بهلول

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @AmirrezaAbdolii

۲.۹k عضو

به‌روزرسانی شده: September 1, 2026 at 7:04 PM

بهلول

amirreza abdoli

@AmirrezaAbdolii is a dedicated channel for abdoli and amirreza with regular updates in آی‌پی‌ال (IPL)

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#17486

-94

رتبه‌بندی زبان

#1868

-2

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#156

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

مجموع: 2.9K

رشد 24 ساعت: +39 1%

آخرین پست‌ها

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

یارب روا مدار گدا معتبر شود

شروع هر جنگی به معنای افزایش شدید و ناگهانی مخارج دولت‌های درگیر است. این مخارج را نهایتاً مردم هیچکاره بی‌خبر از همه‌جا خواهند پرداخت، ولی شیوه تأمین مالی می‌تواند فشار وارد بر آن‌ها را بیشتر یا کمتر کند. روی همین حساب این سؤال همواره اهمیت داشته است که هزینه‌های جنگ را باید به چه روشی، و از کدام محل تأمین کرد.

از دیدگاه اقتصادی محض معقول‌ترین راه استقراض است. به این ترتیب که دولت به جای افزایش شدید مالیات‌ها، مبالغی را قرض می‌گیرد و بعد از جنگ با افزایش اندک مالیات در یک دوره طولانی، بدهی‌اش را پرداخت می‌کند و پرونده مالی جنگ را می‌بندد.

اما این بهترین روش اقتصادی، بدترین روش سیاسی است. آدام اسمیت به درستی معتقد بود که هرچه بار مالی جنگ نامحسوس‌تر باشد، دست دولتمردان جنگ‌طلب بازتر، و تعداد و مدت جنگ‌ها بیشتر خواهد شد. در حالی که اگر مردم فشار مالی جنگ را فوراً و مستقیماً حس کنند، با قاطعیت بیشتری به سیاستمداران فشار می‌آورند تا اولاً بیخود و بیهوده وارد جنگ نشوند، و ثانیاً اگر بنا بر مصالحی حیاتی مجبور به جنگ شدند، آن را در کوتاه‌ترین زمان ممکن به پایان برسانند.

البته این بحث‌ها قرن هجدهمی، و نهایتاً قرن نوزدهمی است. در روزگار ما که دولت‌های رفاه می‌توانند بیش از نیمی از منابع اقتصادی کشور را در اختیار داشته باشند و هنوز هم ادعای کوچک بودن کنند، دشواری تأمین مالی جنگ به شوخی شبیه است. به هزاران راه مختلف می‌توانید برای مخارج جنگ منابع بیابید. یکی از ساده‌ترین‌هایش این است که پول منتشر کنید، پول منتشر کنید، و باز هم پول منتشر کنید. مطمئن باشید هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد. قیمتها بالا می‌روند، ولی به جهنم. در دیکتاتوری‌ها کسی جرأت اعتراض ندارد، در دموکراسی‌ها هم اعتراض کسی به جایی نمی‌رسد. تا دلتان بخواهد هم اقتصاددان و روزنامه‌نگار اجیر یا نادان وجود دارد که به مردم بگوید تورم در زمان جنگ طبیعی و ناشی از فشار هزینه‌ها می‌باشد و باید از طریق سیاست‌های کنترل قیمت و تنظیم بازار با آن مقابله گردد. به همین سادگی.

این مقدمات را چیدم تا بگویم اگر روش‌ها و امکانات مدرن مالیه عمومی وجود نداشتند دولت ناکارآمد نامشروعی مثل جمهوری اسلامی (که من از دولت نامیدن آن احساس حماقت می‌کنم) در پنجاه سال استقرارش احتمالاً صد بار ورشکست شده بود و هرگز نمی‌توانست آن‌قدر بر بلاهت و شرارت اصرار کند که کار خودش و ما را به چنین جاهای باریکی بکشد.

از ما که گذشت ولی کاش آیندگان بدانند که سعادتشان در گرو دولت کوچک دست‌بسته‌ای است که ناچار باشد برای هر ریال خرج و مخارج اضافی کاسه گدایی‌اش را جلو نمایندگان مردم بگیرد و التماس کند. معتبر شدن این گدا تمدن را تهدید می‌کند.

8,600

147

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

روایات ممنوعه

: روزنامه پیام ما در گزارشی، آخرین شب زندگی هفت تن از ساکنان روستاهای شهرستان خمیر را که در جریان حملات آمریکا به پل‌ها کشته شدند، روایت کرد.

چقدر خوب. مطبوعاتی داریم که روایت می‌کنند تا مرگ انسان‌های بیگناه به سکوت برگزار نشود. خیلی خوب است. امّا... آدمی بی‌اختیار به یاد گروه دیگری از قربانیان می‌افتد که هر هفته چند نفرشان همراه با صدای اذان به دار آویخته می‌شوند، ولی آخرین شب زندگی‌شان را هیچ روزنامه‌ یا شبنامه‌ای روایت نمی‌کند.

گروه اوّل تصادفاً و بی قصد و منظور کشته شده‌اند؛ در جنگ. گروه دوم تعمّداً و با قصد و نیت قبلی به قتل می‌رسند؛ طیّ تشریفات قانونی. واضح است که اگر مرگ گروه اوّل را باید گفت، مرگ گروه دوم را باید فریاد زد. ولی مشکلی وجود دارد. کافی است درباره مرگ گروه دوم یک کلمه همدلانه بنویسید تا در روزنامه‌تان را تخته کنند و خودتان را هم به جایی بفرستند که عرب نی انداخت. پس چاره‌ای جز سکوت نیست. امّا حالا که بنا بر سکوت است بهتر نیست کلاً سکوت کنیم؟ بیان بخش‌های دستچین‌شده‌ای از حقیقت، گمراه‌کننده‌تر از دروغ نیست؟ آب ریختن به آسیاب سانسور نیست؟ فراهم کردن مصالحی مرغوب برای مظلوم‌نمایی ظالم نیست؟ برعهده گرفتن وظیفه‌ای نیست که شبکه رسانه‌ای عظیم و پرخرج حکومت عرضه انجامش را ندارد؟ نمی‌دانم.

آزادی بیان را هرکسی که می‌خواهد برای این می‌خواهد که بتواند ظلم را روایت کند تا شاید عدالتی در پی بیاید، یا آبرویی از ظالم برود. وقتی روایت ممنوع است هیچکس از هیچ جنایتی در امان نیست، در حالی که همه فکر می‌کنند با رعایت خط قرمزهای به اصطلاح قانونی امنیت و عافیتشان را کم و بیش تضمین کرده‌اند.

همین امشب هم شب آخر زندگی بعضی نفراتی است که ما حداکثر اسمی از آن‌ها خواهیم شنید و عکسی خواهیم دید. بی آن که هیچوقت بدانیم که بودند و چرا باید زندگی‌شان اینجا و اینطور به پایان می‌رسید.

نه می‌دانم و نه می‌توانم. وارفته‌تر و نومیدتر از همیشه به ماه مغموم شب چهاردهم خیره می‌مانم که انگار دارد می‌گوید: کاش کاش کاش کاش، روایتی روایتی روایتی، در کار در کار در کار می‌بود...

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

برای دکتر غنی‌نژاد آرزوی تندرستی و طول عمر دارم. ان‌شاءالله که بلا دور است.

در ایام عادی هم کارهایی واجب‌تر از جواب دادن به ترهات مسجع عبدالکریم سروش وجود دارد، چه رسد به این روزها و ساعات. برای او که زبان شعر و شاعری را خوب بلد است، اگر به گوشش برسد، همین بیت حافظ کافی است:

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق‌پوشان
رخصت خبث نداد، ار نه حکایت‌ها بود

3,630

117

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

درد و دریغ

اگر آن‌قدر پست نشده بودید که مردم بی‌دفاع کف خیابان را به رگبار ببندید، آن‌قدر ضعیف نمی‌شدید که خلبان‌های بحرینی و کویتی بتوانند بمبارانتان کنند.

آب سر بالا نمی‌رود. دنیا با کسانی که از حماقت و لاقیدی دست برنمی‌دارند شوخی ندارد. با پرچم‌های یا لثارات الفلان نمی‌توان قوانین جهان را تغییر داد. و آخر کار چوب خدا را از کسانی خواهید خورد که همیشه با پوزخند و مسخرگی تحقیرشان کردید.

شاید مایل نباشیم به روی خودمان بیاوریم اما خاورمیانه جای دیگری شده است، متفاوت با چیزی که تا همین چند روز پیش فکر می‌کردیم. ایران راهی قعر اسفل‌السافلین است.

سعدی فرمود: از مایه بیچارگی قطمیر مردم می‌شود/ ماخولیای مهتری سگ می‌کند بلعام را

4,000

131

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

دیالکتیک لوده‌ها

لوده‌ای لوده ارشد را به چالش می‌کشد و می‌پرسد: چرا ما در جنگ تنها هستیم و هیچکس کمکمان نمی‌کند آقای وزیر؟ این چه وضع روابط خارجی است؟ لوده ارشد آه حکیمانه‌ای می‌کشد و جواب می‌دهد: خب دلیلش این است که ما اصول و آرمان‌هایی داریم که متاسفانه دولت‌های دیگر ندارند.

لوده با همین پاسخ قانع می‌شود و این بحث بنیادی را ادامه نمی‌دهد. نمی‌پرسد اصول و آرمان‌هایی که یک ملت را منزوی و کتک‌خور می‌کنند به چه دردی می‌خورند. نمی‌پرسد اصلا این اصول و آرمان‌هایتان را از کجا آورده‌اید. و به طریق اولی نمی‌گوید مرده‌شور اصول و آرمان‌هایی را ببرد که حاصلشان ویرانی و مرگ و بدبختی است.

نمی‌پرسد و نمی‌گوید، چون او حتی یک لوده واقعی هم نیست. لوده‌ اجاره‌ای است. طوری کوکش کرده‌اند تا فقط در محدوده‌هایی بی‌خطر و بی‌تاثیر و مجاز لودگی کند.

و نتیجه اینکه اگر مهران غفوریان و جواد رضویان را به جای موگویی و عراقچی می‌نشاندید تا جنگ و سیاست خارجی را آزادانه و فی‌البداهه به هجو بکشند، حتماً حرف‌های جدی‌تر و مهم‌تری می‌شنیدید.

4,780

145

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

برای رساندن یک دولت از پایین‌ترین سطح بربریت به بالاترین درجه شکوفایی، به چیز دیگری جز صلح، مالیات‌های سبک و یک دستگاه قضایی قابل تحمّل نیاز نیست؛ هرچیز دیگری که لازم باشد توسط روند طبیعی امور پدید خواهد آمد.
‎آدام اسمیت

4,100

115

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

از ظلمی که به عادل رفت

1ـ اواخر خرداد 88 پایتخت شاهد تظاهراتی عظیم و بی‌سابقه در اعتراض به نتایج انتخابات بود. تلویزیون یک خط خبر الکی کار می‌کرد و رد می‌شد. در حالی که صحنه تلاش ناکام اوباما برای گرفتن یک پشه را هزار بار با تحلیل و تفسیر پخش می‌کرد و آن را نشانه افول تمدن غرب می‌دانست. کفر آدم‌ها درمی‌آمد قاعدتاً. این شد که یک روز عصر جمعیت بزرگی با پیام «ما را هم ببینید» به سمت چهارراه پارک‌وی راه افتادند و بی آن که شعاری بدهند یا چیزی بگویند، کف خیابان جلو ساختمان صداوسیما چند ساعت روی زمین نشستند. من هم بینشان بودم. و هیچ‌وقت به ساختمان تلویزیون از این نزدیک‌تر نشدم. آن سال سال طلاق گرفتنم از تلویزیون جمهوری اسلامی بود. در حدّی که دیگر اگر جایی بودم و صاحبخانه تلویزیون را روشن می‌کرد بلند می‌شدم و خداحافظی می‌کردم.
و احتمالاً همان سال بود که اسفندیار منفردزاده در مصاحبه با عنایت فانی به فرهاد فخرالدینی حمله کرد و گفت اگر امثال فخرالدینی در تلویزیون نمی‌ماندند، و به رگ‌های رژیم خون فرهنگی تزریق نمی‌کردند، این‌ها این همه سال دوام نمی‌آوردند. حرفش تا مدتها برایم پذیرفتنی به نظر می‌رسید.

2ـ سن و سالم که بالاتر رفت به این باور رسیدم که امور اجتماعی و انسانی پیچیده‌تر از آن هستند که تکلیفشان با حکم‌های قاطع یک خطی روشن شود. دیگر نمی‌توانستم بگویم هرکه با تلویزیون جمهوری اسلامی کار کرده رو در روی مردم ایستاده است. چون مثلاً از خودم می‌پرسیدم: آیا کسی مثل منوچهر نوذری که سال‌ها پرمخاطب‌ترین برنامه‌های تلویزیون و رادیو را می‌گردانْد، آدم حکومت بود؟ و می‌دیدم هیچ جوری نمی‌شود به این سؤال پاسخ مثبت داد. او مثل فریدون فرخزاد نبود که به یک فعال رسانه‌ای ضدرژیم تبدیل شود، ولی آدم حکومت هم نبود. شاید به این دلیل که اصلاً سواد و مذاق سیاسی نداشت. همانطور که اغلب آدم‌ها ندارند. او در «مسابقه هفته» و «صبح جمعه با شما» کار خودش را می‌کرد. و صبح جمعه همان برنامه‌ای بود که مرتضی آوینی علناً خواستار تعطیلی‌اش شد چون معتقد بود از بس جذّاب است باعث می‌شود مردم در خانه بمانند و برای اقامه نماز جمعه راهی دانشگاه تهران نشوند.
به برنامه‌سازهای آن سال‌ها که نگاه می‌کنی عدّه زیادی را می‌بینی که آدم حکومتند و کارشان ترویج فرهنگ ساختگی‌ای است که حکومت قصد داشت جا بیندازد. ولی کسانی را هم می‌بینی که آدم حکومت نیستند. کسانی که آن‌جا هستند چون ذوق و قریحه و تخصّصشان کار رسانه‌ای است، آن هم در سال‌هایی که مملکت غیر از صداوسیما رسانه دیگری ندارد. و اتفاقاً اگر کسانی مثل من هیچوقت آن بچه مسلمان خالص و خلّصی که حکومت انتظار داشت نشدیم، از جمله به خاطر این است که تلویزیون آن دوره به هر دلیل نمی‌توانست این دسته از برنامه‌سازهای غیرخودی را کنار بگذارد و کار را یکسره به دست سوپرحزب‌اللهی‌ها بسپارد.
در نتیجه تصوّر می‌کنم کسی مثل من، حزب‌اللهی نشدن و نبودنش را ـ‌دستکم تا اندازه‌ای‌ـ به همان کسانی مدیون است که منفردزاده به همکاری و همدستی با رژیم متّهمشان می‌کرد.

3ـ گمان می‌کنم عادل فردوسی‌پور هم از همان جنس برنامه‌سازان است. صداوسیما در دوره‌ای طولانی با این توهّم که برنامه‌های سرگرمی جنبه ایدئولوژیک ندارند و فقط مخاطب عوام جذب می‌کنند، درباره سازندگان این برنامه‌ها و محتوای آثارشان کمتر سخت گرفت؛ غافل از این که همین چهره‌ها خیلی بیشتر از سخنگویان و خطیبان رسمی برنامه‌های جدّی حامل فرهنگ هستند. امّا وقتی واضح شد که جنگ فرهنگی را به کلّی باخته‌اند، تصمیم گرفتند با توتالیتر شدن جبران مافات کنند. بنابراین امثال فردوسی‌پور را هم بیرون کردند تا حتّی غیرایدئولوژیک‌ترین برنامه‌ها را هم به عناصر وفادار و قسم‌خورده بسپارند. و به تبع، وجود رقابت در فضای نوظهور مجازی را هم برنتافتند.
نمی‌دانم در صف کسانی که از حق کار کردن محروم شده‌اند جای کسی مثل فردوسی‌پور کجاست. ولی این را می‌دانم که همیشه خدا اکثریت قاطع رنج‌ها و دردها بی‌صدایند و نامرئی‌. وقتی ظلمی که به یک نفر رفته داستان می‌شود و بر سر زبان‌ها می‌افتد، قصه فقط قصۀ آن یک نفر نیست. آن یک نفر نماد و نمایندۀ هزاران هزار کس دیگری است که به ناحق خانه‌نشین شدند بی آن که ملجئی برای دادخواهی بیابند؛ هزاران هزار کسی که زندگی هرکدامشان را اگر بکاویم حتماً نکاتی خواهیم یافت که طبق معیارهای یک خطی قاطع حاکی از مردمی نبودنشان، یا حتی مردم نبودنشان باشد.

تکمله: این چند خط را به مهدی تدیّنی عزیز تقدیم می‌کنم که شخصاً جز محبت و احترام از او چیزی ندیده‌ام امّا بارها آرزو کرده‌ام کاش نامهربانی‌اش را برای آن‌هایی کنار می‌گذاشت که لایق هیچ مهری نیستند.

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

مانده‌ام که این آتش پدافند را برای چه حرام می‌کنند. آمدیم و الله‌بختکی یک جنگنده را هم زدید. خلبانش ایجکت می‌کند و یک جایی فرود می‌آید. بعد هم می‌آیند و نجاتش می‌دهند و می‌روند. یک فصل دیگر رسوایی و تحقیر برایتان می‌ماند و چندین نفر تلفات. بس نیست این مسخره‌بازی؟

3,170

134

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

صلح اضطراری

گاهی اراده طرفین درگیر برای درهم کوبیدن همدیگر به حدّی قوی است که تنها راه قابل تصوّر پایان جنگ آن است که کفگیر اقتصاد یکی از آن‌ها به ته دیگ خورده باشد. چون سرسخت‌ترین، متعصّب‌ترین، و خیال‌پردازترین نظامیان هم به ناگزیر پابند اقتصادی هستند که بتواند هزینه‌های کمرشکن ارتشداری را تأمین کند. تنگنای اقتصادی اضطرار عینی تخطّی‌ناپذیری است که اراده جنگ را تحلیل می‌برد، و گزینه کنار آمدن با دشمن یا حتّی پذیرفتن شکست را روی میز می‌گذارد.

در نتیجه وقتی کشوری فقیر و منزوی که از خارج حمایت نمی‌شود با بزرگترین اقتصاد جهان دربیفتد، چندان منطقی نیست که امیدوار باشیم گران شدن نفت طرف ثروتمند را به عقب‌نشینی وادارد، در حالی که کاملاً منطقی است اگر منتظر روزی باشیم که مسئول خزانه طرف فقیر کف دستش را جلو رئیس ستاد ارتش بگیرد و بگوید: اگر مو دیدی بکن.

البته احتمالاً برای ما چنان روزی نزدیک نیست. هنوز بازارها پر از ارزاق است و اکثرمان روزی 22 ساعت برق داریم. امّا معلوم هم نیست که خیلی دور باشد. شیب تابع فلاکت ممکن است تندتر از آنی شود که خیلی‌هایمان فکر می‌کنیم. بمباران و محاصره با یک اقتصاد همان کاری را می‌کنند که سکته و خفگی با جسم انسان می‌کند.

غیرعقلانی‌ترین بازیگران هم روزی که دیگر چیزی برای خوردن نداشته باشند، از گرد فرماندهان و تئوریسین‌های متوهّمشان پراکنده خواهند شد. و به همین خاطر است که تاریخ معاصر مملوّ از جنگ‌هایی است که به انگیزه‌های ایدئولوژیک شروع شدند ولی به دلایل اقتصادی پایان یافتند.

3,800

بهلول

۱۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۴۰

تا دقایقی دیگر...

البته علی‌الاصول دشمنان هیچ‌گاه رو به هزیمت نخواهند گزارد. اگر می‌نوشتی رو به هزیمت خواهند گذاشت یا رو به هزیمت خواهند نهاد، آن‌وقت از یک چیز ممکن حرف زده بودی. که البته امکانش از امکان زنده بودن خودت هم خیلی کمتر است.

پ.ن ۱: قدیم‌ها آخوندها هرچه نداشتند حداقل سواد خواندن و نوشتن داشتند.

پ.ن ۲: مرا باش که به بچه‌های سیزده‌ساله‌ای که سالی دو ماه هم مدرسه نمی‌روند گیر می‌دهم که آخر هر کلمه‌ای که کسره دارد ه نگذارید.

4,120

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

بهلول

بهلول

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (6 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Farsi BL I بی ال فارسی

زاپاس جمعه بازار

حرفه ای ● پالایشگاه ● پالتوشتری

ازازیل ● فروشنده ● من سالوادور نیستم

استقلال لجند | ESTEGHLAL LEGEND

{ 𝐑𝐮𝐬𝐡𝐌𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 | اطلاعات راش ممبر }

כיוונים בנגקוק פאטיה בנקוק

ازازیل ● گشت ارشاد ● هزارپا

کانال‌های تلگرام مرتبط

Farsi BL I بی ال فارسی

زاپاس جمعه بازار

حرفه ای ● پالایشگاه ● پالتوشتری

ازازیل ● فروشنده ● من سالوادور نیستم

استقلال لجند | ESTEGHLAL LEGEND

{ 𝐑𝐮𝐬𝐡𝐌𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 | اطلاعات راش ممبر }

כיוונים בנגקוק פאטיה בנקוק

ازازیل ● گشت ارشاد ● هزارپا

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها