ်။ ပါးစပ်မှာလည်း ကွမ်းတွေ ဝါးထားလို့ နှုတ်ခမ်းတွေက နီရဲနေတယ်။ သူက နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘုရားစာ ရွတ်နေမိပြီ။ "ဒါ ငါတို့ကို ဖမ်းခေါ်မယ့် ပွဲစားတွေလား"

ထင်မှတ်မထားသော စကားသံ

"ဟေ့... ညီမလေးတို့... ရန်ကုန်က လာတာလား... နီလာ နဲ့ သူသူ ဆိုတာလား"

သူ့အသံက အောကြီးပေမဲ့ ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမည်တွေက မှန်နေတယ်။ နီလာက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ခေါင်းထွက်ပြုတယ်။ "ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်... အစ်ကိုက..."

"အော်... တော်ပါသေးရဲ့... ငါက 'ကိုစိုင်း' ပါ... မိစိုးရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲလေ... သူ လွှတ်လိုက်လို့ လာကြိုတာ... ဆောရီးပဲကွာ... ဒီမှာက လမ်းတွေ ပိတ်နေတာနဲ့၊ ပြီးတော့
ဖုန်းလိုင်းက ဒီနားရောက်ရင် လိုင်းပျောက်ပျောက်သွားလို့ ဖုန်းခေါ်မရ ဖြစ်နေတာ"

သူက ရယ်ရယ်မောမော ပြောရင်း ကျွန်မတို့ အိတ်တွေကို လာဆွဲတယ်။ "လာ... တက်ကြ... ဒီနားမှာ ကြာကြာနေလို့ မကောင်းဘူး... ကယ်ရီသမားတွေက အမြင်ကပ်ရင် ပြဿနာရှာတတ်တယ်"

ကိုစိုင်းရဲ့ လေသံက ရိုးသားပုံပေါက်တာကြောင့် ကျွန်မတို့ စိတ်နည်းနည်း အေးသွားတယ်။ ကားပေါ်တက်လိုက်တော့ အဲကွန်းအေးအေးနဲ့အတူ ယိုးဒယားသီချင်းသံ တိုးတိုးလေး ဖွင့်ထားတာ ကြားရတယ်။ ကားက သားနားသလောက် အတွင်းခန်းကလည်း သန့်ရှင်းတယ်။

ကားမောင်းထွက်လာတော့ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ မူဆယ်မြို့ကို ငေးကြည့်မိတယ်။ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။ လမ်းမပေါ်မှာ ဖုန်တွေ တလိပ်လိပ် တက်နေပေမဲ့၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကားတွေကတော့ ဇိမ်ခံကားကြီးတွေချည်းပဲ။

တိုက်တွေက ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုနဲ့ ဆောက်လက်စတွေ များတယ်။ တရုတ်စာတန်းပါတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ၊ ကာစီနိုရုံလိုလို ဟိုတယ်လိုလို အဆောက်အအုံကြီးတွေကို တွေ့ရတယ်။ "ဒီမြို့က ပိုက်ဆံရှိရင် နတ်ပြည်ပဲ ညီမလေးရေ... ပိုက်ဆံမရှိရင်တော့ ငရဲပေါ့" ကိုစိုင်းက ကားမောင်းရင်း လှမ်းပြောတယ်။

နာရီဝက်လောက် မောင်းပြီးတဲ့အခါ မြို့အစွန်နားက ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲကို ကားချိုးကွေ့ ဝင်လိုက်တယ်။ ခြံဝင်းတံခါးမှာ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေနဲ့ သေချာချထားတယ်။ အထဲရောက်တော့ ၃ ထပ်တိုက် အကြီးကြီး တစ်လုံးကို တွေ့ရတယ်။ တိုက်ရှေ့မှာ "Golden Dragon - Spa & KTV" ဆိုတဲ့ နီယွန်မီးဆိုင်းဘုတ်က နေ့ခင်းကြောင်တောင်တောင် လင်းလက်နေတယ်။

ကားရပ်လိုက်တာနဲ့ တိုက်ပေါ်ကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပြေးဆင်းလာတယ်။ "နီလာ... နီလာ..."

