نوبرکلاد | NobarCloud

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @Nobarcloud

۱.۲k عضو

به‌روزرسانی شده: May 6, 2026 at 6:03 AM

نوبرکلاد | NobarCloud

کانال رسمی شرکت فن آوری هوشمند شبکه نوبر | نوبرکلاد ارتباط با ادمین: [email protected]

@Nobarcloud is a dedicated channel for socialnobarcloudir with regular updates in شبکه‌سازی تجاری

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 1.2K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

یکی از سوءتفاهم‌های رایج در کار با دیتابیس MySQL در زیرساخت‌های مدرن
یک تصور اشتباه اینه که داده‌ها در MySQL مستقیماً روی دیسک نوشته و از همون‌جا خونده می‌شن، در حالی که این دیتابیس برای حفظ پرفورمنس از یک مسیر چندلایه و بهینه‌شده برای اجرای کوئری‌ها استفاده می‌کنه.
در پشت صحنه، قبل از درگیر شدن دیسک، اجزایی مثل:
۱. ساختارهای In-Memory
۲. موارد Buffer Pool و Cache
۳. بهینه‌ساز کوئری و Execution Plan
نقش اصلی رو در پاسخ‌دهی سریع ایفا می‌کنن و دیسک بیشتر به‌عنوان لایه پایداری داده استفاده می‌شه. در محیط‌های ابری، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه؛ چون معمولاً:
استوریج‌ها شبکه‌محور هستن، تأخیر دیسک متغیره و مقیاس‌پذیری بدون شناخت رفتار حافظه، عملاً بی‌اثر می‌شه.
اگر جریان اجرای کوئری در MySQL به‌درستی درک نشه، انتخاب Instance مناسب، تنظیم منابع، Autoscaling و حتی معماری دیتابیس می‌تونه کاملاً اشتباه انجام بشه.

در این مقاله، مسیر اجرای یک کوئری MySQL به‌صورت ساده و مرحله‌به‌مرحله توضیح داده شده و مشخص می‌کنه:
۱. پردازش کوئری از کجا شروع می‌شه
۲. چه زمانی از حافظه استفاده می‌شه
۳.در چه مرحله‌ای دسترسی به Storage انجام می‌گیره
برای افرادی که روی دیتابیس‌های ابری، زیرساخت، DevOps یا سیستم‌های مقیاس‌پذیر کار می‌کنن، فهم این جریان یکی از پایه‌های تصمیم‌گیری درست محسوب می‌شه.
منبع:
https://farshadth.medium.com/how-mysql-works-behind-the-scenes-72746950cd65

☁️

786

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

میرور(Mirror) دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد؟
میرور به یک نسخه‌ی کامل، مستقل و همگام‌شونده از یک منبع اصلی گفته می‌شود که هدف آن جایگزینی شفاف منبع upstream است، بدون اینکه تغییری در تنظیمات کلاینت ایجاد شود.
به بیان دقیق‌تر، میرور باید بتواند در صورت عدم دسترسی به منبع اصلی، همان داده‌ها را با همان ساختار و همان مسیرها ارائه دهد.

میرور دقیقاً چه چیزی را شامل می‌شود؟
میرور فقط شامل فایل‌ها نیست. یک میرور معتبر باید:
۱. تمام بسته‌ها یا مخازن را به‌صورت کامل نگه دارد
۲. متادیتا (index، manifest، release file و …) را حفظ کند
۳. ساختار دایرکتوری upstream را بدون تغییر بازتولید کند
۴. به‌صورت خودکار و دوره‌ای همگام‌سازی شود
نکته مهم: اگر حتی یکی از این اجزا ناقص باشد، آن سرویس از نظر فنی «میرور» محسوب نمی‌شود.

تفاوت میرور با Cache و Proxy چیست؟
کش برای افزایش سرعت طراحی شده و داده‌ها را به‌صورت موقت و ناقص نگه می‌دارد و پروکسی صرفاً مسیر عبور درخواست‌هاست و به منبع اصلی وابسته می‌ماند اما میرور یک منبع مستقل است که می‌تواند حتی در نبود اتصال خارجی، سرویس‌دهی کامل انجام دهد.

