پادکست‌های مجتبی‌شکوری

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @drmojtaba_shakoori

۶۷k عضو

به‌روزرسانی شده: May 12, 2026 at 5:25 AM

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

«کلام التیام بخش دکتر شکوری» - هماهنگی تبلیغات 👇🏼📱 @shakoori_ad پیج اینستاگرام ما 👇 https://instagram.com/dr.mojtaba_shakoori -𝐌𝐨𝐣𝐭𝐚𝐛𝐚 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐨𝐨𝐫𝐢 𝐎𝐟𝐟𝐢𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐂𝐡𝐚𝐧𝐧𝐞𝐥🔻 @drmojtabashakoori 👤

Follow @drmojtaba_shakoori to stay updated with the latest shakoori_ad and httpsinstagramcomdrmojtaba_shakoori trends and news

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (10 روز گذشته)

مجموع: 67.0K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

یادآوری امروزت:
یبار دیگه داستان زندگیت رو مرور کن و به این فکر کن که
خیلی جاها واقعاً نمی‌ارزید اون همه حرص خوردن،
اون همه ناراحتی، اون همه عقب افتادن، اون همه غصه خوردن،
اون همه اشک ریختن.
از اینجا به بعدش کمتر خودت و روح و روانت و اذیت کن.

12,000

505

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

یه روز تو بیمارستان مردی رو آوردن که نه سیگار می‌کشید، نه قلیون…
نه دیابت داشت، نه فشار خون…

ولی توی جیبش پر بود از قبضِ آب و برق، یه چکِ عقب‌افتاده و نسخه‌ی داروی بچه‌ش.
همسرش گفت: «از صبح فقط فکرِ اجاره‌خونه بود؛ گفت سرِ ماه نمی‌تونم بدم…»

قلبش ایستاده بود…
نه از بیماری، از «فشارِ زندگی» که سنگین‌تر از هر مریضی شده بود.
استرسِ اجاره، قسط، چک، فشارِ کار، قضاوت‌های مردم…
بی‌صدا، بی‌علامت، اما دقیق.

گاهی قاتل، یه نفر نیست…
یه زندگیه که آروم‌آروم جونِ آدم رو می‌گیره.

13,400

576

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

بهترین دوستم ۷ سال پیش فوت کرد.
امروز پسرش تماس گرفت:
«می‌تونی کمکم کنی دوچرخه‌ام رو تعمیر کنم؟»

پرسیدم: «شماره منو از کجا آوردی؟»

گفت: «بابا عکست رو کنار تختش نگه می‌داشت، با یه یادداشت که نوشته بود:
"اگه یه روزی کمک خواستی و من نبودم، بهش زنگ بزن. اون خودِ منه... توی یه بدن دیگه."»

12,100

665

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

من کاملاً آگاهانه به بسیاری از نابلدی‌های خودم اقرار می‌کنم.
آدم خوب است خیلی جاها نابلد باشد!

آدم خوب است بلد نباشد با آدم‌های بی‌ذات، بی‌ذاتانه رفتار کند.
آدم خوب است بلد نباشد جواب بی‌احترامی را با بی‌احترامی بدهد...

آدم خوب است خیلی جاها حتی نفهمد، یا خودش را به نفهمی بزند و بگذارد آدم‌ها فکر کنند احمق بود و نفهمید...

دنیا دو روز است و هرکس خودش انتخاب می‌کند که این دو روز را به خشم و کدورت و آزار بگذراند، یا به آرامش و سکون و قرار.
: نرگس صرافیان

12,500

361

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

بهم گفتن: «تا الان دلتنگ شدی؟»
گفتم: «آره...»

چند وقتیه عجیب دلتنگِ خودمم؛
خودِ قدیمیم، خودِ شادم، خودِ پرانرژیم.

انگار گمش کردم
و هر چی می‌گردم، نیست...

12,100

495

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

▪️چند روز پیش، پشت میز آشپزخانه داشتم می‌نوشتم که از پنجره‌ی باز،
یک یاکریم آمد تو. پرسروصدا دوری زد و بعد نشست روی میز.
من از پشت لپ‌تاپ نگاهش می‌کردم که روی میز قدم می‌زد،
طوری که انگار برای پیاده‌روی عصرگاهی‌اش میز من را انتخاب کرده باشد.
بعد لپ‌تاپ را دور زد، آمد، نشست روی دسته‌ی کاغذهای من و آرام چشم‌هایش را بست.
حس خوبی بود. یاکریمی از شلوغی و باد پناه آورده بود به امنیت میز کار من.
به کارم ادامه دادم، سعی می‌کردم تق‌تقِ دکمه‌های لپ‌تاپ را طوری یکنواخت نگه دارم که خوابش آشفته نشود.
حس مادری را داشتم که نوزادش را خوابانده و حالا در آرامش نفس‌های شیرین کودکش
دارد می‌رسد به کار موردعلاقه‌اش.

▪️از اینکه به من اعتماد کرده بود و من را امن دیده بود، قدردانش بودم.
کمی که گذشت، دوباره نگاه کردم. از جایش حتی ذره‌ای تکان نخورده بود،
چشم‌بسته، با بدنی جمع‌شده و بالهایی که انگار بقچه شده بودند همان‌جا مانده بود.
ناگهان ترس بَرَم داشت؛ نکند مرده باشد؟!
نکند از بین تمام درخت‌ها، تراس‌ها، پشت‌بام‌ها، زیر کولرها، لانه‌ها... اینجا،
روی دسته‌ی کاغذهای من راب رای مردن انتخاب کرده باشد؟
حالا حس مادری را داشتم که از خواب طولانی نوزادش هول کرده باشد.
انگشت کشیدم روی سر یاکریم. تکان نخورد. نوکش را نوازش کردم. هیچی.
دست گذاشتم پشتش و دمش را کمی به جلو تکان دادم،
مثل وقتی که می‌خواهی کسی را بیدار کنی. تکان نخورد.
خودم را تصور کردم که بدن سرد و خشکِ پرنده را می‌پیچم در پارچه‌ای سفید
و دفن می‌کنم توی باغچه.
انگار چشم‌های بسته‌ی پرنده، برایم یادآور همه‌ی عزیزانی بود که
در آخرین خاطره‌ام چشم‌هایشان بسته بود. دستم را که یخ کرده بود بردم زیر شکمش،
و بالاخره چشم باز کرد.
زنده بود.
قلبم که نمی‌زد، شروع کرد به کوبیدن. از خوشی با صدای بلند خندیدم.
یاکریم بال‌هایش را پوش داد و پر گرفت. تصویر بیرون رفتنش از پنجره، انگار قشنگ‌ترین سکانسِ پایانی یک فیلم بود.

دست گذاشتم روی گرمای تنَش که هنوز روی کاغذهایم بود
و به این شادیِ قشنگ فکر کردم. به اینکه زندگی از پرنده‌ای که تا همین نیم‌ساعت پیش اصلا نمی‌دانستم وجود دارد،
برایم شادی و آرزوی دوام تدارک دیده بود.
حس کردم چقدر محتاجم به شادی، چقدر محتاجیم به شادی،
چقدر آرزومندیم به دوام آوردن و باز پر گرفتن.
در خوشیِ این لحظه‌ی کوتاه، نه فقط برای خودم، برای همه‌مان،
همه‌ی این ملت طفلکیِ ترسیده‌ی سرگردان، آرزوی یک جان دیگر و یک پنجره‌ی باز کردم.

این را خطاب به مرغ آمین می‌نویسم، که شاید در راه باشد:
از این روزهای کوفتی
حتی خاطره‌ای نمانَد؛ آمین.

📝 : سودابه فرضی‌پور

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

من شدیداً به این اعتقاد دارم:
دل‌هایی که شاد می‌کنی،
می‌شن «عجب شانسی آوردم»های زندگیت...

15,300

700

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

یادآوری امروزت:
نه قلیون می‌کشید، نه سیگار...
نه دیابت داشت، نه فشار خون؛
اما استرس و فکر و خیال، آروم‌آروم مغز و قلبشو از کار انداخته بود.

12,500

509

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

سال‌تحویلِ امسال غروبِ جمعه‌ست؛
یه همچین سکانسِ غم‌انگیزی برای پایانِ این سالِ غم‌انگیز لازم بود.

15,800

872

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۹:۴۹

یادآوری امروزت:
همیشه هم نمی‌شه قوی بود؛
گاهی فقط لازمه یکی بگه:
«می‌فهممت...»

12,700

353

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۱۰ فروردین ۱۴۰۵، ۲۳:۱۰

یادآوری امروزت:
اگه این روزها خسته‌ای، بی‌حوصله‌ای یا زود اشکت در میاد…
اشکالی نداره.
این واکنشِ طبیعیِ بدنِ خسته‌ست، نه ضعف تو.

تاب‌آوری یعنی همیشه قوی بودن؟
نه.
یعنی اجازه بدی بعضی روزها حالت خوب نباشه و با خودت مهربون بمونی.

15,600

456

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۱۰ فروردین ۱۴۰۵، ۲۳:۱۰

هیچ آدمی در دنیا نمی‌تواند بیشتر از خودِمان «امن» باشد.
و هیچ آدمی نمی‌تواند بیشتر از خودِمان پناهمان شود و حضور داشته باشد.

پناهگاهِ دائمی که همیشه ما را پذیراست، «خودِمان» هستیم...

15,500

479

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۱۰ فروردین ۱۴۰۵، ۲۳:۱۰

بچه که بودیم، وقتی یهویی برق‌هامون می‌رفت، بابامون هر جای خونه که بود داد می‌زد:
«نترسیدا، من اینجام!»

الان، توی جایی از زندگیم، دلم یکی رو می‌خواد که وسطِ این تاریکی‌های زندگی، اون‌جایی که هیچ نورِ امیدی وجود نداره، یهو داد بزنه و بگه:
«نترسیا، من اینجام...»

15,400

588

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

۱۰ فروردین ۱۴۰۵، ۲۳:۱۰

قهوه‌اش را تمام کرد و گفت:
«چطور انقدر خوب دیگران را دلداری می‌دهی؟»

خندیدم و گفتم:
«حرف‌هایی را می‌زنم که دوست داشتم دیگران به من بگویند...» 🖤

15,100

634

Showing 14 of 14 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

پادکست‌های مجتبی‌شکوری

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (10 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

יעל (יולי) רמון - בשביל הדעת - הנגשת מידע

کانون کنشگران روان پویا

پادکست راوکده | Ravkadeh

Zamin Podcast

Melhik Podcast - መልህቅ ፖድካስት

דורון קדוש | Doron Kadosh

پادکست پرسه زنی در بازار

رادیو راه با مجتبی شکوری

کانال‌های تلگرام مرتبط

יעל (יולי) רמון - בשביל הדעת - הנגשת מידע

کانون کنشگران روان پویا

پادکست راوکده | Ravkadeh

Zamin Podcast

Melhik Podcast - መልህቅ ፖድካስት

דורון קדוש | Doron Kadosh

پادکست پرسه زنی در بازار

رادیو راه با مجتبی شکوری

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها