Нафсга истаганини муҳайё қилавериш яхшиликка олиб бормайди. Ким шу пайтгача ютуққа эришган бўлса, нафсини тергаш билан эришган. Истаган нарсасини беравериш нафсни ҳаволантириб юборади. Ҳаволанган нафс эгасини ҳар балога гирифтор қилади. Уни тергаб туриш керак. Ҳамма томонини комфорт қилиб ташламаслик керак. Нафс инжиброқ турсин. Роҳатга кўмилиб кетмасин.
Бир киши улуғ зотга дуч келибди. “Шошиб қаёққа кетаяпсан?” деб сўраган экан, “Қассобхонага боряпман, гўшт егим келди”, дебди. Шунда улуғ зот: “Егинг келган нарсани ейверма”, деган экан.
Худди шундай. Масалан, кабоб егингиз келса, чопиб кафега борманг, нафсингизга эртага денг. Ёки ошни хоҳлаяпсиз, бирор сафар мастава ичиб қўяверинг. Фақат юмшоқ нон ейверманг, қотганинидан ҳам тишлаб туринг. Кун сал исиса, мошинанинг совутгичини қўшиб олманг, танангиздан тер ҳам чиқиб турсин. Ювинганда илиққина қилиб эмас, сал совуқроқ сувга ювининг. Кечаси уйқунгизни бузган қўнғироқдан нафратланманг, балки Аллоҳ сизни жойнамозга чақираётгандир. Қарз сўраб чиққан қўшнингиздан ижирғанманг, балки Аллоҳ сизни жаннат сари чорлаётгандир...
Валий зотлардан бири қассобхона олдидан ўтиб кетаётса, қассоб: “Ҳазрат, келинг, ёш қўзичоқнинг гўшти бор”, деб чақирибди. Ҳазрат: “Ҳозир пулим йўқ”, дебди. Қассоб: “Пулини кейин берсангиз ҳам бўлади”, деган экан, улуғ зот: “Сенга кейин бергандан кўра, нафсимга кейин берганим яхши” деб жавоб қайтарибди.
Нафс алдаб-сулдаб йўлга солинади. У инжийди, жунжикади, аразлайди, лекин кўнади. Агар айтганини қилиб ўргатсангиз, қайтиб сизга қулоқ солмай қўяди.
Аслида, нафс жуда яхши нарса. Нафсини бўйсундирган одам ҳатто фаришталардан устун бўлади...
Яхшилик қилишга ўрганган нафс кимгадир ёрдам қилмаса, сиқилиб типирчилай бошлайди.
Садақа қилишга ўрганган нафс ҳар топганидан бир бўлагини муҳтожга бермаса, еб-ичгани татимайди.
Китоб ўқишга ўрганган нафс ўқимаса, туролмайди.
Масжидга боғланган нафс бошқа жойда ҳаловат тополмайди.
Нафс аслида ана шундай яхши нарса!
Абдулғофур Искандар
https://t.me/IkromSharif