میرور چرا در زیرساخت نرم‌افزار حیاتی است؟
در زیرساخت‌هایی که وابسته به مخازن بسته هستند (مثل سیستم‌های CI/CD)، نبود میرور باعث:
۱. ناپایداری بیلدها
۲. افزایش خطاهای غیرقابل پیش‌بینی
۳. وابستگی کامل به شبکه‌ی خارجی
۴. همچنین میرور کنترل زنجیره تأمین نرم‌افزار در اختیار خود سیستم باشد

پروژه Mirava چه نقشی دارد؟
پروژه Mirava یک ابزار اجرایی نیست، بلکه یک مرجع ساختاریافته از میرورهای داخلی ایران معتبر است که وضعیت دسترسی و نوع سرویس هر میرور را مشخص می‌کند.
هدف این پروژه این است که مشخص شود:
۱. چه میرورهایی واقعاً وجود دارند
۲. هر کدام چه سرویس‌هایی را پوشش می‌دهند
۳. کدام میرورها فعال و قابل اتکا هستند
۴. داشتن میرور به‌تنهایی کافی نیست؛ شناخت میرور قابل اعتماد اهمیت دارد.

نکته: میرور یک قابلیت جانبی نیست، بلکه یک مولفه‌ی پایه‌ای زیرساخت در کنار DNS و رجیستری بسته‌ها محسوب می‌شود.
زیرساختی که میرور ندارد، ذاتاً شکننده و وابسته است

🔗 مخزن پروژه https://github.com/GeeDook/mirava

☁️

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

اینترنت پس از قطعی؛ نگاهی به اختلال در لایه‌های زیرساختی
قطعی ۱۸ روزه اینترنت در ایران، تجربه‌ای بود که اثرات آن تنها به مدت زمان قطع ارتباط محدود نماند. پس از بازگشت ظاهری اتصال، همچنان نشانه‌هایی از اختلال در عملکرد عادی اینترنت مشاهده می‌شود؛ اختلال‌هایی که بیشتر در لایه‌های زیرساختی و فنی خود را نشان می‌دهند. این مسئله باعث شده است که موضوع اینترنت، فراتر از بحث دسترسی کاربران عادی، به یک چالش زیرساختی تبدیل شود.

در ساختار فنی اینترنت، دسترسی پایدار به منابع پایه‌ای اهمیت ویژه‌ای دارد. میرورها به‌عنوان نقاط توزیع پکیج‌ها و به‌روزرسانی‌ها، نقش مهمی در تضمین سرعت و پایداری سیستم‌ها ایفا می‌کنند. زمانی که این میرورها به‌طور کامل در دسترس نباشند یا اتصال به آن‌ها ناپایدار شود، فرایندهایی که معمولاً بدون توجه کاربر انجام می‌شوند، با تأخیر و وقفه همراه خواهند شد. این وضعیت به‌ویژه در محیط‌های فنی و توسعه نرم‌افزار بیشتر قابل مشاهده است.

در هفته‌های اخیر، دسترسی به بخشی از میرورهای رسمی و منابع دریافت پکیج‌ها با محدودیت مواجه بوده است. این موضوع باعث شده است که دریافت وابستگی‌ها و به‌روزرسانی‌ها، که بخشی از روند طبیعی نگهداری سیستم‌ها محسوب می‌شود، به تجربه‌ای غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شود. در نتیجه، برخی فرایندهای خودکار ناچار به توقف یا انجام دستی شده‌اند؛ موضوعی که در ظاهر کوچک به نظر می‌رسد، اما در مقیاس بزرگ‌تر تأثیر قابل توجهی دارد.

در کنار میرورها، سرویس‌های مدیریت پکیج و نیازمندی‌های زیرساختی نیز تحت تأثیر این شرایط قرار گرفته‌اند. سرویس‌هایی مانند مخازن مدیریت وابستگی، از جمله نمونه‌هایی شبیه به Nexus، معمولاً برای سازمان‌دهی، ذخیره و کنترل نسخه‌های پکیج‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. اختلال در دسترسی به این سرویس‌ها، هماهنگی میان بخش‌های مختلف سیستم را دشوارتر می‌کند و فرایند توسعه و نگهداری را کندتر پیش می‌برد.

در چنین شرایطی، تیم‌های فنی معمولاً به راه‌حل‌های موقتی روی می‌آورند؛ از نگهداری محلی پکیج‌ها گرفته تا استفاده از مسیرهای جایگزین برای دسترسی به منابع. این راه‌حل‌ها می‌توانند در کوتاه‌مدت بخشی از مشکل را کاهش دهند، اما جایگزین دسترسی پایدار و رسمی به زیرساخت‌های اصلی نیستند. به‌تدریج، این وضعیت باعث افزایش پیچیدگی سیستم‌ها و هزینه‌های نگهداری می‌شود.

با توجه به این موارد، می‌توان گفت که مسئله اینترنت پس از قطعی، تنها به بازگشت اتصال محدود نمی‌شود. تا زمانی که دسترسی به زیرساخت‌های پایه‌ای، از جمله میرورها و سرویس‌های مدیریت پکیج، به‌صورت پایدار فراهم نشود، شرایط به حالت عادی بازنگشته است. توجه به این لایه‌های کمتر دیده‌شده، می‌تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت و قابلیت اتکای اینترنت ایفا کند.

☁️

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

وقتی می‌خوای یه OpenStack واقعی رو توی محیط توسعه راه بندازی🔥

ابزار DevStack یه مجموعه اسکریپت و ابزار کاربردیه که بهت اجازه می‌ده بدون دردسر و سریع یه ابر OpenStack کامل روی ماشین یا VM خودت راه‌اندازی کنی. مخصوص توسعه، تست و یادگیری.

این ابزار از سورس‌های رسمی OpenStack می‌سازه و بهت کمک می‌کنه تا:
۱. تو یه محیط ایزوله و تمیز (مثلاً VM) سریع یه ابر توسعه بسازی،
۲. بفهمی کدهای مختلف OpenStack چطور کنار هم کار می‌کنن،
۳. ویژگی‌های جدید یا پروتوتایپ‌های بین پروژه‌ای رو امتحان کنی.

همچنین DevStack برای توسعه‌دهنده‌ها و مشارکت‌کننده‌های OpenStack عالیه چون بهشون محیطی می‌ده که همه سرویس‌ها (مثلاً compute، networking، storage و dashboard) رو کنار هم ببینن و تست کنن. برای شروع معمولاً کافیه DevStack رو از مخزن Git کلون کنی و با اجرای دستور http://stack.sh/. تو یه VM تمیز، سرویس OpenStack رو بالا بیاری. در نتیجه می‌تونی به‌سادگی به داشبورد مثل Horizon و APIهای OpenStack دسترسی داشته باشی.

نکته مهم اینه که DevStack برای محیط‌های production نیست، بلکه ابزاریه برای توسعه، تست و نمونه‌سازی سریع. اگر می‌خوای OpenStack رو در مقیاس واقعی و در محیط ابری یا دیتاسنتر مستقر کنی، باید از ابزارهای رسمی و پروسه‌های استاندارد استفاده کنی.

منبع:
https://opendev.org/openstack/devstack

☁️

1,480

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

اطلاعیه رسمی | همکاری نوبرکلاد و پچیم

با افتخار اعلام می‌کنیم که نوبرکلاد در همکاری جدید خود با پچیم، خدمات سرور و زیرساخت ابری را در اختیار کاربران این پلتفرم قرار می‌دهد.

از این پس، کاربران پچیم می‌توانند مستقیماً از طریق پنل کاربری خود، در صورت نیاز به سرور، به پلن‌های متنوع نوبرکلاد دسترسی داشته باشند و متناسب با نیازشان بهترین گزینه را تنظیم و انتخاب کنند. همچنین میتوانید از مزایا و خدمات پچیم هم استفاده کنید.

این https://t.me/pachimsh با هدف ساده‌سازی فرآیند تهیه سرور، افزایش کیفیت خدمات زیرساختی و بهبود تجربه کاربران شکل گرفته و ما در نوبرکلاد، از این همکاری ارزشمند بسیار خرسندیم.

1. بررسی پلن‌ها
2. دسترسی مستقیم از پنل پچیم
3. زیرساخت پایدار و حرفه‌ای نوبرکلاد

به آینده‌ای سریع‌تر و پایدارتر فکر می‌کنیم🚀

☁️

547

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

وقتی معماری نرم‌افزار باید با زیرساخت ابری هماهنگ باشه
رویکرد طراحی دامنه‌محور یا همون Domain-Driven Design (DDD) فقط درباره نوشتن کد تمیز نیست؛ یه روش فکر کردنه برای ساخت سیستم‌هایی که منطق کسب‌وکارشون شفاف، قابل توسعه و هم‌راستا با معماری‌های ابری و توزیع‌شده باشه. در معماری‌های مدرن مثل میکروسرویس و سیستم‌های Cloud-Native، سرویس‌ها معمولاً بر اساس مرزهای مشخص دامنه از هم جدا می‌شن. این همون جاییه که مفاهیمی مثل Bounded Context توی DDD، به‌صورت طبیعی تبدیل می‌شن به مرز سرویس‌ها، دیتابیس‌ها و حتی استراتژی‌های استقرار روی کلاود.

این مخزن گیت‌هاب یه نقطه شروع کاربردی برای یادگیری DDD با نگاه زیرساختیه و کمک می‌کنه:
۱. قبل از انتخاب ابزار و پلتفرم ابری، دامنه رو درست مدل‌سازی کنی
۲. سرویس‌ها رو طوری طراحی کنی که مستقل Deploy و Scale بشن
۳. پیچیدگی سیستم‌های توزیع‌شده رو با Event، Aggregate و Context Map کنترل کنی
۴. معماری‌ای بسازی که با رشد سیستم، دچار Coupling و بی‌نظمی نشه.
منابع این مجموعه شامل مقاله، کتاب، ویدیو و ابزارهاییه که برای معمار نرم‌افزار، بک‌اند و تیم‌های زیرساخت و کلاود کاملاً کاربردیه.

اگه قراره سیستم روی کلاد رشد کنه، طراحی دامنه‌محور کمک می‌کنه زیرساخت در خدمت منطق سیستم باشه، نه برعکس.

منبع:
📌 https://github.com/heynickc/awesome-ddd

☁️

929

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

📷 Photo

وقتی وب از یه پروژه‌ی علمی شروع شد🔥
سال ۱۹۸۹، Tim Berners-Lee دانشمند بریتانیایی که در آزمایشگاه CERN سوئیس کار می‌کرد، ایده‌ای برای اشتراک‌گذاری آسان اطلاعات بین رایانه‌ها داد، ایده‌ی جهانی که بعدها به World Wide Web تبدیل شد. تا پایان سال ۱۹۹۰، اون و تیمش موفق شدن اولین وب‌سرور و همچنین وب‌کلاینت (مرورگر) رو روی کامپیوتر NeXT راه‌اندازی کنن. این سرور اولین صفحات وب رو با پروتکل HTTP و نشانی‌های URL سرو می‌کرد.

آدرس اولین وب‌سایت دنیا هم http://info.cern.ch/ بود، که در ابتدا محتوای پروژه‌ی Web و آموزش درباره‌ی HTML و HTTP رو نمایش می‌داد. در سال ۱۹۹۱ این وب‌سایت به‌صورت عمومی منتشر شد و کم‌کم استفاده از Web رشد کرد.

تصمیم تاریخی بزرگ این بود که CERN در آوریل ۱۹۹۳ کل فناوری وب را به‌صورت رایگان و بدون حق امتیاز در اختیار همه قرار داد، همان چیزی که مسیر انفجاری اینترنت مدرن را هموار کرد.
به این ترتیب از اون ایده‌ی ساده برای به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات در یک آزمایشگاه علمی، شبکه‌ای جهانی به‌وجود آمد که امروز میلیاردها نفر و خدمات به آن تکیه دارند.

منبع:
https://dfarq.homeip.net/the-first-web-server/

☁️

997

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

وقتی بفهمی یه پروسه چرا توی لینوکست اجرا شده

یه ابزار جدید و خیلی کاربردی با اسم witr (کوتاه شده‌ی ? Why Is This Running) برای لینوکس منتشر شده که بهت کمک می‌کنه دلیل اجرا شدن یک پروسه، سرویس یا پورت رو سریع بفهمی. به‌جای اینکه چند تا ابزار مستقل مثل ps، top، lsof یا ss رو جداگانه اجرا کنی و اطلاعات رو دستی کنار هم بذاری، witr این کار رو یک‌جا و به‌صورت داستانی توضیح می‌ده:
این پروسه چیه؟
از کجا شروع شده؟
چه چیزی باعث ادامه‌ی اجرای اون شده؟
در چه کانتکستی (مثل systemd، container، shell، cron) اجرا شده؟
این ابزار هدفش اینه که وقتی SSH زدی به یه سرور و دیدی یه چیز عجیب داره اجرا می‌شه، سریع بدونی چرا اونجاست بدون اینکه کلی وقت صرف تحلیل خروجی چند ابزار بکنی.

ویژگی‌های اصلی ابزار:
۱. توضیح دلیل وجود یک PID به صورت زنجیره‌ی مسئولیت (causal chain)
۲. پشتیبانی از نام پروسه، PID یا حتی پورت برای Query کردن
۳. خروجی انسانی‌خوان و قابل استفاده حتی تحت فشار دیباگ
۴. گزینه‌ی خروجی JSON برای اتوماسیون یا ابزارهای دیگر

به‌عبارتی، این ابزار نه جایگزین مانیتورینگ می‌شه و نه ابزارهای پروفایلینگ، بلکه برای مواقعی طراحی شده که سریع باید بفهمی چرا این داره اجرا می‌شه؟ مخصوصاً وقتی توی سرور تحت فشار هستی.
منبع:
https://github.com/pranshuparmar/witr
☁️

1,020

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

وقتی دیتابیس‌ها باید برای SSD آپدیت بشن

توی این پست، Marc Brooker بررسی می‌کنه که دیتابیس‌های کلاسیک مثل PostgreSQL و MySQL که در دهه‌های ۹۰ و ۲۰۰۰ طراحی شدن، برای دیسک‌های چرخان قدیمی بهینه‌سازی شده بودن، جایی که I/O بسیار کند بود و کارایی با خواندن ترتیبی داده‌ها تعیین می‌شد. اما امروزه SSDها، هزار برابر سریع‌تر هستن و این یعنی معماری سنتی دیتابیس‌ها دیگه همیشه بهترین انتخاب نیست.

وقتی SSD رو در نظر می‌گیریم، دو بحث مهم پیش میاد:
۱. کش مناسب: SSDها سریعن، اما هنوز RAM ازشون خیلی سریع‌تره. به همین دلیل، دیتابیس باید کش رو جوری تنظیم کنه که بخش مهم داده‌ها (که احتمال دسترسی دوباره دارن) توی حافظه بمونه نه روی SSD
۲. سازماندهی I/O: درواقع SSDها نسبت به read/write حساسیت متفاوت دارن و بهترین کارایی وقتی به‌دست میاد که اندازه‌ی تراکنش‌ها و الگوهای دسترسی با سرعت و IOPS SSD هماهنگ باشن.

نقش سرورهای ابری چیه؟
۱. وقتی دیتابیس‌ها روی سرور ابری اجرا می‌شن، علاوه بر سرعت SSD، شبکه‌های دیتاسنتر هم وارد جریان می‌شن
۲. پهنای باند بین AZها در سرور ابری خیلی بالاست و latency بسیار پایینه
۳. نوشتن داده‌ها در چند دیتاسنتر مختلف (Replication) اهمیت بالایی پیدا میکنه و این یعنی دیتابیس‌های مدرن باید Design‌شون طوری باشه که Durability و Availability واقعی رو بدون وابستگی به SSD یه سرور تنها تضمین کنن.

در عمل به این معنیه که:
هارد SSD برای throughput و IOPS عالیه، ولی برای durability و failover، باید دیتابیس Replicate بشه (مثلاً توی مناطق مختلف ابر)، latency کم شبکه‌ی ابری به دیتابیس کمک می‌کنه تا commitها سریع‌تر از SSD محلی هم بشه.

نتیجه Brooker اینه که اگر بخوایم یه دیتابیس تازه از صفر برای محیط‌های SSD و ابری ۲۰۲۵ طراحی کنیم، باید:
۱. کش هوشمند داشته باشه تا hot set داده‌ها همیشه توی RAM بمونه
۲. طراحی I/O pattern رو حول سرعت SSD تنظیم کنه
۳. موارد replication و durability رو جدی بگیره چون دیگه نمی‌تونی به SSD یه سرور تنها اعتماد کنی و از latency و throughput شبکه‌ی دیتاسنتر ابری بهره ببری تا هر چیزی از local storage فراتر بره.
۴. دیتابیس‌های سنتی برای SSD خوب کار می‌کنن، اما بهترین نتیجه وقتی به دست میاد که طراحی از اول با توانایی SSD و امکانات ابری تطبیق داده بشه.

منبع:
http://brooker.co.za/

What Does a Database for SSDs Look Like?

☁️

نوبرکلاد | NobarCloud

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۱:۲۷

مایکروسافت بالاخره بعد از سال‌ها پشتیبانی Native از NVMe رو به ویندوز آورد
ویژگی‌ای که قبلاً فقط تو Windows Server 2025 بود و باعث افزایش چشمگیر کارایی SSD می‌شد.
تا قبل از این، ویندوز برای SSDهای NVMe از یه مدل قدیمی استفاده می‌کرد که دستورات NVMe رو از طریق SCSI تبدیل می‌کرد و باعث می‌شد سرعت واقعی SSDها گرفته بشه.

اما با معرفی درایور Native NVMe، سیستم‌عامل می‌تونه مستقیم با SSDهای NVMe صحبت کنه، latency رو کم و throughput رو بالا ببره. بعضی کاربران با استفاده از تغییرات رجیستری تونستن این قابلیت رو در ویندوز 11 نسخه 25H2 فعال کنن، بدون نیاز به ابزار جانبی. نتایج بنچمارک‌ها نشون داده که سرعت کارهای تصادفی (Random I/O) تا ۸۵٪ افزایش پیدا کرده، مخصوصاً در نوشتن ۴K روی SSDهای سریع.
البته نکته اینه که:
مایکروسافت فعلاً این ویژگی رو رسمی برای ویندوز 11 منتشر نکرده
ممکنه ابزارهای مدیریت SSD (مثل مدیریت برندها) بعد از فعال‌کردن درایور جدید رفتار عجیبی داشته باشن و هک رجیستری ریسک‌هایی مثل ناسازگاری یا کرش سیستم داره.
برای کاربرهای معمولی شاید افزایش سرعت محسوس نباشه، اما این قدم فنی می‌تونه توی سرورهای ابری، پایگاه‌داده‌ و بارهای سنگین I/O واقعاً کاربردی باشه.

https://www.tomshardware.com/pc-components/ssds/windows-11-rockets-ssd-performance-to-new-heights-with-hacked-native-nvme-driver-up-to-85-percent-higher-random-workload-performance-in-some-tests

☁️

570

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

نوبرکلاد | NobarCloud

نوبرکلاد | NobarCloud

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

MAZNET 🕊

فیلترشکن پروکسی کانفیگ نپستر نت ملی

لینکدونی✌️تهران شیراز اصفهان کرج مشهد

ZEOX SHOPING

شبكة ثالثيون

سودفا | SoodFa

شبكة اخبار السويداء الاولى snn بلان

خانواده ارتش

کانال‌های تلگرام مرتبط

MAZNET 🕊

فیلترشکن پروکسی کانفیگ نپستر نت ملی

لینکدونی✌️تهران شیراز اصفهان کرج مشهد

ZEOX SHOPING

شبكة ثالثيون

سودفا | SoodFa

شبكة اخبار السويداء الاولى snn بلان

خانواده ارتش

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها