قصه ای میان اجبار و عشق

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @roman_aisan

۲.۱k عضو

به‌روزرسانی شده: September 1, 2026 at 6:10 AM

قصه ای میان اجبار و عشق

✍🏻 نویسنده: آیسان صالحی ✨ داستان دختری که درد رو بلد بود، اما سکوت رو بیشتر... و روزی رسید که آسمونِ دلش، دیگه ابری نبود. ⚠️ انتشار، بازنشر یا کپی این اثر در هر پلتفرم بدون اجازه نویسنده ممنوع است و پیگرد قانونی دارد ادمین: @Yadrgg

Join @roman_aisan for exclusive yadrgg content and discussions in 23

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#13071بدون تغییر

رتبه‌بندی زبان

#1459بدون تغییر

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#99بدون تغییر

رشد مشترکان (7 روز گذشته)

مجموع: 2.1K

رشد 24 ساعت: +11 1%

آخرین پست‌ها

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۱۰
#فصل۱

شاهین از درد ناله کرد.

اما رادوین دست‌بردار نبود.

یک ضربه‌ی دیگر...

و بعد یکی دیگر...

آن‌قدر زد که صورت شاهین غرق خون شد.

سامیار چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.

نه جلو آمد...

نه حتی سعی کرد جداشان کند.

فقط با دست به سینه، بی‌صدا تماشایشان می‌کرد.

در دلش اعتراف می‌کرد...

این بار حق با رادوین بود.

هرچه بود، نورا حالا همسر برادرش بود.

و شاهین از حدش گذشته بود.

رادوین نفس‌نفس می‌زد.

آخرین ضربه را زد و بعد با خشونت شاهین

را روی زمین پرت کرد.

شاهین با ناله روی خاک افتاد.

رادوین انگشت اشاره‌اش را مقابل صورت

خون‌آلود او گرفت و با صدایی که از خشم

می‌لرزید، گفت:

ـ فقط...

فقط یه بار دیگه ببینم اسمی از زنم بیاری...

قسم می‌خورم خودم می‌فرستمت زیر خاک.

این دفعه فقط زدمت...

دفعه‌ی بعد...

جنازه‌ت از اینجا بیرون میره.

سکوت سنگینی حیاط را فرا گرفت.

رادوین نگاهش را از شاهین گرفت و به سامیار دوخت.

چشم‌هایش هنوز از خشم سرخ بود.

ـ تو هم...گمشو داخل.

قبل از اینکه قیافه‌ی بی‌تفاوتت بیشتر از این

اعصابم رو خرد کنه.

سامیار فقط شانه‌ای بالا انداخت.

بدون اینکه جوابی بده، کنار شاهین زانو زد.

بازویش را گرفت تا بلندش کند.

شاهین با صورتی غرق خون و نفس‌های

بریده از روی زمین بلند شد.

اما نگاهش...

نگاهش پر از کینه بود.

کینه‌ای که خبر از آرام نشدن این ماجرا می‌داد...

551

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۹
#فصل۱

برگشت.

سامیار و شاهین، شانه‌به‌شانه، وارد حیاط

عمارت می‌شدند.

همین که نگاه رادوین به شاهین افتاد،

اخم‌هایش در هم رفت.

از همان روز اول از شاهین دل خوشی نداشت؛

اما چیزی که بیشتر از هر چیز آزارش می‌داد،

رفاقت بیش از حد سامیار با او بود.

بارها گفته بود:

«از این آدم فاصله بگیر.»

اما سامیار انگار لجبازی را از بر بود.

هرچه رادوین بیشتر مخالفت می‌کرد، او

بیشتر به شاهین نزدیک می‌شد.

شاهین با همان لبخند چندش‌آورش جلو آمد
و کنار ماشین ایستاد.

ـ به‌به... ارباب‌زاده!

فکر نمی‌کردم امشب بیرون از اتاق خوابت ببینمت.

مگه نباید کنار عروست باشی؟

پس این چمدون واسه چیه؟

داری فرار می‌کنی؟

رادوین نگاه سردی به او انداخت.

ـ خفه شو...

به چیزی که بهت مربوط نیست دخالت نکن.

بعد با لحنی خشن ادامه داد:

ـ برو کنار...

می‌خوام سوار ماشین بشم.

لبخند شاهین کم‌کم رنگ باخت.

نگاهش پر از نفرت شد.

چند قدم جلوتر آمد و با صدایی که زهر از

آن می‌بارید، گفت:

ـ حالا که خودت کارت رو باهاش کردی...

حداقل می‌ذاشتی ما هم یه شب ازش لذت ببریم...

جمله هنوز کامل نشده بود...

که مشت سنگین رادوین با تمام قدرت روی

صورتش فرود آمد.

صدای برخورد استخوان و فریاد شاهین

هم‌زمان در حیاط پیچید.

شاهین تلوتلو خورد و روی زمین افتاد.

خون از گوشه‌ی لب پاره‌شده‌اش جاری شد.

رادوین اما انگار تازه اول خشمش بود.

یقه‌ی شاهین را گرفت، او را از روی زمین

بلند کرد و با غرش گفت:

ـ حروم‌زاده...

چه گوهی خوردی؟!

جرئت می‌کنی دوباره اسم زن منو بیاری؟

مشت دوم...

محکم‌تر از اولی...

مستقیم روی بینی شاهین نشست.

561

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۸
#فصل۱

رادوین چمدانش را برداشت و از درِ اصلی

عمارت بیرون زد.

هوای خنک شب به صورتش خورد،

اما نتوانست آتشی را که از صبح در

وجودش شعله می‌کشید خاموش کند.

فقط یک هدف داشت...

هرچه زودتر از این عمارت، از این روستا و

از تمام اتفاقات چند روز گذشته فاصله بگیرد.

همین که چند قدم جلو رفت، ناخودآگاه

سرش را بالا آورد.

خان و خانوم بزرگ روی تراس ایستاده بودند.

هر دو با اخمی سنگین رفتنش را تماشا

می‌کردند؛ انگار منتظر بودند لحظه‌ی آخر

منصرف شود.

رادوین پوزخند کم‌رنگی زد.

دستش را بالا آورد و با لحنی کنایه‌آمیز

گفت:

ـ فعلاً...

بعد بی‌تفاوت راهش را به سمت ماشین

مشکی‌رنگش ادامه داد.

هنوز دستش به دستگیره‌ی ماشین نرسیده

بود که صدای خنده‌ای از پشت سرش بلند شد.

531

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۷
#فصل۱

روز، سریع‌تر از آنچه فکر می‌کرد گذشت.

ساعت از یازده شب گذشته بود.

چمدان نیمه‌باز کنار تخت افتاده بود و

رادوین آخرین وسایلش را داخل آن می‌گذاشت.

صدای بسته شدن زیپ چمدان، سکوت اتاق را شکست.

نورا از گوشه‌ی اتاق، بی‌صدا نگاهش می‌کرد.

با اینکه از رادوین متنفر بود...

با اینکه هر بار نگاهش می‌کرد، خاطره‌ی تلخ

آن شب جلوی چشمش جان می‌گرفت...

اما ته دلش، ترسی عجیب ریشه دوانده بود.

ترس از اینکه بعد از رفتن او...

بین خانوم بزرگ و سامیار تنها بماند.

رادوین بی‌آنکه سرش را بلند کند، متوجه

نگاه سنگین نورا شد.

لباسش را داخل چمدان گذاشت و آرام گفت:

ـ نترس...

بعد از اینکه رفتم، کسی باهات کاری نداره.

تو همین اتاق می‌مونی.

فقط...

از خانوم بزرگ و سامیار تا جایی که

می‌تونی فاصله بگیر.

نورا چند لحظه سکوت کرد.

بعد با صدایی آن‌قدر آرام که انگار از

پرسیدنش هم خجالت می‌کشید، گفت:

ـ یعنی...

الان که می‌ری...

دیگه برنمی‌گردی؟

رادوین دست از جمع کردن وسایلش کشید.

برای اولین بار...

جوابی نداشت.

اگر همه‌چیز دست خودش بود، آن‌قدر دور

می‌رفت که حتی اسم این روستا را هم دیگر نشنود.

اما خوب می‌دانست خان و خانوم بزرگ به

این راحتی دست از سرش برنمی‌دارند.

آهی کشید.

نگاهش را از پنجره گرفت و روی صورت

رنگ‌پریده‌ی نورا نشاند.

ـ نمی‌دونم...

واقعاً نمی‌دونم، نورا...

باید ببینم قسمت چی می‌خواد.

سکوت دوباره بینشان نشست.

رادوین چمدان را بست و کنار در گذاشت.

نگاهش برای لحظه‌ای روی نورا ماند.

حسی گنگ در دلش پیچید...

حسی شبیه عذاب وجدان.

اما هنوز نه خودش می‌توانست اسمش را بگذارد...

نه جرئت داشت بیشتر به آن فکر کند.

536

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۶
#فصل۱

ـ من فردا برمی‌گردم تهران.

و تا وقتی نیستم، نورا تو اتاق من می‌مونه.

اگه بفهمم کسی... فقط یکی... باهاش

بدرفتاری کرده...

این بار دیگه سکوت نمی‌کنم.

با شنیدن اسم «تهران»، رنگ از صورت

خانوم بزرگ پرید.

سریع از جا بلند شد.

ـ رادوین!

مگه قرار نبود چند روز دیگه بمونی؟ الان

چرا دوباره حرف رفتن می‌زنی؟

رادوین نگاه کوتاهی به او انداخت.

ـ شرکت به هم ریخته.

باید برگردم.

بعد پوزخند تلخی زد و گفت:

ـ نگران نباشید...

فرار نمی‌کنم.

اما اینجا هم نمی‌مونم که هر روز یکی بخواد

برای زندگیم تصمیم بگیره.

دیگر منتظر جواب نماند.

در اتاق را باز کرد و بیرون رفت.

تمام مسیر تا اتاقش، ذهنش درگیر بود.

احساس می‌کرد دیوارهای عمارت هر لحظه

به او نزدیک‌تر می‌شوند.

انگار این خانه، با تمام ابهتش، برایش تبدیل

به قفسی شده بود که نفس کشیدن را سخت می‌کرد.

فقط یک فکر توی سرش می‌چرخید...

«کاش همین امشب می‌توانستم برگردم تهران...»

546

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۵
#فصل۱

رادوین از شدت عصبانیت پلک‌هایش را برای

چند ثانیه روی هم فشرد
. نفس عمیقی کشید تا خودش را کنترل کند،

اما وقتی دوباره چشم باز کرد، هنوز خشم

در نگاهش موج می‌زد.

با صدایی که نسبت به قبل تندتر شده بود، گفت:

ـ اون «رعیت»ی که هی به زبون میارید...

الان زن منه.

کلماتش را شمرده ادا کرد.

ـ از این لحظه به بعد، هیچ‌کس... تأکید
می‌کنم،

هیچ‌کس حق نداره بهش دستور بده یا

تحقیرش کنه.

نگاهش را مستقیم در چشم‌های خانوم بزرگ

دوخت و ادامه داد:

ـ این یه سال، قراره با آرامش زندگی کنه.

بعد از اون، خودم برای زندگیش تصمیم می‌گیرم.

خانوم بزرگ با تمسخر خندید.

ـ یعنی توقع داری من یه سال اون دختر

رعیت رو تو این عمارت تحمل کنم؟

رادوین بی‌درنگ جواب داد:

ـ مجبوری تحملش کنی.

لحنش آن‌قدر قاطع بود که حتی خانوم

بزرگ هم برای لحظه‌ای سکوت کرد.

ـ وقتی خودتون خبرش رو تو کل روستا

پیچوندید و منو تو عمل انجام‌شده گذاشتید،

باید به فکر امروز هم می‌بودید.

بعد بدون اینکه فرصت حرف زدن به او

بدهد، ادامه داد:

507

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۴
#فصل۱

در را باز کرد و از اتاق بیرون رفت.

قدم‌هایش مستقیم به سمت اتاق خانوم

بزرگ کشیده شد.

این بار دیگر قصد کوتاه آمدن نداشت.

چند ضربه‌ی محکم به در زد.

از پشت در، صدای پرابهت خانوم بزرگ بلند شد.

ـ بیا تو.

رادوین وارد اتاق شد.

خانوم بزرگ روی مبل همیشگی‌اش نشسته

بود و فنجان چای را با آرامش در دست گرفته بود؛

انگار نه انگار چند دقیقه قبل دختری را

وسط عمارت تحقیر کرده است.

با دیدن رادوین لبخند کم‌رنگی زد.

ـ چیزی شده، پسرم؟

رادوین پوزخند تلخی زد.

ـ چیزی نشده؟

واقعاً فکر می‌کنید تو این عمارت اتفاقی

می‌افته و من نمی‌فهمم؟

خانوم بزرگ ابرویی بالا انداخت.

ـ از وقتی رفتی تهران، خیلی زبون‌دراز شدی...

احترام بزرگ‌ترت یادت رفته؟

رادوین یک قدم جلوتر رفت.

ـ نه...
احترام یادم نرفته.

فقط یاد گرفتم نذارم کسی به جای من برای

زندگیم تصمیم بگیره.

دیگه هم قرار نیست هر چیزی که شما

گفتید، بدون چون‌وچرا انجام بدم.
نگاهش تیزتر شد.

ـ عصبانیتتون از من رو چرا سر نورا خالی می‌کنید؟

اون چه گناهی کرده؟

خانوم بزرگ فنجان چای را روی میز گذاشت.

لبخندش محو شد.

ـ پسرم...

من نمی‌خوام برای زندگیت تصمیم بگیرم.

اما یه حقیقت رو باید قبول کنی.

نورا یه رعیت‌زاده‌ست.

هر چقدر هم اسمش توی شناسنامه‌ی تو باشه...

جاش توی اتاق ارباب‌زاده نیست.

جای اون همون اتاق خدمتکارهاست.

امیدوارم این تفاوت رو هیچ‌وقت فراموش نکنی.

رادوین نگاهش را از صورت خانوم بزرگ برنداشت.

رگ گردنش از شدت خشم بیرون زده بود.
اما این بار...

برخلاف همیشه، قصد عقب‌نشینی نداشت

559

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۳
#فصل۱

بعد با صدایی آرام‌تر، اما قاطع گفت:

ـ نورا...

نگاهش را به چشم‌های اشکی دختر دوخت.

ـ تو الان زن منی.

اسم تو توی شناسنامه‌ی منه.

تا وقتی هم که زن منی، هیچ‌کس حق نداره

باهات مثل یه کلفت رفتار کنه.

مکث کوتاهی کرد و ادامه داد:

ـ از این به بعد فقط حرف من برات مهمه.

نه خانوم بزرگ...

نه هیچ‌کس دیگه.

اگه یه بار دیگه ببینم داری سالن تمیز

می‌کنی یا یکی مجبورِت کرده کاری بکنی که

دوست نداری...

اون وقت حسابم با خودشونه.

نورا چیزی نگفت.

فقط آرام سرش را پایین انداخت.

اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش
می‌لغزید.

دلش می‌خواست حرف بزند...

بگوید اگر از دستور خانوم بزرگ سرپیچی کند،

زندگی‌اش از این هم تلخ‌تر می‌شود.
اما جرئت نداشت.
فقط تصویر نگاه سرد و بی‌رحم خانوم بزرگ

از جلوی چشمش رد شد و لرزی روی تنش انداخت.

رادوین با دیدن سکوتش آهی کشید.

دیگر چیزی نگفت.
.

936

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

اگه ریکشن ها رو به ۴۰ برسونید ۲ پارت دیگه هم میزارم

663

قصه ای میان اجبار و عشق

۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲

#پارت۱۰۲
#فصل۱

رادوین بی‌آنکه به اعتراض‌های نورا توجهی
کند،

در اتاق را باز کرد و او را آرام اما محکم به

داخل هدایت کرد. در را پشت سرش بست و

رو به نورا ایستاد.

انگشت اشاره‌اش را به سمت او گرفت و با

لحنی جدی گفت:

ـ تا شب از این اتاق بیرون نمیای... حق

نداری حتی یه قدم از اینجا خارج بشی.

فهمیدی؟

نورا از لحن محکم او شانه‌هایش جمع شد.

با بغضی که راه نفسش را بسته بود، آرام

گفت:

ـ من می‌مونم... ولی اگه خانوم بزرگ بفهمن

دوباره اینجام... خیلی عصبانی میشن...

همین یک جمله کافی بود.

رادوین همه‌چیز را فهمید.

فکش از خشم روی هم قفل شد.

پس این کار، کار خانوم بزرگ بود...

او نورا را مجبور کرده بود دوباره مثل یک

خدمتکار وسط سالن زانو بزند و زمین

بسابد.

چند لحظه سکوت کرد تا خشمش را کنترل کند.

669

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۵
#فصل۱

همهمه، با یه اشاره‌ی خان زاده ، ساکت شد.
سکوتی سنگین افتاد وسط حیاط عمارت.
اسماعیل، با کمر خمیده و شونه‌هایی که انگار سال‌ها بار غم روش نشسته بود، قدم‌کشان رفت سمت رادوین.
چشم‌هاش خیس بود، صداش می‌لرزید.
— ارباب‌زاده… من دخترمو سپرده بودم به شما…
امانت داده بودم…
اما امانت‌دار نبودید.
با عفتِ بچه‌م بازی کردید…
رادوین اخماش تو هم رفت. گلویش خشک شده بود.
— بریم داخل حرف بزنیم… اینجا جاش نیست.
اسماعیل تلخ خندید.
— دیگه چه حرفی مونده، خان‌زاده؟
این جمعیتی که می‌بینی، جمع شدن دختر دسته‌گل منو ببرن سنگسار کنن…
بعد، بی‌رمق، روی زانو افتاد.
با هر دو دست کوبید به سرش و هق‌هق‌کنان گفت:
— فاطمه… نتونستم از دخترمون خوب مراقبت کنم…
نتونستم پدر خوبی براش باشم…
حالت تهوع پیچید تو دل رادوین.
از این همه جهل… از این همه وحشی‌گریِ قایم‌شده پشت اسم «رسم».
همون لحظه، یکی از مردهای جمعیت با صدای بلند گفت:
— خان‌زاده، با شما کاری نداریم.
اون دختر بی‌عفتو بدین به ما تا طبق رسم سنگسارش کنیم، درس عبرت بشه برای دیگر دخترهای روستا
هنوز حرفش تموم نشده بود که رادوین مثل آتشفشان منفجر شد.
چند قدمی فاصله رو با یه هجوم طی کرد و مشت محکمش نشست روی دهن مرد.
— اینو زدم بفهمی وقتی جلوت خان‌زاده ایستاده، صداتو نمی‌بری بالا!
قبل از اینکه مرد به خودش بیاد، مشت دوم رفت تو چشمش. — اینم زدم که دیگه جرأت نکنی به ناموسم بگی بی‌عفت!
همهمه افتاد تو جمع.
اسم «ناموس» مثل جرقه، آتیش انداخت تو پچ‌پچ‌ها.
اسماعیل، مبهوت، فقط زل زده بود به رادوین.
رادوین انگشت اشاره‌ش رو بالا آورد؛ تهدیدآمیز، سرد و سرد گفت :
— از این به بعد، هرکدومتون جرأت کنه جلوی این عمارت داد و هوار راه بندازه، می‌دم وسط روستا فلکش کنن.
نفسش رو با خشم بیرون داد.
— اون دختر… ناموس منه.
و فردا عقدش می‌کنیم.
جمعیت نفس‌هاشون تو سینه حبس شد.
— اگه بفهمم یا حتی به گوشم بخوره کسی درباره‌ی این دختر یا خانوادش حرف زده…
برخوردم مثل الان آروم نمی‌مونه.
مکث کرد. — حالا هم از اینجا برید
کم‌کم، مردم متفرق شدن.
سرها پایین… نگاه‌ها دزدیده.
و توی حیاط بزرگ عمارت،
فقط اسماعیل موند…
و رادوین.
دو مرد،
دو تقدیر،
و دختری که زندگی‌ش وسط این تصمیم‌ها داشت له می‌شد…

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۴
#فصل۱

دو روز از شبی که سرنوشتِ نورا و رادوین برای همیشه با هم گره خورد گذشته بود.
دو روزِ سنگین… خفه و کشدار.
نورا تو اتاق خدمتکارها، گوشه‌ای کز کرده بود؛
نه حرف می‌زد،
نه غذا می‌خورد،
نه حتی جواب کسی رو جواب می‌داد.
فقط آب… آب سردی که گلوی خشکش رو خیس می‌کرد و دوباره می‌نشست روی دلش.
از عمارت متنفر شده بود.
از دیوارهاش…
از آدم‌هاش…
از نفس کشیدن تو اون فضا.
رادوین هم حال بهتری نداشت.
خودش رو تو مزرعه‌های اربابی سرگرم میکرد
از صبح تا غروب، زیر آفتاب، فقط برای اینکه پا به عمارت نذاره.
اما هر بار که برمی‌گشت،
خان و خانوم بزرگ فقط یه جمله تکراری داشتن: «پس کی می‌خوای تصمیمتو بگیری؟»
تو ذهنش، خودش رو وسط یه مرداب می‌دید.
هر حرکتی که می‌کرد، بیشتر فرو می‌رفت.
نه راه جلو داشت،
نه راه عقب.
پوف بلندی کشید.
نگاهش رو از زمین گرفت و رو به قدیر گفت: — ماشینو بیار… بریم عمارت. خسته شدم.
قدیر فقط گفت «چشم» و رفت.
وقتی که جلوی عمارت ترمز کردن،
صحنه‌ای دید که رادوین رو میخکوب کرد.
چند نفر از اهل روستا،
جلوی درِ ورودی جمع شده بودن.
داد وهمهمه، فریاد میزدن
فضا بوی آشوب می‌داد.
رادوین سریع از ماشین پیاده شد، رفت وسط جمع و با صدای بلند گفت: — اینجا چه خبره؟ صداتونو بیارین پایین! اینجا چاله‌میدون نیست!
داشت حرف می‌زد…
که یهو چشمش افتاد به اسماعیلِ بیل‌چی.
پدر نورا.
همون‌جا فهمید.
همه‌چیز رو فهمید.
خان و خانوم بزرگ،
آخر سر کار خودشون رو کرده بودن.
این بار،
دیگه راه فراری وجود نداشت.
و رادوین،
بی‌اینکه بخواد،
داشت قدم می‌ذاشت تو تله‌ای که براش پهن کرده بودن…

720

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۱
#فصل۱

نورا تیغه رو با دست‌هایی که می‌لرزید، بالا آورد.
سردی کف حمام لرزی به بدنش انداخت درست مثل تمسخرِ بختی که هیچ‌وقت باهاش راه نیومده بود.
زیر لب، با صدایی که به زور شنیده می‌شد، گفت: — یعنی… تا همین‌جا بود؟ یعنی من هیچ‌وقت قرار نبود از ته دل بخندم؟
لب‌هاش لرزید.
خنده‌ای تلخ وشکسته، از بین گریه‌هاش رد شد.
— معلومه که نه… دختری که از همون اول نحس بود… دختری که حتی اومدنش هم مادرش رو هم ازش خودش گرفت… حقش همینه.
اشک‌ها پشت هم می‌ریختن.
فکرها امانش نمی‌دادن.
آینده‌ای که هنوز شروع نشده، تموم شده بود.
زمزمه کرد: — مامان… دارم میام…
دخترت خسته‌ست… خیلی خسته.
در همون لحظه، بیرون اتاق، سامیار که از راهرو رد می‌شد، صدای گریه‌ خفه ای رو شنید. ایستاد
ابروهاش تو هم رفت.
در اتاق رادوین رو آروم باز کرد.
صدا از سرویس می‌اومد.
با قدم‌های تند جلو رفت و در رو محکم باز کرد.
چشمش به گوشه‌ی حموم افتاد.
نورا، مچاله شده و شکسته، غرق در هق‌هق.
همه‌چی توی یه ثانیه اتفاق افتاد.
سامیار پرید جلو، دستش رو کوبید روی دست نورا.
تیغ افتاد به زمین
نورا از درد و ترس جیغ کوتاهی کشید و خودش رو عقب کشید.
با صدایی بریده گفت: — ولم کن… بذار تمومش کنم… من دیگه نمی‌خوام به این زندگی کوفتیم ادامه بدم
سامیار دستش رو محکم گرفت و کشیدش طرف خودش.
چشم‌هاش سرد بود. بی‌رحم.
— این کار باشه نمیشه نجات پیدا کنی همه چی با خودکشی درست نمیشه کم عقل
بعد با نگاهی تحقیرآمیز ادامه داد: — اگه بی‌گناهی، بجنگ تا ثابت کنی ادم بی گناه این قصه تویی
— نه اینکه خودتو حذف کنی.
چند لحظه سکوت بینشون اوفتاد
فقط صدای نفس‌های بریده‌ی نورا بود که سکوت رو می‌شکست
سامیار خم شد، توی صورتش گفت:
— از آدم‌هایی که زود می‌شکنن متنفرم…

785

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۲
#فصل۱

درست همون لحظه، رادوین تماسش رو با علی رو قطع کرد.
دلشوره‌ای بی‌دلیل افتاده بود به جونش.
در اتاقش رو باز کرد.
نگاهش ناخودآگاه رفت سمت تخت…
ولی تخت خالی رو به رو شد
ابروهاش تو هم رفت.
قبل از اینکه حتی اسمش رو صدا بزنه، صدای هق‌هق خفه‌ای از سمت سرویس به گوشش خورد.
دلش فرو ریخت.
با قدم‌های تند رفت سمت صدا و در رو باز کرد.
تصویری که دید، خونش رو به جوش آورد.
سامیار… بیش از حد نزدیک نورا نشسته بود
و نورا… با چشم‌هایی پر از وحشت گریه میکرد
سریع بدون فکر کردن
رفت جلو، شونه‌ی سامیار رو گرفت و با تمام قدرت پرتش کرد اون‌طرف.
مشتش محکم نشست تو صورتش.
— آشغال! داشتی چه غلطی می‌کردی؟!
سامیار مزه‌ی خون رو قورت داد، خندۀ تلخی کرد و گفت: — خیالت راحت… من چشمم دنبال پس‌مونده‌های تو نیست.
رادوین این بار محکم‌تر زد. — خفه شو! حتی جرأت فکر کردنشم نداری.
سامیار با نفرت نگاهش کرد: — لیاقتت همینه…
رعیت‌زاده‌ای که فقط اسم ارباب رو یدک می‌کشه.
رادوین گفت :خفه شو شغال گم شو بیرون
بعد برگشت سمت نورا.
خشکش زد.
نورا مثل یه مجسمه نشسته بود؛ بی‌حرکت، بی‌صدا

سامیار به زحمت بلند شد.
دم در ایستاد و رو به نورا، با لحنی زهرآگین گفت: — به نظرم همون کاری که می‌خواستی بکنی، بهترین راهه…
آخرش هم تقصیر می‌افته گردن خودت.
و رفت.
در که بسته شد، رادوین بهت زده شد ه
کلمه‌ای که شنیده بود تو سرش پیچید.

سریع برگشت سمت نورا، نگاهش افتاد به دستش.
رنگ از صورتش پرید.
دستش رو گرفت، صدایش از خشم می‌لرزید: — این چه غلطه ای که کردی؟ هان؟
مگه نگفتم درستش می‌کنم؟
نورا با نفرت دستش رو کشید عقب. — به من دست نزن…
رادوین مکثی کرد.
اما دوباره دستش رو گرفت
این بار محکم‌تر گرفتش
و اخمی بهش کرد...

876

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۳
#فصل۱

سرش رو نزدیک‌تر برد؛ آن‌قدر که نفس داغش به صورت نورا خورد.
صداش سرد بود، جدی و بی‌رحم؛ از اون صداهایی که جا برای نفس کشیدن نمی‌ذاره.
— انگار یادت رفته کی بالا سرته که این‌جوری صداتو انداختی سرت.
نگاهش افتاد به تیغه‌ای که گوشه‌ی حمام روی زمین افتاده بود.
فکش سفت شد، رگ کنار گردنش زد بیرون.
— اگه یه بار دیگه دست به این کار احمقانه بزنی…
مکثی کوتاهی کرد و کشدار،بعد شمرده، تهدیدآمیز گفت :
— خودم می‌کشمت. تا خودتو به زحمت نندازی
این بار صداش بلندتر شد و کوبنده‌تر ادامه داد:
— فهمیدی یا نه؟!
نورا از جا پرید.
شونه‌هاش ناخودآگاه بالا رفت.
حرف می‌ترسید لکنت زبونش بیشتر می‌شد و با مکث گفت :
— ف… فهمیدم…
رادوین خیره نگاهش کرد.
دید ترس تو چشم‌هاش جا خوش کرده؛ دید حرف‌هاش تاثیرشو گذاشته بخاطر همین دیگه چیزی بهش نگفت
بی‌هیچ حرفی دستش رو برد زیر زانوی نورا و از کف سرد حمام بلندش کرد.
بدن نورا سبک بود…
بیش از حد سبک؛ انگار هیچ غذایی نمی خورد که اینگونه لاغر بود
نورا از ترس«هینی» کشید، اما جرأت اعتراض نداشت.
امروز دومین بار بود که تو بغلش می‌افتاد؛
و باز هم، مثل بار قبل، صداش درنیومد…
چون جرأتش رو نداشت.
وگرنه متنفر بود از این مرد و از این عطر خوش بو
رادوین قدم‌هاش رو شمرده شمرده به سمت تخت برداشت.
نورا رو آروم روی تخت گذاشت، اما لحنش آروم نبود.
دستور داد،:
— تا وقتی میام همین‌جا می‌مونی.
بیام ببینم سر جات نیستی… بد میشه برات.

بعد، بدون حتی یه نگاه دیگه، رفت سمت در و از اتاق بیرون زد.
چند ثانیه گذشت.
نورا وقتی مطمئن شد صدای قدم‌هاش دور شده، دیگه نتونست خودش رو نگه داره.
گریه اش رو از سر گرفت رها داغ، خفه‌کننده.
زیر لب، با صدایی که بیشتر شبیه ناله بود گفت: — از پس این کار هم برنیومدی…
اشک‌ها پشت سر هم می‌ریختن. — مامان زهرا راست می‌گفت…
کودنم… بی‌عرضه‌ام…
دست‌هاش رو تو مشت فشرد. — اگه عرضه داشتم…
می‌تونستم به این زندگی نکبتم پایان بدم…
و اتاق، شاهد شکستن دختری شد
که حتی مردن هم
ازش دریغ شده بود.

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۶۹
#فصل۱

رادوین توی یه دوراهی لعنتی گیر افتاده بود؛
نه راه پیش داشت، نه راه پس.
سرش پر از صدا بود، پر از تصویر، پر از خشم و عذاب.

بالاخره رو به خان کرد و با صدایی که زور می‌زد نلرزه گفت:
— باید… فکرامو بکنم.
خانوم بزرگ با حرص خواست چیزی بگه، اما قبل از اینکه صداش دربیاد، خان دستش رو محکم گذاشت روی پایش.
یه نگاه سرد، یه اخطار واضح.
بعد رو به رادوین گفت:
— باشه.
اما زیاد طولش نده… قبل از اینکه اوضاع کامل از دستمون دربره.
رادوین بدون حرف اضافه از اتاق زد بیرون.

در که بسته شد، خان ناگهان چرخید سمت خانوم بزرگ.
صدایش پایین بود، اما زهر داشت:
— این بار کاری به کارت ندارم…
ولی دفعه‌ی بعد اگه خودسرانه دست به کاری بزنی،
خودم می‌فرستمت همون آشغال‌دونی‌ای که ازش اومدی.
فهمیدی یا نه؟
چشم‌های خانوم بزرگ پر از اشک شد، اما غرورش اجازه نداد بریزه. با صدای گرفته گفت:
— من فقط می‌خواستم رادوین اینجا بمونه…
خان بی‌درنگ پرید وسط حرفش:
— خفه شو برو اتاقت.
نمی‌خوام حتی ببینمت.
خانوم بزرگ ایستاد.
لحظه‌ای مکث کرد، انگار می‌خواست چیزی بگه، اما غرورش شکست‌خورده‌تر از این حرف‌ها بود.
برگشت سمت در.
درست وقتی دستش به دستگیره رسید، صدای زمزمه‌ی خان پشت سرش پیچید؛ صدایی خسته… پر از درد:
— بس کن دیگه…
زندگی منو نابود کردید…
الانم نوبت بچه‌هامه؟
خانوم بزرگ حتی برنگشت نگاهش کنه.
صاف رفت بیرون.
اما توی دلش، جوابش آماده بود:
«هیچ‌وقت ولتون نمی‌کنم…شما همه‌چیز منید.
حتی اگه آخر این داستان، من منفورترین آدم دنیا بشم…
نمی‌ذارم اتفاقی براتون بیفته.»

1,050

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۷۰
#فصل۱

نورا با ضربه‌ی تیز درد از خواب پرید.
سرش می‌کوبید… انگار مغزش می‌خواست از هم بپاشه.
دستش ناخودآگاه رفت بالا… که سرم توی دستش کشید شد آخی از درد گفت
چشم‌هاش هنوز نیمه‌جون بود که اتاق رو شناخت.
دیوارهای کرمی رنگ
تخت.رادوین.
نفسش توی سینه حبس شد.
قلبش چنان کوبید که حس کرد صداش قراره کل عمارت رو برداره.
نه…
نه…
نه…
ولی ذهنش رحم نکرد.
همه‌چی، مثل فیلمی لعنتی، با جزئیات برگشت.
دیشب.
فریادهاش
درد.
نگاهی که هیچ شباهتی به نگاه آدم قبلش نداشت.
دست‌هاش شروع به لرزیدن کرد.
آینده‌ای که هنوز نیومده، دفن شده بود.
آبرویی که توی یه شب، جلوی یه دنیا ریخته بود.
روستایی که از فردا قرار بود به چشم بدکاره بهش نگاه کنن.
لب‌هاش بی‌صدا تکون خورد: «تموم شدم…»
اشکش هایش جاری شد بی‌صدا، سنگین.
نه برای درد بدنش…
برای چیزی که ازش گرفته شده بود و دیگه برنمی‌گشت.
با زحمت از تخت پایین اومد.
پاهاش به زور نگهش می‌داشتن.
رفت سمت سرویس
در رو بست.
پشت در، دنیا قطع شد.
سرش رو بالا نیاورد.
آینه رو نگاه نکرد.
نمی‌خواست خودشو ببینه… اون نورای قبل رو.
دستش رو گذاشت روی لبه‌ی روشویی.
نفس‌هاش نامنظم بود.
فکر خودکشی مثل مار، دور مغزش پیچید:
«اگه نباشم…» «اگه تمومش کنم…» «اگه دیگه هیچ‌کس مجبور نباشه نگاهم کنه…»
چشمش افتاد به یه چیز کوچیک.
خیلی کوچیک.
اما مرگبار به اندازه‌ی یه تصمیم.
یه تیغه.
انگار زمان ایستاد.
تیغه توی دستش سرد بود…
ولی فکرش داغ، سوزان، خطرناک.
دستش هاش می لرزید.

بین موندن و نرفتن، فقط یه پله فاصله بود.
و درست همون لحظه که اشک روی دستش چکید…
صدای نامعلومی پشت در پیچید.

717

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۶۷
#فصل۱

رادوین سریع گفت: – هیچی نیست… لازم نیست این‌طوری بلرزی .

و قبل از اینکه کسی واکنشی نشون بده، دست انداخت زیر بدن نورا و مثل پرِ کاه بلندش کرد.
نورا از ترس، ناخودآگاه دست‌هاش رو دور گردن رادوین حلقه کرد فقط بخاطر این که از افتادنش پیشگیری کنه

چشم‌هاش رو محکم به هم فشار داده بود.
درد رو می‌بلعید…نمی‌خواست جیغ بزنه

رادوین آروم اونو روی تخت گذاشت.
همون لحظه گوشی رو از جیبش درآورد و بی‌معطلی به دکتر عمارت زنگ زد: – سریع خودتو برسون به عمارت

خانوم بزرگ با نیشخند گفت: – چه دکتری بابا… داره ادا اطوار در میاره من این وزه رو میشناسم

رادوین دیگه طاقت نداشت.
شمرده و محکم گفت: – میشه برید بیرون؟
خودم هستم، حرف می‌زنیم. نترسید، فرار نمی‌کنم.

خان چیزی نگفت؛ فقط با یه اشاره به خانوم بزرگ فهموند که از اتاق برن بیرون.
خانوم بزرگ ناراضی بود، اما جرئت مخالفت نداشت.

وقتی در بسته شد، رادوین کنار تخت نشست.
نورا تو خودش نبود.
هذیان می‌گفت، عرق کرده بود، نفس‌هاش نامنظم شده بود
واضح بود حالش خوب نیست.

رادوین به دست‌هاش نگاه کرد.
به خودش.
فکر اینکه چطور این بلا رو سر این دختر آورده، مغزش رو می‌خورد.
همه‌ی خشمی که از نازنین تو وجودش جمع شده بود، سر این بدبخت خالی کرده بود.
از خودش متنفر بود.

صدای تقه‌ای به در خورد و دکتر وارد اتاق شد.

رادوین سریع از جاش بلند شد: – دکتر پس کجایی یه ساعته منتظریم.

– ببخشید، تو راه بودم… دیر شد.
لطفاً شما بیرون باشید، صداتون می‌کنم.

رادوین سری تکون داد و رفت بیرون.

در هنوز کامل بسته نشده بود که سامیار جلوش سبز شد.
– فقط تو یکی کم بودی…

سامیار با خنده چشمکی زد: – حلالت باشه بابا، عجب چیزی رو کرد....یه خدمتکار داف به به

رادوین با خشم گفت: – خفه شو سامیار.
گمشو اتاقت، قبل از اینکه کار دستت ندادم

– ای جان… داداشم عصبیه چون لو رفته.
می‌خواستی می‌گفتی، واست جا جور می‌کردم.

دست‌های رادوین مشت شد.
واقعاً می‌خواست با همون مشت‌ها صورت سامیار رو خرد کنه.

سامیار نگاهش کرد، خندید: – این‌همه خشونت لازم نیست خان‌داداش.
فقط بدون… بد آتو دادی دست خانوم بزرگ
کارت زاره و بعد سوت‌زنان رفت.

رادوین کلافه دستی به موهاش کشید.

همون موقع در باز شد و دکتر بیرون اومد.

– چی شد دکتر؟

دکتر مکث کوتاهی کرد: – رحمش پارگی داشت… بخیه زدم.
سرم هم وصل کردم براش
چند روز نباید تکون بخوره، ان‌شاءالله خوب میشه.

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۶۸
#فصل۱
رادوین بعد از رفتن دکتر، چند ثانیه جلوی در اتاق خودش ایستاد.
دستش روی دستگیره موند…
اما تصویر صورت رنگ‌پریده‌ی نورا، نفسش رو برید.
حس کرد اگه بره تو، خفه می‌شه.
بی‌صدا برگشت و مسیرش رو عوض کرد؛ سمت اتاق خان.

در اتاق رو بعد اینکه خان اجازه ورودش داد باز کرد که دید خان و خانوم بزرگ کنار هم نشسته بودن؛
نگاه‌هاشون بیش‌تر شبیه حکم بود تا حرف.
خان، با صدایی که سعی می‌کرد محکم باشه، گفت:
– پسرم، این قضیه باید همین‌جا جمع بشه. یا دختره رو هرچه زودتر تحویل خانواده‌ش می‌دیم که طبق رسم این روستا سنگسار میشه
یا یه صیغه می‌خونیم بینتون تا این قضیه ختم‌به خیر بشه
کلمه‌ی «سنگسار» مثل سیلی خورد تو صورت رادوین.
چشم‌هاش از عصبانیت برق زد.
– چه رسم مسخره‌ای؟ چه صیغه‌ای؟
صداش لرزید، اما عقب نکشید.
– مگه قراره با زور، یه آدمو بندازید وسط یه معامله؟
گفتم خودم جمعش می‌کنم. دیگه اجازه نمی‌دم یکی دیگه برام تصمیم بگیره.
شما یه بار زندگیمو نابود کردید… کافیه.

خانوم بزرگ سریع پرید وسط، با لحن زهرآلود:
– پس خیلی هم خوب. به پدر دختره خبر می‌دیم بیان تحویلش بگیرن.
شازده‌پسرت هم راحت، نه مسئولیتی، نه عذاب وجدانی به زندگیش ادامه میده
رادوین یک قدم جلو اومد، صداش از خشم می‌لرزید:
– هیچ‌کس حق نداره چیزی بگه.
به خدا قسم اگه بفهمم یه کلمه گفتید، جوری می‌رم که یادتون بره اصلاً پسری به اسم من داشتید.

خان با صدای سنگین و سرد جواب داد:
– اینجا روستاست رادوین…
حرف مثل دود می‌پیچه.
امروز نفهمن، فردا می‌فهمن.
اگه برات بی‌آبرو شدن یه دختر مهم نیست، می‌تونی بری.
رادوین ساکت شد.
برای اولین بار، هیچ جوابی نداشت.
سکوتش فریاد می‌کشید.
خان دوباره گفت، این‌بار بی‌رحم‌تر:
– فقط یه صیغه‌ست.
نه زن دائمی، نه زندگی مشترک.
اون‌قدر هم بی‌عقل نشدم واسه پسرم یه خدمتکار بگیرم…
این فقط یه راهه، برای بستن دهن مردم.

1,110

قصه ای میان اجبار و عشق

۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۳:۴۶

#پارت۶۶
#فصل۱

رادوین مات و مبهوت به خان خیره موند.
نه از دردِ صورتش،
از آشناییِ این صحنه.
اعتراض همیشه همین‌جا تموم می‌شد؛
با تحقیر، یا تو‌دهنی.

خانوم بزرگ، که دلش از درون ریشه شده بود اما مثل همیشه صورتش سنگ بود، آرام گفت: – عیبی نداره خان…
جوانه، ناآگاهه…
الان اولویت ما اینه که این گندی که زده شده رو جمع کنیم.

رادوین نفس عمیقی کشید.
خوب می‌دونست اگر خانوم بزرگ وارد بازی بشه،
از آب گل‌آلود، ماهی خودش رو می‌گیره.

به همین خاطر با صدایی کنترل‌شده گفت: – این اشتباهی که خودم کردم، خودم هم بلدم جمعش کنم.
فقط اجازه بدین کسی از ماجرا بویی نبره.

خان با عصبانیت فریاد زد: – خفه شو پسره‌ی کله‌خراب!
قصدت بدنام کردن منه؟
راحت دختره رو ول می‌کنی و فرار می‌کنی تهران، نه؟

رادوین با حرص جواب داد: – مگه کار دیگه‌ای هم هست؟
انتظار ندارین یه خدمتکار رو عقد خودم دربیارم!
این اتفاق نباید می‌افتاد، ولی افتاد…
می‌برمش پیش یه دکتر درست‌حسابی، همه‌چی مثل روز اول جمع می‌شه.

صدای خنده‌ی خانوم بزرگ،
مثل تیغی توی فضا برید.

– پسر… خوش‌خیالی من رو باش!
دیشب که حال و هوش نداشتی، چندتا خدمتکار فهمیدن چی شده.
الان نصف روستا خبر دارن…
بعد تو حرف دکتر می‌زنی؟

سرش رو تکون داد. – نمی‌شه…
اصلاً نمی‌شه.

رادوین نگاهش لغزید سمت نورا.
چیزی توی چشم‌هاش دید…
نه اشک، نه التماس؛
نفرتی سرد،
و ناامیدی‌ای که از هر فریادی سنگین‌تر بود.

گلویش خشک شد.

آهسته گفت: – بذارین حداقل بره اتاقش…
نیاز به استراحت داره.

خان و خانوم بزرگ، این‌بار مخالفتی نکردند.

رادوین رو به نورا کرد: – می‌تونی راه بری؟

نورا هیچی نگفت.
بی‌صدا قدم برداشت.

اما هنوز قدم اول کامل نشده بود که
دردی طاقت فرسایی زیر شکمش پیچید.

پاهاش لرزید.
زانوهاش خم شد
و با صدای خفه‌ای روی زمین افتاد.

نگاهش ناخواسته به پایین کشیده شد.خون پخش‌شده روی لباسش رو دید

رادوین هم که نگاهش به سمت پایین کشیده شد
با دیدن اون همه خون بهت زده شد

همه‌چی برای یک لحظه ایستاد.

رادوین رنگ از صورتش پرید.
با بهتی که حتی نمی‌تونست پنهانش کنه،
بی‌اختیار قدمی به سمت نورا برداشت…

Showing 20 of 20 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

قصه ای میان اجبار و عشق

قصه ای میان اجبار و عشق

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (7 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال جان‌سخت ● جان سخت

گناه فرشته ● بچه های آسمان ● خورشید

سریال اکنون ● زخم کاری ● پوست شیر

Dostoevsky ¦ داستایفسکی

سریال حیثیت گمشده ● داوینچیز ● آقا زاده

Matthew hussey books

🔍شرلوک هلمز🔎

نمبر بوك السعودية

کانال‌های تلگرام مرتبط

سریال جان‌سخت ● جان سخت

گناه فرشته ● بچه های آسمان ● خورشید

سریال اکنون ● زخم کاری ● پوست شیر

Dostoevsky ¦ داستایفسکی

سریال حیثیت گمشده ● داوینچیز ● آقا زاده

Matthew hussey books

🔍شرلوک هلمز🔎

نمبر بوك السعودية

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها