خلوت نشینی

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @khalvat_neshini

۴۱۴ عضو

به‌روزرسانی شده: May 7, 2026 at 12:30 AM

خلوت نشینی

درون‌ها تیره شد باشد که از غیب چراغی برکند خلوت نشینی @misagh_mehrabi

@khalvat_neshini is a dedicated channel for misagh_mehrabi with regular updates in ابزارهای هک

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 414

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

✍️

برای کوتاه کردن موی سر، رفتم پیش سلمانی محل، آقای افرازه. بر خلاف همیشه پشت میزش نشسته بود و مشتری نداشت. بعد از سلام و احوالپرسی، وقتی آماده شدم تا پشت صندلی مخصوص بنشینم، چشمم خورد به نوشته‌ای که پرینت شده و روی طاقچۀ جلوی مشتریان نصب شده بود. روی کاغذ که البته دیگر کار تابلویی زیبا را می‌کرد به نقل از چگوارا نوشته بود: " شاد بودن تنها انتقامی است که انسان می‌تواند از زندگی بگیرد."
کمی مکث کردم تا جمله را بخوانم. رو کردم به افرازه و گفتم: عجب انتخابی! افرازه گفت: چطور؟ مشکلی داره؟ گفتم نه، اتفاقاً بسیار زیباست. افرازه که انتظار چنین برخوردی را نداشت، با دست اشاره کرد که روی صندلی بنشینم تا کار اصلاحم را آغاز کند. وقتی آماده‌ام کرد، گفت: منو ببین! از آینه نگاهش کردم. گفت: ببین! من پنجاه و هشت سالمه. ولی با خودم عهد کردم که همیشه با پیراهن سفید و سر و صورت اصلاح و مرتب شده جلوی مشتری حاضر بشم! می‌دونی چرا؟ پرسیدم: چرا؟ گفت: چون این از دستم برمیاد. حس می‌کنم منی که اینجا وایستادم و مشتری دائم داره منو نگاه می‌کنه، وظیفه دارم کاری کنم که اون لذت ببره و تو دقایقی که اینجاست، بهش خوش بگذره. من نه مسئولیتی دارم که بخوام تصمیمات کلانی بگیرم، نه شرکتی دارم نه کارمندی. هیچی! گفتم این کار که از دستم برمیاد. دل عده‌ای رو شاد کنم. حتی در حد چند دقیقه‌ای که تو مغازه‌ام هستند.
این برخورد آقای افرازه خیلی برایم درس داشت. او را تحسین کردم و به او گفتم که کاری هم که از دست من برمی‌آید این است که از این تابلو عکس بگیرم و این صحبت‌ها را منتشر کنم تا دومینو وار تکثیر شود و الگوی خوبی برای دیگران باشد.
افرازه نکتۀ دیگری را هم گفت. گفت: چه ما شاد باشیم و چه غمگین، این روزها و این دوران به هر حال می‌گذرند. حالا که کاری از دستمون برنمی‌آید، چرا غمگین باشیم؟ افرازه خودش را در آینه نشانم داد و گفت: می‌دونی چیه؟ من یک مبارزم! مدام در حال مبارزه و انتقام گرفتن هستم! گفتم: چطوری؟ گفت: مگه یه عده‌ای نمی‌خوان ما غمگین باشیم؟ با شاد بودن و شادی‌پراکنی از اون‌ها دارم انتقام می‌گیرم!
به افرازه بابت این کارش تبریک گفتم. خیلی مبارزۀ سختی را انجام می‌داد. این‌که یک تنه در برابر لشکریان ناامید که به مغازه‌ات هجوم می‎‌آورند بایستی و حرف خودت را بزنی و امید بپراکنی، کار بسیار سختی است. نیست؟
مجاهد نستوه! آقای افرازه! خدا قوت ...

میثاق محرابی

421

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

ادامۀ مطلب قبلی 👆

اما در این میان، افرادی هستند که به این حداقل راضی نیستند. می‌خواهند به تعبیر مولانا از این خانه به بام آن بروند و افقی متعالی‌تر را جویا شوند. اینان علاوه بر این باید و نبایدهای کف جامعه، به بایدها و نبایدهای بیشتری نیاز دارند. اگر فقه دست ظاهرشان را بر کارهای ناشایست می‌بندد، اینان برای بستن دست باطن باید به دنبال علم دیگری بروند. اگر فقه زبانشان را بر دروغ می‌بندد، اینان برای بستن زبان نفاق و دورویی باید دست به دامن علمی دیگر شوند. علم درون در کنار این علم برون است که انسان را جامع می‌کند. توقّع ورود علم فقه به این دنیای درون، تکلیف مالایطاق برای فقه است. هر زمینی قاعده و قانون خود را دارد. در زمین فوتبال نمی‌توان قوانین زمین کشتی را اعمال کرد. در بازی منچ است که نیاز به تاس پیدا می‌شود، شطرنج نیازی به تاس ندارد.

هر انسانی باید با توجه به سطح وجودی خود از این علوم استفاده کند. از ریشه کندن هر کدام از این علوم، جای دیگری را بازتر نمی‌کند، بلکه برعکس، جنبه‌ای از وجود انسان را نادیده می‌انگارد و او را از جامعیت خارج می‌سازد.

جامعهٔ امروز، به دلیل دست‌درازی فقها به سایر علوم و تکفیر احتمالی علمای آن‌ها مانند قرون وسطای مسیحیت، دچار بحران شده و این علمی که آمده بود زندگی مردم را راحت‌تر کند، به تعبیر مولانا از قضا سرکنگبین صفرا فزود و منفور بسیاری از دینداران شد و آن اشتیاق تودهٔ مردم را از دست داد.

کاش روزی برسد که علمای این علوم با یکدیگر تعامل داشته باشند نه تعارض. فقه، اخلاق، عرفان، فلسفه و هر آنچه مورد نیاز نسل بشر است، از یکدیگر وام بگیرند و با تعامل امورشان را پیش ببرند و دست از تکفیر و توهین یکدیگر بردارند.

345

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

این متن قدیمی در مورد خشکسالی هنوز هم کاربرد دارد 👇 می‌توانیم نقش خودمان را در کاهش بارندگی‌ها ارزیابی کنیم.

بیاییم بیچارگی‌مان را فریاد بزنیم که به قوی سعدی:

نالۀ بیچارگان خوش است ... بنال

415

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

📷 Photo

دعوت به یک مبارزۀ مدنی! را بخوانید ....

294

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

✍️ انسان و فرار او از اخلاق به سمت مراسم دینی!

جمله‌ای می‌خواندم از امانوئل کانت. او معنقد است:
انسان مراسم دینی را به خصایل اخلاقی ترجیح می‌دهد؛ زیرا خصایل اخلاقی دشوار و پر زحمت‌اند و انسان پیوسته و هر لحظه باید مراقب آن‌ها باشد.
به این جهت انسان در زندگی خود نظامی از مراسم به وجود می‌آورد.  تاثیر این مراسم این است که انسان از دین به عنوان تسکین دهنده احساسات خود استفاده می‌کند؛ یعنی این مراسم را جبران گناهانی تلقی می‌کند که در مقابل خداوند مرتکب شده است.
انسان هر قدر از لحاظ اخلاق فاقد دقت است، در عوض در اجرای مراسم دینی دقیق است؛ زیرا می‌خواهد از طریق این مراسم، اخلاق خود را تثبیت کند.

جملۀ قابل تأملی است. این‌که اخلاقی زیستن هزینه زاست، جملۀ درستی است...

نظرتان را در مورد این جملۀ جناب کانت بنویسید.👇

323

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

💢🔳 از قهرمانی فقه تا نیکمت نشینی عرفان!

✍️ میثاق محرابی، پژوهشگر ادیان و عرفان

چند روز پیش با دوستی دربارهٔ علم فقه گفت‌وگو می‌کردم. این‌که این علم امروزه چه جایگاهی دارد؟ نسبتش با اصل دین چیست؟ و چرا در مقایسه با سایر علوم دینی، این‌قدر فربه شده است؟ گفت‌وگوهای بسیاری ردوبدل شد که برایم بسیار سودمند بود. امروز مثالی به ذهنم رسید که با آن توانستم تا حدی به پرسش‌های ذهنی‌ام پاسخ دهم. شاید برای شما نیز مفید باشد:

قرآن و اصولاً هر کتاب مقدّسی در هر دینی، مجموعه‌ای از اعتقادات و احکام را بیان می‌کند که پیروان آن دین برای رسیدن به رستگاری باید به آن‌ها باور داشته باشند و به آن‌ها عمل کنند. بشر برای استخراج و طبقه‌بندی این مفاهیم، روش‌هایی پدید آورده تا از منابع دینی خود بهره‌برداری لازم را بکند. فقیهان، متکلّمان، فیلسوفان، معلمان اخلاق و عارفان هر کدام در حدّ خود از این منابع بهره برده‌اند و از قوانین و روش‌های علم خویش در این راه استفاده کرده‌اند. در این میان، به نظر می‌رسد فقیهان در مجموع موفق‌تر بوده‌اند و به هر دلیلی (چه از سوی قدرت و حکومت و چه از سوی استقبال تودهٔ مردم برای وظایف دینی و عبادی‌شان) توانسته‌اند دامنهٔ فقه را گسترش دهند.

تشبیهم شاید کامل نباشد، اما ذهن را به موضوع نزدیک می‌کند. وزارت ورزش را در نظر بگیرید. این وزارتخانه متولّی امور رشته‌های ورزشی است: فوتبال، بسکتبال، والیبال، کشتی، کاراته، تکواندو، جودو، ورزش‌های باستانی، شطرنج و مانند این‌ها. همهٔ این رشته‌ها طرفداران خاص خود را دارند و زیرمجموعهٔ امور ورزشی‌اند. هر کدام شأن و جایگاه خود را دارند و دوره‌های قهرمانی کشوری، جهانی و المپیک. اما فوتبال داستان متفاوتی دارد. سازمانش عریض و طویل است، تراکنش‌های مالی و رفت‌وآمدهای مدیریتی‌اش بسیار. دلایل گوناگونی دارد: اشتیاق اکثریت به این ورزش، نیاز نداشتن به امکانات زیاد برای ورود به آن، درآمدزا بودنش برای تیم‌ها و نیز شهرت بازیکنان. البته این‌ها تنها دلایل محدودی‌اند. برخی از این دلایل به طرفداران مربوط است، برخی به بازیکنان و برخی نیز به مدیران. همه دست به دست هم داده‌اند تا فوتبال را چنین فربه کنند و آن را چنین پرطرفدار سازند. رسانه‌ها از یک سو، مدیران از سوی دیگر، بازیکنان و طرفداران از سوی سوم؛ هر کدام به این فربهگی فوتبال کمک کرده‌اند و می‌کنند، زیرا برای همه‌شان آورده دارد. اگر سایر ورزش‌ها از این فربهگی فوتبال در میان خود گلایه کنند، آیا حق دارند؟ به نظرم هم حق دارند و هم ندارند. چرا حق دارند؟ چون همه در یک زمینه فعالیت می‌کنند و آن زمینهٔ امور ورزشی است و هر کدام فواید خود را برای جسم و روح انسان دارند. اما چرا حق ندارند؟ چون ظرفیت وجودی‌شان همین‌قدر است. انسان‌های خاص و افراد کمتری به سوی‌شان اشتیاق دارند. فوتبال ورزش کف جامعه است. هر کس در هر مکانی با حداقل امکانات می‌تواند بازی‌اش کند. نه زمین ویژه‌ای می‌خواهد، نه توانایی خارق‌العاده، نه پیش‌تمرین. هیچ... فارغ از هر دشواری. البته می‌دانم که اگر دولتی بخواهد این توازن را به سوی سایر ورزش‌ها تغییر دهد، می‌تواند با صرف بودجه و تبلیغات این توازن را برهم بزند، اما انگار به نوعی خلاف جریان رودخانه حرکت کردن است.

تصوّرم از علم فقه در گستردگی و اشتیاق عامه به آن در طول تاریخ، مشابه ورزش فوتبال است. سازمانی عریض و طویل با کوچه و پس‌کوچه‌های فراوان که وارد خانهٔ هر دینداری شده و او نیز در خانه‌اش را به رویش گشوده است. فقه از جنس قانون است و برای ادارهٔ جامعه به آن نیاز است. هر قشری نیز به آن نیاز دارد.

ادامه در فرستۀ بعد 👇

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

🎥 Video

غلط است اینکه گوید به دلی ره است دل را
دل من ز غصه خون شد، دل او خبر ندارد!

عشق حقیقی چنین است. رسوای عالم می‌کند. دل عاشق ز غصه پرخون می‌شود، اما دل معشوق ... انگار خبری از حال و روز او ندارد. چنین عاشقی به جاست این ابیات را زمزمه کند:

خوب‌رویان جفاپیشه وفا نیز کنند
به کسان درد فرستند و دوا نیز کنند

پادشاهان ملاحت چو به نخجیر روند
صید را پای ببندند و رها نیز کنند

سعدیا گر نکند یاد تو آن ماه مرنج
ما که باشیم که اندیشهٔ ما نیز کنند

سعدی در جای دیگر می‌گوید:

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم
نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان؟
تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی

317

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

🎥 Video

چه زیبا و البته جانسوز است لحظۀ وصال و هنگام درد دل عاشق با معشوق.

دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
زهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس

گشته‌ام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس

آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش
می‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس

من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس

سویِ من لب چه می‌گَزی که مگوی
لبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس

بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیده‌ام که مپرس

368

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

✍️ سن طلایی تعادل عقل و احساس – جایی که حاصلضرب زندگی به اوج می‌رسد!

در علم اعداد می‌گویند: بزرگ‌ترین مضرب دو عدد با مجموع برابر، زمانی است که آن دو عدد برابر باشند. مثلاً اگر مجموع دو عدد ۵۰ باشد، بیشترین حاصل‌ضرب زمانی به دست می‌آید که هر دو ۲۵ باشند و حاصلضرب هیچ جفت دیگری با مجموع ۵۰ به این مقدار نمی‌رسد. اگر این قانون را بر قوای درونی بدن اعمال کنیم، به نتیجه جالبی می‌رسیم.

تصمیم‌گیری‌های انسان یا ناشی از عقل اوست یا احساسش و این دو در طول زندگی دائماً در حال تغییرند. در کودکی و نوجوانی، احساس غالب است و در میانسالی و پیری، عقل پیشتاز می‌شود.

چند روز پیش دوستی عزیز سنم را پرسید. گفتم چهل و پنج بهار و خزان را پشت سر گذاشته‌ام. گفت: «چهل و پنج سالگی همان سن تعادل عقل و احساس است.» یعنی مرز بین جایی که غلبه احساس روزبه‌روز کاهش یافته و تسلط عقل نیز افزایش یافته است تا حدی که این دو به تعادل رسیده‌اند. اگر فرض کنیم مجموع این دو در وجود انسان همواره ثابت است، در همین لحظۀ تعادل، ترکیب و یا حاصل‌ضربشان به حداکثر می‌رسد. در این حالت، تصمیمات انسان بیشترین رنگ عقلانیت و بهترین طعم انسانیت را دارا خواهند بود و این دو بال، او را به سوی آسمان‌ها پرواز می‌دهند.

امروز چهل و پنج ساله شدم؛ همان روز تعادل عقل و احساس طبق نظر این دوست عزیز. هشتمین روز از هشتمین ماه سال؛ روزی بهاری در خزانی بی‌باران. البته من به ثابت بودن مجموع عقل و احساس اعتقاد ندارم و باور دارم که با تدبیر می‌توان این دو را گسترش داد، اما به اصل حاصل‌ضرب بسیار ایمان دارم: این‌که همواره حداکثر استفاده را از امکانات موجود بکنم. صد البته فاصله میان آنچه باور دارم و آنچه انجام می‌دهم، پر شدنی نیست.
به عمل کار برآید، به سخن‌دانی و سخن‌رانی و قلم‌فرسایی نیست. دعا کنید خداوند عمل به دانسته‌ها و درک معلومات را نصیب کند؛ زیرا مهم همین درک کردن و «شدن» است، نه صرفاً دانستن.

میثاق محرابی

353

خلوت نشینی

۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۹:۴۶

🎥 Video

در پس آینه، طوطی صفتم داشته اند
آنچه استاد ازل گفت بگو می گویم

377

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

خلوت نشینی

خلوت نشینی

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Parsashonam | فیلترشکن رایگان | V2Ray

anilad

𝗙𝗥𝗘𝗘 𝗩𝗣𝗡 | SiNAVM

IT_MAN_SHO

مسلسل وادي الذئاب مترجم

المهكر الوزاري لطلاب الثالث

هاك ڤايروس مود Virous

قناة (MCQs)- مادة الباثو جامعة بنغازي

کانال‌های تلگرام مرتبط

Parsashonam | فیلترشکن رایگان | V2Ray

anilad

𝗙𝗥𝗘𝗘 𝗩𝗣𝗡 | SiNAVM

IT_MAN_SHO

مسلسل وادي الذئاب مترجم

المهكر الوزاري لطلاب الثالث

هاك ڤايروس مود Virous

قناة (MCQs)- مادة الباثو جامعة بنغازي

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها