یدالله کریمی پور

Public

نمی‌توانید بپیوندید؟ @Karimipour_K

۱۸.۸k عضو

به‌روزرسانی شده: May 13, 2026 at 10:27 PM

یدالله کریمی پور

@Karimipour_K offers specialized information about سیاست for subscribers interested in سیاست

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

مجموع: 18.8K

رشد 24 ساعت: +206 1%

آخرین پست‌ها

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

امشب حمله می شود؟!

از دیروز برخی رسانه ها احتمال حمله به ایران ظرف هفته جاری و بلکه امروز و فردا و حتی امشب را بسیار محتمل پنداشته اند. ولی دونالد ترامپ امروز، با سه ماه پیش تا حدودی متفاوت است.
چنان چه ترامپ عزم حمله برای این هفته را داشته باشد‌‌‌ حتما بر فضای ترکیبی زیر کاملا مسلط شده است:
۱-حتما راهی برای برقراری ثبات و آرامش در برقراری جام جهانی فوتبال و حواشی آن یافته اند(۲۵ روز دیگر)؛
۲- حتما راهی برای جلوگیری از منطقه ای شدن جنگ، پیدا شده است؛
۳- حتما راهی برای برونرفت از احتمال تکوین جنگی همه جانبه و فرسایشی شدن آن، سنجیده شده است؛
۴-حتما سناریویی برای وارد نشدن غیر مستقیم روسیه به چنین جنگی بر اساسی قرارداد ۱۹۲۱، تدوین شده است؛
۵- حتما راهی برای چیرگی بر شکاف در اجماع داخلی آمریکا پیدا شده است؛
۶- حتما راهی برای ایجاد موازنه بازدارندگی هسته ای و احتمال تغییر نیافتن دکترین تا کنون‌ مذبذب جمهوری اسلامی یافته اند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

6,320

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

​کرملین؛ نگهبانِ آهنین بن‌بست میان تهران و واشینگتن

​این روزها وزیر امور خارجه روسیه کاسه از آش داغ‌تر شده و پیشنهاد تعویق بیست ساله غنی‌سازی، را به سخره گرفته است. در خلا حضور یا به حاشیه رانده شدن مدیران و تصمیم‌سازان استراتژیک نسل اول و دوم جمهوری اسلامی، که فهم به نسبت دقیق‌تری از توازن قوا داشتند، به نظر می‌رسد کرملین حداکثر توان نفوذ خود را در تهران به کار گرفته، تا جمهوری اسلامی را به ایستادگی بی‌واهمه در مسیر تقابل و استمرار جنگ با پرداخت هر بهایی از سوی ایرانیان تشویق کند.

​دلیل این پافشاری روشن است: ضعیف‌ترین و در عین حال حیاتی‌ترین جبهه فدراتیو روسیه، مرزهای جنوبی این کشور در منطقه ژئوپلیتیک خزر- آسیای مرکزی - قفقاز است. از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تا به امروز، خیال مسکو از جانب ایران به عنوان تنها کشور تک‌جداره ضد غربی در جنوب این منطقه آسوده بوده است؛ ولی کابوس واقعی برای روسیه زمانی تعبیر می‌شود که ایرانیان سودای پیوستن به نظم جهانی، یا دستکم ایجاد توازن و تعادل در سیاست خارجی را در سر بپرورانند. این تحول، سمی به مراتب کشنده‌تر از الحاق اوکراین به ناتو برای روسیه خواهد بود. با فروریختن سد ضدغربی ایران در مرزهای ضعیف جنوبی ، تمام موانع در جنوب آسیای مرکزی به زیان فدراتیو روسیه فرو خواهند ریخت و راه برای ورود آمریکا به منطقه هموار خواهد شد.
​مسکو تداوم تقابل با ناتو در جبهه شرق اروپا را در گروی آسودگی از جبهه جنوب، یعنی حفظ سد استوار ضدغربی در ایران می‌داند. نه پوتین و نه هیچ زمامدار دیگری در روسیه، تا جای ممکن اجازه نخواهند داد دروازه‌ای در ایران به روی آمریکا گشوده شود؛ چرا که نفوذ واشینگتن در تهران به معنای فروپاشی لایه امنیتی روسیه در زیرشکم این کشور است.

​به همین سبب، مسکو تمام قوای خود را صرف تثبیت استراتژی ضدغربی تهران کرده و به اصلی‌ترین مانع در برابر هرگونه توافق کلان میان ایران و آمریکا تبدیل شده است. روس‌ها به خوبی می‌دانند که با آغاز نخستین شکاف‌ها در رویکرد ضدغربی ایران، موقعیت جهانی آن‌ها متزلزل خواهد شد. از این رو، حتی شده با مداخله مستقیم مانع از هرگونه تغییر استراتژیک د سیاست خارجی کنونی جمهوری اسلامی خواهند شد تا ایران همچنان به عنوان ضربه‌گیر هزینه‌پرداز، در جبهه جنوب باقی بماند. امروز، استوارترین سد در برابر رخنه تغییر و ایجاد توازن در سیاست خارجی ایران، در کرملین بنا شده است.
ساعت ۵/۱۹ یک شنبه ۲۷ اردیبهشت.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

قهقهه پکن

دیروز اِولین فارکاس معاون‌ پیشین وزارت دفاع امریکا طی مصاحبه ای گفت: "حمله به ایران به ضرر آمریکاست؛ برای همین چینی ها با آن‌ مخالف نیستند. چینی ها از تماشای یک تصمیم اشتباه از سوی ما، خشنود خواهند شد."
از دید فارکاس‌،‌ سکوت چین در این جنگ، نه به معنای همراهی و موافقت با امریکاست، بلکه آنان در اوج لذت‌، برای غرق شدن رقیب در بحرانی خودساخته قهقهه سر می دهند.
در این بازی ایران خواسته یا ناخواسته، هم در نقش یک متحد استراتژیک یکسویه چین‌ ظاهر شده‌، و هم در نقش ابزاری برای فرسوده کردن ماشین‌جنگی و اعتبار سیاسی ایالات متحده عمل می کند.

تمرکز جنگی آمریکا بر ایران، بستری برای خروج منابع مالی و لجستیکی آمریکا از خاور آسیا (تایوان) و خاور اروپا(اوکراین) می شود. این همان‌ تله ای است که باعث می شود امریکا با درگیری در جبهه ای فرعی‌‌، از جبهه اصلی(چین)‌ غافل بماند.

چین‌با وجود محکوم کردن لفظی حملات و ترورهای امریکا، مانند ترور رهبر ایران‌،  از مداخله نظامی خودداری کرده و نمی خواهد خود را هزینه کند. پکن از این کشمکش دو سود می برد:
۱- تضعیف هژمونی آمریکا؛
۲-وابسته کردن بیش از پیش ایران.
این بدان معنا است که هر چه جنگ طولانی تر و هزینه بردار شود‌، نمای پلیس جهانی آمریکا خراب تر خواهد شد. در همین حال‌ ایران هم‌ در شرایط جنگی و بایکوت‌، ناگزیر خواهد بود برای تامین‌ نیازهای فنی-نظامی،‌ بیش از پیش التماس گوی پکن شود.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,640

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

​عبور از «موتور جنگ»؟!

​خلاصه دیدار سران چین و آمریکا در گزاره کلیدی شی‌جین‌پینگ نهفته است: «شراکت به جای رقابت»؛ در مناسبات چین- آمریکا.

به رغم گزارش واشینگتن‌پست مبنی بر مزیت های استراتژیک چین از تنش‌های ایران در جبهه‌های دیپلماتیک و اقتصادی جنگ، نشست «ترامپ-شی» چراغ سبزی برای دیپلماسی بود.

​همسویی پکن و واشینگتن بر سر آزادی کامل و بی‌هزینه تردد در تنگه هرمز، عملا سوخت موتور جنگ را کاهش می‌دهد. پکن دیگر تمایلی به پرداخت هزینه‌های جنگ فرسایشی در قطب انرژی جهان ندارد و مایل است از اهرم‌های خود برای مهار تنش استفاده کند؛ البته نه با بیانیه‌های آتشین، شاید با «سکوت راهبردی» در شورای امنیت و انسداد خطوط اعتباری. حتی از نگاه پکن، ایرانی «ضعیف و ناگزیر به توافق»، بسیار مطلوب‌تر از ایرانی «تهاجمی» است که منطقه را به آتش بکشد. این فشار سرد، می‌تواند طلیعه دلخواه یک آتش‌بس پایدار در ماه‌های آتی ۲۰۲۶ از دیدگاه پکن را مهیا سازد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,970

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

جغرافیای رقابت ایران و آمریکا

دکتر یدالله کریمی‌پور استاد جغرافیا و جغرافیای سیاسی در دانشگاه خوارزمی تهران که در پنجاه سال گذشته درگیر مطالعه و نوشتن درباره جغرافیا بوده است، در این گفت‌وگو اهمیت جغرافیای ایران برای آمریکا، و منطق جغرافیایی رقابت‌های نظامی در این منطقه را توضیح می‌دهد.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/vdyO-yJlWs8

ایشان معتقد است ایران به دلیل قرار گرفتن در جایی که کانون افراط‌گرایی مذهبی است، و قرار داشتن در وسط بیضی انرژی جهان و به دلایل دیگری که تشریح می‌کنند، برای آمریکا اهمیت دارد. وی اعتقاد دارد که آمریکا به دلایل مختلف حامی فروپاشی ایران و تجزیه نیست.

#حمله_آمریکا #جغرافیای_ایران #جنگ_چهل_روزه #جنگ_رمضان #سیاست_خارجی #ژئوپلتیک #محمد_فاضلی #یدالله_کریمی_پور

https://t.me/irantalk_sn

6,160

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

​اسکندر خجسته، یا گجسته؟

​بررسی سیر تطور گفتار دونالد ترامپ نشان می‌دهد که او چگونه در طول سال‌ها، از جایگاه یک «مذاکره‌گر سخت‌گیر» به «منجی احتمالی» و در نهایت به «تهدیدکننده موجودیت تمدنی» ایران تغییر چهره داده است:
​۱۵ خرداد ۱۳۹۸ (۵ ژوئن ۲۰۱۹): ترامپ در نخستین دوره ریاست‌جمهوری‌اش، هدف خود را فشار برای تغییر رفتار جمهوری اسلامی نشان می‌داد و با لحنی ساده می‌گفت:
«ایران وقتی من به قدرت رسیدم، یک دولت تروریست واقعی بود... ولی حالا آن‌ها می‌خواهند مذاکره کنند. آن‌ها می‌خواهند به توافق برسند.»
​۲۱ بهمن ۱۴۰۳ (۹ فوریه ۲۰۲۵): پس از بازگشت دوباره به قدرت، وی در دیدار با بنیامین نتانیاهو، بر قدرت ملی ایران صحه گذاشت و گفت:
«ایران ضعیف نیست. ایران کشوری بسیار قوی است. ولی ما اجازه نخواهیم داد که آنان به سلاح هسته‌ای برسند.»
​۱۹ اسفند ۱۴۰۴ (۹ مارس ۲۰۲۶): پس از رخدادهای ۱۸ و ۱۹ دی و سرکوب خشن اعتراضات، ترامپ با ستایش از مردم ایران، در نقش یک منجی ظاهر شد:
«آنان مردم بزرگی هستند. جمعیت فوق‌العاده‌ای دارند؛ باهوش، باذکاوت و پرانرژی. من دوست دارم به آنان کمک کنم. ولی آنان در سیستمی هستند که فقط اجازه شکست می‌دهد.»

​در این مقطع، بخش بزرگی از معترضان با او همآوا شده و او را «اسکندری خجسته» (فرخنده و خوش یمن) دیدند که هدفش تنها ساختار سیاسی است. ولی با آغاز تنش‌های نظامی، این تصویر دگرگون شد:
​۷ فروردین ۱۴۰۵ (۲۷ مارس ۲۰۲۶): او در پاسخ به انتقادات درباره آسیب به غیرنظامیان مدعی شد:
«آنان [مردم ایران] آماده‌اند این رنج را تحمل کنند تا به آزادی برسند. ما پیام‌هایی داریم که می‌گویند: لطفا به بمباران ادامه دهید.»
​۱۳ فروردین ۱۴۰۵ (۱ آوریل ۲۰۲۶): لحن او به صراحت تغییر کرد.‌ او در کاخ سفید گفت:
«ما آن‌ها را در دو یا سه هفته بسیار سخت خواهیم زد. ما آن‌ها را به عصر حجر برمی‌گردانیم.»
​۱۷ فروردین ۱۴۰۵ (۶ آوریل ۲۰۲۶): تهدید به نابودی کلیت کشور مطرح شد:
«تمام کشور [ایران] می‌تواند در یک شب از بین برود و آن شب ممکن است فردا شب باشد.»
​۱۸ فروردین ۱۴۰۵ (۷ آوریل ۲۰۲۶): در این روز، او دو پیام کاملا متناقض صادر کرد. ابتدا تهدید به نابودی هویت تاریخی ایران:
«امشب یک تمدن، کامل خواهد مرد. تمدنی که هرگز باز نخواهد گشت. من نمی‌خواهم این اتفاق بیفتد، ولی احتمالا خواهد افتاد.»
و سپس در پایان همان پیام نوشت:
«خداوند به مردم بزرگ ایران برکت دهد. ۴۷ سال باج‌خواهی، فساد و مرگ، سرانجام به پایان خواهد رسید.»

او کی است؟

دگردیسی ترامپ از «اسکندر خجسته» به «گجسته»(نکوهیده، بدیمن)، محصول عبور او از مرز «تغییر سیاسی» و ورود به قلمرو «نابودی تمدنی» است. کسی که مدعی پشتیبانی از مردم است، نمی‌تواند هم‌زمان حکم به نابودی تمدن و بازگشت یک ملت به عصر حجر را امضا کند. واقعیت سیاسی نشان می‌دهد که وزن تهدیدهای تمدنی، اثر پیام‌های صلحجویانه پیشین او را خنثی کرده است. اعتبار دوباره کاخ سفید در افکار عمومی ایران، دیگر نه با شعار، بلکه تنها با پای‌بندی عملی به «تمامیت سرزمینی» و «پاسداری از میراث ملی و تاریخی ایران» در برابر شعله‌های جنگ قابل بازسازی خواهد بود؛ در غیر این صورت، در حافظه تاریخی ایرانیان، نام او نه به عنوان یک آزادی‌بخش، بلکه در ردیف ویران‌گران هویت ملی، یا شکست خوردگان ثبت خواهد شد.
https://t.me/yadolah_karimipour

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

ماتِ جام جهانی؛ چهار مقاله

امروز چهارشنبه ۲۳ اردیبهست(۱۳می) همزمان با سفر ترامپ به پکن‌، چهار گونه تفسیر پیرامون‌ چگونگی ادامه آتش بس و یا برعکس‌، برپایی جنگ، در رسانه های مشهور جهان مانند گاردین، سی‌اف‌آر (CFR) و پولتیکو منتشر شده‌اند؛چکیده هر چهار دیدگاه ارائه می شود:

​۱. تحلیل «صلح اقتصادی»
​بسیاری از تحلیل‌گران باورمندند همراهی چهره‌هایی مانند ایلان ماسک و تیم کوک در سفر پکن، نشان‌دهنده اولویت «تجارت بر جنگ» است. این تحلیگران باورمندند کا ترامپ در پی بازگرداندن پایداری به بازارهای جهانی است تا تورم ناشی از بستن تنگه هرمز را مهار کند.
​ این گروه باورمندند، تا زمانی که ترامپ در حال چانه‌زنی برای قراردادهای بزرگ تجاری و موضوعات هوش مصنوعی (AI) با چین است، دستور حمله صادر نخواهد کرد؛ زیرا پاسخ متقابل ایران می‌تواند پروژه‌های اقتصادی این سفر را بلافاصله نابود کند.

​۲. تحلیل «اولتیماتوم پکن»
​برخی ناظران سیاسی بر این باورند که این سفر، آخرین فرصت دیپلماسی است. بر این‌ پایه، ترامپ به پکن رفته تا به شی جین‌پینگ بگوید: «یا ایران را ناگزیر به بازگشایی تنگه هرمز و پذیرش توافق جدید کن، یا راه برای حمله نظامی آمریکا هموار خواهد شد.»
​بر پایه این تحلیل، هفته آینده (پس از بازگشت ترامپ در ۱۵ می یا ۲۵ اردیبهشت) بحرانی‌ترین زمان خواهد بود. اگر ترامپ دست‌خالی از پکن برگردد، احتمال یک «عملیات تنبیهی» برای نشان دادن جدیت به هر دو کشور (چین و ایران) به شدت افزایش می‌یابد.

​۳. تحلیل «سایه جام جهانی»

​ا تحلیل هایی که وایرال شده و بسیار محبوب هستند‌، تحلیل‌های رسانه‌های ورزشی-سیاسی است.
این تحلیلگران‌ باورمندند: با توجه به اینکه تنها ۲۸ روز تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا مانده، امنیت ملی ایالات متحده در بالاترین سطح حساسیت قرار دارد.
​بر این‌ پایه، کارشناسان امنیتی هشدار داده‌اند که آغاز جنگ در هفته آینده، آمریکا را به یک «هدف نرم» برای پاسخ‌های تلافی‌جویانه در حین برگزاری مسابقات تبدیل می‌کند. بنابراین، مشهورترین تفسیر این است که ترامپ تا پایان جولای (پایان جام جهانی) وارد فاز نظامی نخواهد شد تا میزبانی این رویداد بزرگ آسیب نبیند.

​۴. تحلیل «تله ایران»
​برخی از تحلیل‌گران در شورای روابط خارجی (CFR) برآنند که چین در حال بازی دادن ترامپ است. از این‌ منظر چین تمایلی استراتژیک به حل کامل بحران ندارد، زیرا درگیر ماندن آمریکا در خاورمیانه، تمرکز واشینگتن را از تایوان و خاور آسیا منحرف می‌کند.
​ این گروه معتقدند ترامپ در یک «تله استراتژیک» گرفتار شده؛ نه می‌تواند جنگ را تمام کند (بدون توافق) و نه می‌تواند آن را ادامه دهد (به دلیل هزینه‌ها). بنابراین پیش‌بینی می‌کنند هفته آینده صرفاً شاهد «لفاظی‌های تندتر» خواهیم بود بدون اینکه ماشه‌ای چکانده شود.

​چکیده

بیشتر تحلیل‌گران معتبر جهانی بر این باورند که «دیپلماسیِ تحت فشار» محتمل‌ترین سناریوی هفته آینده است. یعنی ترامپ پس از بازگشت از پکن، تهدیدات نظامی را به اوج خواهد رساند تا ایران را در بن‌بست تصمیم‌گیری قرار دهد، ولی به دلیل اقتصاد جهانی لرزان و جام جهانی پیش‌رو، از آغاز یک درگیری جدید، گسترده و مستمر در هفته آینده پرهیز خواهد کرد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k
​

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

​شود آیا

​روزی فرا رسد که ایران دیگر در صدر خبرهای داغ و پر التهاب رسانه‌های جهان نباشد؟
روزی فرا رسد که خبرهای محوری صداوسیما، به‌جای تحلیل تنش‌ها، بر محور محیط‌زیست، اقتصاد، ورزش، موسیقی و فرهنگ بچرخد؟ روزی که دغدغه‌ی رسانه‌ها، روایتِ کیفیت زندگی و شکوفایی استعدادها باشد؟

​روزی فرا رسد که هر روز، اخبار مملو از دیدارهای دوستانه و سازنده مقامات با رهبران و نمایندگان عربستان، امارات، پاکستان، ژاپن، چین، ترکیه، اتحادیه اروپا، ایالات متحده و... باشد؟
روزی که دیپلماسی نه برای حل اختلاف، بلکه برای توسعه‌ی پیوندهای پایدار به کار گرفته شود؟
​ روزی فرا رسد که اخبارِ طرح‌های کلان اقتصادی، پروژه‌های پیشرو و موفقیت‌های کارآفرینان در صدر تیترها باشند؟
روزی که خلاقیت و ثروت‌آفرینی، بیش از قدرت سیاسی ارج نهاده شود؟
​خلاصه این‌که، آیا روزی فرا خواهد رسید که دیگر در «برهه‌های حساس» نباشیم و یا دست‌کم، زندگی‌مان تا این حد به سیاست گره نخورده باشد؟ روزی که «عادی بودن» و «آرام زیستن»، دیگر یک آرزوی دور نباشد؟

توجه: با‌پوزش از بازپخش یادداشت ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

6,300

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

تا مرداد...

​بر پایه برآوردهای آژانس بین‌المللی انرژی، با فرض تداوم تنش‌های ژئوپلیتیک در ۱۴۰۵ و تخلیه گسترده ذخایر استراتژیک انبار شده، برای مهار تورم، جهان تا مردادماه با بحران "کف انبار" روبرو خواهد شد.

گرچه ذخایر کاملا صفر نمی‌شوند، ولی رسیدن به چنین سطحی به معنای پایان دوران "امنیت ذخایر انباری" و ورود به «اقتصاد جنگی» است؛ جایی که بهای سوخت نه بر پایه قراردادهای بلندمدت، بلکه تحت تأثیر نوسانات لحظه‌ای عرضه و تقاضا قرار می‌گیرد.
​در چنین شرایطی، بنزین برای دونالد ترامپ حکم «برگه رأی» را دارد. در ایالت‌های کلیدی مانند کالیفرنیا، هر سنت افزایش قیمت، شانس موفقیت او را تهدید می‌کند. تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند با کاهش اثرگذاری ذخایر استراتژیک، قیمت نفت خام برنت به مرز ۱۵۰ دلار نزدیک شود. چنین جهشی، افزون بر فلج کردن زنجیره تأمین جهانی، شوک تورمی بی‌سابقه‌ای ایجاد می‌ شود که می‌تواند توازن قدرت در انتخابات پیش‌رو را به نفع رقبای منتقد وضعیت اقتصادی تغییر دهد.
به گمانم کاخ سفید از روزهای پایانی اردیبهشت تا آغازهای مرداد ماه، توانایی چیرگی بر بحران خلیج فارس را دارد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,890

یدالله کریمی پور

۴ خرداد ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

چرایی افول آمریکای ترامپ

​آنچه دیروز اوباما درگفتگو با نیویورکر به عنوان «بحران بی‌سابقه» توصیف کرد، فراتر از یک مجادله حزبی، نشاندهنده گسست در مکانیسم‌هایی است که ۷۰ سال «نظم آمریکایی» را سرپا نگه داشته بودند. برای درک این افول، باید سراغ موتورهای محرک قدرت امریکایی رفت که اکنون در حال تخریب هستند:

۱- ​برتری آمریکا صرفا در دلارهای نقد نبود، بلکه در «قابلیت پیش‌بینی» بود. وقتی ترامپ با خروج از پیمان‌های پولی و تجاری، «قاعده بازی» را به «معامله فردی» تقلیل می‌دهد، اعتماد سیستماتیک را نابود می‌کند. چین دقیقا از همین نقطه وارد شده است؛ جایی که آمریکا «پلیس نظم» بود، اکنون به «تاجر نفع» بدل شده و این یعنی متحدان، دیگر دلیلی برای وفاداری ندارند، چون هزینه‌ی امنیت بیش از سود آن شده است.
​
۲- ​قدرت نظامی آمریکا یک قدرت «جزیره‌ای» نیست؛ بلکه قدرتی «شبکه‌ای» است. ادعاهای ترامپ درباره گرینلند یا هزینه‌های ناتو، صرفاً لفاظی نیست، بلکه به معنای سوراخ کردن چتر امنیتی است که دهه‌ها مانع از قدرت‌گیری بلوک شرق می‌شد. سستی در جبهه اوکراین، پیام مستقیمی به متحدان در آسیای خاوری و خلیج فارس مخابره می‌کند: «واشینگتن دیگر تضمین‌کننده نیست، صرفا یک پیمانکار است.»
۳- ​بحران بزرگ ترامپ، تهی کردن وزارت خارجه از تکنوکرات‌ها و سپردن فرمان به نیروهای نیابتی منطقه‌ای (مانند دولت کنونی اسرائیل) است. وقتی واشینگتن توان تعیین خط قرمز برای متحد کوچک خود را ندارد، یعنی مرکز ثقل تصمیم‌گیری از «کاخ سفید» به «اتاق‌های جنگ دیگران» منتقل شده است. این دقیقا همان نقطه‌ای است که هژمونی به «دنباله‌روی» تغییر می کند.

​ با این که افول آمریکا یک «واقعیتِ سخت» است، ولی ناتوانی ایران در بهره‌برداری از این خلا، واقعیت سخت‌تری و شومی است. استراتژی کنونی ایران نه بر «نظم‌سازی جدید» بلکه بر «تقابل فرسایشی» استوار است. سمی از کج فهمی استراتژی بینی برای تصمیم سازان که دهه هاست ادامه دارد.
این در حالی است که چین با ابزارهای اقتصادی، جای خالی آمریکا را در آفریقا، خلیج فارس و آسیای میانه پر می‌کند، ایران در لایه و بلکه هدف «بقا محض» متوقف مانده است. ادامه این مسیر، ایران را نه به پیروزِ میدان افول آمریکا، بلکه به یکی از قربانیان اصلی نظم در حال فروپاشی تبدیل می‌کند.

​ختم‌ کلام
​افول آمریکا به سبک ترامپ، چنان‌ که همچنان مستمر بماند، به معنای ناپدید شدن این کشور از نقشه جهان نیست، بلکه به معنای تبدیل شدن یک «ابرقدرت انتظام‌بخش» به یک «قدرت آشوب‌ساز» است. در چنین جهانی، کشورهایی که تنها بر اساس «ضدیت با آمریکا» تعریف شده‌اند و فاقد استراتژی توسعه‌محور و منعطف هستند، همراه با نظم قدیم زیر آوار خواهند ماند. ثبات ایران، نه در گرو زوال ترامپ، بلکه در گرو بازخوانی نسبت خود با جهان پساترامپ است؛ پیش از آنکه فرسایش داخلی، فرصت هرگونه کنشگری را سلب کند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

این هم‌ روشنفکر پیشتاز ما

لیلاز: "خب پیشنهاد بعضی دوستان ما ممکن است خودکشی باشد و بگویند تسلیم شویم اما یقینا اگر ایران حتی تسلیم هم شود، تمام اورانیوم غنی شده‌اش را مثل لیبی بار کشتی کند و بفرستد به آمریکا! سر سوزنی در معادلات بین‌المللی و روابط بین ایران و آمریکا تغییر ایجاد نخواهد شد."

این‌ سخنان‌ سخیف‌، و بلکه گمراه کننده است. چرا:
۱- رویکرد او بر جبر استراتژیک استواراست. یعنی باورمند است که تضاد میان ایران-امریکا ذاتی است و ربطی به رفتار یا امتیاز دادن ندارد. کدام‌ فیلسوف اجتماعی حاضر در حوض دترمینیسم‌ غوطه ور شود؟

​۲- دومین اشتباه لیلاز گره زدن سرنوشت یک ساختار سیاسی به موجودیت یک تمدن و ملت است. او «بقای قدرت» را با «بقای ایران» یکی فرض می‌کند. در حالی که در علوم سیاسی، دولت‌ها (Governments) گذرا و ملت-کشورها (Nation-States) ماندگارند. لیلاز با استفاده از ضمیر «ما»، هزینه‌های کلان سیاست‌های جاری را به پای مردم می‌نویسد، در حالی که منافع آن سیاست‌ها لزوماً شامل حال عموم مردم نشده است.

۳-​لیلاز از مدل لیبی برای ترسیم "خودکشی" استفاده می‌کند. نقد وارد بر او این است که:
​اولا ایران کشوری با عمق استراتژیک، جمعیت زیاد و نهادهای مدنی است، نه یک حکومت قبیله‌ای فردمحور مانند قذافی.
​دوم‌ آن‌ که منتقدان می‌گویند بحث بر سر «بار کشتی کردن و فرستادن» نیست، بلکه بحث بر سر عادی سازی است. تفاوت بزرگی است بین «تسلیم مطلق» و «تغییر دکترین سیاست خارجی برای انتفاع اقتصادی». لیلاز با افراطی نشان دادنِ نتیجه مذاکره (تسلیم)، راه را بر هرگونه اصلاح مسیر می‌بندد.
​
۴-​او امتیاز دادن را «خودکشی» (مرگ ناگهانی) می‌نامد، ولی نادیده می‌گیرد که ادامه وضعیت فعلی، یک «مرگ تدریجی» برای زیرساخت‌ها، محیط زیست، سرمایه انسانی و اقتصاد ایران است.
۵- جناب لیلاز نمی گوید چه عاملی باعث می شود تصمیم سازان‌ در ایران، مدل ویتنام را نادیده بگیرند و مدام‌ بر مدل لیبی و عراق تاکید کنند؟ آیا این ناشی از ترس صادقانه است یا یک انتخاب سیاسی برای حفظ قدرت است؟

۶-این ادعا که «اگر همه چیز را هم بدهیم، سر سوزنی تغییر ایجاد نخواهد شد»، با واقعیت‌های تاریخی و علم روابط بین‌الملل در تضاد است. نظام بین‌الملل بر اساس تغییر رفتار کار می‌کند. حتی در تندترین تقابل‌ها (مثل آمریکا و ویتنام یا آمریکا و چین در دهه ۷۰)، تغییر در اهداف استراتژیک منجر به تغییر بنیادین در روابط شده است. لیلاز با "بن‌بست‌نمایی"، سعی می‌کند وضعیت موجود را «تنها راه ممکن» جلوه دهد.
۷- ایا نسبت المان، ژاپن و ایتالیای اشغال شده با امریکا همان است که با عراق و لیبی دارد؟

​نتیجه‌گیری
​رویکرد لیلاز بیش از آنکه تحلیلی اقتصادی یا سیاسی باشد، یک پروپاگاندای امنیتی برای حفظ وضع موجود است. او با استفاده از هراس‌افکنی (ترس از فروپاشی مشابه لیبی)، تلاش می‌کند هرگونه مطالبه برای تغییر در سیاست خارجی را «خیانت» یا «سادگی» قلمداد کند.
در عین حال رویکرد وی و همفکرانش، ایران را در دوراهی کاذب: «یا تقابل یا نابودی» حبس می‌کند، در حالی که مسیر سومی به نام «توازن مقتدرانه» وجود دارد؛ مسیری که از آن توافق جامع بیرون می‌آید.
​به نظر شما، چه عاملی باعث می‌شود تصمیم‌گیران در ایران، مدل «ویتنام» را نادیده بگیرند و مدام بر مدل «لیبی و عراق» تأکید کنند؟ آیا این ناشی از ترس صادقانه است یا یک انتخاب سیاسی برای حفظ قدرت؟
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k
​

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

سرنوشت محتوم جنگ
برای پنجمین بار در ۵۵ روز اخیر بازخوانی می کنیم:
تقابل ایران-آمریکا، حتی چنان چه از دالان جنگ و تنش حداکثری عبور کند، در نهایت در ایستگاه توافق، متوقف خواهد شد. این نه یک انتخاب، که یک ضرورت گریزناپذیر برای هر دو طرف است.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,530

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

زایمان دردناک توافق

​در ماه پایانی جنگ ۸ ساله، تهاجم گسترده عراق و عملیات مرصاد رقم خورد. این نبردها در زمره سخت‌ترین درگیری‌های کل جنگ بود، ولی تنها سه هفته بعد در ۲۹ مرداد ۱۳۶۷، آتش‌بس برقرار شد. در سال ۱۹۷۲ نیز هنگامی که مذاکرات صلح پاریس میان ویتنام و آمریکا به بن‌بست رسید، ایالات متحده سنگین‌ترین عملیات هوایی جنگ ۱۳ ساله‌اش را با نام لاین‌بکر ۲ آغاز کرد؛ بمبارانی سهمناک بر فراز هانوی و هایفونگ که درست ۲۸ روز پیش از انعقاد پیمان صلح در ژانویه ۱۹۷۳ به وقوع پیوست.
​این الگو در جنگ کره نیز تکرار شد. طی دو سال پایانی، در حالی که مذاکرات پانمونجوم در جریان بود، طرفین برای جابه‌جایی خط مرزی حتی به اندازه ۱۰ متر، نبردهایی با هزاران کشته دادند. نبرد خونبار پارک‌چوپ هیل، شاهدی بر این مدعاست که سنگین‌ترین درگیری‌ها تا چند ساعت پیش از امضای قرارداد آتش‌بس در جولای ۱۹۵۳ ادامه داشت. بمباران اتمی ژاپن نیز تنها ۳ هفته پیش از پایان قطعی جنگ جهانی دوم رخ داد. همچنین در جنگ بوسنی، میان عملیات طوفان و بمباران‌های ناتو علیه صرب‌ها با تاریخ توافق نهایی، کمتر از ۲ ماه فاصله بود.

​در واقع، سهمگین‌ترین عملیات نظامی معمولا در آستانه دستیابی به توافق صورت می‌گیرد. پیام این نبردها که می‌توان آن‌ها را جنگ‌های چانه‌زنی نامید، روشن است: طرفین وقتی حس می‌کنند به پایان مسیر رسیده‌اند، تمام توان خود را به کار می‌گیرند تا با تحمیل شکستی سنگین، اراده خود را بر میز مذاکره دیکته کنند. این استراتژی که تشدید برای تنش‌زدایی نیز نامیده می‌شود، با سه هدف عمده دنبال می‌شود: تقویت منطق چانه‌زنی با ابزار قدرت، تخلیه انرژی تندروهای جنگ‌طلب و تثبیت مرزهای جدید در موازنه قدرت.
​به نظر می‌رسد ما بار دیگر در آستانه یک دیپلماسی گریزناپذیر ایستاده‌ایم؛ دیپلماسی که در آن، عبور از دالان آتش، شرط ورود به تالار مذاکره است. گویا تاریخ بار دیگر تکرار می‌شود تا صلح از دل تاریک‌ترین و سخت‌ترین لحظات نبرد متولد شود.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

4,570

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

حکومت توافق خواهد کرد
به اغلب احتمال جمهوری اسلامی و ایالات متحده در نهایت و به رغم تعدد تنش، درگیری و حتی جنگ، تن به توافق خواهند داد؛ دلیل آن روشن است. تا جایی که به رژیم ایران بر می گردد، طی ۴۷ سال گذشته، حفظ نظام برترین و ماندگارترین هدف حکومت تعریف و شناخته شده است. برای بقایای تصمیم سازان جمهوری اسلامی این هدف روشن، تعریف شده و غیر قابل رد و تردید است. خواهیم دید.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,250

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

واردات و بحران ملی

طی ۱۳۸۴-۱۳۸۶ مشاور بخشی از پروژه ای ملی تحت عنوان: مدیریت یکپارچه سازی سواحل وICZM تحت اجرای سازمان بنادر و کشتیرانی بودم. حاصل کارمان ۷ جلد گزارش بود که چکیده آن در کتابی با عنوان: ژیوپلیتیک کرانه های دریایی و ICZM. منتشر شد و امروز به کلی نایاب است.

در اینجا از طریق به روز کردن آمارها، جایگاه بنادر را در واردات کالا به ایران، در نمایه ای بسیار مختصر ارائه می دهم:

از هر ۱۰۰ کیلو واردات ایران از دیدگاه وزنی، حدود ۹۰ کیلوی آن از طریق مرزهای دریایی خلیج فارس و دریای عمان  انجام می شود. سهم کل واردات از بنادر دریای خزر (امیرآباد، انزلی‌، نوشهر و...) بین ۵ تا ۷ درصد است.
کل واردات کشور از دیدگاه وزنی بین ۳۵ تا ۴۲ میلیون تن است. از این میان ۲۲ تا ۲۵ میلیون تن آن کالاهای اساسی(ذرت، جو‌ سویا، روغن و..) است. در این میان ۵۵ تا ۶۰ درصد واردات(بیشتر فله) مربوط به بندر امام خمینی خوزستان و ۲۵ تا ۳۰ درصدش در بندر رجایی خالی می شود(قطب اصلی کالاهای کانتینری و صنعتی). بندر چابهار حدود ۴٪(رو به رشد) و بنادر شمالی هم تا بیشینه ۷٪ کار واردات دریایی را بر عهده دارند.
بنابراین جایگاه جنوب در واردات حدود ۸۷ تا ۹۰٪  یا تقریبا ۳۸ میلیون تن است. ولی در واقع دو بندر امام و رجایی، وظیفه اصلی واردات را بر عهده دارند.

آیا در شرایط کنونی مرزهای خشکی و بنادر شمالی می توانند جایگزین جنوب شوند؟ پاسخ منفی است. البته در کوتاه و میان مدت. چرا؟!
ظرفیت اسمی ۵ بندر اصلی شمال، حدود ۳۰ میلیون تن است؛ ولی ظرفیت فعال آنها، بین ۸ تا ۱۰ میلیون تن می باشد. به دلیل این که فقط کشتی های کوچک می توانند در این بنادر باراندازی کنند. مثلا کشتی اقیانوس پیمای ۱۰۰ هزار تنی پاناماکس، با وجود عمق آبخور بنادر شمال قادر به تخلیه نیستند.
هم چنین هزینه حمل جاده ای و ریلی چند و گاه چندین برابر دریایی است.  در عین حال‌ بخش اصلی کالاهای استراتژیک ایران از کشورهای دور دست مانند برزیل انجام می شود؛ که ناگزیر باید از دریا انجام شود.

نتیجه گیری
در صورت قطع کامل واردات از جنوب، ایران در کوتاه و میانمدت‌ با بحران لجستیک ی و بلکه امنیت غذایی بی سابقه روبرو خواهد شد. چرا؟!
۱- کاهش دستکم‌ ۷۰-۸۰ درصدی ظرفیت ها؛
۲- کمبود کالاهای اساسی؛
۳- کم‌کارآمدی زیر ساخت خزر؛
۴- ضعف شبکه ریلی و جاده ای برای جابجایی حجم عظیم‌کالاها؛
۵- بالا رفتن تند هزینه های تمام شده کالاها؛
۶- توقف یا کاهش شدید کالاهای کانتینری؛
۷- وابستگی به بنادر واسط کشورهای همسایه؛ بالا رفتن هزینه های ارزی و سیاسی؛
۸- کاهش ذخایر استراتژیک؛
۹-چالش بزرگ‌در صنایع مادر.
مطمئنم گزارش پروژه نامبرده و کتاب درسی برگرفته از آن توسط فرماندهان و تصمبم سازان خوانده شده، ولی چرا...
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

پاپ، پاپ، پاپ

دعوت حکومت ایران از پاپ لئون چهاردهم ، بهترین پاتک نرم استراتژیک در برابر استراتژی فرسایش از درون است. آن هم در شرایطی که واشینگتن بر طبل انزوای دیپلماتیک و بایکوت اقتصادی می کوبد. این دعوت و قبولش از سوی واتیکان، اعجاب انگیز و توانمندترین ضد حمله نرم ایرانیان است. چرا؟!
۱- حضور رهبر کاتولیک های جهان در ایران، پروژه "امنیتیسازی" و منزوی کردن ایران را با بن بست مواجه می کند. هنگامی که پای پاپ به تهران برسد، تصویر ایران از کشوری "تهدیدگر" به "کانون گفتگو" تغییر می یابد. چنین سفری به منزله شکستن حصار انزوای دیپلماتیک خواهد بود؛
۲-پاپ مخالف جنگ است. حضورش در ایران، هر گونه سناریوی حمله فراگیر به ایران را در افکار عمومی جهان پر هزینه می کند. سفر پاپ به ایران، به منزله ایجاد سپر انسانی و اخلاقی در برابر تهدید نظامی است؛
۳-گرچه واتیکان فاقد قدرت نظامی است، ولی دارای بالاترین قدرت"اعتبار سازی" است. پاپ از نفوذش برای تعدیل مواضع تند کاخ سفید استفاده خواهد کرد. سفر پاپ، به منزله کمک به تغییر موازنه در میز مذاکره است. مدل جایکزین میانجیگر؛
۴- حتی نفس دعوت از پاپ‌ از سوی جمهوری اسلامی، در چارچوب گفتگوی ادیات و همزیستی مسالمت آمیز‌، دشنه ای بر انواع رادیکالیسم دینی است؛
۵- بسیاری از ملت-دولت های اروپایی‌ به دلیل فشارهای آمریکا در تعامل با ایران احتیاط می کنند. سفر پاپ‌، هزینه سیاسی تعامل با ایران را کاهش می دهد. چنین سفری در واقع به مزله گشایش در روابط ایران با بلوک‌ غرب، به ویژه اتحادیه اروپا است.
با وجود بدیهی بودن پیامدهای ضدجنگ این سفر، ممکن‌است حاکمیت و دشمنان‌ ذاتی ایران با آن مخالفت کنند. چرا؟

​الف- آیا جمهوری اسلامی حاضر است هزینه‌های داخلی این سفر (مانند فشارهای احتمالی پاپ در زمینه حقوق بشر یا آزادی‌های مذهبی) را در ازای دستاوردهای بزرگ ژئوپلیتیک آن بپذیرد؟
ب- آیا قم و مشهد و رادیکال های مذهبی، دولت را برای چنین دعوتی،(اگر چه به قیمت ارمغان صلح برای ایران باشد‌) آزاد خواهند گذاشت؟
پ در صورت سفر پاپ، واکنش تندروهای واشینگتن و تل‌آویو برای خنثی کردن اثرات این «دیپلماسی مذهبی» چه خواهد بود؟
ت. آیا واتیکان می‌تواند نقش «ضامن اخلاقی» را در توافقاتی ایفا کند که قدرت‌های سیاسی مثل چین یا روسیه از تضمین آن ناتوان بوده‌اند؟
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

موسی رو بچسب

دهه ۵۰ بود؛ مسابقات فوتبال محلی در بهبهان ما رونق داشت. شب فردایی که تیم محله چمنک(پرستو) قرار بود با تیم محله دیگری مسابقه داشته باشند، سرمربی تیم ما، یعنی ممد آهنی (زنده یادجناب محمد محفوظی)، ما رو جمع کرد و به آنالیز تیم رقیب پرداخت. در پایان جلسه هم گفت : ببینید اگر بتونید فوروادشون سیفی‌ (مستعار) رو مهار کنید، درجا می زنن و بازنده میشن.
روز مسابقه دو هافبک تند و تیزمون از جلو و عقب سیفی رو گرفته و مهار کرده بودند؛ جوری که بچه ها نزاشتن صاحب یه توپ بشه. ولی ممد آهنی مربی دلسوز ما بین دو نیمه به علت خستگی و جراحت، دو بازیکن رو تعویض کرد. هنوز چند دقیقه از نیمه دوم نگذشته بود که دفاع وسطمون به سختی آسیب دید. مربی که رو نیمکت دفاع ماهر دیگه ای نداشت، ناچار موسی رو که قدبلند، تنومند و پرنفس بود با ترس و لرز جایگزین کرد. آخه موسی هم خشن بود و هم فرد گرا و احساساتی و جنگجو. فوتبال رو با کشتی کج اشتباه می گرفت .
با این که بچه ها سیفی رو به خوبی مهار کرده بودند و یک بر صفر هم جلو بودیم، دقیقه 10 نیمه دوم، داور به نفع تیم رقیب پنالتی گرفت. موسی تو محوطه جریمه هافبک حریف را دو دستی هل داد. پنالتی گل شد. 7دقیقه بعد، موسی می خواست توپ رو به دروازه بان خودی پاس بده تا به حریف نرسه، ولی با شوتی سرکش و مهار نشدنی از 30 متری دروازه خودمون رو باز کرد؛گل به خودی. ممد آهنی عزیز پکر و عصبانی بود. بازی برده را باخته بودیم. ولی تعویض هاشو کرده بود و دیگه کاری ازش بر نمیومد. خوشبختانه گل مساوی رو زدیم . تازه تیم داشت جون می گرفت که موسی خطای دوم رو به قیمت پنالتی و گل سوم به حریف داد. توپ دوباره به گردش در اومد. ولی موسی باز هم پیاپی خطا میکرد. جوری شده بود که حتی خود ما هم جرات نزدیکش به موسی رو نداشتیم .
در این موقع ممد آهنی فریاد کشید :
بچه ها سیفی رو ول کنید، موسی رو بگیرید.

جنابان‌ حاکمان ناشناس، اگر قصد خدمت به این ملت و مرز و بوم‌ رو دارید به موازات امریکا و... بر سنگ اندازی خودی ها هم متمرکز باشید؛ موسی رو بچسبید.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

​ از آرمان فلسطین، تا سپر اسرائیلی

​گزارش باراک راوید درباره استقرار سامانه گنبد آهنین و تکنسین‌های اسرائیلی در امارات، تنها خبری نظامی نیست؛ اعلام رسمی فروپاشی یک دوران و آغاز دورانی جدید در خاورمیانه است. قدردانی مقام ارشد اماراتی از نتانیاهو بابت ارسال سامانه دفاع آهنین، نشان‌دهنده سه واقعیت عینی و سخت است که جمهوری اسلامی اکنون با آن‌ها روبروست:
​نخست اینکه «تهدید بقا» جایگزین «آرمان فلسطینی» شده است. سال‌ها پنداشته می‌شد موضوع فلسطین مانع اصلی نزدیکی اعراب و اسرائیل است، ولی حملات موشکی و پهپادی ایران، باعث شده تا ابوظبی امنیت بنادر و آسمان خود را بر همبستگی اسلامی مقدم بشمارد. وقتی سرباز اسرائیلی برای دفاع از خاک یک کشور عربی در برابر ایران مستقر می‌شود، یعنی تعریف دشمن در منطقه به کلی تغییر کرده است.
​دوم، شاید شکست استراتژی «امتسازی» در برابر «دیپلماسی سامانه‌ها» باشد. در حالی که تهران بر نفوذ معنوی و نیروهای همسو با خود و اهدافش تکیه کرده، تل‌آویو با فروش تکنولوژی پدافندی، خود را به قطعه‌ای جدایی‌ناپذیر از پازل امنیتی اعراب تبدیل کرده است. این تشکر نیمه علنی-رسمی، نشان می‌دهد که دستکم برای بخشی از دولت های عرب، اسرائیل دیگر نه ریشه مشکل، بلکه بخشی از راه حل امنیت ملی برای کشورهای حاشیه خلیج فارس است.
​در نهایت، این رخداد یک آلارم استراتژیک است: محاصره امنیتی ایران در حال تکمیل است. حضور نظامی اسرائیل در چند کیلومتری مرزهای آبی ایران، آن هم به دعوت و با قدردانی همسایگان، نشان می‌دهد که موازنه قوا در حال تغییر به نفع بلوکی است که تکنولوژی اسرائیلی را به عنوان «چسب اتصال» خود پذیرفته است. این واقعیت عینی، محتمل است کارایی ابزارهای سنتی نفوذ ایران را با چالشی بی‌سابقه روبرو کند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

7,490

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

درگیری به کجا می رسد؟

​برتری نزدیک به مطلق آمریکا-اسرائیل بر ایران روشن است؛ از این منظر هر هدفی قابل دسترس خواهد بود. با این همه، قدرت هوایی به تنهایی چیزی را تغییر نمی دهد؛ نه رژیم چنچ می شود، و نه رژیم آرمانگرا وادار به تسلیم.
دستیازی به جنگ زمینی کارساز پنداشته می شود، ولی چهار مانع سر راه است: پهناوری و جغرافیای سخت ایران، نخستین مشکل است. هزینه تدارک پانصد هزار نیرو نیز نجومی و سرسام آور خواهد بود. سومین مشکل بحران میزبانی است؛ کدام کشور همسایه خطر آن را قبول خواهد کرد؟ و چهارم و سهمناک تر، ویتنامی شدن چنین جنگی است. به هر روی ترامپ هرگز تن به چنین سناریویی نخواهد داد.
​راه سوم تن دادن به مذاکره است. ولی آن هم با سه چالش روبروست. امروز دو طرف خود را در شرایط برتر یا برابر می دانند. در چنین حالتی (توازن پنداری) امکان دستیابی به توافق، متمایل به صفر است. باید یکی از طرفین در موضع برتر باشد. کاخ سفید در پی برتری مطلق و ایران به دنبال بازدارندگی است. دوم آن که گرچه بازیگرانی مانند قطر، عمان و پاکستان، برای پیام رسانی مناسبند، ولی حل این بحران جهانی نیازمند ورود قدرت هایی مانند چین یا اتحادیه اروپا است، که نفوذ لازم برای تضمین توافقات را داشته باشند.
​به اغلب احتمال کاخ سفید و ترامپ طی ماه های اخیر دوراندیش تر شده اند. آنان به زعم خویش استراتژی مناسبی را یافته اند: فشار معیشتی، از راه بایکوت دریایی.
به گمانم دست زدن دوباره به جنگ هوایی و سناریوی تسخیر جزایر، چیزی را حل نمی کند. البته واشینگتن با فشارهای ترکیبی در پی آن است که به موازات بایکوت سنگین دریایی، از طریق تشدید تحریم، انزوای دیپلماتیک و جنگ سایبری، ایران را از درون دچار فرسایش کند.
هدف واشینگتن روشن است: رساندن جمهوری اسلامی به نقطه ای که هزینه مقاومت از هزینه مذاکره پیشی گیرد؛ یعنی تهران تحت فشار بایکوت دریا محور، دچار ورشکستگی تام اقتصادی شده و پای میز مذاکره بیاید. ولی در این میان پاسخ به چند پرسش کلان، الزام آور است:
​پرسش های استراتژیک:
​۱. در صورت اجرای بایکوت دریایی، واکنش متقابل ایران در تنگه هرمز و دریای عمان چه تغییری در محاسبات هزینه-فایده آمریکا ایجاد خواهد کرد؟
۲. آیا چین به عنوان یک مصرف کننده بزرگ انرژی، تماشاگر بایکوت دریایی ایران خواهد ماند یا برای حفظ امنیت انرژی خود، نقش میانجیگر مقتدر را ایفا خواهد کرد؟
۳. با توجه به ساختار اقتصادی ایران، آستانه تحمل داخلی در برابر "فرسایش از درون" تا چه زمانی می تواند مانع از جابجایی اولویت مقاومت به مذاکره شود؟
۴. اگر بایکوت دریایی منجر به انسداد کامل صادرات شود، آیا ایران برای خروج از بن بست، به سمت "تغییر دکترین هسته ای" به عنوان آخرین ابزار بازدارندگی حرکت خواهد کرد؟
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۳۰

توطئه هارپی(دروغ بزرگ)

(با پوزش!از بازپخش؛  یادداشت زیر در ۸ بهمن ۱۳۹۶ (۲۸ ژانویه ۲۰۱۸ در همین کانال آمده است)

تخم لقی که از مشروطه به بعد در میان ایرانیان به عنوان یک سجیه ی ملی رواج و گسترش یافته، فرض ریشه داشتن بیشتر رویدادهای داخلی به تصمیم سازی توطئه آمیز کشورها و قدرت های خارجی است. این بدبینی که ریشه در رخدادهای سده های 19 و 20 و نیز ناقص بودن سیستم های حکمروایی  ایران داشته، در حد معقول و به عنوان «تنها یک پارامتر »  تحلیلی بد نیست؛ولی آن گاه که در پس هر رویداد و پدیده ای، تنها دست توطئه خارجی دیده شود، تبدیل به یک بیماری ملی می شود.

از آن جمله پدیده ی فراگیر تغییر اقلیم است، پدیده ای که دستکم 56 کشور جهان را تحت تاثیر شدید و بسیار شدید قرار داده است. ولی اندیشه ی توطئه آمیزی رخدادها، نا خواسته یا برنامه ریزی شده، برخی مردم و حتی دانشگاهیان و روشنفکران  ایران را وارد چرخه ای به نام هارپ کرده است.؛ که بله این آمریکا و...هستند که زمینه ساز خشکی فلات ایران شده اند.
چرا نمی اندیشیم؟ چرا تدبیر و تدبر نمی کنیم؟

توجه: بارش های خوب اسفند و فروردین نتیجه تغییرات الگوی باد و رطوبت در سطح کلان منطقه بود. نه هارپ توانایی تغییر بارندگی دارد و نه خرابی یا وجود یک رادار در کشور همسایه می تواند شیر بارش های آسمانی را به روی ایران باز یا بسته کند. فریب  شایعات،تبلیغات و پروپاگاندای...نخوریم.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,090

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

هفت پرسش

​۱. برقراری صلح و عادی‌سازی مناسبات ایران با جهان، بازار کدام رقبای منطقه‌ای (در حوزه نفت و گاز) را با خطر جدی مواجه می‌کند؟
​۲. ناامنی در جغرافیای ایران، سود راهبردی و ترانزیتی کدام کشورها را در مسیرهای جایگزین (شمال به جنوب یا شرق به غرب) تضمین می‌کند؟
​۳. پایان تنش، کدام قدرت‌های منطقه‌ای را از مواهبِ اتحادهای امنیتی گران‌قیمت و خریدهای کلان تسلیحاتی محروم می‌سازد؟
​۴. تداوم وضعیت «آماده‌باش»، سود کدام کارخانه‌های اسلحه‌سازی بین‌المللی را از طریق فروش سامانه های پدافندی به کشورهای همسایه تأمین می‌کند؟
​۵. آیا بحران خارجی برای دولت‌های درگیر (به‌ویژه نتانیاهو)، ابزاری حیاتی برای فرار از فروپاشی سیاسی و پرونده‌های قضایی داخلی نیست؟
​۶. نوسان ناشی از احتمال جنگ، منافع کدام قدرت‌های بزرگ صادرکننده انرژی را (که از افزایش قیمت نفت سود می‌برند) تأمین می‌کند؟
​۷. صلح پایدار و بازگشت ایران به نظم اقتصادی، نفوذ کدام قدرت فرامنطقه‌ای را که بر پایه «مدیریت آشوب» استوار است، تضعیف می کند؟
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

4,410

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

​آشکده پروفسور کریمی‌پور

​راستش را بخواهید، همین چند دقیقه پیش فکری به سرم زد که بیایم و کاسبی راه بیندازم. چه کاسبی؟ برای چی؟ خب، بنده ۵۰ سال و ۶ ماه است که حقوق‌بگیر دولتم؛ ببخشید، ۷ ماه. نه، همان ۶ ماه درست است! چون دقیقاً همین ماه هفتم و پرداخت نشدنِ حقوق فروردین بود که من «استاد تمام» را به فکر «آش‌فروشی» و «بلال‌بزنی» کنار جاده انداخت.
​حضرت عباسی، اگر کانالی بزنم به نام «آشکده‌ی پروفسور کریمی‌پور»، عضوش می‌شید؟ لوکیشن بزارم گاه‌گداری می آیید  آش یا بلال بخرید؟
​تعریف از خود نباشد، آشپزی‌ام معرکه است؛ باورتان نمی‌شود؟ از دانشجوهای اردوهای چندروزه‌ام بپرسید. بنده اصلاً پیش از ۵۷، دیپلم آشپزی گرفته‌ام؛ آن هم با تخصص «آبزیان دریایی». ولی خب، کدوم آدم عاقلی می‌آید کنار جاده‌ی خلوت، لابستر و قلیه میگو و سالمون کبابی نروژی بخورد؟ آن هم در روزگاری که رستوران‌های بین‌راهی از خلوتی، موش می‌دوانند! البته اگر جایی باشه می خوام‌ کنارش چند صندلی و یه تخته سیاه هم بزارم و رایگان‌ جغرافیا درس بدم.‌ واقع مطلب اینه که عاشق آموزش جغرافیام. بالاخره همو بود که ۵۰ سال تمام درمانده ام کرد.

الان ​داشتم بساط را جمع وجور می‌کردم که «سامان»، صاحب‌خانه‌مان، پشیمانم کرد. گفت:
— «دکتر جان، از بیخ و بن فکر این خریت‌ها نباش! همان ساعت اول یا باید به این و آن باج و شیرینی بدهی، یا بساطت را جمع می‌کنند. اگر هم بدهی، که چیزی ته دیگ بران نمی‌ممونه.»
​گفتم: «سامان جان، پس چه کنم؟ سازمان برنامه بعد از نیم‌قرن، حقوق منِ استاد تمامِ پایه ۵۰ به بالا را قطع کرده. کلاً ۴ میلیون تومان ته حسابم مانده؛ هنوزم که اجاره فروردین رو بهت ندادم. با این پول تا سر کوچه هم نمی‌شود رفت، چه برسد به سفر بازنشستگی!»
​نگاهی عاقل‌اندرسفیه به من انداخت و گفت: «پیرمرد، از بی‌عرضگی خودت است! صدات که شش‌دانگ است، ۱۰- ۱۲روضه هم که حفظی، برو مداحی! هر شب پاکت‌-پاکت تراول بگیر. یا اصلا این همه وزیر و وکیل و سردار که شاگردت بودند؛ این‌قدر لجباز نباش! برو یک چاق‌سلامتی بکن، یک "دکتر جان" بگو و "سردار عزیز" بشنو، تا بلکه این آخر آخرا به نان و نوایی برسی.»
​دیدم بد هم نمی‌گوید. منی که تمام عمرم را گذاشتم پای تحلیل و تفسیر و "آر.پی.جی" زدن برای وطن، حالا باید نگران اجاره‌خانه باشم.
​ولی خب، فعلا دندان روی جگر می‌گذارم. ان‌شاءالله همین امروز حقوقمان را واریز می‌کنند. سامان جان، قول می‌دهم از این به بعد برای روز مبادا چند تومانی پس‌انداز کنم؛ البته اگر چیزی ته سفره ام باقی بماند که به "روز مبادا" برسد!
​فعلاً  تا شنبه دیگ آش را زمین میزارم. و همچنان قلم در دست میمانم؛ تا ببینیم این جاده‌ی سیاست و معیشت، کداممان را زودتر از نفس می‌اندازد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

چرا مذاکرات به نتیجه نمی رسد

​در مذاکرات جاری، ایران و امریکا در وضعیت «توازنِ تهدید» قفل شده‌اند. واشنگتن با اهرم تحریم و تهران با اهرم هسته‌ای، هیچ‌کدام خود را بازنده مطلق نمی‌بینند تا تن به امتیازات بزرگ بدهند. تا زمانی که یکی از طرفین برتری قاطع نیابد یا هزینه‌ی ادامه وضع موجود از سود سازش بیشتر نشود، مذاکره صرفا به «توقفِ ساعتی» محدود می‌ماند نه حل ریشه‌ای. نتیجه اینکه توافق پایدار نه از دل برابری، که از دل تغییر محاسبات سود و زیان به دست می‌آید؛ یعنی درست زمانی که بن‌بست، برای بقای هر دو طرف خطرناک‌تر از گذشت کردن باشد.
​کوتاه آن که چون‌ هر دو طرف موقعیت یا دستکم‌ وضعیت خود را با دیگری برابر می پندارد، نتیجه ای حاصل نمی شود. این وضع تا برهم خوردن این تعادل پنداری، ادامه دارد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

3,980

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

کانون‌ ثقل تصمیم گیری کجاست

​ بقای کشور طی ۴ روز اینده بر روی میز مذاکره و تصمیم سازی قرار دارد؛ پرسش بنیادین این است که در این ساختار پیچیده، تصمیم‌ساز یا تصمیم‌سازان نهایی چه کسانی هستند؟!

​رئیس جمهور به عنوان رئیس قوه مجریه و هماهنگ‌کننده قوا، در کلام بر دیپلماسی و صلح تاکید دارد. رئیس مجلس نیز بر مسیرهای دیپلماتیک پافشاری می‌کند. با این حال، به نظر می‌رسد میان آنچه در صحنه علنی سیاست گفته می‌شود و آنچه در لایه‌های زیرین قدرت در جریان است، شکافی وجود دارد. این پرسش مطرح است که اگر دو رکن مهم از قوای سه‌گانه خواهان تغییر مسیر به سمت دیپلماسی هستند، چه جریان یا نهادی فراتر از دولت و مجلس، مسیر آینده جنگ و صلح را تعیین می‌کند؟

​چرا چهره‌هایی مانند پزشکیان و قالیباف درباره جزئیات و موانع پشت پرده با شفافیت بیشتری سخن نمی‌گویند؟ زمان برای آزمون و خطا به پایان رسیده و هر لحظه تاخیر در اتخاذ تصمیمات استراتژیک، هزینه‌های جبران‌ناپذیری به همراه دارد. بر اساس قانون اساسی و ساختار شورای عالی امنیت ملی، تصمیمات کلان دفاعی و خارجی باید با اجماع ارکان نظام اتخاذ شود، ولی مسئولیت مستقیم پاسخگویی در برابر تاریخ، متوجه کسانی است که بر صندلی‌های رسمی قدرت تکیه زده‌اند.

​پیام روشن این موقعیت آن است که تصمیم‌سازان قانونی باید میان دو راهی سخت، یکی را برگزینند: یا تداوم تقابل که در برابر قدرت‌های جهانی‌، که ریسک فرسایش زیرساخت‌ها و تهدید ثبات ملی را به همراه دارد، و یا بازگشت شجاعانه به میز دیپلماسی و پذیرش واقعیت‌های بین‌المللی برای حفظ کیان کشور. دیپلماسی به معنای تسلیم مطلق نیست، بلکه هنر تبدیل تهدید به فرصت از طریق موازنه قدرت و امتیازگیری متقابل است.
​در نهایت، سکوت یا دوپهلویی در کلام مسئولان ارشد، تنها به ابهام در فضای عمومی و کاهش سرمایه اجتماعی دامن می‌زند. در لحظاتی که موجودیت یک ملت در خطر است، دیگر جان و مال و خدم‌ و حشم به چه درد می خورد؟‌ چرا مقدرات  ایران و ۹۰‌میلیون‌جماعت، باید در گرو تصمیم اقلیتی آرمانگرا معطل بماند؟
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

"در حالی که زمین در آتش کینه و ایدئولوژی می سوزد‌ زنی در آَشپزخانه تاریک، با شعله ی لرزان دو شمع، سوپ چغتدد می پزد. او با این کار جنگ‌ را شکست نمی دهد، او تنها با آن سازگار نمی شود؛ او با ادامه دادن به زندگی روزمره، معنای انسان بودن را در برابر پوچی جنگ حفظ می کند."
واسیلی گروسمن
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

3,920

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

انقلاب(کودتا) میخک

همه افسرده، خسته و دلمرده بودند؛ پرتغال گرچه اروپایی و پیشگام در توسعه تاریخی محسوب می شد، ولی به مدت حدود ۴۸ سال‌ زیر رژیم دیکتاتوری راستگرا و مذهبی سالازار و جانشین او مارسلو کائتانو، به فقیرترین و بیچاره ترین ملت-دولت اروپا شده بود. سالازار و متعاقبش کائتانو از ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۴، به مدت بیش از ۴۷ سال، با ۴ وسیله‌، مردم پرتغال را به ستوه آورده و این کشور را به انحطاط کشانده بودند:

۱- مشغول کردن افکار عمومی به جنگ های فرا مرزی در آنگولا‌، موزامبیک و گینه بیسائو.
هزینه های سنگین مالی و انسانی این جنگ ها، سرسام آور بود و زمینه های ناخشنودی نیروهای مسلح و مردم را فراهم آورده بود. به ویژه شکست های پیاپی، روحیه مردم و ارتش را خرد و خمیر کرده بود؛
۲- تورم افسارگسیخته و ناترازی در بیشتر زمینه ها، رشد اقتصادی، پرتغال را میان ملل اروپایی به نماد ناتوانی تبدیل کرده بود؛
۳- سرکوب شدید توسط پلیس مخفی با کسب مشدوعیت از روحانیت خود فروخته کلیسا و گروه های تحت پوشش مذهبی کلیسایی، کمترین روزنه ای برای نشو و نما و تغییرات کشور باز نگذاشته بود؛
۴- سالازار مناسبات دوستانه ای با ژنرال فرانکو دیکتاتور اسپانیا برقرار کرد و همواره از او و قوای اسپانیایی در سرکوب مردمش سود می برد.

چگونگی کودتا(انقلاب)
بسیاری از افسران میانی نیروهای مسلح که مستقیما درگیر جنگ‌های خانمان بربادده سالازار و کائتانو  شده بودند، سرخورده از وضع موجود تصمیم به نجات کشور کردند. حاصل این نارضایتی شکل گیری "جنبش نیروهای مسلح"(MFA) متشکل از سروان ها، سرگردها و حتی گروهبان ها و سرجوخه ها بود. آنان ساعت ۱۲/۲۰ دقیقه ۲۵ آوریل، هنگامی که ترانه: :گراندولا، شهر قهوه ای، اثر خواننده چپگرا، خوزه آلفونسو از رادیو رنسانس پخش شد، یکپارچه و بی محابا با شعار برادری، برابری و میهن، به سمت نقاط کلیدی  لیسبون به حرکت در آمدند. مقر نخست وزیری به محاصره درآمد.
در کمال شگفتی و برخلاف انتظار نیروهای سرکوبگر، مردم عادی لیسبون نیز سراسیمه به خیابان ها ریخته و از کودتا پشتیبانی کردند. به ویژه زنانی که در میدان روسیو گل میخک می فروختند، شروع به پخش کردن گلهای قرمز میخک بین سربازان کردند. سربازان نیز این گل ها بر لوله ی تفنگ هایشان یا روی یونیفرم هایشان قرار دادند. این صحنه ها نمادی از صلح آمیزترین کودتا-انقلاب اروپا شد: انقلاب میخک.

مارسلو کائتانو جانشین سالازار که در مقر پلیس پناه گرفته بود، با میانجیگری ژنرال اسپینولا که خود از منتقدان رژیم استادو نو بود، تسلیم شد.
همان روز پایان دیکتاتوری اعلام شد. در انقلاب میخک، تنها ۵ تن در درگیری با پلیس مخفی کشته شدند. ولی حاصل کودنا -انقلاب شگفت بود:
برقراری دمکراسی ممتاز، پایان جنگ های مستعمراتی خارحی، لغو کامل سانسور، آزادی همه زندانیان سیاسی، برقراری آزادی بیان و همه پرسی در باره‌ مسائل و مشکلات ملی،‌تدوین قانون اساسی جدید، برقراری مناسبات عادی با دیگر کشورهای اروپایی و پیوستن به جامعه اقتصادی اروپا.
پرتغالی ها هرساله روز ۲۵ آوریل را با نام روز آزادی جشن می گیرند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

آیا جنگی در راه است؟

(توجه: لطفا به تاریخ بنگرید؛ کانال‌تلگرامی یدالله کریمی پور)

۱۳ اسفند ۱۴۰۰(۴ مارچ ۲۰۲۲) طی یادداشت : چهار سناریوی شوم ولادیمیر پوتین، آمد:

۴- "... بعید نیست پوتین برای کاستن از فشار بر روسیه در جبهه اوکراین، در صدد وادار کردن دولت ها برای باز کردن جبهه جدیدی بیفتد. آسان ترین میدان برای عملیاتی کردن این منظور، خلیج فارس است. بنابراین بعید نیست که پوتین در ادامه جنگ اوکراین، سناریوی راه اندازی نبردی تمام عیار را در استان نفتی جهان، یعنی خلیج فارس، تدارک ببیند.‌ چنین جنگی سبب اوجگیری بهای نفت تا رقمی باورنکردنی خواهد شد. چنین رخدادی، بستری برای کاهش فشار بر روسیه خواهد بود. مسلم است که یک طرف چنین نبردی باید جمهوری اسلامی باشد.‌ بهانه برای برپایی جنگ هم پرشمار است: چراغ سبز برای اسرائیل در بمباران‌ مراکز هسته ای، ناامن سازی جریان صدور نفت در تنگه با برخورد یک نفتکش با مین و الی غیر النهایه."
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل
#یدالله_کریمی_پور

3,780

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

قربانی

از دیدگاه ناظران بین‌المللی و گزارش‌های ژورنالیستی، سال ۲۰۲۶، درامدهای روسیه فراتر از یک منفعت مالی ساده است. جنگ‌ با ایران به نوعی بازسازی توان استراتژیک این کشور در میانه جنگ اوکراین محسوب می‌شود:
​۱. افزایش جهشی درآمدهای ارزی
با بسته شدن موقت تنگه هرمز و اختلال در صادرات نفت و گاز منطقه، قیمت جهانی نفت به بالای ۱۰۰ دلار صعود کرد. این اتفاق باعث شده که درآمدهای نفتی روسیه تنها در آوریل ۲۰۲۶،‌ به حدود ۹ میلیارد دلار در ماه (تقریبا ۷۶۰ میلیون دلار در روز. البته اضافه درآمد) برسد، که دو برابر ماه‌های‌پیش است.
​۲. بلعیدن سهم بازار ایران و اعراب در شرق اختلال در عرضه نفت ایران به چین و نفت کشورهای حاشیه خلیج فارس به هند، باعث شد این دو قدرت اقتصادی به سمت خرید نفت روسیه متمایل شوند. روسیه توانست بخش بزرگی از ذخایر نفتی خود را که به دلیل تحریم‌ها در دریا سرگردان بود، با قیمت‌های بالا به فروش برساند.
​۳. کاهش فشار تحریم‌های غرب
برای جلوگیری از فروپاشی اقتصاد جهانی در اثر شوک انرژی، ایالات متحده و اروپا مجبور شدند نظارت بر سقف قیمت نفت روسیه را کاهش دهند. این «نفس مصنوعی اقتصادی» به کرملین اجازه داد تا ماشین جنگی خود در اوکراین را که تحت فشار بود، دوباره تجهیز و تقویت کند.
​۴. انحراف افکار عمومی و منابع نظامی غرب
طی این‌مدت توجه رسانه‌ای و مهم‌تر از آن، منابع تسلیحاتی و مالی واشینگتن و پایتخت‌های اروپایی از جبهه اوکراین به سمت خاورمیانه منحرف شده است. این وقفه تنفسی، موقعیت میدانی روسیه را در اروپا بهبود بخشید.
​۵. بازگشت به نقش میانجی راهبردی روسیه با استفاده از مناسبات نزدیک خود با تهران و هم‌زمان حفظ کانال‌های دیپلماتیک با کشورهای عربی و اسرائیل، خود را به عنوان تنها بازیگری معرفی کرد که می‌تواند پیام‌های محرمانه را جابجا کند. این موضوع باعث شد مسکو بار دیگر در‌جایگاه یک وزنه غیرقابل حذف در دیپلماسی جهانی ظاهر شود.
​۶. سودآوری در بازار طلا
با افزایش ناامنی جهانی، قیمت طلا به شدت افزایش یافت. روسیه که دارای یکی از بزرگ‌ترین ذخایر طلا در جهان است، از این افزایش ارزش به عنوان یک پشتوانه امن برای پول ملی خود (روبل) در برابر تورم ناشی از جنگ استفاده کرد.
​
گفته می شود، سرجمع سود فدرانیو روسیه از دوماه جنگ و کشمکش، حدود ۳۱۲ میلیارد دلار بوده است. چندین برابر بودجه عمومی سالانه ایران.

حالا فهمیدید چه کشوری دارد‌ به پای برادر ترکمانچای، ببخشید ولادیمیر پوتین، قربانی می شود؟ هنوز نفهمیده اید که چرا با این همه استدلال و برهان استراتژیک دلسوزان‌ آگه، ان هم از زوایای‌ گوناگون، بازهم آنان که باید بفهمند، نمی فهمند و نمی خواهند بفهمند؟!
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

سرباز قالیبافم

​من سرباز مسیری هستم که امروز عقلانیت و مصلحت میهن را بر هر جریانی مقدم می‌شمارد. امروز زمان بازخوانی پرونده‌ها و توقف در گذشته نیست، بلکه روز انتخاب میان فرسایش ملی یا گشایش راهی به سوی آینده است. من با جسمی که یادگار جراحت‌های سخت و روحی که شاهد تلخ‌ترین روزهای این سرزمین بوده، نه از یک فرد، که از یک رویکرد حمایت می‌کنم.
​باورمندم  در این روزگار سراسر آشوب و جنگ طلبی، تلاش برای دستیابی به توافقی عزتمندانه که سایه تحریم و تهدید را از سر ملت بردارد، تنها جایگاه درست در تاریخ معاصر است. حقانیت این مسیر زمانی آشکار می‌شود که می‌بینیم افراط گرایان متوهم داخلی و لشگر اهرمن صفت خارجی در کنار دولت‌هایی که بقای خود را در استمرار بحران می‌بینند، علیه این نگاه هم پیمان شده اند. هجمه همزمان تندروهای آخرالزمانی و ذینفعان انزوای ایران، خود گواهی بر درستی این راه میانه است.
​ اگر بر گذشته نقدی روا باشد که هست، امروز زمان ایستادن در صفی متحد علیه کسانی است که نان خود را در سفره خالی مردم می‌جویند و حیات‌شان به کوبیدن بر طبل جنگ گره خورده است. آنان که طعم تلخ نبرد را نچشیده اند و جز خواری برای ایران نمی‌خواهند، در تقابل با عقلانیت قرار دارند.
من امروز سرباز قالیبافم
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

5,070

یدالله کریمی پور

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۴:۲۳

بن بست استراتژیک مقاومت پر هزینه

​صلح و امنیت پایدار، توسعه و رفاه ملی ایران با اهداف استراتژیک ۴۷ ساله جمهوری اسلامی‌، یعنی پیگیری حذف اسرائیل از نقشه جهان، استمرار دشمنی ساختاری با بلوک غرب و تمرکز مطلق بر محور شرق، در تعارضی بنیادین قرار دارد. واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی جهان امروز نشان می‌دهد که هیچ کشوری نمی‌تواند در عین تقابل با نظم مستقر بین‌المللی، به شکوفایی پایدار دست یابد.
​هجمه‌های سنگین نظامی و امنیتی ۸ ماه اخیر، در قالب دو نبرد بزرگ‌ علیه ارکان قدرت منطقه‌ای ایران، نشان‌دهنده یک اراده بین‌المللی برای دگرگونی کلی در موازنه قدرت است. پروژه‌هایی نظیر تضعیف ساختاری حماس، خروج تدریجی سوریه از چرخه عملیاتی محور مقاومت، مهار تهدیدات دریایی یمن و محدودسازی توان مانور حزب‌الله لبنان، همگی قطعات یک پازل بزرگ‌تر برای تثبیت خاورمیانه جدید هستند. در این میان، سنگر اصلی این محور یعنی تهران، با وجود بهره‌گیری هوشمندانه از مزیت‌های جغرافیایی و ژئوتاکتیک ب تر، با چالش جدی تاب‌آوری استراتژیک روبروست؛ چرا که قدرت ملی در درازمدت بیش از آنکه بر جغرافیا استوار باشد، بر زیرساخت‌های اقتصادی و رضایت عمومی تکیه دارد.
​این تصور که واشینگتن در قالب توافق‌های مقطعی یا نیم‌بند از اهداف کلان خود برای مدیریت جهان و تامین امنیت مطلق متحدان استراتژیکش عقب‌نشینی می‌کند، با منطق قدرت در کاخ سفید سازگار نیست. هرگونه پیشروی به سوی توافق تنها زمانی به ثبات پایدار منجر می‌شود که از سطح یک آتش‌بس موقت فراتر رفته و به تغییر در الگوهای رفتاری منجر شود.
​تا زمانی که در مرکز تصمیم‌گیری‌های راهبردی تهران، شعار نابودی اسرائیل، دشمنی مزمن با ایالات متحده و شرق‌گرایی بدون توازن جایگزین نشود، سخن گفتن از رشد اقتصادی بی‌وقفه و ارتقای رفاه ملی، با واقعیت‌های عینی فاصله خواهد داشت. توسعه ملی نیازمند جذب سرمایه، انتقال تکنولوژی و ثبات پیش‌بینی‌پذیر است که همگی این موارد در گرو حل‌وفصل تضادهای بنیادین با نظام جهانی و پذیرش قواعد بازی در خاورمیانه جدید است. به عبارت دیگر، ایران برای حفظ قدرت ملی خود در دنیای پس از ۲۰۲۶، ناگزیر از انتخابی میان استمرار الگوی مقاومت پرهزینه یا گذار به الگوی توسعه ملی بر پایه تعامل راهبردی خواهد بود.

​کوتاه آن که زمان برای مانورهای تاکتیکی به پایان رسیده و نظام بین‌الملل، ایران را به سمتی کشانده داده است که باید بین هویت ایدئولوژیک و کارکرد اقتصادی، یکی را به نفع دیگری تعدیل کند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k

Showing 30 of 60 posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

یدالله کریمی پور

یدالله کریمی پور

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

کانال‌های تلگرام مرتبط

Middle East Spectator — MES

RT Arabic - برنامج أبعاد روسية

Pax Iranica

Fotros Resistance

کمیته پیگیری وضعیت بازداشت‌شدگان

مردم بروجرد

ما برای رهایی میهن✊

وزير اسبق

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها