يادداشت‌هایِ فلسفی

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @Pooria_mgh1844

۱.۲k عضو

به‌روزرسانی شده: May 6, 2026 at 3:24 PM

يادداشت‌هایِ فلسفی

نوشته‌ها و علایقِ پوريا معقولی. @Pooria_mgh123

@Pooria_mgh1844 is a growing community focused on pooria_mgh123 and related topics

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 1.2K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

به درخواستِ دوستان، چند خطی به تعیینِ موضع، نسبتِ به سخنرانیِ اخیر شروین وکیلی اختصاص خواهم داد.

738

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

در بابِ وسط‌بازی:

خدمتِ آن دسته از عزیزان که هنوز در فهمِ یک اصطلاحِ ساده و عُرفی مانده‌اند و ژستِ تحلیل‌گر و مبارزِ رادیکال گرفته‌اند، باید عرض کنم که اساساً "وسط‌باز" به کَسي گفته می‌شود که با مبهم‌گویی، سعی می‌کند که منافعي را از هر دو سویِ مخالف (پوزیسیون و اپوزیسیون) اکتساب نماید. در واقع، منطقِ وسط‌بازی، منطقِ "هم‌ این و هم آن" است و عمیقاً با جیره‌خواری و حزبِ باد در پیوند است.
امّا آن دسته از مخالفانِ دستگاهِ حاکم، که از قضا به گفتمانِ سلطنت هم دلِ خوشی ندارند، از منطقِ "نه این و نه آن" پیروی می‌کنند؛ در واقع، این افراد، نه تنها خود را از جمیعِ مزایایِ احتمالیِ دستگاهِ حاکمِ کنونی، محروم می‌سازند، بلکه با سَرشاخ‌شدنِ با استبدادِ بَرآمده از سلطنت، روبرویِ اپوزیسیون نیز قرار می‌گیرند!
توصیه‌یِ به مطالعه‌، برای شعورِ این افرادِ فحّاش و بربر، خیلی زیاد است؛ امّا اگر می‌توانید (که بعید می‌دانم!) دستِ کم، بر معنیِ لغویِ اصطلاحاتِ خود تأمّل بفرمایید!

به نطق است و عقل آدمیزاده فاش؛
چو طوطی سخنگویِ بی‌هُش مَباش!

Join Link↘️
🆔

721

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

در یک ساختارِ دموکراتیک، آنچه بیش از قدرتِ بَرگُزیدنِ یک شخص، توسّطِ اکثریّتِ جامعه ضروری است، توانِ قاطعِ عزلِ شخصِ مذکور است. به عبارتِ دیگر، دموکراسی، صِرفاً انتخابِ یک شخص نیست، بلکه گشودنِ امکاناتِ مدنی برای برکناریِ شخص یا حزب است.
علاوه بر این، چنین می‌نماید که دموکراسی را نه صِرفاً در امکانِ عَزل، بلکه اساساً باید در ضرورتِ عَزل و برکناری تعریف کرد. این بدان معنا ست که در یک سازوکارِ دموکراتیک، این قانون است که پس از سپری‌شدنِ یک بازه‌یِ زمانیِ مشخّص، شخصِ مذکور را از میدانِ سیاست خارج خواهد ساخت.
آنچه دموکراسی را از خطرِ تقلیلِ به صندوقِ رأی و پوپولیسم و عوام‌زدگی حفظ می‌کند، همین پویاییِ مدنی و ضرورتِ خلقِ رِتوریک‌هایِ تازه‌یِ سیاسی و اجتماعی در آن است. بنابراین، مبادا دوستانِ (!) سلطنت‌طلب، صِرفِ قدرتِ انتخاب را برابرِ با دموکراسی و قدرتِ قانون و مردم بینگارَند!

Join Link↘️
🆔

1,530

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

📷 Photo

به درخواستِ دوستان، چند خطی به تعیینِ موضع، نسبتِ به سخنرانیِ اخیر شروین وکیلی اختصاص خواهم داد.

611

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

قصّه‌اي که حکایتِ ماست:
✍ پوریا معقولی

در حکایات آورده‌اند که جماعتي از مُرغان که از بیدادِ زمانه به تنگ آمده و از جورِ حُکّامِ ستمگرِشان عاصی شده بودند، همواره سعی می‌کردند که با آوردنِ اربابي تازه، از شرّ خدایگانِ قبلیِ خویش راحت شوند و آسوده بِزیَند. مُرغانِ قصّه‌یِ ما، هَر دَم، هوایِ سیمُرغ به سَرِشان می‌زد و در جست‌وجویِ شاهِ مُرغان، اندر تکاپو می‌اُفتادند.
امّا هر خدایگانِ که به قدرت می‌رسید، عرصه را چنان بر مرغانِ بیچاره تَنگ می‌کرد که مَجالِ دَم‌زدن نمی‌ماند و دام‌ها گُسترانده و دانه‌ها بَرچیده می‌شد. باري، مرغانِ بی‌نوا، که کارد به استخوانِ‌شان رسیده بود، جورِ اربابِ کهن را فراموش می‌کردند و برای رهاییِ از چنگالِ بی‌رحمِ حاکمانِ کنونیِ‌شان، دست به دامانِ حاکمِ قبلی می‌شدند. در مسیرِ این تقلّا‌ها، در نهایت، تنها سی مُرغ باقی ماندند؛ این سی مُرغ، با پُشتِ سَر نهادنِ دشواری‌ها و عبورِ از مصائبِ جان‌کاه و خونِ دلِ فراوان، در نهایت، به پیشگاهِ سیمُرغ رسیدند و پُشتِ دروازه منتظرِ رؤیتِ سیمُرغِ رهایی‌بخش بودند.
ای کاش صاحب‌دلي پیدا می‌شد تا مَر ایشان را بگوید که سیمرغ، در واقع، همان سی مُرغ هستند؛ همان اراده‌یِ خالصانه‌یِ مردم و همان صدایي که صدایِ خداست. اُمید است که سیمُرغِ خیالینِ این مُرغانِ پُرهمّتِ جست‌وجوگر، بَدل به سی مُرغ شود؛ تا این مُرغکانِ ستم‌زده دریابَند که نجات‌دهنده‌اي جز خودشان در کار نیست و معجزتي رُخ نخواهد داد. القصّه، مُرغانِ حکایتِ ما، باید به‌جایِ جست‌وجویِ اربابِ تازه، به خودِشان ایمان آوردند و به‌سویِ آزادی پَر بگشایند.
و ای رفیق! بدان که این سی مُرغ، من و تو ایم؛ و سیمُرغِ این قصّه، افسانه‌اي دروغین است، پس بخوان و نیک بیندیش:

برون از خود به دُنبالِ چه هستی؟
برو ای خواجه در خود جست‌وجو کُن!

Join Link↘️
🆔

1,850

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

در دفاعِ از تقدّمِ آزادی:
✍ پوریا معقولی

پیشتر، در هنگامه‌یِ یورشِ اسرائیل به ایران، چند خطّی در موردِ "وضعیّتِ استثنائی" و مصائبِ آن نوشتم. چنین می‌نماید که باري دیگر، گفتمان‌هایي بسیار نیرومند، در تلاشند تا به بهانه‌یِ وضعیّتِ استثنائی، آزادی‌هایِ مردم را (خواه در قالبِ فردی و خواه در قالبِ اجتماعی) ملغی کنند و یا به تعویق اندازند. این گفتمان‌ها، از سویی، توسّطِ نظامِ کنونیِ حاکمِ بر ایران پُشتیبانی می‌شود و عملاً امکانِ هرگونه کُنشگریِ جمعی و حتّی رؤیاپردازیِ فردی را، منتفی کرده است و از سویِ دیگر، با توجّه به فقرِ مفهومیِ شدید و مفهوم‌زُداییِ تأسّف‌بارِ توده‌یِ خشمگین، عامدانه یا غیرِعامدانه، مفهوم‌پردازیِ آزادی و تقدّمِ آن را به حاشیه می‌رانَد. توضیح آنکه، از آنجا که سطحِ رفاهِ عمومی، بسیار پایین آمده است و دغدغه‌یِ همه‌یِ ما، به تأمینِ نیم‌بندِ معاش (آن هم در سطحِ بسیار نازل) منحصر شده است، این اقتصاد و عدد و رقم است که حرفِ اوّل و آخر را می‌زند. هر آینه، پرداختنِ به اقتصاد و تدبیرِ منزل، فی‌نفسه، مذموم نیست؛ امّا اینکه تمامِ دغدغه‌هایِ یک قوم، به آمار و ارقامِ گُنگِ اقتصادی فروکاسته شود و صرفاً از منظرِ آن تحلیل گردد، اصلاً خوب نیست. این تحلیل‌هایِ یک‌جانبه‌یِ اقتصادی، با تقدّم‌بخشیِ به رفاه (که معمولاً در قالبِ وعده‌هایِ مجّانی‌کردن و ارزانی و... پا به میدان می‌نهد)، می‌کوشد که فریادِ آزادی‌خواهی را از آنِ خود سازد. به عبارتِ دیگر، اگر کَسي از تقدّمِ بی‌چون‌وچرایِ آزادی، سخن گوید، متّهمِ به نگاهِ آرمان‌شهری می‌شود و آزادیِ مدّنظرش، به یک آزادیِ انتزاعی و غیرِقابلِ دستیابی، تقلیل داده خواهد شد.
امّا، باید هُشیار بود که رفاهي که توسّطِ این اوباشِ عوام‌فریب، وعده داده می‌شود، حتّی در صورتِ تحقّق، اصلاً و ابداً، به آزادی منتهی نخواهد شد؛ و درست به همین دلیل، دوامي نخواهد داشت.
در دفاعِ از تقدّمِ آزادی و ابطالِ سخنِ آنان که این ایده را انتزاعی می‌اِنگارند باید گفت که اتّفاقاً این آزادی، دارایِ نمودها و پیامدهایِ کاملاً انضمامی و ملموس است: فعاّلیّتِ آزادانه‌یِ احزابِ سیاسی، می‌تواند توازنِ نیروها را باعث شود و از تُرک‌تازیِ یک گفتمان جلوگیری نماید؛ مطبوعات و رسانه‌هایِ آزاد، علاوه بر افشاگری و جلوگیریِ از فساد و دوروییِ دولت‌مَردان، عملاً ارتباطِ ما با جهان و جهانیان را حفظ خواهد کرد؛ آزادی‌هایِ فردی، در قالبِ سالمِ دموکراتیک، مشارکتِ مردم در امرِ سیاسی را باعث می‌شود و به خلقِ رتوریک‌هایِ تازه‌یِ سیاسی و پویاییِ آن‌ها خواهد انجامید. آزادی، درست به‌سانِ قلبِ تپنده‌اي ست که می‌تواند خون را در کالبدِ مُرده‌یِ یک جامعه پُمپاژ کند و سلامتِ اجتماعی و سیاسی و فرهنگیِ آن مَردم را تضمین نماید.
چقدر حقیرند آنان که کُشتگانِ پُرشمارِ قیام‌هایِ دادخواهیِ اخیر را، کُشتگانِ راهِ رفاه تلقی می‌کنند؛ تو گویی که این شهیدان، جانِ شیرینِ خود را بَر سَرِ تکّه‌ناني خشک فدا کردند! این شهیدان، کُشته‌یِ راهِ آزادی‌اند! همان قلبِ تپنده‌یِ جان‌بخش و روح‌افزا!
هر گفتماني که، به هر دلیل، بخواهد این آزادی را سرکوب کند و به تعویق اندازد، هیچ حاصلي جز ویرانی و تباهیِ فرهنگ نخواهد داشت. آزادی، به‌نحوِ مطلق و بلاشرط، مقدّم است و باید مقدّم بمانَد!

جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ؛
لیک آزادی گرامی‌تر عزیز!

Join Link↘️
🆔

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

آنگاه که فردیّت‌ها به مسلخ می‌روند:
✍ پوریا معقولی

سخن‌گفتنِ از فردیّت‌هایِ متکثّر، دستِ‌کم، واجدِ دو خطرِ عُمده است: اوّلا، تأکیدِ بیش از اندازه بر فرد و تکینگی‌اش، می‌تواند ما را به چسبیدنِ به یک فردیّتِ ایزوله و توهّمِ امکانِ تفکیکِ فرد از اجتماع و ساختار دچار کند. ثانیاً، کوبیدنِ بیش از اندازه بر کوسِ این تکینگی‌هایِ متکثّر و متلوّن، بالقوّه، امکانِ طردِ دیگری و مَن‌محوریِ مذمومِ پسامُدرن را به همراه خواهد داشت.
در این میان، امّا، نباید به بهانه‌یِ این دو خطر، به سنخي گُریزِ از فرد و قربانی‌کردن و حذفِ آن گرایش پیدا کرد. و این دقیقاً کاري ست که ایدئولوژی قصد دارد با افرادِ تحتِ لوایِ خود انجام دهد. اساساً، ایدئولوژی، افراد را یکدست و مطیع می‌خواهد و چنین می‌نماید که تکثّرِ رنگارنگِ افراد در جوامعِ کنونی نیز، در نهایت، به نخِ واحدِ کنترل‌گری و سلطه‌یِ نظامِ سرمایه متّصل خواهد شد.
شکستِ سوژه‌یِ جمعیِ ایرانیان، در اعتراضاتِ اخیر، عملاً ما را به فردیّت‌هایي بسیار آشفته و سَرگَشتگاني بدونِ سَرپناه بَدَل ساخته است؛ سوژه‌هایِ تکینه و در خویشتن‌هایِ افسرده و پژمرده‌اي که زخم برداشته‌اند و هراسیده‌اند و سَرکوب شده‌اند! اگرچه، زنده ماندیم و نَفَس می‌کشیم، امّا، بدونِ هیچ‌گونه اغراق و مَجاز، تو گویی که هر دَم و بازدَم ما را می‌آزارَد و از خویشتنِ خویش شرمسار می‌سازد! اگرچه، از حیثِ زیست‌شناختی، مُرده به حساب نمی‌آییم، امّا، فارغِ از محرومیّتِ از امکان‌هایِ اوّلیه‌یِ حیات، گویا هرآنچه ما را به جهانِ انسان‌ها وصل می‌کند، بیشتر سببِ رنجش و شرمِ ما خواهد شد.
به گمانم، رسالتِ امروزِ تمامِ رشته‌هایِ علومِ انسانی، مطالعه‌یِ آثارِ این دردها و بررسیِ داغِ استبداد بر پیکرِ سوژه‌یِ جمعی و سوژه‌هایِ تکینه‌یِ ایرانی است. هرآینه، این پژوهش، نباید به چسباندنِ چند اختلالِ روان‌شناختی، آمار و ارقامِ جامعه‌شناختی و یا داده‌هایِ پراکنده‌یِ تاریخی، محدود و منحصر شود؛ در عوض، باید آن را به‌مثابه‌یِ فَراخوانشي به وحدتِ علومِ انسانی، در نسبتِ با مسئله‌یِ رنج و استبداد، قلمداد کرد.
الغَرَض، با اینکه اوضاع اصلاً عادّی نیست (و بعید می‌دانم که این مسئله، نیازمندِ تأکید باشد)، از همه‌یِ عزیزان می‌خواهم، اگر کَسي از آشنایان، در فضایِ مَجازی، از سَر استیصال و دَرماندگی، خواست که سوژگیِ خود را فریاد بزند و عکسي از خود و فعالیّتش به اشتراک گذاشت، بکوشند تا با نرم‌خویی و عطوفت با این مسئله برخورد کنند؛ انتشارِ محتوایِ شخصی در شبکه‌هایِ اجتماعی، بیش از آنکه قصدِ عادّی‌سازیِ این اوضاعِ غیرِعادّی را داشته باشد، جیغِ گوشخراشِ سوژه‌هایِ زخم‌خورده و آسیب‌دیده است؛ شاید گذاشتنِ یک تصویر از فعالیّتِ روزانه، حکایتِ از روانِ پاره‌پاره‌یِ یک انسان داشته باشد و چه بسا او را از خودکُشی و یا فروپاشیِ روانی نجات دهد؛ شاید بتوان این کُنش را آخرین دست‌وپا‌زدن‌هایِ یک فرد، جهتِ ایجادِ پیوندِ با دنیایِ انسان‌ها دانست. بنابراین، اگر مَرهم نیستیم، حدّاقل، نِشتَر نباشیم!

Join Link↘️
🆔

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

اخیراً پژوهشگري نسبتاً نامدار در سلسله‌نوشتارهایِ تلگرامی‌اش، بصورتِ تلگراف‌وار به چپ‌گرایی تاخته و به‌قولِ خودش توپخانه‌یِ پدیدارشناسی را علیهِ آن راه انداخته است! حال معلوم نیست در این اوضاعي که چپ‌گرایی (در تمامیِ اَشکالش)، در سطحِ جهانی، به محاق رفته و تقریباً تمامِ نیروهایِ مؤثّرِ خود را از دست داده است، چرا باید فیلِ جنابِ فیلسوف (!) یادِ هندوستان بیفتد و توپخانه‌یِ نیرومندِ خود را به‌سویِ جنبشي که به زعمِ هم‌فکرانِ ایشان، به تاریخ پیوسته است، نشانه رود! همین ابتدا هم عرض کنم که مُرادِ بنده، قضاوتِ کلّ کارنامه‌یِ فکریِ ایشان نیست و این یادداشت را صِرفاً ناظرِ به همان متنِ خاصّ خواهم نگاشت. افزونِ بر این، بنا نیست که نقدِ من بر ایشان، به معنایِ پاک‌دانستنِ دست‌هایِ آلوده‌یِ چپ‌گرایان و سفیدشوییِ جنایاتِ استالین و امثالِ ذلک باشد.
نخست اینکه، بنده نمی‌توانم خودم را چپ‌گرا بنامم؛ نه به علّتِ هراسِ از جوّ بیمارگونِ پوپولیستی و چپ‌ستیزیِ رایجِ در افواهِ عوام، بلکه به دلیلِ سرشتِ بسیار پیچیده‌یِ این نحله‌یِ فکری و گستره‌یِ بسیار وسیع و متلوّنِ اندیشه‌هایِ چپ‌گرایان؛ به جرأت می‌توان گفت که تقریباً هیچ مسئله‌اي نیست که جمیعِ آنان که خود را چپ‌گرا می‌نامند، بَر سَرِ آن به اجماع رسیده باشند. به همین خاطر، هر کَسی از لفظِ کلّیِ "چپ" یا "مارکسیست" (خواه در جهتِ ستایش و خواه در جهتِ نکوهش) بهره می‌بَرد، پیشاپیش دچارِ یک مُهمل‌گویی و کلّی‌بافی، آن هم در سطحِ روش، خواهد شد!
معلوم نیست که آیا به گوش‌هایِ کَرِ این حضرات، صدایِ مارکسیسمِ غربی، صنعتِ فرهنگ، بازگشتِ به انسانیّت (در مکتبِ بوداپست)، تأملّاتي در بابِ فاشیسم (در نزدِ گرامشی و بنیامین) و هزاران مفهومي که در دستگاهِ نظریِ چپ‌گرایان ساخته و پرداخته شده، رسیده است یا نه! آیا اطّلاع دارند که بی‌وطنیِ مارکسیست‌هایِ اولیّه، بسیار چکش‌کاری شده و موردِ انتقادِ کوبنده‌یِ اندیشه‌هایِ چپ قرار گرفته است؟! البته که قصدِ بنده، بر خلافِ این رمّالان، نیّت‌خوانی و غیب‌گویی نیست؛ امّا از آنجا که تقریباً هیچ اشاره‌اي به مفاهیمِ فوق‌الذکر نمی‌کنند و تمامِ درکِ‌شان از مسئله‌یِ چپ، محدودِ به مجاهدینِ خلقِ ایران می‌شود، عجالتاً بنا را بر بی‌شعوریِ ایشان خواهم گذاشت! چرا بی‌شعوری (با تمامِ بارِ توهین‌آمیزش)؟! زیرا آن کَس که خود را در یک جبهه‌یِ این‌چنینی می‌چپانَد و چشمِ خویش را بر جمیعِ افق‌هایِ احتمالیِ یک مکتبِ فکری، یک عینکِ نگاهِ به جهان، فرومی‌بندد و البته، با ادبیّاتي تلگرافی و یاوه‌گویی‌هایي چند، مُشتي جاهلِ فاشیست را به ستایشِ خود وامی‌دارد، عملاً مشغولِ "مسئله‌زُداییِ" از جهان است؛ در یک کلام، همان‌گونه که استبدادِ شرقی (یا غربی!) حُکم می‌کند: "آنچه من اندر نیابم، چرا باید گفتن؟!"
اوجِ جهالتِ این جماعت را می‌توان در نگاهِ کودکانه‌شان نسبتِ به خطرِ فاشیسم مشاهده کرد! حضرتِ فیلسوف (!)، در پاسخِ به خطرِ فاشیسم (در برابرِ خطرِ آشکارِ بی‌وطنی!) ادّعا می‌کنند که هرکَس هوایِ فاشیسم به سَرَش زد، به نزدِ ایشان برود تا با نقلِ چند جمله‌یِ جادویی و نوشیدنِ از معجونِ دست‌ساز و شفابخشِ ایشان، که سوغاتِ ایرانِ باستان و زرتشت است، این افکارِ باطل و کَژرَوی‌ها را درمان سازد! حال یکي نیست که بگوید ظهورِ فاشیسم در غرب، در سده‌یِ بیستم (و ایضاً بیست‌ویکم!) در حالي بود که بزرگ‌ترین اندیشمندان (از کانت و هردر تا ولتر و روسو و بسیاري دیگر) به انسان اندیشیده، و نظامِ اخلاقیّات برساخته بودند! البته که نسخه‌یِ شفابخشِ ایشان، چیزِ دیگری است!
توصیه می‌کنم حال که توپخانه راه انداختید و اسلحه در دست دارید، سَرِ توپ‌هایِ خود را اندکی هم به‌سویِ فاشیسم و البته، سلطنت، نشانه بروید! ما که پیاده‌ایم و بی‌دفاع و البته، با افتخارِ فراوان، ریاستِ این توپخانه‌یِ فاشیستی را به شخصِ جنابِ‌تان خواهیم سپرد که این قبا، برازنده‌ی جنابعالی و هم‌فکرانِ‌تان است!

Join Link↘️
🆔

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

تأییدِ وضعِ موجود، توهینِ به زندگی است.

(شهید محمّدجعفر پوینده)

Join Link↘️
🆔

717

يادداشت‌هایِ فلسفی

۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۱

یک نکته‌یِ تأمّل‌انگیز:

چنین می‌نماید که نمی‌توان بازیِ در منطقِ "یا این یا آن" را ذیلِ آزادی قلمداد کرد. در این منطق، گُزینه‌ها از پیش به ما داده شده است و ناگزیریم که از میانِ آن‌ها یکی را بَرگُزینیم (یا شاید: دفعِ اَفسَد به فاسِد کنیم!) امّا، این منطقِ تازه‌یِ "نه این و نه آن" است که در وهله‌یِ نخست، با یک نه‌گوییِ رادیکال، آزادیِ سلبیِ خود را رقم می‌زند و در گامُ دوّم، مبتنیِ بر این نفیِ پیش‌رَوَنده، می‌تواند به آزادیِ ایجابی و خلقِ اُفق‌هایِ تازه دست یابَد.
در آینده، به شرطِ بقایِ عُمر، این مفهوم را بسط و تفصیل خواهم داد.

Join Link↘️
🆔

681

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

يادداشت‌هایِ فلسفی

يادداشت‌هایِ فلسفی

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

مشاعرِ .؟

دعاء لـ رب السماء 🤍

افهم آية

اندیشه‌ای_لاجوردین💎

حجر داوود

بیداری ایرانی ۱۱:۱۱

انگشتر و مهره

𝙮𝙤𝙪

کانال‌های تلگرام مرتبط

مشاعرِ .؟

دعاء لـ رب السماء 🤍

افهم آية

اندیشه‌ای_لاجوردین💎

حجر داوود

بیداری ایرانی ۱۱:۱۱

انگشتر و مهره

𝙮𝙤𝙪

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها