کانال رسمی سید مرتضی جزایری

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @loversfaith

۶k عضو

به‌روزرسانی شده: May 5, 2026 at 1:48 PM

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

آرشیو فایلهای صوتی برگزیده از گفتار مرحوم سید مرتضی جزایری (شاگرد مُبَرَّز علامه‌ طباطبایی) @loversfaith کانالهای مرتبط: https://t.me/loversfaith110 . https://t.me/moharramravagh1

Join @loversfaith for exclusive httpstmemoharramravagh1 and loversfaith content and discussions in 23

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 6.0K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

✅امام صادق علیه‌السلام: https://www.noorlib.ir/View/fa/Book/BookView/Image/14612/1/7
🔹بر شيعيان ما تحمیل نکنید و با آن‌ها مدارا کنيد، زیرا مردم، تابِ آنچه شما تحمّل می‌کنید را ندارند.

🔹لاتَحمِلوا عَلىٰ شيعَتِنا وَارفُقوا بِهِم؛ فَإِنَّ النّاسَ لايَحتَمِلونَ ما تَحمِلونَ.

📚الکافی، جلد ۸، صفحه ۳۳۴

1,650

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

✅امام صادق علیه السلام:

🔹فریب نماز و روزه مردم را نخورید؛ زیرا آدمی گاه چنان به نماز و روزه خو می‌کند که اگر آنها را ترک گوید، احساس دلتنگی می‌کند، بلکه آنها را به راستگویی و امانتداری بیازمایید.

🔹لا تَغتَرُّوا بِصلاتِهِم و لا بِصِیامِهِم ؛ فإنَّ الرجُلَ ربّما لَهِجَ بِالصلاةِ و الصومِ حتّی لَو تَرَکَهُ استَوحَشَ، و لکنِ اختَبِرُوهُم عِند صِدقِ الحَدیثِ و أداءِ الأمانَةِ

📚الکافی، جلد۲، صفحه ۱۰۴

2,040

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

✅امیران و کارگزارانِ عثمان(خلیفه سوم) به مردم ظلم می‌کردند. امام علی ع به عثمان فرمودند:
((به خدا سوگند! اگر یکی از عمال تو، آنجا که خورشید غروب می‌کند به مردم ظلم کند، گناه او مشترک میان تو و او خواهد بود))

📚شرح نهج‌البلاغه(ابن ابی الحدید) جلد ۹، صفحه ۱۵ به نقل از کتاب الشوری تالیف واقدی

2,520

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

ادامه👆

▪️فقیه و مسئولیت تربیتی فراموش‌شده

در افق نخستین، فقیه طبیب بود؛ طبیبِ جان. او حکم نمی‌داد تا اجرا شود، بلکه نسخه می‌نوشت تا درمان شود. این نگاه، فقیه را ناگزیر می‌کرد که انسان را بشناسد؛ ضعف‌های او را، زمینه‌های لغزشش را، و ظرفیت‌های تربیت‌پذیری‌اش را.
اما فقهِ متأخر، غالباً خود را از این مسئولیت کنار کشیده است. فقیه، به تشخیص حکم بسنده می‌کند و اثر آن را به حوزه‌ای دیگر واگذار می‌سازد. نتیجه آن است که دین، در عمل، به مجموعه‌ای از تکالیف بدل می‌شود که انجام می‌شوند، بی‌آنکه الزاماً انسان را دگرگون کنند.

▪️حکومت، مناسک و تهی‌شدن عبادت

مناسک جمعی، در دوره‌های پس از پیامبر، بیش از آنکه ابزار تربیت باشند، گاه به ابزار انسجام سیاسی بدل شدند. نماز جماعت، عیدها، و گردهمایی‌های دینی، اگر از معنا تهی شوند، به نمایش‌هایی پرشکوه اما کم‌اثر فرو می‌کاهند.
در چنین فضایی، عبادت دیگر مواجهه‌ی فرد با حق نیست، بلکه حضوری جمعی است که کارکردش را بیرون از باطن انسان می‌یابد. این همان نقطه‌ای است که دین، ناخواسته، به ابزار قدرت نزدیک می‌شود.

▪️حکم ارشادی: بازخوانی نسبت عقل و شرع

در این نگاه، شرع چیزی را فرمان می‌دهد که عقل انسانی، در سطحی عمیق‌تر، به سودمندی آن واقف است. منع دروغ، ربا، ظلم و فریب، پیش از آنکه دستوری شرعی باشد، پاسخی به ساختار وجودی انسان است.
حتی عبادات نیز، در این افق، صورت‌های تاریخی و فرهنگیِ مواجهه‌ی انسان با حق‌اند. نماز، شکل‌بندیِ تواضع و خشوع است؛ و این شکل، در بستری تاریخی، معنا یافته است. آنچه اصل است، معناست، نه الزاماً فرم.

▪️اجتهاد به‌مثابه تشخیص اثر، نه صرف حکم

اجتهاد، در این تلقی، کاری انسانی است؛ نه بازی با نصوص، بلکه سنجش اثر احکام در زندگی واقعی انسان‌ها. هیچ عملی، در همه‌ی زمان‌ها و مکان‌ها، اثر یکسان ندارد. فقیه، اگر بخواهد وفادار به هدف دین باشد، باید این تفاوت‌ها را ببیند و در نظر گیرد.
اجتهادی که بر انسان سخت می‌گیرد، بی‌آنکه او را تربیت کند، از هدف خود دور افتاده است. پیچیدگی‌های افراطی، نه نشانه‌ی عمق، بلکه گاه علامت گم‌کردن مسیر است.

▪️قراردادهای اجتماعی و خلط حوزه‌ها

جامعه، برای زیست خود، قراردادهایی می‌سازد؛ دین، واضع این قراردادها نیست. آنچه دین می‌آورد، جهت‌گیری اخلاقی در دل این قراردادهاست: عدالت، صداقت، پرهیز از ظلم و استثمار.
وقتی فقه، به‌جای پرداختن به این جهت‌گیری‌ها، وارد جزئیات ساختاری قراردادهای عرفی می‌شود، هم خود را گرفتار می‌کند و هم دین را در معرض داوری‌های تاریخی ناعادلانه قرار می‌دهد.

ادامه👇

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

ادامه👆

▪️حقوق زن و خطای تاریخیِ تفسیر

در مسئله‌ی زنان نیز، همین خلط رخ داده است. بسیاری از احکامی که ناظر به ساختارهای اجتماعی خاص بوده‌اند، به نام دین تثبیت شده‌اند. حال آنکه کار دین، اتصال انسان به باطن خویش است، نه تثبیت عرف‌های تاریخی. ارث، شهادت و نظایر آن، بیش از آنکه بیانگر حقیقتِ دین باشند، بازتاب وضعیت جوامع‌اند.

▪️فقه، اگر دوباره فهم شود

مسئله‌ی امروز ما، ترک فقه نیست؛ بلکه نجات آن از فروکاست است. فقه، اگر دوباره به فهم بازگردد، می‌تواند بار دیگر دانشی برای بیداری باشد؛ دانشی که اخلاق را در متن خود دارد، انسان را محور می‌گیرد و احکام را ابزار تربیت می‌داند، نه غایت.
فقهی که از انسان جدا شود، دیر یا زود از زندگی جدا می‌شود. و دینی که نتواند انسان را بهتر کند، هرچند پرشکوه باشد، از هدف خود دور مانده است. شاید وقت آن رسیده باشد که به جای افزودن بر فروع، به آن فهم نخستین بازگردیم؛ فهمی که فقه را نه پایان راه، بلکه آغاز سلوک می‌دانست.

تقریر بخشی از درسگفتار نقد مبانی فقهِ #سید_مرتضی_جزایری

سال ۱۳۷۰

3,300

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

📎 File

🔅رمضان ماه ضیافت الهی

🕰 :  ۲۱ دقیقه

🔸بخشی از گفتارهای
مرحوم #سید_مرتضی_جزایری

ایراد شده در سال ۱۳۵۳/طهران

1,630

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

▪️فقه و زوال معنا

تقریر بخشی از درسگفتار نقد مبانی فقه/#سید_مرتضی_جزایری

سال ۱۳۷۰

▪️ فقه، واژه‌ای با حافظه‌ی تاریخی

فقه، چنان‌که در حافظه‌ی تاریخی زبان دین نشسته است، واژه‌ای ساده نیست؛ حامل لایه‌هایی از معناست که در طول زمان، برخی از آن‌ها فرسوده شده و برخی دیگر به کلی از یاد رفته‌اند. آنچه امروز از فقه می‌فهمیم، بیش از آنکه بازتاب معنای آغازین آن باشد، محصول تاریخی خاص است؛ تاریخی که در آن، فهم جای خود را به صورت داده و معنا، آرام‌آرام در حاشیه نشسته است.
وقتی از فقه سخن می‌گوییم، ناگزیر باید بپرسیم: از کدام فقه سخن می‌گوییم؟ فقهِ قرآن؟ فقهِ صدر اسلام؟ یا فقهِ سامان‌یافته‌ی قرون بعد، که در نسبت با نهاد قدرت، نظام آموزشی، و نیازهای حقوقی جوامع شکل گرفته است؟ بی‌توجهی به این تمایز، ما را به داوری‌های شتاب‌زده می‌کشاند؛ هم در ستایش و هم در نقد.

▪️فقه در افق نخستین: دانشی برای انذار، نه انباشت

در قرآن، فقه هم‌نشین فهم است؛ فهمی که به باطن راه می‌برد. «لیتفقهوا فی الدین» ناظر به دانشی است که ثمره‌اش انذار است، نه صرف اطلاع. فقه، در این معنا، دانشی است که دل را متأثر می‌کند، انسان را به تأمل در سرنوشت خود می‌کشاند و نسبت او را با خدا و جهان بازتعریف می‌کند.
در این افق، فقیه کسی است که دنیا را می‌شناسد، اما اسیر آن نیست؛ کسی که از خطرهای نفس آگاه است و می‌داند عمل، اگر به تصفیه‌ی باطن نینجامد، چه آسان به عادت فرو می‌غلتد. این همان معنایی است که در سخنان متقدمان، به‌ویژه در نقدهای تند آنان نسبت به فروکاست فقه به فروع، بازتاب یافته است.

▪️دگرگونی تاریخی فقه: از فهم و محتوا به فرم

اما تاریخ، مسیر دیگری پیمود. فقه، به‌تدریج، از دانشی جامع به دانشی تخصصی بدل شد. این تخصص‌یافتگی، اگرچه در پاسخ به نیازهای اجتماعی و حقوقی قابل فهم است، اما پیامدی ناخواسته داشت: قطع پیوند فقه با اخلاق.
آنچه روزگاری ابزار تربیت انسان بود، به نظامی برای تشخیص صحت و بطلان صوری اعمال تبدیل شد. در این فرآیند، فقه بیش از آنکه به «اثر» عمل بنگرد، به «انجام» آن پرداخت. عمل، از معنا تهی شد و معنا، به حوزه‌ای مستقل به نام «اخلاق» منتقل گشت؛ گویی دین، دو زبان یافته باشد که کمتر با هم گفت‌وگو می‌کنند.

▪️صورت‌گرایی و تولد مفاهیم جایگزین

با تهی‌شدن عمل از محتوا و معنا، مفاهیمی تازه سر برآوردند: صحیح و باطل، مجزی و غیرمجزی، اعاده و قضا. این مفاهیم، در جای خود، کارکرد فنی دارند؛ اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که جای معنا را می‌گیرند. در چنین فضایی، ممکن است عملی از نظر فقهی صحیح باشد، اما از نظر تربیتی تهی؛ و این تهی‌بودن، دیگر مسئله‌ی فقه تلقی نمی‌شود.
در نگاه تربیتیِ دین، بطلان، پیش از آنکه صوری باشد، معنوی است. صدقه‌ای که با منت همراه است، باطل است، هرچند صورتش کامل باشد. روزه‌ای که گرسنگی و تشنگی در آن احساس نشود، به هدف خود نرسیده است. اما فقه قالب‌گرا، کمتر به این سطح از داوری راه می‌دهد.

▪️ حیله‌های شرعی: نشانه‌ی گسست هدف و ابزار

پدیده‌ی «حیله‌های شرعی» را باید از همین‌جا فهم کرد. حیله، حاصل نیت سوء نیست؛ حاصل فراموشی هدف است. وقتی حکم، از مصلحت اخلاقی‌اش جدا شود، راه‌هایی برای حفظ صورت و نقض معنا گشوده می‌شود. در معاملات ربوی، مسئله صرفاً شکل قرارداد نیست، بلکه اثر آن بر مناسبات انسانی است؛ اثری که به حرص، استثمار و فروپاشی اعتماد می‌انجامد.
هر حیله‌ای که این اثر را حفظ کند، هرچند صورت را تغییر دهد، در تعارض با روح حکم است. از این منظر، حیله نه نشانه‌ی مهارت فقهی، بلکه علامت بحران معناست.

ادامه👇

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

ادامه متن👆

از این‌جاست که جمع دین و حکومت جمعی دشوار، اگر نگوییم ممتنع، است. نه از آن رو که دین با نظم اجتماعی بیگانه است، بلکه از آن رو که ابزارهای حکومت، با غایت دین سازگار نیستند. دین، اگر به اجبار متوسل شود، به ضد خود بدل می‌شود.

▪️خلافت و دگردیسیِ دین در آینهٔ تاریخ

در خوانش تاریخ اسلام، میان رسالت محمدی و خلافتِ پس از او تمایزی بنیادین است. آنچه پس از پیامبر به نام حکومت دینی شکل گرفت، بیش از آنکه امتداد رسالت باشد، دنبالهٔ منطق قدرت بود. خلافت، دین را در قالب حکومت ریخت و با آن، همان کرد که هر قدرتی با ارزش‌های متعالی می‌کند: آن‌ها را تا جایی پاس داشت که با مصلحتش سازگار بودند، و آن‌گاه که تعارض پدید آمد، قربانی‌شان کرد.
نتیجه، تلخ و عبرت‌آموز بود. مردمانی به نام دین، دست به خشونت‌هایی زدند که اگر به نام هیچ چیز دیگری هم انجام می‌شد، ناپسند بود. و این همه، با وجدانی آسوده؛ چرا که قدرت، خود را متولی تفسیر دین می‌دانست. دین، در این فرآیند، از تجربه‌ای تربیتی به دستگاهی حکومتی بدل شد؛ و آن‌گاه، گریزِ معنوی آغاز شد.

▪️علی (ع): اخلاق در تنگنای قدرت

اگر بخواهیم این ناسازگاری را در سیمای انسانی مجسم ببینیم، به علی بن ابی‌طالب بنگریم. او در موقعیتی ایستاد که می‌توانست، اگر می‌خواست، قواعد رایج سیاست را بپذیرد و با مکر و مدارا، قدرت را تثبیت کند. اما نخواست. نه از ناتوانی، که از امتناع اخلاقی.
او می‌دانست که دروغ، هرچند کارگشا، دین‌سوز است؛ و فریب، هرچند پیروزی‌آور، انسان‌برانداز. سیاستِ او، به چشم بسیاری، خام آمد و حکومتش، ناپایدار. اما همان‌جا که حکومتش فرسود، شخصیتش استوارتر شد. علی نشان داد که می‌توان حاکم بود و اهل مکر نبود؛ و اگر این دو با هم جمع نشدند، از حکومت باید گذشت، نه از اخلاق.
او میان قدرت و دیانت، دومی را برگزید؛ و از همین روست که تاریخ، او را نه به عنوان سیاستمداری موفق، که به عنوان انسانی کامل به یاد سپرده است. و شاید همین، بزرگ‌ترین شاهد بر این مدعا(عدم جمع دین و حکومت) باشد.

و در نهایت دین و حکومت، اگرچه می‌توانند در افق اخلاق با یکدیگر گفت‌وگو کنند، اما در مقام نهاد، هم‌خانه نیستند. دین، ناظر به درون است و حکومت، متولیِ بیرون. هرگاه یکی جای دیگری بنشیند، هر دو آسیب می‌بینند.
دین، اگر ابزار قدرت شود، روح خود را می‌بازد؛ و حکومت، اگر داعیهٔ قدسی پیدا کند، از نقد و اصلاح مصون می‌شود. و این، آغاز انحطاط هر دوست.


#سید_مرتضی_جزایری

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

🔴 أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِين عَلِيُّ بْنُ ابي طَالِب صَلَوَاتُ اَللهِ عَلَيْهما : یَا بُنَیَّ، إِنِّی أَخَافُ عَلَیْكَ الْفَقْرَ، فَاسْتَعِذْ بِاللهِ مِنْه، فَإِنَّ الْفَقْرَ مَنْقَصَةٌلِلدَّینِ، مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ، دَاعِیَةٌ لِلْمَقْت

🟠 امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب صلوات الله علیهما به فرزندش محمد حنفیه می فرمایند :

فرزندم ! از فقر بر تو می ترسم از آن‏ بخدا پناه ببر ! چرا كه فقر دین انسان را ناقص و عقل و اندیشه او را مشوش ، وانگیزه ی دشمنی ست( مردم را نسبت‏ به او ، و او را نسبت‏ به مردم بدبین می سازد).

📚نهج البلاغه/ حکمت ۳۱۹

3,550

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۱:۳۷

▪️در امتناع جمعِ دین و دولت
(تأملی در نسبتِ تربیت، قدرت و تاریخ)

تقریر بخشی از گفتار مرحوم #سید_مرتضی_جزایری

سال ۱۳۷۰

▪️ ابهامِ مفاهیم و لغزشِ داوری

من هر بار که سخن از «حکومت دینی» به میان می‌آید، نخست دچار درنگ می‌شوم؛ درنگی از سر احتیاط، نه از سر تردید. چه، این ترکیب، اگر بی‌محابا و بی‌تنقیح به کار رود، بیش از آنکه راه بنماید، ره بزند. دین، اگر به اجمال گفته شود، هزار معنا در خود نهفته دارد؛ و حکومت نیز، بسته به زمان و زمین، چهره‌های گوناگون به خود می‌گیرد. از این رو، داوری دربارهٔ نسبت این دو، بی‌آنکه حدود هر یک روشن شود، نه داوری که داورزدگی است.

مراد از دین چیست؟ آیا دین مجموعه‌ای از قوانین الزام‌آور است که برای تنظیم حیات جمعی انسان فروفرستاده شده است؟ یا راهی است برای صیقل جان، تهذیب باطن و تربیت اخلاقی انسان، که کارش با دل است، نه با دیوان؟ و نیز می‌پرسم: حکومت چیست؟ آیا نهادی است حداقلی برای پاسداری از نظم و قرارداد، یا سامانی است فراگیر که داعیهٔ هدایت انسان در همهٔ شئون زندگی دارد؟
این پرسش‌ها، پرسش‌هایی صوری نیستند؛ بنیادِ بحث بر آن‌ها استوار است. چه، کسی که دین را قانون بداند، ناگزیر حکومت را ذیل دین تعریف می‌کند؛ و آن‌کس که دین را تجربهٔ تربیتی و اخلاقی بداند، حکومت را نهادی مستقل و گاه مزاحم می‌بیند. اختلاف‌ها در این‌جا، اختلاف در نیت نیست، اختلاف در معناست. و چه بسیار نزاع‌ها که اگر به ریشهٔ مفهومی خود بازگردند، فروکش می‌کنند.

▪️حکومت و قرارداد: خاستگاه زمینیِ قدرت

حکومت همواره بر شانهٔ قراردادهای اجتماعی ایستاده است. آن‌گاه که مالکیت پدید آمده، ثروت انباشته شده، و حقوق اشخاص و قبایل صورت‌بندی یافته، نیاز به نهادی برای پاسداری از این قراردادها احساس شده است. این نهاد، همان است که ما حکومت می‌نامیم.

از همین روست که نخستین دولت‌های شناخته‌شدهٔ تاریخ، نه در کویرهای خشک، که در کنار رودها و دشت‌های حاصلخیز پدید آمده‌اند. نیل، دجله و فرات، نه تنها آب، که امکان قرارداد آفریدند؛ و آن‌جا که قرارداد بود، پاسدار آن نیز سر برآورد. در مقابل، جوامعی که فاقد این بسترها بودند، یا حکومت نداشتند، یا حکومت در آن‌ها صورتی ابتدایی و ناپایدار داشت.

عربستانِ پیش از اسلام، نمونهٔ روشنی از این معناست. سرزمینی خشک، فاقد زمین مرغوب، بی‌انباشتهٔ ثروت، و در نتیجه، بی‌نیاز از قراردادهای پیچیدهٔ حقوقی. جامعه‌ای که زمین در آن موضوع نزاع نیست، چرا باید به قانون مالکیت، قضاوت و مجازات نیازمند باشد؟ مردمانِ صحرانشین، هرچند کثیر، اجتماعِ قراردادی نبودند؛ جماعتی بودند پراکنده، نه جامعه‌ای به معنای دقیق کلمه.
از این منظر، حکومت پدیده‌ای زمینی است؛ زادهٔ نیازهای عینی و مادی انسان. نه از آسمان فرود آمده و نه از متن وحی برآمده است. حکومت، حافظ قرارداد است؛ و هر جا قراردادی نباشد، حافظ نیز موضوعیت ندارد.

▪️دین و تربیت: کار با جان، نه با قانون

در برابر این خاستگاه زمینیِ حکومت، دین را سنخی دیگر است. دین، نه برای وضع قرارداد آمده و نه برای پاسداری از آن. دین، خطاب به وجدان انسان دارد، نه به نظام حقوقی او. کارِ دین، انسان‌سازی است، نه دولت‌سازی؛ و این دو را اگر به جای یکدیگر بنشانیم، هر دو را از کارکردِ اصیلشان دور کرده‌ایم.
دین، در بنیاد خود، با اختیار سر و کار دارد. ایمان، جز در اقلیم آزادی نمی‌بالد؛ و هرجا که اکراه در کار آید، ایمان می‌خشکد. از همین‌روست که در متن دین، سخن از «لا اکراه فی الدین» آمده است؛ نه به عنوان توصیه‌ای اخلاقی، بلکه به مثابه گزارشی از ماهیت ایمان. ایمانِ تحمیلی، جمع نقیضین است.
اطاعت از پیامبر، در تجربهٔ تاریخی، اطاعتی عاشقانه ست، نه تبعیتی اداری. پیامبر، دل‌ها را فتح می‌کرد، نه سرزمین‌ها را. نفوذ او، از آن رو پایدار مانده که بر ساحت احساس و وجدان آدمی دست نهاده، نه بر گردن و شمشیر. دین، از درون می‌روید؛ و آنچه از درون نروید، هرچه باشد، دیانت نیست.

▪️اجبار، شرطِ حکومت و آفتِ دیانت

حکومت و دین، از حیث ابزار عمل، در دو سوی یک طیف ایستاده‌اند. حکومت، اگر نتواند الزام کند، حکومت نیست. قانون، آنگاه قانون است که ضمانت اجرا داشته باشد؛ و ضمانت اجرا، خواه‌ناخواه، به اجبار و در نهایت، به خشونت متکی است. اگر این عنصر را از حکومت بگیریم، نظم فرو می‌پاشد.
اما همین عنصر، وقتی به دین راه یابد، دین را از درون تهی می‌کند. دین، اگر بخواهد با همان منطقی عمل کند که حکومت عمل می‌کند، دیگر دین نخواهد بود، بلکه ایدئولوژی خواهد شد؛ ایدئولوژی‌ای که قدسیت را وام می‌گیرد تا اجبار را توجیه کند.

ادامه متن👇

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

کانال رسمی سید مرتضی جزایری

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Nicegram Iran

ＳＴＯＲＥ ＦＩＬＥ| T R I C K'S

موزیک لاولـــ❤ــی

بغداد

Rapid

توتون شیرزاد 🌹✨

تون العراق 🇮🇶

@oud_music_qeshm عود موزیک قشم

کانال‌های تلگرام مرتبط

Nicegram Iran

ＳＴＯＲＥ ＦＩＬＥ| T R I C K'S

موزیک لاولـــ❤ــی

بغداد

Rapid

توتون شیرزاد 🌹✨

تون العراق 🇮🇶

@oud_music_qeshm عود موزیک قشم

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها

ＳＴＯＲＥＦＩＬＥ| T R I C K'S

ＳＴＯＲＥＦＩＬＥ| T R I C K'S