MEHNATNING ENGI SHIRIN MEVASI
Kecha Muhammad Yusuf maydonida, shoir tavalludi shukuhi kezib yurgan damlarda ortimdan bir ovoz eshitildi: "Abdushukur domla!"
O‘girildim. Qarshimda qo‘li ko‘ksida, nigohida cheksiz hurmat bilan bir qiz salom berib turar edi. "Meni tanidingizmi?" — dedi u. Ming afsuski, xotira pand berdi. Ammo u o‘zini tanishtirgach, xayolim 2020-yilgi qadrdon Asaka tuprog‘iga, 24-maktabda direktorlik qilgan vaqtlarimga uchib ketdi...
O‘shanda meni bu maktabga maxsus topshiriq bilan yuborishgan edi. Vaziyat og‘ir edi: oxirgi o‘n yilliklarda birorta bitiruvchisi oliy o‘quv yurtiga kirmagan, ilmga bo‘lgan ishtiyoq so‘ngan, odamlarning ko‘zi faqat musofirlikdagi pullarga bog‘lanib qolgan bir muhit. Yigitlar maktabni bitirib chetga — akasi, dadasi, togʻasi yoki amakisining oldiga ketishni, qizlar esa faqat kelin bo‘lishni orzu qilardi, xolos (bitiruvchilar bilan qayta-qayta suhbatlarda faqat shuni eshitganman).
Biz o‘shanda taslim bo‘lmadik. Mahalla-ko‘yda, to‘yda, hasharda, majlisda — qayerda bo‘lmaylik, bitta gapni aytaverdik: "Bolalarni o‘qiting, ilm bering!" Onalarga qarab: "Sep yig‘ishni to‘xtating, qizingizning ongiga, bilimiga sarmoya qiling!" deb kuyib-pishdik.
Birinchi yil uch nafar o‘quvchimiz talaba bo‘lganida, xuddi farzandim dunyoga kelgandek sevinganim, ko‘zlarimga yosh olib Ollohga hamdlar aytganim hamon yodimda.
Kecha uchrashganimiz — o‘sha vaqtda shu maktabning 7-sinf oʻquvchisi boʻlgan Dildora ekan. Qo‘limdan o‘quvchilik davrida olgan "Medal"ini (har chorakda eng zoʻrlarini maxsus medallar bilan ragʻbatlantirib borar edik), topshirayotganimdagi ikkimizning rasmimizni hamon saqlab yuribdi. Rasmni ko‘rsatdi... Yuragim hapriqib ketdi. Kechroq esa onasidan unga kelgan xabarni yuborgan edi — o‘qib, butunlay junbushga keldim:
"Domlangga rahmatimni yetkazib qo‘y... O‘shanda "sep to‘plamay, o‘qitinglar qizlarni" deb motivatsiya bergandi, shu gap ta’sir qilgan... O‘zimga so‘z bergandim qizlarimni o‘qitaman, deb..."
Aziz hamkasblar, yosh rahbarlar!
Rahbarlik — bu faqat buyruq berish emas. Rahbarlik — bu qorong‘u ko‘ngillarda chiroq yoqish, kimgadir "sen qila olasan" deb ishonch berishdir. Agar sizning birgina gapingiz bir oilaning taqdirini o‘zgartirsa, demak, siz hayotda bekor yashamayapsiz.
Ilmga tikilgan sarmoya hech qachon zoye ketmaydi. Bugun o‘sha biz "sep o‘rniga o‘qiting" degan qizlarimiz jamiyatning asosi bo‘lib yetishmoqda. Mehnatning eng shirin mevasi — mana shu kutilmagan minnatdorlik va duolar ekan.
Olloh barchamizni mana shunday yuzi yorug‘likdan ayirmasin.
😄