မိစိုး ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံထဲက မိစိုးထက် ပိုပြီး ဝင်းပနေတယ်။ သူက နီလာ့ကို ပြေးဖက်တယ်။

"ဟာ... နင်တို့ ရောက်လာပြီ... ငါဖြင့် စိတ်ပူလိုက်တာ... ကိုစိုင်းကလည်း ကြာလိုက်တာနော်" "နင်ကလည်းဟာ... လမ်းပိတ်နေတာကိုး"

မိစိုးက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာတယ်။ "မမသူဇာ မလား... နီလာ ပြောပြလို့ သိပါတယ်.... စိတ်မပူနဲ့နော်... ဒီမှာက နေရထိုင်ရတာ နည်းနည်းတော့ စည်းကမ်းကြီးပေမဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ ရှယ်ပဲ"

ကျွန်မ တိုက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ရန်ကုန်က "ရွှေနှင်းဆီ" ဆိုင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေရာက ပိုပြီး ခမ်းနားသလို၊ ပိုပြီးလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ ကန့်လန့်ကာ အထူကြီးတွေ ကာထားပြီး၊ ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့ ဧည့်သည်တွေက အများအားဖြင့် တရုတ်စကားသံတွေနဲ့ ညံနေတယ်။

"လာ... အထဲဝင်ကြမယ်... မန်နေဂျာကြီးက စောင့်နေတယ်"

မိစိုး ခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်ရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတယ်။ "ဒါ ငါ့ဘဝရဲ့ စာမျက်နှာအသစ်ပဲ... ဒီနေရာမှာ ငါ ကျရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"

မိစိုး ခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်ရင်း တိုက်ကြီးရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဆေးလိပ်နံ့၊ အရက်နံ့နဲ့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ရေမွှေးနံ့ ပြင်းပြင်းတွေက လေထုထဲမှာ ရောနှောနေတယ်။

မြေညီထပ်ရဲ့ ရုံးခန်းတစ်ခုထဲကို ကျွန်မတို့ ဝင်သွားကြတယ်။ သားရေဆိုဖာကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကတော့ မန်နေဂျာ "မအာဝေ" ပါ။ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်၊ တရုတ်-ဗမာ ကပြားပုံစံနဲ့ အသားဖြူဖြူ၊ မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်း အမျိုးသမီးကြီးပါ။ သူ့လက်ချောင်းကြားမှာ ဆေးလိပ် တစ်လိပ် ညှပ်ထားပြီး၊ ကျွန်မတို့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ရှုတယ်။

မအာဝေက စားပွဲပေါ်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းပြတယ်။ "ဒီမှာက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိတယ်... Spa နဲ့ KTV"

"Spa မှာက ရိုးရိုးအနှိပ် (Thai/Oil Massage) ရှိသလို၊ Special Service တွေလည်း ရှိတယ်... ဧည့်သည်က Body-to-Body တောင်းဆိုရင် လုပ်ပေးရမယ်... ပြီးတော့ သူတို့ လိုချင်တာ (လိင်ကိစ္စ) ကို ဈေးညှိပြီး အခန်းထဲမှာတင် ပြီးစီးအောင် လုပ်ပေးရတဲ့ အပိုင်းလည်း ရှိတယ်... အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံအများဆုံးပဲ"

"KTV မှာကျတော့ သီချင်းဆို၊ အရက်ငှဲ့ပေးရမယ်... အခန်းထဲမှာတော့ ဆက်ဆံခွင့် မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်က ဖက်တာ၊ နမ်းတာ၊ ကိုင်တာတော့ ခံရမယ်... သူတို့ သဘောကျလို့ အပြင်ခေါ်သွားရင်တော့ နင်တို့ သဘောပဲ... ဆိုင်က မတာဝန်မယူဘူး"
#ဇာတ်လမ်းတို #စာဖတ်သူများအတွက် #thuthustory #အိမ်ထောင်သည်ဘဝ

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

06:18 24 thg 5, 2026

ကျွန်မ မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။
နီလာက ကျွန်မလက်ကို ဆွဲကိုင်တယ်။ "မိစိုးက ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်နေတာ ကြာပြီ... ဆိုင်ရှင်ကလည်း ဝန်ထမ်းလိုနေတယ်တဲ့... စားစရိတ်၊ နေစရိတ် ငြိမ်းပဲ... ဒါပေမဲ့ မမရယ်..." နီလာ့အသံက တုန်နေတယ်။ "ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲဘူး... နယ်စပ်ဆိုတာကလည်း ကြားဖူးနေတာတွေက စုံလို့လေ... လူကုန်ကူးတာတို့၊ ရောင်းစားတာတို့ ဖြစ်မှာလည်း ကြောက်တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မက နှိပ်တာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး"

သူက ကျွန်မကို အားကိုးတကြီး ကြည့်တယ်။ "မမသူဇာက အိမ်ထောင်သည်လည်း ဖြစ်ဖူးတော့ ရင့်ကျက်တယ်... ပြီးတော့ မမရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာ... ဟိုမှာဆို မမ လက်စွမ်းပြလို့ ရမှာ သေချာတယ်... ကျွန်မနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါလားဟင်... နှစ်ယောက်ဆိုရင် အဖော်ရတာပေါ့"

နီလာရဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက မီးခဲကို လေမှုတ်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒီ "ရွှေနှင်းဆီ" ဆိုင်မှာ ဆက်နေရင် မနှင်းဆီရဲ့ နှိပ်စက်မှုအောက်မှာ ငွေမစုမိဘဲ အချိန်ကုန်ရုံပဲ ရှိမယ်။ ဟိုဘက်မှာက စွန့်စားရမယ် ဆိုပေမဲ့ "ငွေ" ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ တကယ် ကျွမ်းကျင်တဲ့၊ တကယ်ဝါသနာပါတဲ့ "အနှိပ်ပညာ" ကို အသုံးချခွင့် ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ အမေနဲ့ သမီးလေးကို ထားခဲ့ရမယ့် အရေး၊ နယ်မြေမကျွမ်းကျင်တဲ့ အရပ်ကို သွားရမယ့် အရေးက တွေးရင် ရင်လေးစရာပါပဲ။

"နီလာရယ်... မမ စဉ်းစားပါရစေဦး... အိမ်က အမေနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ဦးမယ်" "မြန်မြန် စဉ်းစားနော် မမ... မိစိုးက လူလိုနေတာ... သူများ ဦးသွားရင် နေရာမရဘဲ နေမယ်"

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေး ရွှန်းလဲ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းချမိတယ်။ သမီးလေး ကြီးလာရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားချင်ရင်၊ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်ရင် ကျွန်မ အခု စွန့်စားမှ ဖြစ်မယ်။

"သွားမယ်... နီလာနဲ့အတူ ငါ လိုက်သွားမယ်" ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်မိပါတော့တယ်။
နီလာနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးတဲ့ ညမှာပဲ ကျွန်မ အမေ့ကို ဖွင့်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သမီးလေး ရွှန်းလဲ့က အိပ်ပျော်နေပြီ။ အမေကတော့ မီးဖိုချောင်မှာ ဆေးကြောနေတယ်။ ကျွန်မ အမေ့နားကို တိုးသွားပြီး အသာအယာ ထိုင်လိုက်တယ်။

"အမေ... သမီး အမေ့ကို ပြောစရာရှိတယ်"

အမေက လက်ထဲက အလုပ်ကို ရပ်ပြီး ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်တယ်။ "ဘာလဲ သမီးရဲ့... အလုပ်ရှင်က ဆူပြန်ပြီလား... မျက်နှာလည်း မကောင်းပါလား"

ကျွန်မ အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်တယ်။ နီလာနဲ့ သွားမယ့် ကိစ္စ၊ မမြင်ဘူးတဲ့ သူငယ်ချင်း မိစိုးအကြောင်း ပြောရင် အမေ လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အမေ ယုံကြည်လေးစားတဲ့ "မမေရီ" နာမည်ကို သုံးပြီး ဇာတ်လမ်းဆင်ရတော့တာပေါ့။

"အလုပ်ရှင်ကတော့ ထားလိုက်ပါတော့ အမေရယ်... သမီး ပြောချင်တာက မမေရီ အကြောင်းပါ... ဒီနေ့ မမေရီ ဆက်သွယ်လာတယ် အမေ"

"ဟေ... ဟုတ်လား... သူ ကျန်းမာရဲ့လား... အဆင်ပြေရဲ့လားတဲ့" အမေ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားတယ်။

"ပြေတာမှ အရမ်းပဲတဲ့ အမေ... သူ မူဆယ်မှာ ဆိုင်အကြီးကြီး ဖွင့်ထားတာ... အခု လူလိုနေလို့ သမီးကို လှမ်းခေါ်နေတယ်... တခြားလူ မခေါ်ချင်ဘူး၊ သမီးလို လက်ရာကောင်းပြီး ယုံကြည်ရတဲ့သူပဲ လိုချင်တာတဲ့"

ကျွန်မ အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "သူက သမီးကို အခု လာလုပ်ရင် လစာကောင်းကောင်း ပေးမတဲ့... ပြီးရင် ဆိုင်ကို ဦးစီးဖို့ 'မန်နေဂျာ' ရာထူးပါ ပေးမယ်လို့ ပြောတယ် အမေ... လစာက ဒီက ရတာထက် သုံးလေးဆ ပိုများတယ်"

အမေက တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။ "မူဆယ်ဆိုတာ ဝေးလိုက်တာ သမီးရယ်... နယ်စပ်ဘက်ဆိုတော့ သေနတ်သံတွေ ဘာတွေနဲ့ ကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလား... အမေ စိတ်မချပါဘူး"

"မကြောက်ပါနဲ့ အမေရယ်... မမေရီ ရှိနေတာပဲ... သူက အဲ့ဒီမှာ နေရာကျနေပြီ... ပြီးတော့ သမီးတို့ သားအမိတွေ ဒီလိုပဲ ဆက်နေကြမလား... သမီးလေး ရွှန်းလဲ့ ကြီးလာရင် ကျောင်းစရိတ်တွေ ရှိသေးတယ်... သမီးသာ မန်နေဂျာ ဖြစ်ရင် တစ်လတစ်ခါ အမေ့ဆီ ပိုက်ဆံ အများကြီး ပြန်ပို့ပေးနိုင်မှာ... အဲ့ဒီကျရင် အိမ်လေးကို ပြန်ပြင်ဆောက်နိုင်မယ်... သမီးလေးကို ကျောင်းကောင်းကောင်း ထားနိုင်မယ်လေ"

ကျွန်မရဲ့ စကားတွေက အမေ့ရဲ့ "ဆင်းရဲဒဏ်ခံနေရတဲ့ ဒဏ်ရာ" ကို ကုစားပေးမယ့် ဆေးတစ်ခွက်လို ဖြစ်သွားတယ်။ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အမေ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်သွားစေတယ်။

အမေက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "အင်းလေ... မမေရီ ကိုယ်တိုင် ခေါ်တာဆိုရင်တော့လည်း အမေ ယုံပါတယ်... ဒီမှာ နေတော့လည်း ငတ်ပြတ်နေတာပဲဟာ... သမီး သွားချင်ရင် သွားပါ... အမေ မြေးလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ သမီး... ဟိုရောက်ရင် နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်နော်... အမေ စိတ်ပူနေမှာ"

အမေ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ရလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာတာရော၊ လိမ်ပြောလိုက်ရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာရော ရောပြွမ်းသွားတယ်။ "စိတ်ချပါ အမေ... သမီး နေ့တိုင်း ဆက်ပါ့မယ်... လစာထုတ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ငွေလွှဲပေးမယ်နော်"

အဲ့ဒီညက ကျွန်မ အိပ်ရာဝင်တော့ သမီးလေးကို ဖက်ပြီး တိတ်တိတ်ကလေး ကတိပေးမိတယ်။ "သမီးလေး... မေမေ သွားတော့မယ်... မေမေ ပြောတာတွေ လိမ်တာ ဖြစ်နေပေမဲ့... ဟိုရောက်ရင် တကယ် ပိုက်ဆံရအောင်၊ တကယ် အဆင်ပြေအောင် မေမေ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကြိုးစားပါ့မယ်"

Showing 10 of 10 posts

No more posts

Xếp hạng

Yêu cầu đăng nhập

Đánh giá của người dùng (0)

Chưa có đánh giá nào. Hãy là người đầu tiên chia sẻ trải nghiệm của bạn!

Kênh Telegram liên quan

Loading recommended channels...

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

Thu Thu Story 🤟🤟🤟🤟

Xếp hạng

Tăng trưởng người đăng ký (Trong 5 ngày qua)

Bài đăng gần đây

Xếp hạng

Đánh giá của người dùng (0)

Kênh Telegram liên quan

ANDREAS KALCKER Official International

Wizzy's Casinò

VF555

Pokémon GO BIDDING

ရွှေခရေပန်းမင်းသမီးလေး

Eazy-E' Store

SPARROW Game Shop 0.0

` ᴄʜᴀsᴀᴀ ʀᴇᴛʀᴏ x ᴅʏᴏɴ88

Kênh Telegram liên quan

ANDREAS KALCKER Official International

Wizzy's Casinò

VF555

Pokémon GO BIDDING

ရွှေခရေပန်းမင်းသမီးလေး

Eazy-E' Store

SPARROW Game Shop 0.0

` ᴄʜᴀsᴀᴀ ʀᴇᴛʀᴏ x ᴅʏᴏɴ88

Đánh giá của người dùng (0)

Bài đăng gần đây