Qani kel,
sevgilim,
oʻldirgani kel,
Shu bilan koʻnglimni toʻldirgani kel.
Bemaza hayotga mazammat boʻldim,
Meni Nur Muhammad boʻldirgani kel.
Kel-ey,
yuzlaringda nur boʻlay bir pas,
Kel-ey,
soʻzlaringdan kun koʻray bir pas,
Kel-ey,
koʻzlaringga termulay,
bir past —
Bir baland ohimga ruh bergani kel.
Baxtimni oʻzimga yuqtirgani kel.
Kelmasang chorasi yoʻqdir,
qani,
kel,
Nimalar deganim,
Nima yeganim
Bilmasman,
“Pushmon”mi,
uqtirgani kel.
Qalb-qalbga singishib boʻlganmi, dogʻi —
Yoshim-la yuvdim-u,
ketmadi, chogʻi —
Meni bosib qolgan yolgʻizlik togʻi —
Shu dardni ustimdan jildirgani kel.
Kelgin-ay,
bor gʻaming soʻzga yigʻib kel,
Kelgin-ay,
koʻzguyim,
koʻzkuyugim kel,
Kelgin-ay,
qiyigʻim,
kuzgi yigʻim kel,
Koʻp kuydik,
ozgina kuldirgani kel.
Qani kel,
sevgilim,
oʻldirgani kel,
Oʻldirsang,
oʻlimda moʻldir ma’ni, kel.
Meni jin chaldimi,
dardmi,
tumanmi,
Gijbanglatib urgin childirmani, kel.
Kelaqol,
gullagan bogʻlarni chaqir,
Borligʻim — sahrodir,
quruq,
tap-taqir,
Teshib chiqmaydimi birovning haqi,
Bahor haqing edi,
undirgani kel!
Meni Nur Muhammad boʻldirgani kel,
Dunyoni shu bilan toʻldirgani kel.
Bemaza hayotga mazammat boʻldim,
Qani kel,
sevgilim,
oʻldirgani kel…
Shoʻrim shoʻrva boʻldi,
sovuq dard — oshim,
Qavlim — gʻam,
anduhlar — qavm-u qardoshim,
Yashashga yetmaydi boshqa bardoshim,
Soʻnggi aytar soʻzim shuldir,
ya’ni,
k-e-l…
13.03.2026
Nurmuhammad Abduzoir
