در تهِ فنجان☕️

Public

نمی‌توانید بپیوندید؟ @marzieh_arabloo

۴.۲k عضو

به‌روزرسانی شده: May 14, 2026 at 5:35 PM

در تهِ فنجان☕️

در ته ِ فنجان ، همیشه چیزی ناتمام می ماند - مثل من ، مثل تو ، مثل شعر … https://instagram.com/marzieh_arabloo

@marzieh_arabloo is a dedicated channel for httpsinstagramcommarzieh_arabloo with regular updates in میم (Memes)

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

مجموع: 4.2K

رشد 24 ساعت: -334 7%

آخرین پست‌ها

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

📷 Photo

شب
بر دشت
چون عبایِ کبودِ مرگ
فرو افتاده بود؛

و آن خیمهٔ روشن
در دلِ ظلمت
چون آخرین فتیلهٔ ایمان
می‌سوخت…

باد
از جانبِ کوه
می‌آمد
با دهانی پُر از زوزه و غبار،

و ما
در پناهِ پارچه‌ای لرزان
گویی
بر لبهٔ هلاک
خواب می‌دیدیم…

چه اندک است
چراغِ انسان،
و چه بی‌کران
تاریکی…
#مرضیه_عربلو

101

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

تو
شبیه چراغِ آخرِ
یک پمپ‌بنزینِ متروک بودی؛
روشن
اما برای هیچ مسافری…

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

چه سالِ پُربارانِ غریبی‌ست
که ابر
بی‌پروایِ تقدیر
بر شانه‌هایِ فراموشی
نوحه می‌خواند…

و چه اندوهِ گشاده‌دستی
چون درویشی بی‌نشان
سکه‌هایِ سکوت را
در کاسهٔ سیاهِ شب
نذرِ خلأ می‌کند

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

مرا
جمعه‌ای مجسّم کن،

آن‌گاه
که باد
نامِ مردگان را
بر دیوارهای نمور
میخ‌کوب می‌کند

و زمان،
نعشی فراموش،
بر پله‌ای متروک
دهان گشوده است.

مرا
در آن ساعتِ بی‌ناقوس بنگر
که انارِ تنهایی
در گلو
خون می‌شود

و بغض،
چون بارانی کهنه،
از پنجره‌های کور
فرو می‌چکد.

چراغی
بی‌سبب
در خانه‌ای خاموش

و دل،
این دریای شوریده،
بر استخوانِ سکوت
مویه می‌کند
…

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

اکنون حکم این است:
غیبت در ضرورت،
سقوط از دفترِ جان است.

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

از نَمِ شانه‌هایت
اندوهِ مرا
به فال نشسته‌اند

عطرِ تنت
پناهِ مرا
چون نامی ممنوع
در خویش پنهان می‌دارد

چشم‌هایم
در تو تبعید است
بی‌حقِ بازگشت

نمی‌دانم
در کدامین حفرهٔ خاموشی
پنهانت کنم
که نامت
از دهانِ واژه‌ها
سر برنیاورد

واژه‌ها
به نامِ تو
قد کشیده‌اند
چون تیغ‌هایی
بر گلوگاهِ سکوت

از من
جز اوراقی مخدوش
امضایی لرزان
نمانده است

هر که این سطور را لمس کند
به شهادتِ جوهر
خواهد دانست:

در رگِ قلمِ من
تو*
نهان نیستی
جاری هستی
…
و سپیده
از نامِ تو
برمی‌آید

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

جوانی ام
اگر روزی
چونان جامی شکسته
از دلِ خاک
به دستم بازآید

نه لب بر او خواهم نهاد
نه حتی
نامش را
در دهان خواهم گرداند

می‌نهمش
بر طاقِ فراموشی
چون نسخه‌ای کهن
که کرمِ خاموشی
حاشیه‌هایش را جویده‌ست

ورق خواهم زد
آری
نه از بهرِ خواندن،
از سرِ عادتِ دست‌های خسته
در شب‌های بی‌چراغ

مرا با گذشته
کاری نیست
آن اقلیمِ سرد
که در آفتاب
هر بامداد
پیرتر از دیروز
طلوع می‌کرد

دلتنگی؟
از آنِ کسانی‌ست
که در ویرانه‌های خویش
هنوز
چیزی برای ستایش دارند

من
بر خویشتن
فاتحه‌ای نخواهم خواند

این تنِ خاموش
سال‌هاست
به خاک
رضایت داده‌ست
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

زمین گندید
بوی مرگ
از استخوانِ روزگار برخاست

کجاست آن دستِ پنهان
که سقفِ کبود را بتکاند؟

کجاست آن چشمِ بیدار
که این تعفّنِ خاموش را ببیند؟

…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

دستی
از ژرفای تاریکی
بر من رسید
خاموش
چون عنایتی بی‌نام

مرا از چنبره‌ی آن مهلکه برکشید
در جانِ فروخفته‌ام
شعله‌ای افروخت

تا بدانم
حقیقتی هست
استوار و بی‌گواه
که در سکوتِ خویش
دوست می‌دارد
و دوست داشته می‌شود

#مرضیه_عربلو

#عشق

در تهِ فنجان☕️

۳ خرداد ۱۴۰۵، ۰۵:۵۸

وقتی که چشم‌های کودکانه‌ی
جانِ فروپاشیده‌ی من
در حجابِ تیره‌ی قانون
فروبسته می‌شد
و از شقیقه‌های ملتهبِ آرزوهایم
فواره‌های خون،
چون سرودِ خاموشِ جنون
بی‌قرار به آسمان پرتاب می‌شد

وقتی که زیستنِ من
در حضیضِ خویش
جز سایه‌ای بی‌نام و نشان نبود

آن‌گاه که در چنبره‌ی تاریکیِ خود
چون جانوری زخمی
بر خویش می‌پیچیدم

نه دستی
نه نوری
نه آوایی
مرا به قبل بازنمی‌خواند

مگر تیک‌تاکِ بی‌امانِ ساعتِ دیواری
که چون تپشِ سردِ استخوان‌های زمان
در خلوتِ خاموشم می‌کوفت

تا آن دم
که تلنگری از ژرفای دل برآمد
نه واژه
نه صدا
شکافی در صخره‌ی فراموشی

در من فریاد برکشید
که این شعله را
در آستانه‌ی خاموشی نیز
وا مگذارم

بل
دیوانه‌وار
چنان‌که تب در رگ‌های شب می‌دود
دوست بدارم ...


#مرضیه_عربلو
❤️

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

با چشمانی
که اندوهِ تو را
نانِ خشکِ قرن‌ها می‌جَوَد

فاجعه را
نه تاب آوردیم
که به دندان کشیدیم

در دهانِ خونینِ زمان
زنده ماندیم

هیچ‌کس
نامِ زخمی بر ما ننهاد
هیچ حنجره‌ای
بر ایستادگی‌مان
تکبیر نینداخت

ما
تنهایی را
ردایی سوخته
بر دوش کشیدیم

و خاموشی
خنجری در گلو

آواز
از ریشه افتاد

اینک
در خاکستر
نه خاموش
که اخگری سرکشیم
در استخوانِ شب

و شب
بی‌هیچ واژه‌ای
می‌ماند…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

عشق
اگر حقیقتی داشته باشد
در را نمی‌بندد

کلید را
از جیبِ هیچ‌کس
طلب نمی‌کند

و نامِ تو را
بر دیوارها
نمیخ‌کوبد

عاشق باش
آن‌گونه
که رفتن
اتهام نباشد
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

و بگو
این فُراقِ فرسوده
در کدامین شکافِ کبودِ گیتی
فروچکد؟

در کدامین خمِ خاموشِ دَهور
نَفَس وا می‌نهد،
ثانیه‌ها
چون ریگِ مُرده
از کفِ زمان می‌لغزند؟

تا من
در آن سایه‌سارِ واپسینِ راه
چشم بر آستانِ آمدنت بدوزم،
و ایستادن را
چون سروِ سرگشته
در تندبادِ نامت
مشقِ بی‌پایان کنم
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

سپاس را بگذار در جیبِ سکوت
همان‌جا که واژه‌ها
بی‌هیاهو می‌بالند.

اگر باز
هوسِ کلمه به جانت افتاد،
من همین‌جا
در کمینِ یک «بگو»ی دیگرم
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

چه جهانِ تیره‌تابی ساخته‌ای
که در آن
روشنی
به لهجه‌ی اندوه
سخن می‌گوید.

و من
بر آستانِ فروپاشیِ خویش
نامت را
چون دعای کهن
بر لب می‌گردانم
بی‌ایمان
به رستگاری.

از کدام ویرانه برآمده‌ای
ای همزادِ سکوت‌های سترگ
که هر دستِ مهر
پیش از گشودن
در سایه‌ات
فرومی‌افتد.

غم:
ای هم‌خونِ ثانیه‌های فرسوده
ای هم‌سفره‌ی نانِ تنهایی

نه راندنی
نه در آغوش‌آمدنی
که هر دو
به تباهی می‌رسند.

چه رازِ شومی در توست
که از گریه
ترانه می‌جوشد
و از لبخند
اشک می‌روید؟

در این میدانِ بی‌پرچم
میانِ بودن و فروپاشی
ایستاده‌ام
آخرین دشمن
و نخستین پناه.

و او
در آیینه‌ی چشم‌ها
قد می‌کشد
درختی کهن
با ریشه در خون
و شاخه در باد.

…

سلام، ای غم.
بمان.
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

وقتی خنده مُرد
در این حوالی
کسی نفهمید
از کدام لب
فرو افتاد

آسمان
بی‌ابر
تیره ماند
و کوچه‌ها
صدای گام‌هایی
که به جایی نمی‌رسید

دهان‌ها
خاموش شدند
نه از بیم—
از فراموشیِ شکفتن
و لب‌ها
آهسته
به زخم‌های کهنه
مانستند

کسی
نامی از کُشنده نبرد
گویی خنده
خود
از جهان رفته بود
بی‌وداع
بی‌نشان

از آن پس
سایه‌ای سرد
بر لبانِ بسته نشست
چنان‌که گویی
هرگز
در این حوالی
خنده‌ای
زاده نشده بود
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

چه تیغ‌هایی
در امتدادِ خاموشِ گونه‌هایت
نامِ خویش را حک کرده‌اند،
که اکنون
در روشنایِ بی‌پرده‌ی تقدیرت
رگ‌های نهفته
از شکافِ زمان
چنین عریان
سر برآورده‌اند؟

کدام زخم،
در کدام پیچِ کورِ تاریخ،
این‌گونه تو را گشوده است
به افشایِ رازِ تبار
تباری که
در سکوتِ سنگ و خون،
سلوکِ خویش را
بی‌نام
اما جاودانه
بر دیوارِ زمان
حک کرده است
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

باد برخاست
نام مرا
با سبزه‌ها رقصاند
در غبارِ ایام

گفت:
روشنایی را
نقطهٔ خاموش مقدر نیست
اگر تو
چراغ بمانی
…
🌱
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

انگشتانه را به یغما برده‌اند،
از دستانِ زنی
که نَفَسِ سوزنش
نغمه‌ای‌ست از استخوانِ شب…

هر کوک،
با تارهای سپیدِ گیسوانش
چونان عهدی کهن،
بر پیکرِ پاره‌پاره‌ی زمان
گره می‌خورد…

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۰:۴۸

در دهلیزِ خیالَت
من
به پایانِ خویش رسیده‌ام
نه فرجام،
که تویی
ناپیدایِ آن‌سویِ جانم
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

شب آمد
دست‌های من
بی‌خبر از تو
روی باد افتاد.
…
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

پرنده مُرد
در ناتمامِ بال.

جوانی‌اش
هنوز
به فعل نیامده بود،

مرگ
اما
ماضیِ مطلق بود.
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

چه غریب است
که شب
به جایِ ستاره
گلوله می‌رویاند.

🖤
گلوله…
شکوفه‌یِ سیاهِ دهانِ شب

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

بر لبهٔ آخرین نفسِ زمستان،
آن‌گاه که برف
چون کفنی سپید
بر شانه‌های خستهٔ زمین می‌لرزد،

ناگاه
از ژرفنای خاموشی
نغمه‌ای برمی‌خیزد
نه از حنجرهٔ مرغان،
از رگ‌های پنهانِ خاک،
آنجا که هنوز
خاطرهٔ آفتاب
به تمامی نمرده است؛

گویی زمان
ردای کهنهٔ خویش را
در آتشِ ناپیدای بهاران افکنده است،
و از خاکسترِ آن
جوانه‌ای سر برمی‌آورد
نه فقط به شوقِ زیستن،
که به لجاجتِ مرگ؛

ای نوروز!
ای بازگشتِ رازآلودِ آغاز،
ای کهن‌سالِ همیشه‌جوان،
بر درگاهِ تو
دست‌های خویش را
چون شاخه‌های عریان
به تمنای شکفتن بلند کرده‌ایم؛

بیا،
در رگ‌های این جهانِ فراموش‌زده
خونِ ترانه جاری کن،
پیش از آن‌که
سکوت،
نامِ بهار را
از یاد ببرد؛

ما
در تبعیدِ زمستانیِ خویش
نامِ تو را
نه چون دعا،
چون حقی فراموش‌شده
هزار بار زمزمه کرده‌ایم…

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

نوروز، اگر تنها شکفتن باشد،
تکرارِ طبیعت است؛
اما آن‌گاه که در دلِ ویرانی رخ دهد،
نامِ دیگرِ عصیان است…

#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

چرا پیشانی‌ات
این‌همه غروب داشت؟

نامت را صدا زدم،
دعایی که به لب رسید
و هرگز مستجاب نشد.

نه در خواب آمدی،
نه در خاطره‌ای روشن؛
فقط غروبی ماند
که از چهره‌ات
جدا نمی‌شود.
#مرضیه_عربلو
#پدر🖤

در تهِ فنجان☕️

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۲۳

🎥 Video

وطن…
ای نامِ کهن
ای زخمی که بر پیشانیِ تاریخ
چون مُهری خاموش
نهاده‌اند.

من
از تبارِ خاک و آتش‌ام
از قبیلهٔ آنان
که در شب‌های درازِ تبعید
چراغ را
در مشتِ خویش پنهان نگاه می‌دارند.

شب
چون ردایِ قیرگونِ اهرمن
بر بام‌های شهر
فرو افتاده است
و کوچه‌ها
به خوابی سنگین
چونان گورستانی خاموش
فرو رفته‌اند.

لیک هنوز
در ژرفنای این ظلمتِ دیرسال
کسی
با استخوانِ خویش
کلنگی از امید می‌سازد
بر دیوارِ بستهٔ فردا
نخستین ضربه را می‌کوبد.

باشد
اگر سپیده
بهایِ خونی دیگر خواهد
من نیز
در صفِ بیداران
خواهم ایستاد.

آنگاه
در واپسین نجوا
خواهم گفت
دوباره تو را
می سازیم
ای وطن
بمان
استوار
بمان…
❤️‍🩹
#مرضیه_عربلو

در تهِ فنجان☕️

۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۱۸

📎 File

جمله‌ها
بی‌اعتمادند
از روزی که معنا
به بندِ تعریف افتاد.

هر بار واژه‌ای بر کاغذ می‌نشیند
پاره‌ای از جانِ خویش را
پس می‌گیرد
در حاشیه
نفس می‌کشد
آزاد
و زخمی.

میانِ نقطه و ویرگول
زیستنی کوتاه جریان دارد
فاصله‌ای
به قدرِخاموشی
و همین سکوت
شعر است.

زبان
پروانه‌ای در آستانِ نور
نه برای شرح
که برای سوز

بخوانید
تا کلمه
از تعریف
رهایی یابد
…

#مرضیه_عربلو

928

در تهِ فنجان☕️

۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۱۸

میانِ ترک و تداوم
زیست می‌کنم؛
طاقی
که هر شب
نامم را
از پیشانی‌ام
می‌زدایند.
#مرضیه_عربلو

1,180

در تهِ فنجان☕️

۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۷:۱۸

ای تبرِ خاموشِ فراموشی!
ای ریشه‌های خون‌آلودِ دیروز!
ای شب‌های بی‌چراغ!
ای ستارگانِ تبعیدی!

من
از دلِ همین تاریکی برخاسته‌ام.

نامم روشنایی است؛
نه وعده، نه آرزو.

نورم
بر استخوانِ این شب‌ها
ایستاده است.
…
#مرضیه_عربلو

1,020

Showing 30 of 35 posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

در تهِ فنجان☕️

در تهِ فنجان☕️

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Paradox meme

WIN MEME

موسسه تام لند

ملصقات متحركات - GIF

MILITA CAMP

𝐕𝐢𝐜𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚.

الاستاذ ادم جمال الصراف

آی توییت

کانال‌های تلگرام مرتبط

Paradox meme

WIN MEME

موسسه تام لند

ملصقات متحركات - GIF

MILITA CAMP

𝐕𝐢𝐜𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚.

الاستاذ ادم جمال الصراف

آی توییت

آخرین پست‌ها

نظرات کاربران (0)