دل‌خط

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @delkhat_13

۲.۸k عضو

به‌روزرسانی شده: May 16, 2026 at 1:26 AM

دل‌خط

به دل‌خط خوش آمدی؛ جایی که واژه‌ها، صدای نبض دل‌اند، و هر خط، تکه‌ای از روحِ آدمی‌ست که حرف می‌زند… @makanro00

@delkhat_13 is a dedicated channel for makanro00 with regular updates in معنویت

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (5 روز گذشته)

مجموع: 2.8K

رشد 24 ساعت: -317 10%

آخرین پست‌ها

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

شرمنده‌ایم برای خون‌ هایی که ریخته شد…
برای حقیقتی که
قبل از رسیدن به گوش‌ ها
خفه شد.

شرمنده‌ایم
برای خیابان‌ هایی
که شاهد بودند
و مجبور به سکوت شدند
برای دوربین‌ هایی
که دیدند
و دستور گرفتند
کور باشند.

شرمنده‌ایم
برای نام‌هایی
که به «آمار» تقلیل یافتند
برای جنازه‌ هایی
که پرونده‌شان
زودتر از قاتل‌ شان بسته شد.

شرمنده‌ایم
برای عدالتی
که دیر آمد
یا اصلا نیامد
و برای قانونی
که بلد بود
چشم ببندد
اما نه آغوش باز کند.

خون ریخت
و ما یاد گرفتیم
چطور درد را
نجوا کنیم
چطور خشم را
قورت بدهیم
و چطور زنده‌ ماندن را
جای زندگی
جا بزنیم.

شرمنده‌ایم
برای مادرانی
که حتی
حق گریه‌ی بلند
نداشتند
و پدرانی
که با یک امضا
پیر شدند.

شرمنده‌ایم
برای سکوت‌ هایی
که از ترس زاده شد
و برای ترس‌ هایی
که با نام مصلحت
بزرگ شدند.

برای وقتی که
خون های ریخته هنوز گرم بود
و ما
دنبال واژه‌ی مناسب می‌گشتیم
تا اعتراضمان
زیادی «خطرناک» نباشد…

شرمنده‌ایم
برای وطنی
که فرزندانش را
با دست خودش
به خاک سپرد
و بعد
خواست فراموش کنیم
که چه دیدیم
چه شنیدیم
چه از دست دادیم.

خون ریخت
و تاریخ
دوباره با خودکار سانسور
نوشته شد
و حقیقت
در پاورقی
جان داد.

ما گریه کردیم
آهسته
بی‌صدا
بی حق
و اسمش را گذاشتیم
صبر…

اما این صبر
بوی خون می‌دهد
بوی گل‌ های پرپر
بوی جوانی‌ هایی
که باید
زندگی می‌کردند
نه تبدیل می‌شدند
به یاد بود.

این فقط سوگ نیست
این یک زخمِ سیاسی‌ ست
که هر روز
دوباره باز می‌شود
و از ما می‌پرسد
وقتی خون می‌ریخت
تو کجا ایستاده بودی؟

شرمنده‌ایم…
و این گریه
تمام نمی‌شود
تا روزی که
پاسخ
جای گلوله
حکم بدهد.

شرمنده‌ایم…
و این شرمندگی
کمترین بهای
این همه خون است. 🖤🕊




✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

6,620

216

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

وطن عشقِ من…
هم‌وطن جانِ من…
تو فقط یک خاک نیستی،
تو نفسِ منی
که در سینه‌ام می‌تپی.

وطن یعنی
جایی که حتی دردهایش
دوست‌داشتنی‌اند.
یعنی زخمی که اگر هم بسوزد،
باز به جان میخری‌اش
چون از توست.

وطن…
نامیست که وقتی صدا می‌زنم،
گلوی تاریخ می‌لرزد.
نامی که با خون نوشته شد
و با اشک حفظ شد.

هم‌وطن جان من،
ما از تو یاد گرفتیم
ایستادن یعنی چه.
یاد گرفتیم
زمین بخوریم
اما تسلیم نشویم.

وطن یعنی
مادرانی که
فرزندشان را
به خاک سپردند
اما پرچم☀️ را زمین نگذاشتند.

یعنی پدرانی
با دستان پینه‌بسته
و دل‌هایی پر از غیرت
که نان را کم خوردند
اما عزت را نه.

وطن عشق من…
تو را با شعر نگفتند،
با فریاد گفتند.
تو را با شعار نساختند،
با جان ساختند.

هم‌وطن جان من،
اگر کوه‌هایت ایستاده‌اند
به‌خاطر مردمانی‌ست
که پشتت ایستادند.

اگر هنوز
نامت زنده است،
به‌خاطر دل‌هایی‌ست
که برایت تپید
و تپیدن را
تا آخر ادامه داد.

وطن یعنی
وقتی دوری،
دلت همین‌جا می‌ماند.
یعنی کیلومترها فاصله
اما یک قلب.

وطن عشق من،
ما با تو خندیدیم،
با تو گریستیم،
با تو جنگیدیم،
با تو زنده ماندیم.

هم‌وطن جان من،
تو را نمی‌شود
فروخت،
عوض کرد،
فراموش کرد.
تو در رگ‌های مایی.

اگر دنیا
تمام درهایش را ببندد،
ما هنوز
درِ دلمان به روی تو باز است.

وطن یعنی
غرور،
یعنی غیرت،
یعنی «نه» گفتن
وقتی همه می‌گویند «برو».

وطن عشق من،
اگر زخمی هستی
ما مرهمت می‌شویم.
اگر خسته‌ای
ما نفسِ تازه‌ات می‌شویم.

هم‌وطن جان من،
ما شاید خسته باشیم
اما خم نمی‌شویم.
ما شاید زخمی باشیم
اما کم نمی‌آییم.

وطن…
نامت را
با احترام می‌گویم،
با بغض می‌گویم،
با افتخار می‌گویم.

و اگر روزی
قرار باشد
آخرین نفس را بدهم،
می‌خواهم
نام تو
آخرین واژه‌ام باشد.

وطن عشق من…
هم‌وطن جان من…
تو بمان،
ما می‌مانیم.
تو زنده بمان،
ما جان می‌دهیم.

☀️وطن☀️
تو دلیلِ لرزیدنِ دلِ مایی




✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

2,690

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

ای صدای نفس من…
ای که هنوز نامت
در سینه‌ام نفس می‌کشد.

ای هنوز فریادرس من…
وقتی جهان
دهانش را روی من بست،
تو صدایم شدی.

بال پروازت… مبارک…
پرواز کن،
حتی اگر آسمان
دیگر سهم من نباشد.

از حصار قفس من…
برو،
قفس همیشه برای ماندن است،
نه برای پرواز.

ای هنوز همه‌کس من…
حتی وقتی
هیچ‌کس نمانده بود.

تو آمدی
نه برای نجات،
برای معنا.

ای صدای نفس من…
من با تو نفس کشیدن را
یاد نگرفتم،
با تو
یاد گرفتم
نفس بودن یعنی چه.

ای هنوز فریادرس من…
وقتی بغضم
بلندتر از صدا بود،
تو شنیدی.

بال پروازت مبارک…
اگر روزی
به اوج رسیدی،
یادت باشد
من همان‌جا
پایین،
به آسمان نگاه می‌کنم
و لبخند می‌زنم.

از حصار قفس من…
تو آزاد شو،
من عادت دارم
به ماندن
در جاهایی که دوست داشتم.

ای هنوز همه‌کس من…
حتی وقتی
دیگر
از من نباشی.

تو رفتی
اما رفتنت
ناتمام ماند،
چون هنوز
در من
راه می‌روی.

ای صدای نفس من…
اسم تو
هنوز
کلید قلب من است.

ای هنوز فریادرس من…
حتی حالا
که فاصله
فریاد می‌زند.

بال پروازت مبارک…
اگر روزی
باد اسمت را
به گوشم رساند،
می‌دانم
زنده‌ام.

از حصار قفس من…
برو،
اما نگو
فراموش کن.

ای هنوز همه‌کس من…
هیچ‌کس
جای همه‌کس را
نمی‌گیرد.

تو سهم من نبودی،
اما
سرنوشت من شدی.

ای صدای نفس من…
اگر روزی
دلم ایستاد،
بدان
آخرین نفس
به نام تو بود.

ای هنوز فریادرس من…
در شلوغ‌ترین سکوت‌ها،
نامت
پناه من است.

بال پروازت مبارک…
پرواز کن،
من این‌جا
ایستاده‌ام
با دلی
که هنوز
تو را صدا می‌زند.

از حصار قفس من…
برو
اما بدان
این قفس
با نبودنت
بزرگ‌تر نشد،
خالی‌تر شد.

ای هنوز همه‌کس من…
در تمام نبودن‌ها،
در تمام فاصله‌ها،
در تمام سال‌ها…

تو
هنوز
همه‌کس منی.🤍





✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

2,640

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

مَرد
واژه‌ای کوتاه،
اما بلندتر از کوه.

مَرد یعنی قامتِ ایستاده
زیرِ بارِ روزگار.

یعنی شانه‌ای
که تکیه‌گاه است
حتی وقتی خودش
نیاز به تکیه دارد.

مَرد،
صدای بلند ندارد،
دلِ بزرگ دارد.

درد را قورت می‌دهد
تا لبخند
از خانه نرود.

مَرد یعنی
وقتی همه می‌روند،
او می‌ماند.

نه برای دیده شدن،
برای درست ماندن.

مَرد یعنی
قولی که گفت،
تا آخرِ جان
پایش می‌ایستد.

دست‌هایش
بوی کار می‌دهد،
بوی نانِ حلال،
بوی خستگیِ شریف.

مَرد یعنی
اشک‌هایی
که فقط شب می‌ریزد
و صبح
قوی‌تر از قبل
برمی‌خیزد.

مَرد یعنی
غرور،
اما نه از جنسِ تحقیر؛
از جنسِ حرمت.

دل دارد
اما دل‌نازک نیست؛
دل‌سوز است.

مَرد یعنی
نگاهِ امن
در دنیای بی‌اعتماد.

پشتِ حرفش می‌ایستد،
پشتِ آدم‌هایش
محکم‌تر.

مَرد یعنی
اگر دوست دارد،
کم نمی‌گذارد؛
اگر نخواست،
صاف می‌گوید.

نیمه‌راه
دل نمی‌شکند.

مَرد یعنی
سکوتِ معنادار
وقتی حرف
دیگر فایده‌ای ندارد.

مَرد یعنی
توانِ رفتن دارد
اما شرافتِ ماندن
را انتخاب می‌کند.

در سختی
کوچک نمی‌شود،
در قدرت
گم نمی‌شود.

مَرد یعنی
دستِ کسی را
برای بالا رفتن می‌گیرد
نه برای
خودنمایی.

باخت را می‌پذیرد
اما
نامردی را
هرگز.

مَرد یعنی
وقتی همه چیز
برخلافش است،
هنوز
درست است.

نه با صدا،
با رفتار
خودش را ثابت می‌کند.

مَرد یعنی
پناهِ بی‌منت،
سایه‌ی بی‌ادعا،
عشقِ بی‌نمایش.

و اگر بخواهم
تمام معنا را
در یک جمله بگویم:

مَرد کسی‌ست
که دنیا نتوانست
او را از انسان بودن
بیندازد.

این است مَرد…
نایاب،
سنگین،
و تا همیشه
قابلِ احترام. 🕊





✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

1,980

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

دزد در خانه است. خانه را بلعیده است. او را می‌بینی. در آینه. در چشمان گرسنه‌ات. در ترازوی خالی آشپزخانه ات. در مدرک بی‌ قیمتت . در بیکاری برادرت . در داروی نایاب مادرت . دزد در خانه است و تو زندانی. زندانی به نام وطن.

ضحاک بر گرده‌ی ماست. نه یک ضحاک، هزاران ضحاک. ماران بر شانه‌هایشان نه از گوشت، که از پول و قدرت و بی‌شرفی روییده‌اند. هر مار یک وزارتخانه است. یک بانک است. یک قرارداد نفتی است. یک نهاد به ظاهر مقدس است. و این ماران، هر روز از مغز استخوان این ملت تغذیه می‌کنند. روزی نان جوانی‌مان را، روزی آرزوهایمان را، روزی خون اعتراضمان را می‌مکند. جشن می‌گیرند. عروسی پسرانشان در آنسوی آب‌ ها. عمارت‌هایشان ریشه در فقر ما دوانده. پول‌هایمان را به جیب می‌زنند و بعد، آیات و شعار به ما می‌دهند. آیات بر تن گرسنه! شعار بر زبان تشنه!

ما گاوهای خانه‌ زاد این طویله‌ی قرن بیست‌ و چهارمی‌ایم. شیرمان را می‌دوشند، گوشتمان را میبرند، پوستمان را می‌کنند و بعد، به سجاده‌ های خود رفته، برای آرامش روح ما دعا می‌خوانند. برای صبر ما. ای صبر لعنتی! صبر تا کی؟ تا مرگ؟ مرگ جمعی؟ مرگ تدریجی؟

هر روز را با ترس آغاز می‌کنیم. ترس از عدد جدید. ترس از خبر جدید. ترس از فردا. فردایی که از دیروز سیاه‌ تر است. اعصاب ما پاره پاره است. مثل اسکناس‌ های بی‌ارزشی که به دستمان می‌دهند. روان ما می‌لرزد. مثل دیوارهای خانه‌ای که روی گسل ساخته‌اند.

کوچه‌های شهر، موزه‌ی ناامیدی است. نگاه‌ ها خالی است. خالی از آنچه "آینده" نام دارد. پر از آنچه "حسرت" نام دارد. جوانان ما، یا در فکر فرارند ... فرار به هر قیمت، حتی به کام امواج ... یا در اندیشه‌ی تسلیم. تسلیم به این زندگیِ نیمه‌ جان. این زنده‌ به‌گور بودنِ شرافتمندانه! این چه شرافتی است که گرسنگی در آن عیب نیست، اما فریاد زدن ناهنجار است؟

این نظام، کارخانه‌ی تولید فلاکت است. ورودی‌اش جوان جویای نام است، خروجی‌اش انسان خسته و سرخورده. ورودی‌اش عشق به میهن است، خروجی‌ اش میل به پراکندگی. ورودی‌اش منابعی افسانه‌ای است، خروجی‌اش مردمی گدای نفت خود.

دیگر بس است. دیگر کافی است این قصیده‌ی مصیبت. این ترانه‌ی غم. مرثیه سرایی برای جنازه‌ی زنده‌ ها بس است. ما مرده‌های متحرکیم. ما سایه‌ایم از آنچه می‌توانستیم باشیم. ما زخمیم. زخمی عفونت کرده بر پیکر تاریخ.

آیا کسی هست که این فریاد را بشنود؟ شاید نه.
شاید این نیز در خروش باد گم شود.

اما می‌نویسم. چون سکوت، همدستی با دزد است.
سکوت، بوسه بر پای ضحاک است. می‌نویسم حتی اگر جوهرش از خون باشد. حتی اگر کاغذش از پوست ما باشد.

ای دنیا! نگاه کن به اینجا. به این گوشه‌ ای از جغرافیا که در آن، زندگی را دزدیدند و به جایش تحقیر دادند. امید را کشتند و به جایش ریا کاشتند. جوانی را سوزاندند و خاکسترش را "تجربه" نامیدند.

ما از امروزمان بیزاریم. از فردایمان می‌ترسیم. و دیروزمان، دروغی بزرگ بود که به ما فروختند. دزدی در خانه است و ضحاک بر اورنگ. و ما، در این قتل‌ عام خاموش، فقط یک سوال داریم:
آخر خط کجاست؟
پایان این سقوط کِی است؟
و این آتش خشم درونی ، کِی همه‌چیز را خواهد سوزاند؟.....

ایران آبادم آرزوست✌🏼🕊

✍️. #مـاکان

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

بوی موهات زیر بارون
یه اتفاق ساده نیست،
یه انقلاب بی‌ صداست
توی قلبِ کسی که دوستت داره.

بارون که میاد،
شهر فقط خیس نمی‌شه،
خاطره‌ ها هم
از خواب بیدار میشن.

بوی موهات زیر بارون
شبیه راه رفتن خاطره
روی اعصابِ دلتنگیه.

یه بوی معمولی نیست،
یه امضاست
پای تمام لحظه‌هایی
که دلم لرزید.

بارون میباره
و موهات
تمام قوانینِ فاصله رو
به هم می‌ریزه.

انگار آسمون
دست به یکی کرده
با عطرت،
تا من
راه برگشت نداشته باشم.

بوی موهات زیر بارون
آدمو پرت میکنه
وسطِ یه «کاش» بزرگ.

کاش این خیابون
همین‌ قدر خیس،
همین‌ قدر خلوت،
همین‌ قدر مال ما بود.

بارون میاد
و من
بین صدای قطره‌ ها
دنبال اسم تو می‌گردم.

بوی موهات
وقتی خیس میشه
یادآور اینه که
بعضی چیزا
حتی با آب
پاک نمیشن.

این بو
نه از بارون میاد
نه از عطر،
از خاطره‌ ست،
از نزدیکی،
از نفسِ نزدیکِ نزدیک.

بارون میباره
و شهر
بوی تو رو می‌گیره
بی‌ اینکه بدونه
چه بلایی سر من میاره.

بوی موهات زیر بارون
یعنی مکث،
یعنی ایستادنِ زمان،
یعنی یکی که
بی‌ اجازه
تمام دل رو تصاحب کرده.

من توی بارون
خیلی چیزا دیدم،
خیلی صدا شنیدم،
اما هیچ‌ چیز
مثل بوی موهات
نزدیک نبود.

این بو
یه دعوت‌ نامه‌ست
برای دلِ بی‌ قرار،
برای قلبی
که بلد نیست
بی‌ تو راه بره.

بارون که میاد
خیلیا خیس میشن،
اما من
غرق میشم.

غرقِ بویی
که نیست،
اما هست.

بوی موهات زیر بارون
دلیلِ اینه که
بعضی دلتنگی‌ ها
اصلا
درمان ندارن.

و من
هر بار که بارون میاد،
بی‌ اختیار
نفسم رو
آروم‌ تر میکشم
مبادا
این بو
زودتر از من
تموم بشه. 🤍



✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

2,470

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

وفادار بودن
نه عادت است،
نه قرارداد،
نه ترس از تنهایی.
وفادار بودن
یک انتخابِ هرروزه است.

وفادار بودن یعنی
وقتی همه‌چیز به نفع رفتن است،
دل،
سمت ماندن می‌ایستد.

یعنی وسوسه‌ها
بلند حرف بزنند
و تو
آرام رد شوی.

وفاداری
صدای آهسته‌ای دارد
اما اثرش
از فریاد
ماندگارتر است.

وفادار بودن یعنی
در نبودِ کسی
همان‌قدر محترمش بداری
که در حضورش داشتی.

یعنی دل،
بی‌اجازه‌ی چشم
سراغ هیچ‌کس نرود.

وفاداری
حفاظِ دل است،
نه قفلِ دست‌وپا.

آدم وفادار
نمی‌ماند چون مجبور است،
می‌ماند چون بلد است
دلش را جمع کند.

وفادار بودن
یعنی قولی که گفتی
حتی وقتی کسی نمی‌بیند
سر جایش باشد.
یعنی اگر قرار است بشکنی،
خودت بشکنی
نه دلِ کسی که
به تو تکیه داده.

وفاداری
شجاعت می‌خواهد؛
شجاعتِ نه گفتن
به تمامِ راه‌های آسان.

وفادار بودن
یعنی ارزشِ یک دل
را با هزار نگاه
معاوضه نکنی.

آدم وفادار
از کم بودن نمی‌ترسد؛
از کم‌ارزش شدن می‌ترسد.
وفاداری
امضای شخصیت است،
نه زیورِ احساس.

کسی که وفادار است
می‌داند
اعتماد
بار اول
به سختی ساخته می‌شود
و بار دوم
تقریباً هرگز.

وفادار بودن
یعنی اگر رفتی،
صاف بروی؛
اگر ماندی،
تمام‌قد بایستی.
یعنی نیمه‌راه
دلِ کسی را
در تاریکی
جا نگذاری.

وفاداری
زنجیر نیست،
ریشه است.
ریشه‌ای که
در طوفان
درخت را
نگه می‌دارد.

آدم وفادار
کم پیدا می‌شود،
اما اگر پیدا شد
دنیا
جایش امن‌تر می‌شود.

وفادار بودن
یعنی «من هستم»
حتی وقتی سخت است،
حتی وقتی دیر شده،
حتی وقتی سودی ندارد.
و چه باشکوه است
این آدم‌ها؛
بی‌سروصدا،
بی‌ادعا،
اما
با دلی که
قیمتش
از تمام دنیا
بیشتر است. 🕊️







✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

5,320

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

باز هم یلدا آمد…
شبِ بلند،
سفره‌ی انار،
لبخندهای نیمه‌جان،
و جای خالیِ عزیزی
که نبودنش
از خودِ شب
طولانی‌تر است.

یلدا آمد
اما تو نیامدی.
و هیچ‌کس نفهمید
چطور می‌شود
در شبی که قرار است
بلندترین باشد،
بیشتر از همیشه
کم آورد.

چراغ‌ها روشن‌اند،
اما دل تاریک است.
انارها سرخ‌اند،
اما قلبم رنگ ندارد.
قصه‌ها خوانده می‌شوند،
اما قصه‌ی ما
ناتمام مانده است.

باز هم یلداست
و من
میان خنده‌های دیگران
دنبال صدای تو می‌گردم.
همان صدایی
که شب را کوتاه می‌کرد،
همان نگاهی
که زمستان را
تاب می‌آورد.

یلدا آمده
تا بگوید
شب هرچقدر هم طولانی باشد
تمام می‌شود،
اما کسی نگفت
دلتنگی
قرار نیست کوتاه شود.

جایت کنار سفره خالی‌ست،
اما حضورت
تمام اتاق را پر کرده.
کسی جرئت نمی‌کند
به آن صندلی نگاه کند،
انگار اگر نگاه کنیم
نبودنت
واقعی‌تر می‌شود.

باز هم یلدا آمد…
و من فهمیدم
بعضی نبودن‌ها
فقط نبودن نیستند،
یادآورِ تمام لحظه‌هایی‌اند
که دیگر
تکرار نمی‌شوند.

شب بلند است،
اما درد
بلندتر.
سکوت سنگین است،
اما بغض
سنگین‌تر.

انار می‌شکنند،
فال حافظ می‌گیرند،
اما من
فال دلم را می‌خوانم:
«امشب هم
جایت خالی‌ست.»

یلدا
برای بعضی‌ها
جشن است،
برای من
یادآورِ غیبتِ توست.
یادآورِ اینکه
بعضی آدم‌ها
حتی اگر نباشند،
همیشه
کنارمان می‌نشینند.

باز هم یلدا آمد
و من
یاد گرفتم
شب را می‌شود
با چراغ و شمع
روشن کرد،
اما جای خالیِ عزیز
با هیچ نوری
پر نمی‌شود.

تو نیستی
و این نبودن
تمام معنای این شب است.
طولانی،
ساکت،
پر از فکر
و بی‌انتها.

یلدا آمد
تا دوباره بفهمم
گرمای واقعی
نه از آتش است،
نه از چای داغ،
بلکه از حضور کسی‌ست
که دیگر نیست.

باز هم یلدا آمد…
و من
در بلندترین شب سال
تنهایی را
محکم‌تر
در آغوش گرفتم.

اگر جایی آن بالا
صدایم را می‌شنوی،
بدان
در این شبِ طولانی،
تنها آرزویم این است:
کاش بودی…
حتی برای یک دقیقه. 🖤




✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

1,870

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

مادر…
نامت را که می‌نویسم،
قلم می‌لرزد،
دل می‌لرزد،
جهان آرام می‌شود.
چون تو تنها واژه‌ای هستی
که خدا قبل از انسان آفرید؛
برای اینکه زمین
بی‌محبت نماند.

مادر…
تو معجزه‌ای هستی
که در لباسِ انسان قدم می‌زنی.
تمام خوبی‌های جهان
اگر جمع شوند،
باز هم به گردِ مهربانی تو نمی‌رسند.

چشم‌هایت…
پنجره‌ای‌ست رو به بهشت،
بهشتی که خدا
اندازه‌ی صبر و اشک و خستگی تو ساخته است.
دست‌هایت…
گرم‌ترین جایی که دنیا در آن
بی‌معنا می‌شود.

مادر…
هرچه بزرگ‌تر می‌شوم،
می‌فهمم چقدر کوچک بودم
وقتی خیال می‌کردم تو قوی هستی،
بی‌خستگی، بدونِ درد.
حالا می‌دانم
تو فقط خوب قایم می‌کردی
تمام آن چیزهایی را که
می‌توانست قلبم را بلرزاند.

تو پنهان‌ترین قهرمانِ روزگاری،
قهرمانی بی‌جامه،
بی‌ادعا،
بی‌سروصدا،
اما با قلبی که
می‌تواند از دلِ خودش ببخشد
حتی وقتی چیزی برای بخشیدن نمانده.

مادر…
تو همان امنیتی هستی
که هیچ خانه‌ای، هیچ شهری،
هیچ آغوشی
نمی‌تواند تکرارش کند.
تو همان آرامشی هستی
که هیچ دارویی نسخه‌اش را نمی‌نویسد.

وقتی می‌گویی «خوبی؟»
دنیا جور دیگری می‌ایستد.
وقتی نگاه می‌کنی،
غم‌ها راهشان را عوض می‌کنند.
وقتی لبخند می‌زنی،
حتی زخم‌ها هم می‌مانند و تماشا می‌کنند.

مادر…
تو زنی هستی
که از دردها کوه ساختی
و از اشک‌ها لبخند.
تو زنی هستی
که بار زندگی را
به جای چند انسان،
تنها با قلبی خسته اما نجیب
به دوش کشیدی.

هر جا رفتم،
هر که شدم،
هر موفقیتی که لمس کردم،
ردّ دست تو روی شانه‌ام بود؛
تو بودی که
مرا از هیچ،
به عرش بردی.

مادر…
اگر دنیا یک‌بار دیگر به من فرصت دهد
باز هم تو را انتخاب می‌کنم،
حتی اگر
راه سخت‌تر شود،
حتی اگر
اشک‌هایم بیشتر شوند،
چون هیچ دردی
در کنار تو
تلخ نمی‌ماند.

تو فقط مادر نیستی،
تو سرگذشتِ عشق هستی.
تو دفترِ تمام خوبی‌هایی،
که خدا از آن با افتخار نام می‌برد.

مادر…
تو را نه می‌شود جبران کرد،
نه تکرار،
نه جایگزین.
تو
یک‌بار برای همیشه‌ای،
و من…
تا آخر دنیا
شکرگزارِ بودنِ تو خواهم ماند.

و اگر روزی نباشی…
زمین می‌ماند،
آسمان می‌ماند،
اما زندگی
معنایش را گم می‌کند.

پس بمان مادر…
بمان تا جهانم
تهی نشود از نوری
که فقط
در چشمان توست. 🤍✨




✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

دل‌خط

۱ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۶

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

عشقِ راه دورم…
عجیب است،
تو این‌قدر از من دوری،
اما هیچ‌کس در این نزدیکیِ قلبم
به تو نمی‌رسد.

عجیــب است که دست‌هایم
سال‌هاست لمسَت نکرده‌اند،
اما دلم
هر روز تو را در آغوش می‌گیرد.

عشقِ راه دورم،
تو شبیه نسیمی هستی
که نمی‌شود دیدش،
اما می‌شود با تمام وجود
حسش کرد.

می‌دانم فاصله میان ما زیاد است،
می‌دانم کیلومترها سنگ شده‌اند
بین دو دلِ عاشق،
اما چیزی در تو هست
که فاصله را کوچک می‌کند،
زمان را آرام،
و دلتنگی را قابلِ تحمل.

نمی‌دانم چطور شد
که دل من از میان این همه آدم،
راه افتاد و رسید
به کسی که این‌قدر دور است…
شاید چون عشق،
راه بلد است.
همیشه پیدا می‌کند
آن‌کس را که باید.

عشقِ راه دورم،
گاهی دلم می‌خواهد
فقط چند دقیقه کنار تو بنشینم،
نه حرف بزنیم،
نه گلایه کنیم،
فقط نگاهت کنم
و بفهمم تمام این سال‌ها،
دلم بی‌خود به سمت تو نرفته.

می‌دانی؟
دور بودن تو،
دلتنگی را به من یاد داد،
صبر را،
قوی بودن را.
یاد داد که عشق
نه به لمس است
نه به نزدیکی…
به دل است و دل،
اگر انتخاب کند،
هیچ فاصله‌ای حریفش نمی‌شود.

گاهی شب‌ها
چشم‌هایم را می‌بندم
و تصور می‌کنم
تو همین نزدیکی هستی،
نفس می‌کشی،
می‌خندی،
و اسمم را یک‌جوری صدا می‌زنی
که تمام خستگی‌های دنیا
جان می‌دهند از حسادت.

عشقِ راه دورم…
تو نمی‌دانی
دلم چطور برایت می‌تپد.
نمی‌دانی
چطور با هر پیام،
هر کلمه،
هر «چطوری؟» ساده
دنیایم زیرورو می‌شود.

تو نمی‌دانی،
اما دلم هزار بار مسیرت را رفته،
در خیالش کنارت قدم زده،
حرف زده، خندیده، گریه کرده…
و هر بار که برگشته،
با خودش گفته:
«ارزشش را دارد… حتی اگر دور باشد.»

عشقِ راه دورم،
من از فاصله نمی‌ترسم،
از روزی می‌ترسم
که دلِ تو
دیگر برایم نتپد.

اما…
اگر هنوز اینجایی،
اگر هنوز می‌خوانی،
اگر هنوز دلت یک لحظه برایم می‌لرزد
پس فاصله هیچ‌چیز نیست.

تو برای من
نه یک عشقِ دور،
که نزدیک‌ترین احساسِ جهان هستی.

و روزی…
روزی خواهد آمد
که این فاصله‌ها
زانو می‌زنند
و ما،
بالاخره
در یک نقطه
کنار هم خواهیم ایستاد.

تا آن روز…
من هر شب
با فکرِ تو
آرام می‌گیرم
و می‌گویم:

عشقِ راه دورم،
تو ارزشِ تمامِ این دلتنگی را داری. 🤍





✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

دل‌خط

۱۷ فروردین ۱۴۰۵، ۲۲:۱۸

┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

قدر نشناس بودن…
دردش درست همان جایی می‌نشیند
که تو از جانت مایه گذاشتی،
از وقتت، از احساست،
از دلت…
و طرف مقابل
حتی یک “حواسم هست” بدهکار می‌ماند.

قدرنشناسی یعنی
تو تمام خودت را بدهی
و او انگار هیچ ندیده.
انگار تمام محبتت
وظیفه‌ی روزمره بوده،
نه لطفی که از دل آمده.

قدرنشناسی یعنی
تو با عشق بمانی،
او با بی‌تفاوتی رد شود.
تو شب‌به‌شب دعا کنی،
او روزبه‌روز دور شود.

آدم‌هایی هستند
که عادت دارند
مهربانی را حق مسلم خودشان بدانند.
هرچه بیشتر خوبی کنی،
بیشتر فکر می‌کنند وظیفه‌ات است.
می‌گیرند…
می‌گیرند…
می‌گیرند…
تا جایی که چیزی از تو نمی‌ماند.

قدرنشناسی یعنی
تو صد بار از خودت بگذری
تا یک بار لبخند ببیند،
اما او همان یک لبخند را هم
حتی به رویت نمی‌آورد.

تلخ است…
خیلی تلخ،
که کسی معنای بودنت را
وقتی بفهمد
که دیگر نیستی.

قدرنشناسی یعنی
به جای «ممنونم»،
به جای «خسته نباشی»،
به جای «مرسی که هستی»،
سکوت تحویلت بدهند.
سکوتی سردتر از زمستان،
دورتر از فاصله،
بی‌رحم‌تر از رفتن.

آدم‌ها گاهی
آن‌قدر در گرفتن غرق می‌شوند
که می‌ترسند حتی یک بار
قدردان باشند،
مبادا مجبور شوند
ذره‌ای از احساسشان را خرج کنند.

قدرنشناسی
فقط بی‌احترامی نیست؛
یک نوع مرگِ آرام است.
مرگِ رابطه،
مرگِ اعتماد،
مرگِ دل.

هیچ‌چیز مثل قدرنشناس بودن آدم‌ها
آدم را پیر نمی‌کند.
هیچ‌چیز مثل نادیده گرفته شدن
روح را خسته نمی‌کند.

اما قشنگ‌ترین بخش ماجرا این است:
وقتی می‌روی،
وقتی دیگر نیستی،
وقتی محبتت را پس می‌گیری،
آن‌ها تازه می‌فهمند
چه گنجی را از دست داده‌اند.

قدرنشناسی آدم‌ها
چیزی از ارزش تو کم نمی‌کند،
فقط پرده از ارزش واقعیِ آن‌ها برمی‌دارد.
تو همان آدم مهربان بمان،
اما این بار
محبتت را خرجِ کسی کن
که بلد باشد نگهش دارد.

چون اگر کسی قدر تو را ندانست،
مشکل از تو نیست
مشکل از ظرف فهم اوست.

یادت باشد:
آدم‌ها همیشه
چیزی را که به راحتی می‌گیرند،
به راحتی هم از دست می‌دهند.

پس اگر روزی خسته شدی
از قدرنشناسیِ دیگران،
به خودت بگو:
من بد نبودم…
فقط برای آدمِ اشتباهی خوب بودم.




✍️. #مـاکان










┄┅✿༄❀💙❀༄✿┅┄

Showing 11 of 11 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

دل‌خط

دل‌خط

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (5 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

مشاعرِ .؟

دعاء لـ رب السماء 🤍

افهم آية

اندیشه‌ای_لاجوردین💎

حجر داوود

بیداری ایرانی ۱۱:۱۱

انگشتر و مهره

𝙮𝙤𝙪

کانال‌های تلگرام مرتبط

مشاعرِ .؟

دعاء لـ رب السماء 🤍

افهم آية

اندیشه‌ای_لاجوردین💎

حجر داوود

بیداری ایرانی ۱۱:۱۱

انگشتر و مهره

𝙮𝙤𝙪

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها