❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @afranacademy

۱۱.۴k عضو

به‌روزرسانی شده: May 13, 2026 at 10:51 AM

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

🍁افران | مجموعه علمی آموزشی روان‌شناسی برای ذهن مدرن آدرس سایت 🌐 Www.afranacademy.org castbox 🎙️ https://B2n.ir/afrancastbox 🔹Founders: حامد صادقی | ریحانه طهرانی ادمین تلگرام👤 @afransp

@afranacademy offers specialized information about httpsb2nirafrancastbox and wwwafranacademyorg for subscribers interested in شبکه‌سازی تجاری

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

مجموع: 11.4K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

راه‌های کاهش تعصب بیجا:

• مطالعه و یادگیری مستمر
افزایش آگاهی یکی از مؤثرترین راه‌های کاهش تعصب است.
مواجهه با دیدگاه‌های متنوع، کتاب‌های تحلیلی و منابع مختلف باعث می‌شود ذهن از یک چارچوب ثابت خارج شود.

• پرورش تفکر نقادانه
تفکر نقاد یعنی قبل از پذیرش یا رد کردن یک موضوع، از خود بپرسیم:
چرا؟ بر چه اساسی؟ منبع چیست؟ شواهد کدام‌اند؟
هدف، مخالفت کردن نیست؛ هدف فهم دقیق‌تر است.

• پرسیدن سؤال‌های به‌جا
به جای واکنش سریع، مکث کنیم و سؤال بپرسیم.
سؤال درست، ذهن را از حالت دفاعی خارج می‌کند و وارد حالت تحلیل می‌کند.

• تجربه کردن چیزهای جدید
قرار گرفتن در معرض فرهنگ‌ها، رسانه‌ها، افراد و سبک‌های زندگی متفاوت باعث افزایش انعطاف شناختی می‌شود.
ذهنی که تجربه متنوع دارد، کمتر مطلق‌گرا می‌شود.

• بازنگری دوره‌ای باورها
هر چند وقت یک‌بار از خود بپرسیم:
آیا این باور هنوز یک انتخاب آگاهانه است؟
یا فقط یک عادت ذهنی قدیمی؟
این کار باعث افزایش خودآگاهی فکری می‌شود.

• تقویت مهارت شنیدن فعال
یکی از نشانه‌های تعصب، نشنیدن درست دیگران است.
تمرین گوش دادن بدون قطع کردن، بدون قضاوت فوری و بدون دفاع سریع می‌تواند دید ما را متعادل‌تر کند.

• ارتباط با افراد با دیدگاه‌های متفاوت
تعامل انسانی با کسانی که نگاه متفاوت دارند، به کاهش قطبی‌شدن ذهن کمک می‌کند.
وقتی ارتباط شکل می‌گیرد، پیش‌فرض‌ها نرم‌تر می‌شوند.

• افزایش انتقادپذیری
توانایی شنیدن نقد بدون فروپاشی، نشانه‌ی بلوغ فکری است.
اگر بتوانیم نقد را تهدید تلقی نکنیم، ظرفیت رشد فکری‌مان افزایش پیدا می‌کند.

رهایی از تعصب به معنای نداشتن باور نیست؛
به معنای داشتن باورهای آگاهانه، منعطف و بررسی‌شده است.

در دنیایی که مدام در حال تغییر است،
انعطاف فکری یک مهارت ضروری است، نه یک ضعف!🫱🏻‍🫲🏼
🌱

3,200

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

شاید با توانایی بتوانید
به بالاترین جایگاه برسید؛
اما برای ماندن در آن جایگاه،
به شخصیت نیاز دارید.

2,320

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

چهل روز گذشت🥀…

تقویم ورق خورد،
ساعت‌ها کار خودشان را کردند
اما، ما…
ما هنوز در همان لحظه مانده‌ایم!

اندوه، از واژه‌ها عبور کرده است…

گفتند زمان مرهم است
گفتند خاک، سرد می‌کند
گفتند زندگی ادامه دارد…

اما
نه مرهمی آمد
نه داغی بر ما سرد شد
نه چیزی شبیه قبل ادامه پیدا کرد…

چهل روز گذشته
و ما هنوز
از آن روز
برنگشته‌ایم…

برای آن‌ها که رفتند
و برای ما
که ماندیم
و هر روز،
کمی کمتر
شبیه قبل می شویم…🖤

4,310

110

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

مرگِ تعصُّبِ بیجا،
تولدِ اخلاق است!🕊️

•ایمانوئل کانت

2,850

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

در این روزهای غم و بحران، لطفاً بیشتر همدیگر را بغل کنید و مراقب همدیگر باشید…

در غم و بحران، مغز و بدن وارد «حالت بقا» می‌شوند. یعنی سیستم عصبیِ هشدار فعال است، تمرکز شناختی پایین می‌آید و ظرفیت پردازشِ منطقیِ کلمات پیچیده کم می‌شود.
در این وضعیت، آنچه بیش از استدلال و نصیحت اثر دارد، نشانه‌های ایمنی است؛ چیزهایی که به ما می‌گویند «تنها نیستی».

و ابراز محبت کلامی و فیزیکی دقیقاً همین کار را می‌کند.

از نظر زیستی، تماس امن (مثل بغل کردن) باعث ترشح اُکسی‌توسین می‌شود. اُکسی‌توسین هورمونی است که پیامش به مغز «ارتباط امن» است؛ ضربان قلب را پایین می‌آورد، کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش می‌دهد و سیستم عصبی را از حالت هشدار به حالت تنظیم‌شده‌تر برمی‌گرداند.
به بیان ساده‌تر؛ بدن قبل از ذهن آرام می‌شود و وقتی بدن آرام شد، ذهن هم شانس بازیابی پیدا می‌کند.

از نظر روان‌شناختی، در بحران «معنا» فرو می‌ریزد. حرف‌های منطقی، امیدبخشی‌های زودهنگام یا جملات کلیشه‌ای («قوی باش»، «درست میشه») حتی می‌توانند حسِ دیده‌ نشدنِ درد ایجاد کنند.
اما یک جمله‌ی ساده‌ی همدلانه («کنارتم») یا یک تماس فیزیکیِ امن، نیاز به معنا را دور می‌زند و مستقیماً نیاز بنیادی‌تری را پاسخ می‌دهد: نیاز به تعلق و امنیت!🫂

از نظر دلبستگی، وقتی آدم غمگین یا در شوک است، سیستم دلبستگی فعال می‌شود؛ همان بخشی از روان که در کودکی با نزدیکیِ مراقب آرام می‌شد. در این حالت، مغز ناخودآگاه دنبال نشانه‌های آشنا می‌گردد: صدا، تماس، حضور…
به همین دلیل است که «بودن» اغلب مهم‌تر از «گفتن» است.

و یک نکته‌ی مهم دیگر: محبت در بحران درد را حذف نمی‌کند.
کاری که می‌کند انسانی‌تر کردنِ تحمل آن است؛ یعنی بار رنج به‌تنهایی حمل نمی‌شود.
این تفاوت کوچکی نیست؛ همین تفاوت است که مانع مزمن‌شدنِ آسیب روانی می‌شود.

برای همین، در روزهای سخت خیلی مهم است که بیش‌تر از پیش هوای همدیگر را داشته باشیم و محبت بیشتری خرج همدیگر کنیم؛
چرا که گفتن و نشان دادنِ «تنها نیستی»، گاهی درمانی‌تر از هر راه‌حل است.❤️‍🩹

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

هرکسی که فکر می‌کند باغبانی در بهار آغاز می‌شود و در پاییز به پایان می‌رسد، از بهترین بخش سال غافل مانده است؛

زمستان، زمانی است که رؤیای باغ در ذهن باغبان شکل می‌گیرد.🕊️

👤Josephine Nuese

6,000

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

اضطراب او را به تلاش وا می‌داشت،
اما افسردگی او را به دورِ خود می‌چرخاند…

اضطراب در گوشش می‌گفت:
«اگر بیشتر بدوی، اگر کامل‌تر باشی، اگر عقب نمانی… نجات پیدا می‌کنی.»

افسردگی اما آرام‌تر بود؛
می‌گفت:
«این همه دویدن برای چیست؟ مگر قبلاً نتیجه داد؟ بنشین… خاموش شو…»

و او میان این دو صدا معلق مانده بود!

هر بار که با اضطراب جلو می‌رفت،
کمی بعد با موجی از خستگی و پوچی عقب کشیده می‌شد.

هر بار که می‌خواست رها کند و بی‌حرکت بماند،
ترسِ عقب‌افتادن دوباره او را به میدان هل می‌داد.

این چرخه، از بیرون شاید اهمالکاری به نظر برسد،
اما از درون، جنگی فرساینده است.

اضطراب می‌خواهد از طریق «حرکت» نجاتت دهد.
افسردگی می‌خواهد از طریق «خاموشی» از تو محافظت کند.

هر دو، در اصل، مکانیسم بقا هستند.
اما وقتی هم‌زمان فعال شوند،
انسان را در حلقه‌ای از تقلا و بی‌حسی گرفتار می‌کنند.

و شاید نقطهٔ تغییر، نه در دویدن بیشتر باشد
و نه در فرو رفتن عمیق‌تر در سکون…

بلکه در مکثی کوتاه است.

مکثی که در آن بپذیری:
«من الان تحت فشارم…
این کشمکش واقعی است...»

نه خودت را متهم کنی،
نه یکی از این دو صدا را مطلقاً سرکوب…

فقط آگاهانه، یک انتخاب کوچک بکنی.

یک روتین ساده،
یک قدم کوتاه،
بدون اجبار به کامل بودن!

گاهی خروج از این چرخه،
با توقف کامل شروع نمی‌شود،
با «کند کردن» شروع می‌شود.

و کم‌کم، وقتی سیستم عصبی آرام‌تر شود،
اضطراب دیگر فرمانده
و افسردگی دیگر زندانبان نخواهد بود.

و او یاد می‌گیرد
نه با فرار،
نه با خاموشی،
بلکه با تنظیم، ادامه دهد.

و همین تنظیمِ تدریجی،
آغاز بازگشت به زندگی است.🫂❤️‍🩹

4,100

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

مراقب باشیم خشم‌‌مان را جای درست خرج کنیم، نه سر همدیگه🖤

یکی از سخت‌ترین پیامدهای تروما این است که انسان از خشم و درد انباشته می‌شود، اما امکان تخلیه این احساسات به سمت عامل اصلی فاجعه را ندارد.

به همین دلیل، ذهن برای رهایی از این فشار، مسیر دیگری انتخاب می‌کند و خشم را متوجه افراد امن‌تر و در دسترس‌تر، مانند دوستان، خانواده یا هم‌فکران می‌سازد.

در ظاهر، این رفتار ممکن است به‌عنوان نوعی قدرت‌نمایی تجربه شود، اما در واقع، انرژی روانی در مسیری نادرست مصرف می‌شود و به‌جای کاهش رنج، به تکه‌تکه شدن جامعه و افزایش انزوا میان افراد منجر می‌گردد. این دقیقاً همان وضعیتی است که سیستم‌های سرکوبگر به دنبال آن هستند.

زمانی که خشم به‌جای هدایت شدن به سمت جلاد واقعی، متوجه یکدیگر می‌شود،
اعتماد اجتماعی فرو می‌ریزد و هر فرد در درد شخصی خود تنها باقی می‌ماند. این وضعیت، در حقیقت، به معنای وارد شدن ضربه‌ای دوم پس از خود فاجعه است.

نخستین گام برای شکستن این چرخه آن است که درک شود این خشم، عصبانیت کور نیست، بلکه شکلی از درد سرکوب‌شده است که مسیر نادرستی را طی کرده است.
اگر این انرژی از مسیر تخریب خارج شود و به سوی حقیقت‌گویی و روایت‌گری هدایت گردد، می‌تواند به نیرویی برای تغییر تبدیل شود.

خشم، حق انسان است، اما زمانی که به سوی کسانی جهت می‌یابد که خود نیز زخمی و آسیب‌دیده هستند، تنها باعث می‌شود که زخم جمعی عمیق‌تر شود!

بازماندگان، زمانی که از حالت سکوت و فلج روانی خارج می‌شوند، با آغاز روایت کردن و بیان نام قربانیان، احساس می‌کنند که در حال بازپس‌گیری قدرت از جلاد هستند. این عمل، به معنای ایستادگی در برابر حذف شدن از تاریخ تلقی می‌شود.

قهرمان بودن همواره به معنای حضور در خط مقدم نیست، بلکه گاهی به معنای شاهد ماندن، حافظ حقیقت بودن و جلوگیری از دفن شدن درد و خاطره‌ها است.🫱🏻‍🫲🏼

مراقبت از خود در چنین فضایی، نشانه خودخواهی نیست، بلکه شکلی از مقاومت است، زیرا به زنده ماندن حافظه جمعی کمک می‌کند.

شاید انسان نتواند به همان فرد گذشته بازگردد، اما می‌تواند به انسانی آگاه‌تر، مهربان‌تر و مسئول‌تر تبدیل شود.

در نهایت، باقی ماندن انسان یک تصادف ساده نیست، بلکه نوعی ماموریت اخلاقی است؛
ماموریتی برای تبدیل کردن «چرا من؟» به «من مانده‌ام تا حقیقت زنده بماند.»

هر اقدام کوچک، از یک همدلی گرفته تا بیان یک روایت واقعی، نوری کوچک است که بر قلب زخمی این سرزمین تابیده می‌شود.🌱

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

خستگیِ امید یک وضعیت روان‌شناختی‌ست
که نه از ضعفِ شخصیت ناشی می‌شود
و نه از کمبودِ مثبت‌اندیشی!

در بحران‌های طولانی و مبهم،
روان انسان بیشتر از هر چیز
از نوسان مداوم فرسوده می‌شود؛
نوسان بین امید و ناامیدی…

نه ناامیدیِ کامل،
نه امیدِ پایدار،
بلکه بالا رفتن، سقوط کردن،
و دوباره مجبور شدن به جمع‌وجور کردن خود…

از نظر علمی،
این نوسانِ هیجانیِ شدید
مصرف انرژی عصبی را بالا می‌برد
و سیستم عصبی را در حالت برانگیختگی مزمن نگه می‌دارد.

برای همین است که در خستگیِ امید،
مسئله «امیدِ کم» نیست؛
مسئله امیدِ بیش‌ازحدِ فرسوده‌ شده است.

در این شرایط،
روان برای کاهش فشار
لزومی به «امیدِ بیشتر» ندارد،
نیازش چیز دیگری‌ست:
کاهش نوسان!

یعنی کمتر بالا رفتن هیجانی
و کمتر سقوط ناگهانی.
همین کار ساده
باعث می‌شود مصرف انرژی عصبی پایین بیاید
و فرسودگی کمتر شود.

از دیدگاه تنظیم روان،
هدف در بحران‌های طولانی
رسیدن به «حال خوب» نیست؛
بلکه ایجاد حداقل ثبات برای سیستم عصبی است.

چند عامل مهم در ایجاد این ثبات:
▫️محدود کردن ورودی خبر
نه بی‌خبری،
بلکه انتخاب آگاهانه‌ی منابع مشخص
در زمان‌های محدود.
مغز به «وقفه» نیاز دارد تا دوباره تنظیم شود.

▪️خواب منظم و قابل پیش‌بینی
حتی اگر کیفیتش ایده‌آل نباشد.
ثبات زمانیِ خواب
برای مغز مهم‌تر از کامل‌بودن آن است.

▫️روتین روزانه‌ی ساده
حتی روتین‌های کوچک.
قابل پیش‌بینی بودن،
برای سیستم عصبی
معادل «امنیت نسبی» است.

▪️محدود کردن خیال‌پردازی فاجعه‌آمیز
نه با سرکوب،
بلکه با آگاه شدن
و قطع ادامه‌ی سناریوها...
ذهنی که مدام آینده را فاجعه‌سازی می‌کند،
هیچ‌گاه استراحت نمی‌کند.

خستگیِ امید
نشانه‌ی این است که روان انسان
مدت‌ها بیش از ظرفیتش
مسئول آینده بوده است.
و فهمیدنِ این،
خودش یک قدم در مراقبت از سلامت روان است.🫱🏻‍🫲🏼

4,230

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۵ خرداد ۱۴۰۵، ۰۴:۵۲

عادت به ناامیدی از خودِ ناامیدی بدتر است!
چرا؟ چون انسان ذاتاً موجودی تطبیق‌پذیر است و این، هم‌زمان بزرگ‌ترین نقطه قوت و نقطه ضعف ماست.

وقتی رنج طولانی می‌شود و وقتی اخبار بد تمامی ندارد، مکانیزم دفاعی ذهن فعال می‌شود و خودش را به شکل بی‌حسی نشان می‌دهد. در این حالت، اتفاق بدی برای ما می‌افتد…

حالا دیگر به موجودی بی‌تفاوت تبدیل می‌شویم. دیگر گریه نمی‌کنیم. دیگر تلاش نمی‌کنیم و در نهایت به این نقطه‌ی ترسناک می‌رسیم که «شاید همیشه همین‌طور باشد.»
این بدترین منطقه است. لحظه‌ی مرگ روح انسان!

غم واکنشی طبیعی به زخم است؛ اما ناامیدی یعنی عفونت کردن زخم. وقتی به تاریکی عادت کنی، دیگر چشمت دنبال نور نمی‌گردد و رفته‌رفته ملا‌ل، افسردگی و افکار منفی سراغت می‌آید…

اما شاید بپرسی: «چطور وقتی زندگی سیاه است، امید بسازم؟»
پاسخ این سؤال را مردی داد که در جهنمی واقعی از بدترین کابوس‌های ما زندگی کرد: دکتر ویکتور فرانکل.

دکتر فرانکل در اردوگاه آشویتس بود؛ جایی که امید کالایی قاچاق بود و مرگ تنها حقیقت تضمین‌شده…

نازی‌های آلمان همه‌چیزش را گرفته بودند: همسرش، خانواده‌اش، زندگی‌اش، لباسش و حتی موهای سرش…

در کتاب شاهکارش، انسان در جستجوی معنا، توضیح می‌دهد که چطور نازی‌های آلمان نتوانستند «آخرین آزادی بشری» را از او بگیرند:
آزادی انتخاب رفتار در هر شرایطی!

فرانکل امید را در چیزهای کوچک پیدا کرد:
• در تصور چهره‌ی خندان همسرش
• در کمک کردن به زندانیان ضعیف‌تر
• در نوشتن افکارش روی کاغذپاره‌ها

دکتر فرانکل فهمید که معنا چیزی نیست که زندگی به ما بدهد؛ بلکه چیزی است که تو به زندگی می‌دهی و وقتی این معنا را پیدا کنی، حتی رنج کشیدن هم می‌تواند معنادار شود؛ البته اگر بدانی چرا و برای چه کسی داری آن رنج را تحمل می‌کنی.

اگر بار سنگینی رو سینه‌ات حس می‌کنی،
حق داری و انکارش نکن،
اما بهش عادت نکن.
نگذار این سنگینی تبدیل به وضعیت نرمال تو شود!❤️‍🩹

📚کتابِ انسان در جستجوی معنا رو پیشنهاد می‌کنم حتماً این روزها مطالعه کنید.

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۱۳ فروردین ۱۴۰۵، ۰۹:۳۵

«هیچ چیز به اندازه‌ی نفرت از یک چیز مشترک،
مردم را با هم متحد نمی‌کند!
نه عشق، نه دوستی، نه احترام»
👤آنتوان چخوف

اما دلایل روان‌شناختیش چیه؟
اول از همه باید بگم چون مغز انسان طوری ساخته شده که به خطر سریع‌تر از لذت واکنش نشون می‌ده.

نفرت، خشم و ترس
مستقیم ‌ به سیستم بقا وصلن
یعنی همون بخشی از مغز که وقتی اوضاع ناامن می‌شه،
می‌گه: «اول زنده بمون، بعد به بقیه چیزا فکر کن.»

برای همین وقتی یه دشمن مشترک تعریف می‌شه،
🧠مغزها خیلی زود هم‌راستا می‌شن

اما عشق، دوستی و احترام
چیزای فوری نیستن.
این‌ها امنیت می‌خوان،
زمان می‌خوان،
و یه حداقلی از قابل‌پیش‌بینی‌بودن آینده تا اعتماد کنن
و خُب..
تو شرایط بلاتکلیفی طولانی،
آدم‌ها معمولاً انرژی ساختن این‌ها رو ندارن.

از طرفی یه نکته‌ی مهم‌ اینکه،
نفرت هویت می‌سازه، اما هویت منفی؛
یعنی فعلاً لازم نیست بدونی «کی هستی»؛
کافیه بدونی «کی نیستی!»

این برای ذهن فرسوده،
خیلی کم‌هزینه‌تر از ساختن هویت مثبته…

البته این جمله‌ی چخوف
به نظر نمیاد تبلیغ یا توصیه‌ی نفرت‌پراکنی باشه
انگار یه توصیفِ تلخ از روان انسانه
وقتی خسته، ناامن و بلاتکلیفه!🖤

5,200

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

۱۳ فروردین ۱۴۰۵، ۰۹:۳۵

وقتی کسی مثل هدی کتان (هدی بیوتی) با میلیون‌ها دنبال‌کننده چیزی منتشر می‌کند، آن محتوا فقط «نظر شخصی» نیست؛ از دید روان‌شناسی اجتماعی، این یک پیام عمومی است که می‌تواند هیجان جمعی را بالا یا پایین بیاورد.

در دوره‌های بحران، مردم معمولاً در حالت برانگیختگی و حساسیت بالاتر هستند؛ یعنی همان پیام اگر در یک روز عادی بی‌اهمیت به نظر برسد، در زمان تنش می‌تواند به شکل «توهین» «بی‌اعتنایی» یا «طرفداری» تفسیر شود. اینجا مسئله فقط حرف نیست؛ مسئله ترکیبِ زمان، زمینه و قدرت نفوذ است!

واکنش‌های تند مثل آنفالو، حمله لفظی یا تحریم هم صرفاً «احساسی» نیستند. این واکنش‌ها اغلب از یک احساس واقعی شروع می‌شوند (درد، خشم، نادیده‌گرفته‌شدن)اما می‌توانند کارکرد اجتماعی داشته باشند: مردم وقتی راه‌های اثرگذاری مستقیم محدود است، به سمت ابزارهای در دسترس می‌روند؛ ابزارهایی مثل فشار مثل آسیب به اعتبار و فشار اقتصادی…

به زبان ساده؛
تحریم برای خیلی‌ها فقط تخلیه نیست، یک شکل «اعتراض قابل اجرا» است که می‌گوید «این رفتار برای ما قابل قبول نیست!»

لب‌کلام:
ماجراهایی مثل واکنش به هدی بیوتی معمولاً یک برخورد ساده‌ی «درست/غلط» نیست. از یک طرف، چهره‌های پرنفوذ مسئولیت بیشتری دارند چون پیامشان اثر زیادی دارد. از طرف دیگر، مخاطب هم در بحران مستعد تفسیر شدیدتر است و بهتر است بین «نقدِ دقیق» و «خشمِ آسیب‌زننده» فرق بگذارد. بهترین نقطه معمولاً جایی است که همدلی و حساسیت نسبت به رنج مردم حفظ شود و هم اعتراض به شکل آگاهانه، هدفمند و اخلاقی انجام شود؛ طوری که هم اثر بگذارد، هم شأن انسانی را پایین نیاورد.

5,340

Showing 12 of 12 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

❲آکادمی روان‌شناسی افران❳

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (9 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

MAZNET 🕊

فیلترشکن پروکسی کانفیگ نپستر نت ملی

لینکدونی✌️تهران شیراز اصفهان کرج مشهد

ZEOX SHOPING

شبكة ثالثيون

سودفا | SoodFa

شبكة اخبار السويداء الاولى snn بلان

خانواده ارتش

کانال‌های تلگرام مرتبط

MAZNET 🕊

فیلترشکن پروکسی کانفیگ نپستر نت ملی

لینکدونی✌️تهران شیراز اصفهان کرج مشهد

ZEOX SHOPING

شبكة ثالثيون

سودفا | SoodFa

شبكة اخبار السويداء الاولى snn بلان

خانواده ارتش

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها