حدیث اشک

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @hadithashk

۱۵k عضو

به‌روزرسانی شده: May 13, 2026 at 1:34 AM

حدیث اشک

کانال رسمی سایت"" حدیث اشک"" اشعار اهل بیت http://hadithashk.com شعر مذهبی . . . لطفا درخواست تبلیغات نکنید ایتا @hadithashk اینستاگرام: www.instagram.com/hadith_ashk ارتباط با ادمین @asgharpoor53 @hadithashk_admin لطفا درخواست تبلیغات نکنید

@hadithashk is a dedicated channel for httphadithashkcom and asgharpoor53 with regular updates in مذهب

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (12 روز گذشته)

مجموع: 15.0K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

به سودای وصال تو
گره خوردم به شال تو
من از شمس جمال تو
شدم دیوانه مولانا ....

میان پنجه ی صیاد
چنان آهو زدم فریاد
مکن از بند ِخود آزاد
خوشا بند ِ تو سلطانا....


سکوتم تو ، صدایم تو
غریب آشنایم تو
که میماند برایم ؟ تو
امیرا ماندنت مانا ....


گرفتم از خدا رخصت
نوشتم نامه در غربت
که ای سلطانِه بی منّت
بخوان این خط ناخوانا ....


جَنان ؛ مِحراب ِ اَبرویت
خُتن عطر خوش ِ مویت
شدن دیوانه ی کویت
هزاران عاقل و دانا...

در این بزم ِ سراسر نور
صدایت میزنم دور
به کاه ِ در دهان ِ مور
نگاهی کن سلیمانا....

چه دربار ِ گهرباری
عجب زلفی ، عجب یاری
مرا از این گرفتاری
رها هرگز مکن جانا .....

مَلَک چنگی به گیسو زد
جهان یکباره زانو زد
امیر ِ عشق  میسوزد
بسوز از غم خراسانا ...



فدای آن رُخِ زردت
جهان کرده ست دل سردت
کنار ِ جان ِ پُر دردت
جوانی مانده حیرانا ...

همه عالم به قربانت
فدای چشم گریانت
به یاد جد عطشانت
بگو با گریه ریّانا ....


چرا زخمیست پهلویش؟
شکسته کُنج اَبرویش
بگو در وصف گیسویش
پریشانا .... پریشانا...

نداند کَس مقامش را
خدا داده سلامش‌ را
وَ مقتل برده نامش را
چه عطشانآ...چه عریانآ....

#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#شعر_ولادت_امام_رضا_ع
#حمید_عرب_خالقی

267

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

از غمِ دوریت آزرده دل و گریانم
مثلِ مرغی که زمین گیر شده نالانم
حال و روزِ منِ درمانده خودش می گوید
که چه اندازه خرابم .. چقدَر ویرانم
اشک از دیده که نه از نگهم خون جاریست
ترسم این سیلِ سرازیر کند بُنیانم
بیش از این تاب ندارد دلِ من کاری کن
عوضِ آنکه کُنی این همه سرگردانم
در تمنّایِ تو کم مانده دلم آب شود
اندکی رَحم کن آهن که نیَم .. انسانم !
واقعاً این همه دلسوختگی کافی نیست ؟
خانه آباد .. به لب آمده دیگر جانم !


من به پابوسیِ تو از همه مشتاق ترم
" پدرِ عشق بسوزد که در آمد پدرم "


ای که در هر دو جهان بی برو بَرگرد شَهی
به بلندایِ مقامت نرسد هیچ مَهی
بر سرِ کویِ تو فریاد کشم از تهِ دل
به رعایایِ جگر سوخته هم کُن نگهی
مانده پا در گِل و غمخوار ندارم آقا ...
یاریم کن که پس و پیش نمانده ست رهی
ناشتاییم شده غصّه و شامم افسوس
کاش از اینهمه اندوه نجاتم بدهی
کاش طوری بشود مثلِ نسیمِ سحری
دست از زلفِ تو بیرون نکشم هیچ گهی
گر نباشد نظرِ لطفِ تو باید چه کند
معصیت کار یکی مثلِ منِ رو سیهی


روزها وصلِ تو را می طلبم تا دلِ شب
بَدم امّا تو بزرگی کن و از نو بطلب


نیست زلفی ز سرِ زلفِ تو رویایی تر
همه شیدایِ تو من از همه شیدایی تر
بی خرد آنکه شد از دوریِ لیلی مجنون
غافل از اینکه تویی از همه لیلایی تر
نازکش می طلبد عشوه یِ کَنعانیِ تو
نه یکی مثلِ زلیخا .. که زلیخایی تر
دین و دل می رود از شهر .. چرا که رویت ...
از رخِ یوسفِ مصریست تماشایی تر
با سخاوت تری از حضرتِ موسی گر چه ...
هر دو بَحرید ولی قلبِ تو دریایی تر
برتر از نوحی و از آدم و از ابراهیم
نفست از دمِ عیساست مسیحایی تر


" تو که خورشیدِ جهانی به جهان می تابی"
چه کنم تا که منِ شب زده را دریابی


چه کنم حال اگر گریه و زاری نکنم
دیدنِ رویِ تو را لحظه شماری نکنم
همه در خوابِ خوش و من نگران از سرِ شب ...
تا خودِ صبح به جز فکرِ تو کاری نکنم
آنقدر خاطره دارم ز سرِ کویت که ...
جز خراسان هوسِ هیچ دیاری نکنم
من که از دوریِ تو غرقه یِ دریایِ غمم
پس چرا در طلبت پای فشاری نکنم
درد شیرین نبود .. دوریِ تو می کُشدم
این دو خط شکوه اگر گاه گُداری نکنم
جان به لب کرده مرا داغ فراقِ تو ولی ...
باز با این همه جز شکر گذاری نکنم


ای مرا پنجره فولادِ تو معنایِ حیات
جانِ ناقابلِ من باد فدایِ کفِ پات


#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#مهران_ساغری

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

حرف ها گفتیم با پنجره فولاد رضا
بغض ها ترکیده در صحن گوهرشاد رضا

نیمه شبها تا سحر خیره به گنبد بوده ام
پر گناه و خیره سر خیره به گنبد بوده ام

بی خیال از کل غم ها عاری از محنت شدم
تا که از باب الجوادت وارد صحنت شدم

آمدم تا که مرا از درد درمانم کنی
یا مرا آهو کنی صید بیابانم کنی

آمدم با خود تلنبار گناه آورده ام
دست خالی نیستم ، بار گنار آورده ام

آمدم از من بگیری ، باز برعکس همه م
خالی از بار گناهم که غرق ماتم ام

باز هم با روسپیدی از حریمت میروم
باز هم دلخوش به دستان کریمت میروم


از خوشی های جهان غم را از آقاخواستم
رزق شبهای محرم را از آقاخواستم

#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#امیرفرخنده

312

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

این قلبِ بی‌اراده فقط با علی بود
تا انتهای جاده فقط با علی بود

از دست پختِ فاطمه یک عمر می‌بَرد
هرکس که صاف و ساده فقط با علی بود

تاریخ گفته است به اهل فرارها
آنکس که ایستاده فقط با علی بود

اشکال منکران علی جای دیگر است
آری حلال زاده فقط باعلی بود

مستیم از هوای نجف هرچه باد باد
وقتی که باد و باده فقط با علی بود

هستیم در نجف همه مهمان فاطمه
ای جان ما فدای رضا جان فاطمه


زلفش به اختیار پریشانی‌ام نوشت
چشمش امیدوار مسلمانیم نوشت

می‌خواستم شبی بروم جای دیگری
یک عمر سرگذشت پشیمانی‌ام نوشت

گفتم کی آمدم به در خانه‌اش؟..ازل
شب تا به صبح قصه‌ی طولانی‌ام نوشت

دیدند بی کسیم و نداریم هیچ کس
دستم خدا گرفت و خراسانی‌ام نوشت

گفتم علی، فمن یمت یرنی را به نامه‌ام
زهرا برای لحظه‌ی پایانی‌ام نوشت


گیرم گره شدیم خراسانِ ما که هست
ایوان طلای حضرت سلطان ما که هست



در عمر خویش تجربه کردم به سال‌ها
جایی که مشهد است چه جای ملال‌ها

گیرم بلا ببارد و غم آورد چه غم
با تو شدیم ما هم از آن بی‌خیال‌ها

اشک و شفا و درد و دل است و مکاشفه
این صحن‌ها پُر است از این حس و حال‌ها

باید تو را میان دلم جستجو کنم
تو در دل منی، نه در این قیل و قال‌ها

گفتم به سوی مکه روم یا به سوی توس
حافظ رسید و بُرد تفعل به فال‌ها


"ای دل، غلام شاه جهان باش و شاه باش
پیوسته در حمایت لطف اله باش"


یک تکه دل برای کبوتر شدن بس است
یک بال تا مقرب این در شدن بس است

هرجا رویم صحبت لطف تو می‌بریم
زائر شدن برای پیمبر شدن بس است

فیروزه‌ها به سنگ حرم غبطه می‌خورند
در پای زائران تو مرمر شدن بس است

بین شلوغی حرم آرام می‌روم
حتی در این مسابقه آخر شدن بس است

گفتم وصیتی به من ای کیمیا فروش
گفتی برای تا به ابد زر شدن بس است


"آیینه شو جمال پری طلعتان طلب
جاروب کن خانه سپس میهمان طلب"


چشمان جبرئیل به حیرت نشسته است
یک گوشه با کتابِ زیارت نشسته است

بالا سرت هزار قیامت به پا شده است
پایین پا به خاک، قیامت نشسته است

گریان، میان صحن تو حتی شرورِ شهر
آنکه رسیده بود تهِ خط نشسته است

دیروز رو به گنبد تو روی سیم برق
دیدم که یک کلاغ به حسرت نشسته است

امروز دیدمش که روی گنبد طلات
بین کبوتران حریمت نشسته است


تقصیر لطف تو ست که سربار آمدیم
هربار آمدیم طلبکار آمدیم


حالش خراب و حال مرا هم خراب کرد
طفل مریض داشت... دو چشمش پُر آب کرد

تا که دخیل پنجره فولاد شد، غمش
فولاد آب دیده آن را مذاب کرد

زد آنقدر به این در و آن در خودش شکست
از بس طبیب دختر او را جواب کرد

دختر شفا گرفت در این صحن و روضه‌خوان
گفت از یتیمی و جگرم را کباب کرد


"در شام شامِ دختر تو تا زیانه بود
عمه تمامِ خرج سفر را حساب کرد"


از خواب می‌پرم که مبادا مرا زند
نامحرمی که خنده به حال رُباب کرد

می‌خواستم برای لبان تو جان دهم
زجر آمد و دعای مرا مستجاب کرد


عمه بگو که نیزه ی مهمان من کجاست
پا درد دارم آه عموجان من کجاست

#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#حسن_لطفی

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

کلامش نور ، فعلش خیر ، نامش دلنشین باشد
دلیل عالم ایجاد باید اینچنین باشد
یکی از معجزات حضرت موسی بن جعفر اوست
علی سوم و دست خدا در آستین باشد
هوالاول هوالاخر هوالظاهر هوالباطن
رضا آئینه ی فضل امیرالمومنین باشد
"رَضیَ الله عَنهُم و رَضوا عَنه است" شأن او
به قرآن بهترین مصداق آیات مبین باشد
حدیث سلسله پای دلم را قرص و محکم کرد
ولای حضرتش تنها مرا حصن حصین باشد
شبیه تک تک اجداد خود باب نجاتم شد
نخی از ریشه ی سجاده اش حبل المتین باشد
به جز او چه کسی با حسن رفتار و صمیمیت
سر هر سفره با جمع غلامان همنشین باشد ؟؟
کجا رد می کند از محضر خود سائلانش را
کسی که دامنش باب الحوائج آفرین باشد
ادب شرط قدم برداشتن در نزد آقایی ست
که دربان حریمش حضرت روح الامین باشد
شکوه بارگاهش را که دیدم با خودم گفتم
بهشتی هم اگر روی زمین باشد همین باشد
از اینجا دل به سوی آسمانها راه پیدا کرد
حریمش مهبط الوحی و به نوعی مهد دین باشد
تلاقی می کند اینجا نگاه سائل و سلطان
چرا که آستان اش نقطه ی عطف زمین باشد
گره وا می شود از کارها با یک "امین الله"
به قدر یک سر سوزن اگر در دل یقین باشد
اگر مولا سراغم را نگیرد روز وانفسا
بدون شک حسابم با کرام الکاتبین باشد
منِ بد را ضمانت میکند جای تعجب نیست
تعجب میکنم روزی اگر که غیر از این باشد
همیشه وقت پابوسی تمام ترسم از این است
مبادا این زیارت...این سلام آخرین باشد
کسی از عهده ی مدح و ثنایش بر نمی آید
همیشه سهم بیت آخر من نقطه چین باشد

#شعر_ولادت_امام_رضا_ع
#علیرضا_خاکساری

328

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

هیچ جا چون مرقدت با خویش راحت نیستم
آمدم زائر بمانم؛ فکر حاجت نیستم

خوب می‌دانم خودت آورده‌ای مشهد مرا
من وگرنه آنقَدَرهم بالیاقت نیستم

آب سقّاخانه کاسه کاسه مستم کرده‌است
رعیت خود را ببخش، اهل رعایت نیستم

گفته‌ای آخر به داد زائرانت می رسی
قول تو قول است؛ پس فکر قیامت نیستم
می شود با یک غذای حضرتی مهمان شوم؟
تا سخن‌چینان نگویند آشنایت نیستم...

#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#رضا_یزدانی

259

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

کار اعجاز تو را با چشم خود دیدیم ما
از درخت سیب تو انگور هم چیدیم ما

ما کمی آغوش باز از محضرت می خواستیم
درب را با نیت دست تو بوسیدیم ما ...


جام کوثر فرض کردیم اب سقاخانه را
حکم می را داشت آن آبی که نوشیدیم ما ...


نور تو گاهی به ما خورد و کمی سوسو زدیم
بین این سوء تفاهم ها درخشیدیم ما ....


این حرم جای گنهکاران بی کس نیز هست
زائرت هستیم یعنی قید تاکیدیم ما

خادم این خانه نه ، خاک در این خانه ایم
رخت عزت را در این درگاه پوشیدیم ما ...

ذوق مرگان تماشای گل روی تو ایم
کشته ی وصلیم ما ، زنده به امیدیم ما

#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#ناصر_دودانگه

261

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

جانِ جهان ز آمدنش جان گرفته است
عمري دوباره واژه ی احسان گرفته است
باران عشق بر سر ایران گرفته است
ایران چه برکتی ز خراسان گرفته است
موسای اهل بیت به دستش ستاره داشت
با او خبر ز معجزه های دوباره داشت

تو آمدی و زندگی ما شروع شد
با تو علی برای عجم ها شروع شد
ایران نفس گرفت و تولا شروع شد
پرچم زدی، محرم دنیا شروع شد
ای گفتن از علی همه ی اهتمامتان
نوری بده به معرفت این غلامتان

هر جا که می روم به شما ختم می شود
دنیای ما به صحن رضا ختم می شود
راه رضا به راه خدا ختم می شود
مشهد تهش به کرببلا ختم می شود
عمری به این محیط کرم خو گرفته ایم
مثل کبوتری به حرم خو گرفته ایم

ای آسمان مسافر پایین پای تو
رضوان کجاست؟ عابر پایین پای تو
خضر نبی مجاور پایین پای تو
ای خوش به حال زائر پایین پای تو
صحنت بهشت آرزوی ما غلام هاست
نامت همیشه آبروی ما غلام هاست

با افتخار خادم این آستانه ایم
از لطف هم جواری تان جاودانه ایم
مثل کبوتران حرم بی کرانه ایم
روزی خور همیشه ی این آب و دانه ایم
ما بی نیاز از همه محتاج این دریم
روزی خور کرامت موسی ابن جعفریم

دریاب روزگار مرا ایها الرئوف
این قلب بی قرار مرا ایها الرئوف
روشن کن اعتبار مرا ایها الرئوف
جانی بده بهار مرا ایها الرئوف
دستی برار و باز قضا را رقم بزن
بر صحن چشم شیفتگانت قدم بزن

در گوش من پدر فقط از عشق دم زد است
اینگونه شد که قبله ی من سمت مشهد است
دست توسلم همه شب رو به گنبد است
دور از حرم خرابم و حال دلم بد است
صحن تو دیده عشق مرا با نگاه تو
من آمدم ز کودکی ام در پناه تو

باب الجواد با کرمت آشنا تر است
اینجا دلی که می شکند پر بها تر است
فریاد اشک سوختگان بی صدا تر است
دنیای بی حرم ز جهنم فراتر است
ای با خبر ز ماتم زخم عمیق من
ای در خوشی و نا خوشی ام هم رفیق من

ای بهترین ستاره ی بخت و حیات ما
مرهم ترین توسل و راه نجات ما
واجب تر از اقامه ی صوم و صلات ما
اشک زیارت است شکوه نشاط ما
تنها مجال راحتی ام در کنار توست
این قلب بی قرار قرارش مزار توست

شمس الشموس، نور به کاشانه ام بده
گرد ضریح خود پرِ پروانه ام بده
دستی به التیام، سرِ شانه ام بده
آرامشی به زندگی و خانه ام بده
بیچاره آنکسی که نشد مستمند تو
خوشبخت آنکه هست اسیر کمند تو

با گوشه گوشه ی دلِ در غم نشسته ام
چشم امید بر تو و این خانه بسته ام
اندازه ی تمام جهان دل شکسته ام
آغوش مهر باز کن آقا که خسته ام
شیرین ترین خیالِ من آغوش مهر توست
من زندگانیم همه بر دوش مهر توست

رزق حلال سفره ی ما با دعای توست
ایران بلند مرتبه از خاک پای توست
در گوش ما ترنّمِ یا مرتضای توست
هر کس که دل دهد به حسین آشنای توست
فرموده ای به هر نفسی فبکِ لِلْحسین
خواهی به قرب حق برسی فبکِ لِلْحسین

یابن الشبیب گفتی و دلها کباب شد
یک خط حدیث خواندی و آن، یک کتاب شد
در عالمِ حسینیه ها انقلاب شد
تو روضه خوان شدی و، مخالف جواب شد
با اشک چشم و خون جگر گفته ای حسین
ای پیر روضه خوان چقدر گفته ای حسین...

مانند نیزه زار تنش زخم خورده بود
با تیر بی شمار تنش زخم خورده بود
با سنگ های هار تنش زخم خورده بود
از نعل آب دار تنش زخم خورده بود
تا قبل کربلا غم غارت نداشتیم
قبل از حسین داغ اسارت نداشتیم

#شعر_ولادت_امام_رضا_ع
#حسن_کردی

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

ای که امید به آهویِ بیابان دادی
به تنِ خشکِ زمین نرمیِ باران دادی
به رعایایِ جگر سوخته میدان دادی
به گدایانِ درت حالِ فراوان دادی
دلِ سرگشته شان را سر و سامان دادی

به منِ بی سر و پا هم نظری کن جانم
چون تهیدست تر از کلّ تهیدستانم

کرمت هست تمنّایِ حقیقت جوها
آرزومندِ شمیمِ حرمت شب بوها
عطرِ گیسویِ تو مافوقِ همه گیسوها
می شتابند به پابوسیِ تو مه روها
نظرِ لطفِ تو بهتر ز همه داروها

تو چه کردی که چنین خاص شده دلبریت ؟
صف کشیدند همه در طلبِ نوکریت ...

به تو بخشید خدا جوهرِ آقایی را
تا به تصویر کشی اوجِ دل آرایی را
به چه تشبیه کنم این همه زیبایی را
که اگر تاب دهی زلفِ چلیپایی را ...
بنده ی خویش کنی هر دلِ شیدایی را

در رکابند به کویِ تو چه لیلی هایی
آرزویِ دلِ سرگشته یِ خیلی هایی

در شگفتم به خداوند من از خلقتِ تو
هر چه انوارِ الهیست شده قسمتِ تو
کلِ دنیاست به زیرِ علمِ قدرتِ تو
همه ذراتِ جهان مستِ میِ رحمتِ تو
چشمِ امیدِ همه دوخته بر رافتِ تو

به حقیقت تو همه عیشی و من عیاشم
حق بده اینهمه دلتنگِ خراسان باشم ...

این منم آنکه گرفتارِ تو مادرزادم
این تویی آنکه از آغاز به او دل دادم
کرده اند از جهتِ نوکریت ایجادم
"فاش میگویم و از گفته ی خود دلشادم"
"من از آن روز که در بندِ توام آزادم"

بگذارید بگویند طرف مُرتد است ...
چه کنم جاذبه یِ عشقِ تو بیش از حد است
#شعر_مناجات_امام_رضا_ع
#شعر_ولادت_امام_رضا_ع
#مهران_ساغری

200

حدیث اشک

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۶:۴۵

با نگاهِ لطفِ بی اندازه‌ات اعجاز شد
بی‌سوادی در حرم آمد غزل پرداز شد
‌
‌می‌شود حس کرد لبخندِ خدا را در حرم
هر زمان آوایِ نقاره طنین انداز شد

هر گرفتاری که آمد، دستِ خالی برنگشت
یک توسل کرد و بعد از آن گره ها باز شد

"خوش به حال آن کبوتر بچه‌ای" که در حرم
بال هایش را گشود و قسمتش پرواز شد

شیعه مدیون است بر چشمانِ عالم پرورت
گوشه‌ی چشمانِ تو شیخِ بهایی ساز شد

مرکزِ ثقلِ دیار عشق تنها مشهد است
یا رضا جان بر لب آمد عاشقی آغاز شد

از نگاهِ مهربان و نورِ الطافِ تو بود
"آمدم ای شاه"، اگر زیباترین آواز شد

زائرِ کویِ تو ای شاهِ خراسان تا ابد
در کلاسِ بندگی، از دیگران ممتاز شد

#شعر_ولادت_امام_رضا_ع
#شعر_مناجات_امام_رضا_ه
#علی_گلچین_پور

211

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

انگار بین نور نگاری نشسته است
در پشت پرده آینه‌داری نشسته است
بالای طاق عرش ، شُعاری نشسته است:
در مکتب تو طفل فراری نشسته است

از کودکی به لطف همین عشق ، بالغیم
شاگردهای مدرسه‌ی قالَ صادقیم

مصباح تو چراغ مسیر شریعت است
مفتاح تو کلید بیان حقیقت است
شاگردی مرام تو عین طریقت است
شیعه به لطف علم تو صاحب‌فضیلت است

تیغت برای معرکه مُعضَل درست کرد
نُطقِ مُفَصَّل تو مُفَّضَل درست کرد

وقتش رسیده است که اندوه کم شود
شادی حریف خاطره‌ی تلخِ غم شود
ای‌ کاش عاشق تو کمی با جَنَم شود
شاید تنور گرم تو سهم دلم شود

در شعله‌ها حرارت عشق مرا ببین
هارونِ سربلند خودت را بیا ببین

خورشید را نگاه تو در بندِ ماه کرد
شب را هبوط روشن تو زابراه کرد
چشمی که در تو خیره نشد اشتباه کرد
راه عراق را قدمت شاهراه کرد

بوسیدن مزار علی یادگار توست
گلدسته‌های صحن نجف شاهکار توست

روح مرا زمان گدایی عفیف کن
ابلیس را مقابل نَفْسم ضعیف کن
طبع مرا به یُمن دعایت لطیف کن
بیتی بساز و قافیه ام را ردیف کن

مضمون ناب گیسوی تو باب دلبری‌ست
تشریح مو به موی تو در شعرِ حِمْیَری‌ست

در جبهه‌های اشک ، تو خطِّ مُقَدمی
خِضرِ تمام گریه‌کُنان مُکرمی
بنیان‌گذار روضه‌ی ارباب عالمی
بانی خیمه های عزای محرمی

نُوحُوا عَلَی الحسین شُعار ظهور شد
اسباب نوحه‌خوانی ما با تو جور شد

دیباچه‌ی شعائر تو می کُشد مرا
اشکِ همیشه حاضر تو می کشد مرا
غم‌خوردن منابر تو می کشد مرا
قبر بدون زائر تو می کشد مرا

خاک بقیع را حسن آباد می کنیم
منبر به نامِ نامی‌ات ایجاد می کنیم

داغ تو در میان دلم بیشتر شده
آتش بلای خانه‌ی خَیر‌ُالبَشَر شده
هیزم دومرتبه دمِ در شعله‌ور شده
این کوچه ی مدینه عجب دردسر شده

گرچه دل تو سوخت و چشمان تو گریست
شکر خدا که همسر تو بین شعله نیست

رنج طناب اگرچه که شأن پرت نبود
دیگر سنان مست که دور و برت نبود
زَجرِ پلید همسفر دخترت نبود
عمّامه‌ی تو گرچه به روی سرت نبود

آن را کسی به زور نبرده است لااقل
پیراهن تو دست نخورده است لااقل

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#بردیا_محمدی

422

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

دوباره سائلِ دلخسته است مهمانت
امید بسته به دلسوزیِ فراوانت

دوباره آمده تا که دعایِ خیر کنی
دعا کنی که بماند گدایِ احسانت

تویی که گوشه‌یِ چشمت فقیه می‌سازد
وجودِ عقل شده تا همیشه حیرانت

فدایِ معرفتِ بی بدیلِ هارونت
سلام بر نفسِ جابر ابن حیانت

زُراره با نفسِ تو زُراره گردیده
ملائکند همه پایِ درسِ قرآنت


معلّمِ همه‌یِ عالمانِ دنیایی
نداشتی و نداری مثال و همتایی

تو انتهایِ علوم و حقیقتِ خِرَدی
به سینه‌یِ احدی نیز دستِ رد نزدی

نگاه نافدِ تو انتهایِ اعجاز است
به روی خلقِ خدا دربِ خانه‌ات باز است

فراتر از ادب و فقهی و نجومی تو
به حق که آیِنه‌یِ باقرُ العلومی تو

به غمزه‌یِ تو ابوحمزه، مردِ عالِم شد
به حُرمتِ نفست رزقِ ما مداوم شد

تو آن حقیقتِ محضی، تو نورِ آیِنه‌ای
مریدِ مکتبِ علمت، شهید خامنه‌ای

دوباره فتنه به پا شد میانِ کشورِ ما
مدد نما که تویی مقتدایِ رهبرِ ما

دوباره واهمه و اضطراب و بی‌تابی
غمِ کمرشکنِ کودکانِ مینابی

بدونِ هیچ گناهی زدند ایران را
چگونه شرح دهم غربتِ شهیدان را؟

قلم دوباره پر از غربتِ دقائق شد
نوشت و مرثیه‌خوانِ امامِ صادق شد

خدا کند که مرا با غمِ تو بشناسند
همیشه گریه‌کنِ ماتمِ تو بشناسند

امان زِ شعله‌ که آمد به جانِ در افتاد
دوباره‌ خاطره‌یِ کوچه‌ها به سر افتاد

شنیده‌ام که تو را دلشکسته می‌بردند
تو را شبیهِ علی دستْ بسته می‌بردند

شنیده‌ام که زمین خورده‌ای تو چندین بار
نفس کشیدنت آن لحظه‌ها شده دشوار

میانِ کوچه‌‌یِ غربت صدا زدی مادر
میانِ سیلِ مصیبت صدا زدی مادر

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#علی_گلچین_پور

525

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

دل عرش خدا سوزد به حال خسته ی این مرد
خدا خون گریه کرده با دو دست بسته ی این مرد

نفس هایش به تاب و تب، در آشوب است و جان بر لب
شبانه پابرهنه می دود حیران، پی مرکب

شبیه کوه با دستان بسته بر زمین می خورد
به هر افتادنش در کوچه،زخمی بر جبین می خورد

به یاد ریسمان بر گردن شیر خدا می سوخت
شبیه خیمه های سوخته در کربلا می سوخت

عرق ریزان امامی که زمین می خورد در کوچه
خودش می گفت در روضه که نفرین باد بر کوچه

و حالا روضه خوان کوچه ها خود روضه ای دارد
امامِ بی امامه، بی عبا،خود روضه ای دارد

میان کوچه ای که روضه اش را سال ها خوانده
به یاد مادرش، در بُهت خونینی فرو مانده

کسی که با علی و مجتبی یک عمر درد مشترک دارد
دلش از ماجرای کوچه و سیلی ترک دارد

پس از آتش به یاد آتش آن خانه می سوزد
به یاد مرتضی و غربت ریحانه می سوزد

و می فرمود از من خانه ای گر سوخته، تنها
ولی مادر خودش هم سوخت مثل خانه اش آنجا

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#حسن_کردی

317

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

در تاب رفت گرچه از آن زهر بی امان
تشتی طلب نکرد که ریزد جگر در ان

شیخ الائمه ساکت و آرام و بی صدا
در کنج خانه چشم فرو بست از جهان

غربت ببین از آنهمه شیعه یکی نبود
باشد کنار بستر آقای شیعیان

داغ مدینه بر جگرش بود جان سپرد
داغ مدینه چیست همان مادر جوان

پس کوچه های شهر دلش را شکسته بود
دیوارهای کوچه همه بود روضه خوان

شهر مدینه شهر زمین خورده ها شده
این است روضه ای که شرر میزند به جان

هفتاد سال گرچه به مادر گریسته
هفتاد سال سوخته از آن قد کمان

اما ندیده مادر خود را به روی خاک
هرگز ندیده ضربه ی سیلی ناگهان

پایی به روی چادر مادر ندیده است
او را ندیده زخمی و مجروح و ناتوان

هرگز ندیده در وسط گیرو دارها
یاس شکسته ای که شود رنگ ارغوان

فرق است بین انکه غمی را شنیده است
با آنکه دیده است خودش را در ان میان

آری حسن همانکه سر شانه های خود
تا خانه برد مادر خود را کشان کشان

حق داشت پس اگر جگرش بین تشت ریخت
جز او ندیده بود کسی غصه انچنان

حق داشت شاعری که برای غمش سرود
این بیت ناب را که شده ذکر روضه خوان

در تاب رفت و تشت طلب کرد و ناله کرد
آن تشت را زخون جگر باغ لاله کرد

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#محمد_جواد_مطیع_ها

389

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

در نطق تو تفسیر شد «والتین والزیتون»
شیعه به قال‌الصادقت تا حشر شد مدیون

وقت کرم از سائلانت می‌شود حاتم
در علم طفل مکتبت سقراط و افلاطون

هم قبله گاه عارفان محراب ابرویت
هم یک جهان لیلا کنار خنده‌ات مجنون

در کودکی هم وقت بازی با رفیقانت
هر بار بودی شد صداقت بین‌شان قانون

علامه ها هر روز دور منبرت جمعند
پروانه‌ها جمعند وقتی شمع شد کانون

از ناله هایت درمی‌آمد اشک جمعیت
وقتی برایت روضه‌ای میخواند «أبوهارون»

روضه رسید آنجا که آوردند در گودال
جد غریبت دست و پا می‌زد به خاک و خون

فریاد «هل من ناصر»ش در اوج غربت بود
وقتی نبود آن شاه را یاری به پیرامون

خنجر هزارونهصدوپنجاه تا بوسه
بر پیکرش زد، شد جراحت های گوناگون

ای کاش زینب زیر حلقش را نمیبوسید
یا حداقل کاش میشد پیکرش مدفون

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#میثم_کاوسی

233

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

شرمنده ام مولا برایت کم سرودم
با اینکه وقف نوکری باشد وجودم
این ماجرا آتش زده بر تار و پودم
من یک شب جمعه کنار تو نبودم

یا صادق آل عبا گوشه نگاهی
من که بغیر از تو ندارم تکیه گاهی

از غربت تو محتشم ها گریه کردند
طبل وکتل ؛سنج و علم ها گریه کردند
وقت نوشتن شد قلم ها گریه کردند
مردم برای بی حرم ها گریه کردند

از کودکی ام غصه ای دیرینه دارم
داغ زیارت را میان سینه دارم

وقتی مسافرمیشوم در شهر مشهد
میگیرد این دل از غریبی شما بد
بر سینه می آید غمی سنگین مجدد
اینکه نداری سایبان؛گلدسته،گنبد

قبری که خاکی هست و هم سطح زمین است
سنگین ترین داغ تمام مومنین است

باید بقیع چون کربلا آباد باشد
یک گوشه ی آن پنجره فولاد باشد
تا که دل مهدی زهرا شاد باشد
گریه برای اهل بیت آزاد باشد

اینها محقق میشود آقا به زودی
گور خودش را گم‌کند ؛آل سعودی

جان تمام شیعیان قربان صادق
دارم میان سفره هر شب نان صادق
درد فراوان من و درمان صادق
شیرین ترین رویای من؛ایوان صادق

یک نافله کنج حریمت آرزویم
وا میشود در صحن تو بغض گلویم

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#مرتضی_عابدینی

262

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

میان شعله و زخم از زبانه ها دارم
دوباره شکوه از این تازیانه ها دارم
مرا زدند و به جسمم نشانه ها دارم
چو مرغ بال شکسته ترانه ها دارم
شکست حرمت من در نماز نیمه شبم
به کوچه نغمۀ یا فاطمه است روی لبم

اگرچه داده مرا خصم، سخت آزارم
اگر چه صاحب درد نهان و غمبارم
اگرچه خسته دلم، از مدینه بیزارم
شهید قصۀ دیوار و زخم مسمارم
به دست بسته پایِ پیاده ام بردند
دوباره جان نبی را به کوچه آزردند

شکست حرمتم از ناسزا و بد دهنی
من غریب و شب و کوچه ها و بد دهنی
شرار آتش و یک بی حیا و بد دهنی
دو دست بسته چو شیر خدا و بد دهنی
چو مادرم وسط کوچه ها زمین خوردم
عدو سواره و من بی هوا زمین خوردم

دلم شکست ولی پیکرم به خاک نماند
تنم به خاک، پر از زخم و چاک چاک نماند
گلم به دست من از تشنگی هلاک نماند
کسی به خیمه سوزان و هولناک نماند
غریبم و زغم یک غریب میگویم
زشرح قصه شیب الخضیب میگویم

یکی رسید و سر نیزه برگلو میزد
یکی به خنجر خود زخم را رفو میزد
یکی بصورت شاه با لگد به رو میزد
یکی به سنگ جفا آمد بر او میزد
رسید از ره و خنجر به دست واویلا
واستخوان گلویش شکست واویلا

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#میثم_تربتی

244

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

اسلام را تکثیر کرده قالَ صادق
احکام را تفسیر کرده قالَ صادق

تفهیم شد عشق از کلامِ نافذِ او
هر قلب را تسخیر کرده قالَ صادق

اِرشادِ او آرامشِ محضِ جهان است
بر سنگ هم تاثیر کرده قالَ صادق

گاهی قلم، ابزارِ جَنگِ یک دلیر است
چون واژه را شمشیر کرده قالَ صادق

کاخِ ستم را زیر و رو کرده شبانه
منصور را تحقیر کرده قالَ صادق

پیر و مُرادِ عالَم و آدم شده او
با روضه اش ما را عَجین کرده خودِ او



بِینِ مناجاتِ شَبش که چَشمِ تر داشت
مُحرِم شد آتش در طوافش شعله برداشت

در خانه مشغولِ خدایش بود اما
ای کاش که از حملهٔ آنها خبر داشت

از رویِ دیوار آمدند آن کینه توزان
انگار نه انگار که آن خانه در داشت

هر چند تنها بُردنش در آن دلِ شب
یک قافله دل با خودش در پُشتِ سَر داشت

شوال را ماهِ مُحرم کرده بودند
اوضاعِ آقا روضهٔ ماهِ صفر داشت

در آن شبی که اُلفت او را شکستند
در کوچه خیلی حُرمت او را شکستند


جُز دیدگانی تر ندارد شیخِ مذهب
عَمامه ای بر سر ندارد شیخِ مذهب

فرصت ندادند و به زور از خانه بردند
تا که عبایی بر ندارد شیخِ مذهب

بر رویِ دوشِ خسته اش وقتی عبا نیست
انگار بال و پَر ندارد شیخِ مذهب

دشمن به مرکب بود و او پایِ پیاده
در کوچه ها منبر ندارد شیخِ مذهب

یا راحمَ الشیخِ الکبیر ای حیِ دادار
جُز حالتی مُضطر ندارد شیخِ مذهب

احساسِ من این است باید پَر بگیرم
یعنی که با او روضه را از سَر بگیرم

*
یک عمر بین روضه ها مغموم بوده
او نوحه خوانِ کشتهٔ مظلوم بوده

وقتی که او یک عمر گریه کرده یعنی...
شیعه به گریه از ازل محکوم بوده

شاید میانِ گریه فرموده که مردم!!!
کامِ حسین از آب هم محروم بوده

شاید که گفته قبل جَدِ من به دنیا...
قَطعِ سَری اینگونه نا مرسوم بوده

یک روضه اش این است، از بالایِ گودال...
اوضاع برای عمه اش معلوم بوده

نوحُ الائمه نوحه را مرسوم کرده
تکلیفِ ما را هم خودش معلوم کرده

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#مهدی_قربانی
https://t.me/hadirhashk

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

راه گریز از هجر را دشوار می بینم
دارم فقط از دوری‌ات آزار می بینم

دنبال گریه چشم‌هایم راه افتادند
این چشمه‌ها را تشنه‌ی دیدار می بینم

آدینه های بی تو شد آئینه‌ی حسرت
تکرار در تکرار در تکرار..،می بینم

در جستجوی عطر گیسوی تو جان دادند
در کوی تو نعش هزار عطّار می بینم

یارای دیدن را گرفت از من گناهانم
خورشید پُشتِ ابرها را تار می بینم

من جایِ رحمت ، زحمتم...، شرمنده‌ام آقا!
خود را به روی شانه‌هایت ، بار می بینم

خُلقی که دارم خَلق را از من گریزان کرد
یک شهر را از دست خود بیزار می بینم

جز تو کسی این جنس بنجل را نمی خواهد
هر مرتبه خود را تهِ انبار می بینم

کُشته است من را زخم دلتنگی..،کجایی تو؟!
روی دلم از تیغ غم ، آثار می بینم

شُغل شریف گریه‌کردن را به ما دادی...
آنقَدر اطراف تو کاسب‌کار می بینم!

گرچه گنه‌کارم ، به مولا دوستت دارم
این عشق را شرط فرار از نار می بینم

هرچند خاکم ، خاک پای بوترابم من
بابای خود را حیدر کرار می‌بینم

مُردن فقط در وادی صحنِ نجف زیباست
گلدسته‌ی ایوان‌طلا را ، دار می بینم

دلداده‌ام ، دلداده‌ی ارباب عطشانم!
دلداده‌ها را نوکر دلدار می بینم

نوحِ اَئِمّه باب کرده گریه بر او را
نُوحُوا عَلَی المَظلوم را معیار می بینم

وَالشِّمرُ جالِس..، آه! از آن خنجر نامرد...
فرمود : جَدَّم حرف می‌زد ، شمر ذبحش کرد

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#شعر_مناجات_امام_زمان_عح
#بردیا_محمدی

222

حدیث اشک

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۸:۱۹

هستم مُقیمِ عالَمِ شیخُ الائمه
داد آبرومان کَرَمِ شیخُ الائمه

موسی اگر که مُرده ای را زنده میکرد
عالم زنده ست از دَمِ شیخُ الائمه

دیگر چه غم دارد دل آن نوکری که
باشد به زیر پرچَمِ شیخُ الائمه

دردی اگر داری بیا (سائل) مَخور غم
مانند ندارد مَرهَم شیخُ الائمه

خوشبخت یقینا می‌شود هرکس که وَصلَ ست
بر ریسمان مُحکَمِ شیخُ الائمه

جا دارد عالم امشب از غُصِّه بمیرد
آری زِ داغِ اعظَمِ شیخُ الائمه

مسمومِ زهرِ کینه شد فرزند زهرا
دل غَم سرا شد از غَمِ شیخُ الائمه

گَردِ یتیمی بر رُخِ شیعه نشسته
پیچیده بوی ماتَمِ شیخُ الائمه

تاصبح محشر میکنم گریه برای
چشمان خون و دَرهَمِ شیخُ الائمه

نامردی او را در پیِ مرکب کشاندش
می‌ریخت اشک نَم نَمِ شیخُ الائمه

بر مادرش در پیش چشمش ناسزاگفت
آنجا شکست قَدِّ خَمِ شیخُ الائمه

هرچند کُشتندَش ولی دیگر نپوشید
رَختِ اسارت مَحرَمِ شیخُ الائمه

#شعر_شهادت_امام_صادق_ع
#میرزا_رضا_آهی

264

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

ای مهربان یار محمد يا خدیجه
ای نور پاک حی سرمد يا خدیجه

ای اسوه ی صبر و وقار و عشق و ایثار
ای پایه ی اسلام احمد يا خدیجه

ای اولین یار رسول مهربانی
در یاری اش هر دم زبانزد يا خدیجه

دارایی خود را نثارش کرده ای تا
دین محمد پا بگیرد يا خدیجه

یا همچو تیغ ذوالفقار حضرت عشق
گردن ز استکبار گیرد يا خدیجه

بهر رضای حضرت حق در ره دین
لطف و عطایت بود بی حد یا خدیجه

بر بانوان دهر ای بانو ی هستی
مانند زهرایی سرآمد يا خدیجه

در شان تو این بس که زهرا ی مطهر
نزد تو زانوی ادب زد يا خدیجه

آه از دمی که از فراقت بود نالان
زهرا به همراه محمد يا خدیجه

افکند بر رویت عبا ی نور خود را
وقت وداعت میر امجد یا خدیجه

هر شیعه ای دارد به دل آین آرزو را
کز داغ مرگ تو بمیرد يا خدیجه

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#جواد_کریم_زاده

1,700

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

🎥 Video

#معرفت
#حدیث_اشک

1,460

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

ما را مسلمان وفای تو نوشتند
ایثار و جودت تا ابد دارد نتیجه
کوری چشم دشمنِ بی اعتبارت
مادر بزرگ‌ شیعیانی یا خدیجه

در خلق و خوی خویش همتایی نداری
نیکو سرشت و با عفاف و بهترینی
کم دیده عالم زن به این درک و فضیلت
الحق و الانصاف که ام المومنینی

با رونق دین خدا در صدر اسلام
نامت کنار نام ختم المرسلین است
جنت بود مشتاق دیدارت خدیجه
یعنی خریدارت خداوند متین است

ما ریزه خوار سفره ی لطف شمائیم
خیرت به جمع ما گدایان مستدام است
آری خدا رنج تو را جبران نموده
با فاطمه ، که صاحب جاه و مقام است

گرد یتیمی بر سر زهرا نشست و...
دلهای ما را داغ تو غرق محن کرد
چشم زمین و آسمان خون گریه میکرد
وقتی پیمبر جسم پاکت را کفن کرد

در وقت غسلت غم نفس میزد در آنجا
بانو در آمد از غمت دادِ پیمبر
گفتم کفن ذهنم سراغ روضه ای رفت
دلها بسوزد بهر دامادِ پیمبر

آن لحظه ای که دخترت را غسل می داد
حیدر غریبانه در آن شب زار می زد
آهِ فلک از غربت مولا در آمد
تا دست روی زخم آن مسمار میزد


#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#مرتضی_عابدینی

1,500

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

ای مادر ام ابیها یا خدیجه س.
پشت و پناه حضرت طاها خدیجه س.
جود و کرم زانو زده در محضر تو.
دریا توئی دریا توئی دریا خدیجه س.
وصف تو را باید چه سان گویم؟ندانم.
بالا تر از بالاتر از بالا خدیجه س.
قَدرِ شب قَدر اَر بُوَد زهرای(س) اطهر.
بوده وجودت مهبط زهرا س خدیجه س.
فخر زنان عالمی بانوی احمد(ص).
چون مریم(س) وآسیه(س) و حوا(س) خدیجه س.
تو آنچنانی که به شأنِ غیرِ وصفت.
آمد سلام از عالیِ اعلا خدیجه س.
تثلیث،نه،اما شده حک روی قلبم.
یا مرتضی ع و یا حسین ع و یا خدیجه س.
دین خدا از برکت تیغ علی (ع )و.
مال و منالت گشته پا برجا خدیجه س.
تک گوهرِ در مُلک هستی دختر توست.
بودی صدف بر گوهرِ زهرا س خدیجه س.
لایق نباشد تاج اُمّ المومنین را.
اِلّآ بتول اطهر و اِلّا خدیجه س.
گرچه نمانده یک کفن هم بهر جسمت.
آمد کفن از جنت الاعلی خدیجه س.
در شرع ما باید که میّت را کفن کرد.
بهر حسینت ع گریه کن حالا خدیجه س.

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#مظاهر_فیروز_آبادی

1,220

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

همیشه با امینِ خود ، امینی راستیــن بــوده ست
خدیجه بهترین بانـویِ ختم المُرسلیــن بــوده ست

تمــامِ ثــروت اش را نــذرِ چشـــمــانِ محــمّد کــرد
گلُی که تشنه این چشمه ی شورآفریــن بــوده ست

بپرس از حمـزه و عمّــار و یاســر خــوب می دانند
خدیجه بانـیِ اســلام در این سرزمــین بــوده ست

فــقـط او حـافــظِ شـأنِ امیــرالمومنیــن باشـد
فــقـط او لایــقِ عنــوانِ امّ المومِنیــن بــوده ست

روایــت مــی کــند لبـخـندهایـش نَـصِّ قــرآن را
و در تفسیرِ کوثر اشک هایش دلنشیــن بــوده ست

خــدیجــه گــوهـری دارد ، پیـمــبر مـادری دارد
علی هم یاوری دارد مگر بهتر از ایــن بــوده ست ؟

چه شــوقی بهتــر از ایــن که علــی دامــادِ او باشد
کـه تنهـا آرزویـش روزهــایِ واپسـین بــوده ست

خــدیجه رفـت امّـا پاسـخِ یـک شـهر سیلی شــد
به باورهایِ مردی که خودش یعسوبِ دین بوده ست

غزل بینِ در و دیــوار پرپر شد ردیــف اش ســوخت
همیشــه آخــرِ این روضــه باید نقطــه چــین باشد ...


#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#ابراهیم_زمانی

1,200

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

یار پیمبر ، یاور اصلی دین است
او اولین دلداده ی دین مبین است

باید نویسم در مقامش که خدیجه
ام الیتامی نه ، که ام المومنین است

نیکو سرشت و با عفاف و با بصیرت
در خُلق و خویش هم مسلَّم بهترین است

با رونق دین خدا در صدر اسلام
نامش کنار نام ختم المرسلین است

هنگام اجرای فرامین الهی
آن شیر زن ، یار ولی مسلمین است

با ثروت انبوه خود یار نبی شد
دریافت تنها  راه خوشبختی همین است

داده سلامش را خداوند تعالی
یعنی خریدارش خداوند متین است

جنت بُود مشتاق دیدار خدیجه
او جایگاهش تا ابد خلد برین است

قبل از وفات جانگدازش از پیمبر
گفتا تقاضایم ، یکی در ثمین است

مزد وفاداریم ، با پیراهن تو
جسمم کفن گردد ، تقاضایم همین است

پیراهن پیغمبری بر او کفن شد
بر وی توسل کن که او حبل المتین است

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#مرتضی_عابدینی

1,180

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

مرآت حق، نورِ مبین یعنی خدیجه
بانویِ اسلام آفرین یعنی خدیجه

آنکه همیشه بوده فرشِ زیرِ پایَش-
-بال و پرِ روح الامین یعنی خدیجه

ذکرِ عبادات ملائک هر شب و روز-
- در آسمان‌ها و زمین یعنی خدیجه

عالم فدای دخترش، اما پس از او
خیرالنساءالعالمین یعنی خدیجه

مادربزرگِ نسل سادات جهان است
بر خاتم عصمت نگین یعنی خدیجه

او اولین بانوی مومن می‌شود،پس-
-اول زنِ اهلِ یقین یعنی خدیجه

واللهِ مولَی‌ المومنین یعنی علیّ و
واللهِ ام‌المومنین یعنی خدیجه

آیه به آیه سوره‌ی تحریم، می‌گفت
بانیِّ دین، بانوی دین یعنی خدیجه

آن دو بلای جان اسلامند، اما
حامی ختم المرسلین یعنی خدیجه

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#علی_گلچین_پور

887

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

جهان کفاره پس می‌داد در شامِ پریشانی
زمان لب تشنه بود انگار،در امّید بارانی
رسید از راه تنها مرهمِ غم‌های طولانی
گرفت رنگ و لعاب دیگری اصلا مسلمانی

زمین یک "طاهره" شایسته‌ی تقدیر پیدا کرد
نگاه‌ جهلِ آن دوران به "زن" تغییر پیدا کرد

گواهِ همدمی بی نقص در آیینِ دلداری
همیشه چشم‌هایش داشت گویا شوق دیداری
گره وا می‌‌شد از قلب محمد در‌ گرفتاری
خوشا بختِ ‌پیمبر از چنین اقبالِ سرشاری

کجا مثل خدیجه یاوری پیدا کند اسلام؟
خدیجه عفّت تام و خدیجه معنیِ اکرام

خدیجه اسوه‌ی انفاق،اصل و رکن دین بوده
گمانم حامل وحی است! کوثر آفرین بوده
و تا آخر همین است‌ و از اول اینچنین بوده
که او لایق ترین مصداق امّ المؤمنین بوده

بنا شد که بیاید یاور پیغمبرش باشد
مقدّر کرد زهرا تا خدیجه مادرش باشد !

بنازم! آسیه پرور غبار آستنیش شد!
کنار تیغِ حیدر ،ثروتش‌ حرّاج دینش‌ شد
رکابی که محبت به "علی" آمد نگینش شد
علی قبل از غدیر اصلاً، امیرالمؤمنینش شد

هُو‌َ الاوّل علی بود و هوَ الآخر علی بوده
از آن آغاز تا امروز‌ هم محور علی بوده

به چشمِ کور بعضی‌ها چنان خار است ایمانت
هزاران مریم و حوّاست شاگرد دبستانت
ملائک با تفاخر نیز همواره نگهبانت
نهفته معجزات انبیا در خاک دامانت

حجابت عصمت محض است در عصر جهالت‌ها
قسم خوردن به نامت شد کلیدِ استجابت‌ها

از آن لحظه که‌ اوقاتش فقط‌ با درد، سر می‌شد
غروب مکه از هر ساعتی دلگیر تر می‌شد
ستون خانه‌ی احمد شکست و مُحتضَر می‌شد
ولی انگار‌ چشمش داشت خیره سمتِ در میشد...

خدیجه چشم‌ تو روشن! که زهرا دم به دم افتاد
"نه تنها مادر ما سوخت،بلکه گیر هم افتاد"

شنیدم که برایت یک کفن از آسمان آمد
کفن گفتم،هزاران روضه بر‌ روی زبان آمد
همین که شمر‌ از گودال می‌رفت،ساربان‌ آمد
همه رفتند اما آخر کارش سنان آمد

نمی‌دانم که با زهرا به گودال آمدی یا نه؟
کنار جسم عُریانش‌‌ به هر حال آمدی یا نه؟

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#عماد_شجاعت

881

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

خرج نبی شده همه دارایی اش ولی
شرمنده بود از اینکه چرا بیشتر نداشت

او مادر تمامی اولاد فاطمه ست
ابتر کسی بوَد که بگوید پسر نداشت

او آنچنان ز بار تعلق گسسته بود
حتی برای خود کفنی در نظر نداشت
#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#سید_میلاد_حسنی

810

حدیث اشک

۱۲ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۲۸

چنان از صبح تا شب مُهر ایمان بر جبین است او
که در اخلاص و پاکی اسوه ی روح الامین است او

به پابوس قدم های محمد سکه می ریزد
چنین از عاشقی دست کرم در آستین است او

به غیر از او کسی از کار کوثر بر نمی آید
که از پاکیّ دامن چشمه ی «ماء معین» است او

نیاورده است جز اندوه احمد خم به ابرویش
نه، جای هیچ شکی نیست، سر تا پا یقین است او

نخی از چادرش سرْنخ به دست عاشقان داده
مبادا گم کنید این رشته را، حبل المتین است او

نه باک از ساختن دارد، نه بیم از سوختن دارد
به پای دین اگر باشد چنان است او، چنین است او

به رسم مادری چشم محبت سوی ما دارد
الهی من به قربانش که «ام المومنین» است او

#شعر_شهادت_حضرت_خدیجه_س
#سیده_تکتم_حسینی

877

Showing 30 of 30 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

حدیث اشک

حدیث اشک

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (12 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

بستان الأزهر الشريف

Iranist

صحيح السنة النبوية ٢٠١٨/٨/٢٦ إنشاء القناة🌴

صبيان السفارة

🇮🇷🌎موسسه همسان گزینی آدم و حوا🌎🇮🇷

أَفَلَا تَعْقِلُونَ!

عَذراء

إيڪيز 💕🦋

کانال‌های تلگرام مرتبط

بستان الأزهر الشريف

Iranist

صحيح السنة النبوية ٢٠١٨/٨/٢٦ إنشاء القناة🌴

صبيان السفارة

🇮🇷🌎موسسه همسان گزینی آدم و حوا🌎🇮🇷

أَفَلَا تَعْقِلُونَ!

عَذراء

إيڪيز 💕🦋

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها