جامعه‌شناسی

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @iransociology

۳۷.۹k عضو

به‌روزرسانی شده: May 12, 2026 at 4:11 PM

جامعه‌شناسی

🌎جامعه شناسى مطالعه علمى زندگى بشر است. 💢 جستارهایی در: - جامعه شناسی - روانشناسی - اقتصاد - فلسفه - ادبیات - سینما 📞 تماس و تبلیغ: @irsociology بزرگترین مرجع علوم‌انسانی کشور

Follow @iransociology to stay updated with the latest irsociology trends and news

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (11 روز گذشته)

مجموع: 37.9K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

📷 Photo

🔴وقتی کشورهای منطقه اهمیت و اولویت بیشتری نسبت به مردم ایران دارند

📌پزشکیان در ایکس نوشت: بنا به درخواست کشورهای منطقه برای مذاکره با آمریکا، به عراقچی دستور داده است در صورت وجود فضای مناسب، زمینه گفت‌وگوها را فراهم کند.

پ. ن: کشورهای منطقه بیشتر از مردم ایران توان ارتباطی و چانه زنی با حاکمیت را دارند. خواست و اراداه و رأی کشورهای منطقه بیشتر از خواست و تمایل ملت ایران اهمیت دارد. بی‌صداترین ملت ایرانند. هیچ راه مسالمت آمیزی برای انتقال خواسته‌ها و اراده ملت ایران باقی نمانده است. اعتراضات و تجمع مسالمت آمیز هم به چنان سرنوشتی مبتلا می‌شود... همچنین حاکمیت حاضر است با دشمنان خود وارد مذاکره شود اما با ملت ایران خیر. هرآنچه تاکنون رخ داده است و منبعد برای ایران و ایرانی اتفاق بیوفتد، مسئولیت مستقیم و اصلی آن با نظام حاکم بر ایران است.

همچنین حاکمیت حاضر است برای کشورهای منطقه دعوت‌نامه ارسال کند؛ بنگرید به این خبر:

رویترز به نقل از یک مقام منطقه‌ای:

🔸عربستان سعودی، قطر و عمان دعوت‌نامه‌هایی برای مشارکت در گفت‌وگوهای استانبول درباره ایران دریافت کرده‌اند.

💢

13,800

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

🎥 Video

🎬 هومن سیدی هوشمندانه از دیالوگ‌های این روزهای ایرانیان با یکدیگر می‌گوید.

#دیالوگ سال در سریال #وحشی

💢

13,300

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

💢ایران در وضعیت انسداد
📌فرسایش سیاست و دایره‌ی تنگ انتخاب (بخش اول)
✍️#مسعودـآذرفام

ایران امروز در وضعیتی قرار گرفته که دیگر نه می‌توان آن را بحرانی گذرا دانست و نه آستانه‌ای برای اصلاح، بلکه باید آن را نوعی انسداد تاریخی تلقی کرد؛ وضعیتی که در آن، هم امکان تداوم کم‌هزینه از میان رفته و هم مسیرهای تغییر تدریجی مسدود شده‌اند. این انسداد محصول یک رویداد یا یک تصمیم مقطعی نیست، بلکه برآیند چند دهه فرسایش هم‌زمانِ کارآمدیِ حکمرانی، انباشتِ ناکامی اقتصادی، سرکوب سیستماتیک کُنش جمعی، و فروپاشی تدریجی پیوند معنایی میان قدرت سیاسی و جامعه است؛ روندی که در مقاطع مختلف مهار یا پنهان شده، اما هرگز معکوس نشده است. کشتار اخیر هزاران معترض هم، این مسیر فرسایشی را به نقطه‌ی نهایی خود رسانده است. اگر پیش‌تر، دست‌کم در ساحت نظر درصدی از امکان ترمیم، سازش يا بازتولید حداقلی مشروعیت برای جمهوری اسلامی قابل تصور بود، این امکان اکنون عملاً از میان رفته است.

مسئله‌ی اصلی ایران دیگر نارضایتی یا اعتراض نیست (این‌ها مدت‌هاست وجود دارند) بلکه از دست رفتن هر افقی است که در آن کنش اجتماعی بتواند به تغییری قابل پیش‌بینی، تدریجی و قابل تحمل منتهی شود. از همین روست که جامعه نه از سر خواست یا آگاهی، بلکه به سبب هزینه‌های فزاینده و نامتناسب، از امکان اثرگذاری پایدار محروم شده و سیاست، از میدان عمل جمعی، به وضعیت انتظار رخداد رانده شده است. و این کوته نوشته نیز دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌کند: نه برای داوری یا پیش‌بینی، بلکه برای فهم این انسداد به مثابه‌ی یک وضعیت عینی تاریخی؛ وضعیتی که هم‌زمان دایره‌ی تحلیل کنش کنش، و انتخاب‌های پیش‌رو را به شدت تنگ کرده است.

در وضعیت انسداد، سیاست به تدریج منطق معمول خود را از دست می‌دهد و جای آن را نوعی جست‌وجوی پراضطراب برای «رخداد گشاینده» می‌گیرد. وقتی راه اصلاح نهادی مسدود است، اعتراض هزینه‌ای نامتناسب پیدا می‌کند، و هر كنش کنش جمعی پیشاپیش با سرکوب مواجه می‌شود، تغییر دیگر نه از مسیر انباشت تدریجی بلکه از طریق شکستن ناگهانی تعادل موجود تصور می‌شود. اینجا مسئله نه رادیکال شدن اخلاقی جامعه است و نه دلبستگی ذاتی به بی‌ثباتی، بلکه انتقال عقلانیت سیاسی از «بهبود در چارچوب موجود» به «خروج از چارچوب» است.

در چنین شرایطی، جامعه و حتی بخشی از نخبگان، آگاهانه یا ناآگاهانه، از کنش‌های قابل مدیریت فاصله می‌گیرند و به رخدادهایی چشم می‌دوزند که بتوانند وضعیت قفل شده را یکباره تغییر دهند. این جابه‌جایی افق، نه نشانه‌ی بلوغ است و نه علامت حماقت؛ بلکه پیامد فرسودگی است. پیامد این‌که سیاست، از عرصه‌ی برنامه و کنش به قلمرو انتظار و تعلیق رانده شده و «گسست» (با همه‌ی ابهام و مخاطراتش) به تنها امکان قابل تصور برای خروج از بن بست بدل شده است.

زمانی که منطق گسست بر سیاست مسلط شود، افق تغییر نیز به تدریج از درون جامعه به بیرون آن منتقل میگردد. این «بیرون» الزاماً یک مصداق ثابت يا حتى صرفاً سیاسی ندارد؛ در تجربه‌های تاریخی، گاه به صورت یک قدرت خارجی، گاه در قالب یک منجی و گاه حتی در شکل ایده‌هایی آخرالزمانی یا رهایی‌بخش ظاهر شده است؛ یعنی هر آنچه بتواند از بیرون نظم قفل شده، امکان شکستن آن را نمایندگی کند. در چنین شرایطی بیرونی شدن افق بیش از آنکه بیانگر شیفتگی به عامل خارجی باشد، نشانه‌ی تهی شدن میدان داخلی از امکان اثرگذاری است.

در مورد ایران امروز این «بیرون» به طور مشخص در قالب نیروی خارجی به ویژه ایالات متحده‌ی (آمریکا) معنا یافته است، نه به عنوان ناجی یا طراح آینده، بلکه به مثابه‌ی تنها متغیری که تصور می‌شود قادر است تعادل موجود را برهم زند. از این منظر، امید به مداخله یا فشار خارجی الزاماً بیانگر خواست جنگ یا ویرانی نیست؛ بلکه صرفاً نشانه‌ی انتقال عقلانیت سیاسی از امکان‌های قابل کنترل به امکان‌های پرریسک است. «بیرون»، در این منطق، کاتالیزور است، عاملی که شاید بتواند پنجره‌ای بگشاید، بی آنکه تضمینی درباره‌ی آنچه پس از گسست پدید می آید وجود داشته باشد.

پذیرفتن منطق گسست به معنای پذیرش این فرض ساده‌انگارانه است که هر آنچه پس از فروپاشی پدید آید، لزوماً بهتر، عادلانه‌تر یا باثبات‌تر خواهد بود. گسست، حتی اگر رخ دهد، فقط وضعیت را از حالت قفل شده خارج می‌کند؛ کیفیت آنچه جایگزین می‌شود، تابع نیروها، محدودیت‌ها و ظرفیت‌های انباشته‌ای است که پیشاپیش وجود دارند. ایران، نه در خلأ تاریخی قرار دارد و نه در جغرافیایی خنثی، میراث دولت متمركز، وابستگی مزمن به منابع طبیعی و «نفرین منابع»، جایگاه منطقه‌ای پرتنش، و هم‌جواری با نظم‌های سیاسی عمدتاً غیردموکراتیک همگی دامنه‌ی امکان‌ها را محدود کرده‌اند.

💢

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

💢ایران در وضعیت انسداد
📌فرسایش سیاست و دایره‌ی تنگ انتخاب (بخش دوم)

✍️#مسعودـآذرفام

در نتیجه در چنین بستری انتظار استقرار فوری یک دموکراسی سالم و تثبیت شده بیشتر نوعی آرزواندیشی است. افق معقول‌تر، نه تحقق نظم ایدئال، بلکه بازگشت به حداقلی از «زیست‌پذیری» است. کاهش نااطمینانی وجودی، بازیابی کرامت اجتماعی، امکان تنفس اقتصادی، عادی‌سازی رابطه با جهان، و شکل‌گیری درجه‌ای از گردش قدرت که سیاست را از منطق مرگ و بقا خارج کند. این افق حداقلی، نه عقب‌نشینی از دموکراسی، بلکه پذیرش محدودیت‌های تاریخی و جغرافیایی به مثابه‌ی شرط امکان هرگونه مسیر پایدارتر در آینده است.

طبیعی است که اگر گسست، (به ویژه با نقش‌آفرینی عامل خارجی) رخ دهد خود این عامل نه قصد حکومت کردن خواهد داشت و نه امکانش را، بلکه نهایتاً می‌تواند تعادل موجود را برهم بزند، بی‌آنکه بتواند یا بخواهد نظم جایگزین را اداره کند. در چنین لحظه‌ای مسئله‌ی مبرم و بلافصل نه «چه کسی فروپاشی را رقم زد» بلکه «چه کسی یا چه چیزی جای خالی حاکمیت را پر میکند» خواهد بود. اینجاست که فقدان نهادهای پایدار و سازوکارهای جا افتاده‌ی نمایندگی، خود را به شدت نشان می‌دهد. در غیاب حزب، اتحادیه، یا ساختارهای تصمیم‌گیری جمعی، (گذار حتی در افقی حداقلی) ناگزیر از طریق افراد و چهره‌ها قابل تصور است.

برجسته شدن چهره‌ها در خلا نهادی به سرعت نزاع‌های هویتی دیرپا را به سطح میآورد؛ نزاع‌هایی که ریشه‌ی آن‌ها بیش از آنکه در مسائل فوری حکمرانی و زیست‌پذیری باشد، در حافظه‌های تاریخی تجربه‌های زیسته و ترس‌های انباشته شده نهفته است. در این میان، شکاف «جمهوری خواهی - پادشاهی خواهی» به‌طور خاص فعال می‌شود، زیرا هر یک حامل مجموعه‌ای از معانی نمادین فراتر از محتوای نهادی خود است. برای بخشی از جامعه، پادشاهی نه یک نظام حقوقی مشخص، بلکه یادآور نظم، ثبات و «دوران عادی بودن کشور است»؛ و برای بخشی دیگر، جمهوریت نه صرفاً شكل حكومت، بلکه تضمین نمادین نفی اقتدار موروثی و بازگشت حق حاکمیت به مردم است. مسئله در اینجا درستی یا نادرستی این تلقی‌ها نیست، بلکه نابهنگامیِ فعال شدن آن‌هاست. افزون بر این، فرض پنهانی که در پس این نزاع وجود دارد، اینکه جامعه می‌تواند در لحظه‌ی گذار، آزادانه و آگاهانه «نهاد مطلوب» خود را انتخاب کند، خود فرضی غیر تاریخی است.

نهادهای سیاسی نه حاصل اراده‌ی عمومی، بلکه برآیند توازن نیروها در چارچوب محدودیت‌های تاریخی، اقتصادی، جغرافیایی منطقه‌ای و حتی تنوع‌های قومی و اجتماعی‌اند. در چنین بستری، کاملاً ممکن است نظمی با نام «جمهوری» شکل بگیرد که واجد عناصر اقتدارگرایانه باشد، یا ساختاری غیر جمهوری پدید آید که برخی سازوکارهای محدودکننده‌ی قدرت را در خود جای دهد. اینها انتخاب‌های اخلاقی ساده‌سازی شده نیستند بلکه نتایج ناگزیر تلاقی نیروها در شرایطی‌اند که امکان‌های واقعی از پیش محدود شده‌اند. از این منظر، اصرار بر حل و فصل زودهنگام نزاع جمهوریت و پادشاهی، نه تنها کمکی به فهم آینده نمی‌کند، بلکه افق حداقلی زیست‌پذیری را که خود گذار به آن نیازمند است، در معرض فرسایش و دو قطبی‌سازی زودرس قرار میدهد.

در مجموع، آن‌چه صورت‌بندی حاضر کوشید پرتوی بر آن بیفکند، نه مسیر روشن آینده، بلکه تنگ شدن فزاینده‌ی میدان انتخاب‌هاست. انسداد ساختاری، فعال شدن منطق گسست، بیرونی شدن افق تغییر، فروکاستن انتظارات به حداقل زیست پذیری، برجسته شدن چهره‌ها در خلأ نهادی، و سرانجام احیای زودرس نزاع‌های هویتی، همگی حلقه‌های یک زنجیره‌اند که یکدیگر را بازتولید می‌کنند. تاریخ نه با تصمیم‌های ایدئال پیش خواهد رفت و نه با طرح‌های از پیش نوشته شده، بلکه از دل تلاقی بحران‌ها، محدودیت‌ها و کنش‌های ناگزیر شکل خواهد گرفت. از همین‌رو، این کوته نوشته آگاهانه از هرگونه پیش‌بینی و تجویز پرهیز می‌کند: نه از سر بی‌تعهدی، بلکه به این دلیل که لحظه‌ی تاریخی پیش رو بیش از آنکه پذیرای «بایدها» باشد، نیازمند فهم این واقعیت است که چرا گزینه‌ها چنین محدود، پرریسک و ناهموار شده‌اند.

💢

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

بالاترین وظیفه‌ی انسانی الان بعد از این هولوکاست انسانی مقاومت در مقابل قدرت بی حد و حصر زبان و ادبیات چپها برای «خون شویی» است. این دیگر روایت صدا و سیما نیست که خنده دار باشد، حجم عظیمی از گزاره های شبه علمی است که به راحتی می توانند بغض‌ها را در گلو خفه کند. و جمهوری اسلامی جوجه یک روزه‌ی بلوک شرق است. و اکنون است که گفتمان چپی چونان مدافع منافع و مستعمرات چین و روسیه فعال می شود. طبعا در این لحظه مانند سخنگوی روسیه در سازمان ملل ناله ها را «سیرک» می نامند، به راحتی با هجمه‌ی کامل هزار استدلال مغلطی روی سرتان می ریزند که قانع شوید که نه بابا اصلا خبری نشده من توهم زدم!

✍️ #علی_نجات_غلامی

💢

13,000

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

http://axnegar.fahares.com/axnegar/1cefc5d23c0820f7006d9e8f007453ddAgACAgQAAxkBCMryfWesR8YWephw0e58vEEawkiDw6cpAAKStzEbHSZkUfxLyTU_QqIRAQADAgADeQADNgQ.jpg خشم و خشونت رهبران انقلابی پس از رسیدن به قدرت در حق عوامل رژیم سابق همیشه هول‌انگیز بوده است
لنین رهبر انقلاب روسیه اندکی پس از محکم‌ کردن پایه‌های انقلاب بلشویکی‌اش دستور زیر را خطاب به کارگزارانش در شهر کوچک پنزا صادر کرد:
"رفقا، شورش علیه انقلاب باید بیرحمانه سرکوب شود.
باید چنان عمل کنید که سرمشقی برای دیگران شود.
یک: به دار بکشید و اطمینان حاصل کنید که مراسم اعدام در برابر چشمان همه مردم اجرا شود. نه کمتر از صد زمیندار، ثروتمند و زالو صفت معروف را به دار بکشید. دو: اسامی معدومین را منتشر کنید. سه: همه غلاتشان را مصادره کنید.... این اعدام ها را طوری اجرا کنید که مردم تا صدها کیلومتر دورتر بتوانند بیایند و تماشا کنند، بلرزند و فریاد بزنند "این ملاکان زالوصفت را خفه کنید....آن ها را خفه کنید تا بمیرند" رفقا، لطفا تعدادی آدم‌های به‌راستی سرسخت برای اجرای احکام اعدام پیدا کنید. ارادتمند شما، لنین.»...

این خشونت‌های بی توجیه رهبران انقلابی همیشه مرا به یاد این جمله درخشان آلکساندر سولژنیتسین می‌اندازد: «تصور و نیروی روحی قاتلین در آثار شکسپیر حداکثر فقط به چند جسد بسنده می‌کرد زیرا آن‌ها #ایدئولوژی نداشتند.»

✍️روانشاد بیژن اشتری / مترجم و نویسنده

💢

12,700

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

📃 ایران بر روی آتشفشان
✍️ #صلاح_الدین_خدیو

سه هفته پس از قطعی سراسری اینترنت بین الملل، تازه توانستم نصفه و نیمه به نت دسترسی پیدا کنم. به جرات می توان گفت در 20 روز گذشته ایران به قدر سالها عوض شد. اقتصاد با سرعت بیش تری به سمت فروپاشی رفت و در بزرگ ترین جنبش اعتراضی تاریخ ایران، هزاران نفر جان خود را از دست دادند.
پیامدهای گوناگون این رخداد تروماتیک و  روایت زهرآگینی که از پس آن برآمد، هنوز ادامه دارد. به نظر می رسد سه هفته قطع اینترنت برای ساختن روایتی همسو با قدرت رسمی، نتوانسته نتیجەی مطلوب به بار آورد و تلاش برای مدیریت افکار عمومی عملا شکست خورده است. تبعات این ناکامی به صورت افزایش فشارهای بی سابقەی بین المللی و مواضع بی سابقەی اروپا به تدریج خود را نشان می دهد.

به طرزی دراماتیک، اوضاع یادآور زمان جنگ دوم خلیج فارس و حمله به عراق در سال 2003 است.
بر خلاف بسیاری از ناظران از ابتدا بر این باور بودم که سیاست ترامپ  در مورد ایران در دور دوم ریاست جمهوری، هل دادن آن به سوی نوعی "تلەی عراق" است.
سیاستی که اساس آن ترجیحات امنیتی و راهبردی اسرائیل است و آمالی چون حذف قدرت نظامی ایران و تغییر نهایی تعادل قوا به سود اسرائیل را در سر می پروراند.
همان موقع چند بار نوشتم که جنگ تابستان کلید اجرای حساس ترین بخش راهبرد مذکور را زد و عملا ایران را وارد مرحلەی بین دو جنگ نمود. با قدری تسامح مانند عراق که تحت شدیدترین تحریم های تاریخ، دوازده سال را میان دو جنگ اول و دوم طی کرد.
البته دورەی مزبور برای ایران نه به سال بلکه به فاصلەی چند ماه است. چرا که با سیزده سال تحریم شدید که از سال 1391 آغاز شد، ایران عملا بخش اقتصادی ماجرا را طی کرده و فرسایش مورد نظر به بار آمده است.
با از دست رفتن فرصت های متعدد مذاکره در سال های گذشته، شانس چندانی برای یک توافق دیپلماتیک نمانده است. تلاش های آشکار و پنهان روزهای اخیر بیشتر تداعی کنندەی روزها و هفته ها و ماههای قبل از حملەی آمریکا به عراق در سال 2003 است و بعید است به نتیجەای ملموس برسد.

علیرغم این شباهت ها، نمی توان از تفاوت هایی مهم چشم پوشید: ایران کشوری بزرگ است و نمی تواند با عراق کوچک و منزوی آن سالها در یک طراز قرار گیرد. آمریکا نیز با الهام از مداخلات بی نتیجە در عراق و افغانستان دنبال جنگی تمام عیار و اشغال سرزمین نیست.
آنچه مد نظر واشنگتن است، تلفیق راهیرد محاصرەی اقتصادی با جنگی برق آسا و متضمن ضربات دقیق، عمیق و سریع است.
آنگونه که از سخنان و مواضع مقامات آمریکایی بر می آید آنها به شعله ور کردن مجدد اعتراضات خیابانی امید بسته و گوشه نگاهی به ماجرای یوگسلاوی 1999 نیز دارند.

ایران به لحاظ جمعیت، مساحت و اهمیت از عراق بزرگ تر است و این مزیتی راهبردی برای دولت آن در تقابل کنونی با آمریکاست.
اما همزمان می تواند قسمی پاشنەی آشیل هم محسوب شود: تاب آوری اقتصادی و اجتماعی ایران به دلیل جمعیت نود میلیونی و ساختارهای شهری پیشرفته و ذهنیت طبقەی متوسطی اکثریت مردم آن از جامعەی عمدتا عشایری و ذهنیت روستایی عراق کمتر است. چه می توان گفت ایران شهری شدەی امروز و مرکب از اکثریت طبقەی متوسط تهیدست بیشتر شبیه شوروی و یوگسلاوی دهەی نود است تا عراق عشایری آن برهه آن هم در عصر ماقبل اینترنت.
فرضا در صورت اعمال احتمالی محاصرەی دریایی علیه ایران مشابه آنچه که ضد عراق وجود داشت، مدیریت یک اقتصاد نود میلیونی  با یک جمعیت هفتاد میلیونی شهرنشین و دارای جهت گیری های اجتماعی غربی به مراتب دشوارتر است.
توجه به این ظرائف می تواند کلید فهم تحولات در کوتاه مدت باشد. هفتاد سال قبل در بحبوحەی جنبش ملی شدن نفت، یک روزنامه نگار عرب برای توصیف بحران عمیق سیاسی در جریان، کتابی بنام ایران روی آتشفشان نوشت.
قدر مسلم این است که اکنون بر روی یک کوه آتشفشان بزرگ تر و مذاب تر هستیم و باید دعا کرد با خسارتی کمتر از این مرحلەی دشواز عبور کرد.

💢

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

📃 آنکه می‌زید، می‌جنگد
✍️ #محمد_مختارپور

پس از حمام خونی که به راه افتاد، برخی تصور می‌کنند که اگر امروز زنده‌اند باید شرمسار باشند. این یک سوتفاهم درباره‌ی فهم ماهیت وضعیت کنونی است. زمانی که یک ساختار مرگ‌آفرین اراده‌ای مرگ‌بار برای تباهی یک ملت یا سرزمین و دیگر جوامع بین‌الملل دارد، دفاع از زندگی و پاسداری از حیات به خودی خود شکلی از مقاومت است. آن جان بر کف‌هایی که به خیابان آمدند و تیر خوردند، امروز برای ما این پیام را دارند که زندگان ادامه دهند. زندگی را ادامه دهید، پاسداری از حق حیات و احقاق حقوق این زندگی را در هر سطحی که می‌توانید ادامه دهید. مبارزه برای زندگی و دفاع از کرامت انسانی و یک زندگی آبرومندانه را ادامه دهید. در برابر این فاجعه بی‌تفاوت نباشید. نیاز نیست حتماً به خیابان برویم. مهم‌ترین اصل و رکن اساسی این تداوم، بی‌تفاوت نبودن در برابر این وضعیت است. آنکه بی‌تفاوت است باید شرمسار باشد. آنکه در تشخیص آنچه رخ داده است ذره‌ای تردید به دل دارد و شاید حتی فعالانه در پی نادیده گرفتن فاجعه است باید شرمسار باشد.
تمامی ایرانیان امروز فارغ از گرایش‌های سیاسی و تکثر علایق و سلایق برای یک چیز می‌جنگند و آن همان حق حیات و زندگی آ‌برومندانه‌ای است که از آن‌ها سلب شده است. پس امروز باید از این زندگی پاسداری کرد. امروز باید درباره‌ی آنچه گذشت با یکدیگر گفتگو کرد. امروز شرمساری و ننگ آور لحظه‌ایست که سعی کنیم فراموش کنیم یا با واقعیت مواجه نشویم. امروز ننگ‌آور وجدان آسوده و بی‌تفاوتی است که در برابر خون‌های ریخته شده سخنی به زبان نمی‌آورد. امروز هرگونه کوشش برای فراموشی و نادیده گرفتن و روبرو نشدن با واقعیت‌های تلخ و مهیبی که بر ما گذشته ننگ بزرگیست که باید به یکدیگر یادآور شویم. این جنگ جنگ برای زندگی است، این ترس که گاهی ما را به سکوت و سرکوب خود و سرکوب انعکاس صداهای محذوف شده سوق می‌دهد، همان ترس از زندگی است. امروز زندگی کردن و زنده بودن شهامت می‌خواهد. امروز کسی زنده است که صدای مردگان و باشد، که انعکاس جنایتی که در خیابان‌ها گذشت به هر طریقی باشد. آن‌که می‌زید، می‌جنگد.


💢

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

📷 Photo

📌املت نیم میلیون شد!

با رسیدن قیمت یک شانه تخم‌مرغ به ۴۲۰ هزار تومان و ظهور املت‌های نیم میلیون تومانی در منوی رستوران‌ها، ساده‌ترین غذای سفره ایرانیان هم به کالایی لوکس تبدیل شده است.

بررسی‌های میدانی سرانه از منوی رستوران‌های سطح شهر اعداد عجیبی را نشان می‌دهد:

املت ویژه دونفره: ترکیبی از تخم‌مرغ، سوسیس، قارچ و مخلفات، حالا برچسب قیمت ۵۰۵ هزار تومانی دارد. بله، درست خواندید؛ بیش از نیم میلیون تومان برای یک وعده املت!

املت تک‌نفره: حتی اگر بخواهید تنها غذا بخورید، یک «املت قارچ و سوسیس تک‌نفره» با نان سنگک، حدود ۴۰۰ هزار تومان برایتان آب می‌خورد.

املت سنتی: حتی ساده‌ترین گزینه منو، یعنی املت گوجه‌فرنگی معمولی دونفره هم به ۳۸۰ هزار تومان رسیده است.

💢

16,500

جامعه‌شناسی

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۲:۳۸

📄 شفافیت

✍️ #خشایار_دیهیمی

این را که می‌نویسم همه می‌دانند اما بنا به هر مصلحتی اعلام نمی‌کنند.
در عالم سیاست ایران امروز چندین و چند گروه فعالند اما نتیجه ی کار بستگی به نتیجه ی مبارزه ی سه حزب اصلی دارد: حزب صدا و سیما، حزب ایران اینترنشنال، و حزب بی‌بی‌سی.
اولی خواستار تداوم وضع موجود شاید با اندکی اصلاحات صوری است. دومی خواستار براندازی است به هر قیمت، و سومی خواستار گذار مسالمت‌آمیز از جمهوری اسلامی با حفظ شاکله‌ی کلی آن و ضد براندازی.
البته در دل هر یک از این احزاب فراکسیون‌هایی هم هست. در اولی فراکسیون اصول‌گرایان دست بالاتر را نسبت به اصلاح‌طلبان حاکمیتی (خاتمی و روحانی) دارد. در دومی پادشاهی‌خواهان دست برتر را نسبت به جمهوری‌خواهان رادیکال دارند. و در سومی اصلاح‌طلبان رادیکال (موسوی و تاجزاده) با همراهی چپ‌ها دست بالاتر را نسبت به همه ی آن بقیه دارند.
احتمال برخی ائتلاف‌ها میان فراکسیون‌های درون هر یک از این احزاب با فراکسیون‌های درون احزاب دیگر را نباید از نظر دور داشت که این بستگی به شرایط و اوضاع خواهد داشت. اتنیک‌ها نقش مهمی را در این میان بازی خواهند کرد، و نیز البته مواضع امریکا و اسراییل.

هنوز یارکشی تمام نشده و اتفاقا هر سه حزب در حال فعالیت شدید برای یارگیری هستند. با ادراک من، بیش از نیمی از جمعیت تا پایان کار (هر چه باشد) به عرصه نخواهند آمد، چنانکه در انقلاب ۵۷ هم نیامدند. حدود پانزده درصد تکلیفشان را روشن کرده‌اند که با کدام حزب هستند (خیلی به آمار تظاهرات اعتنا نکنید). می‌ماند حدود سی درصد خاکستری که در آخر کار (نه الان) تعیین‌کننده خواهند بود. این‌ها هم تا یقین پیدا نکنند کدام طرف در آستانه‌ی پیروزی است به عرصه نخواهند آمد. روزهای سرنوشت‌سازی از نظر سیاسی است. تحلیل بنیانی‌تر و فراتر از سیاست من بماند برای یادداشتی دیگر.

💢

14,100

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

جامعه‌شناسی

جامعه‌شناسی

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (11 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

بستان الأزهر الشريف

Iranist

صحيح السنة النبوية ٢٠١٨/٨/٢٦ إنشاء القناة🌴

صبيان السفارة

🇮🇷🌎موسسه همسان گزینی آدم و حوا🌎🇮🇷

أَفَلَا تَعْقِلُونَ!

عَذراء

إيڪيز 💕🦋

کانال‌های تلگرام مرتبط

بستان الأزهر الشريف

Iranist

صحيح السنة النبوية ٢٠١٨/٨/٢٦ إنشاء القناة🌴

صبيان السفارة

🇮🇷🌎موسسه همسان گزینی آدم و حوا🌎🇮🇷

أَفَلَا تَعْقِلُونَ!

عَذراء

إيڪيز 💕🦋

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها