درويش

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @mohdarvish

۱۰۳ عضو

به‌روزرسانی شده: May 6, 2026 at 8:48 AM

درويش

واژگاني درهم پیچیده تا کلامی خرامیده در تلألو نگاه تو

@mohdarvish is a dedicated channel for ورزش‌های الکترونیک (Esports) with regular updates in ورزش‌های الکترونیک (Esports)

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 103

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

🍃«چهل روز در آینه‌ی خیابان»🍃

چهلم کشتار
مرگ چون مِهی سرد
بر دیوارهای شهر نشسته

خیابان آینه‌ای‌ که در آن
ما، افکنده در جهان
به چشم‌های هم می‌نگریم
و سهم خود را از این تاریکی
بر دوش می‌کشیم

چهل روز گذشت
سوگ را به اشک نسپاریم
مبادا در رگ‌های عادت سنگ شود
در آن بایستیم،
چنان که در برابر مرگ ِخویش
نه برای تسلی، که برای دگرگونی

با عشقی بی‌ادعا
که در بازوانی خاموش
جهانی را پناه می‌دهد
با جرأتی که در تاریکیِ خویش می‌نگرد
و از خاکستر خویشتن برمی‌خیزد.

آزادی بار سبکی نیست؛
اضطرابی‌ست
که در ژرفای سینه می‌نشیند
و راهی جز انتخاب را برنمی‌تابد

سوگ
بی‌عشق به دور ِخویش می‌چرخد
و عشق
اگر از روشن کردنِ سایه‌ی خویش بگریزد
تاریخ در تاریکیِ خود تکرار می‌شود

کودکی که هنوز می‌خندد
و با انگشتان کوچک خود
هوای جهان را می‌شکافد،
پرنده‌ای که از بام سوخته‌ای پر می‌گیرد
گواه ادامه‌ی جهان‌اند
اما این ادامه بی‌حضور ما معنا نمی‌یابد
زندگی تماشاگر نمی‌خواهد

قوی‌تر از آنیم که خیال می‌کنیم
نه چون رنج ندیده‌ایم
بلکه چون توانِ پاسخ داریم

و اکنون در میانه‌ی این سوگ جمعی
از خود می‌پرسم :
جهان آیینه‌ی بودن ما
من چه تصویری به آن بازمی‌گردانم؟

عشق
هنوز آخرین امکانِ انسان است.

✍️ #درویش
‏✍️
۲۸ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃«چهل روز در آینه‌ی خیابان»🍃

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃 «زمان بهت‌زده»🍃

خون‌ریزی
چنان سهمگین بود
که معنا
پیش از صدا
فرو ‌ریخت

جوی خون در خیابان
تنها جنایت نبود
جایی بود
که تک‌زمانه‌های ِزمان
در بهت فرو ریخته بود

قدم‌ها
به سکوت ‌رسیدند
و سکوت
شکلی از ایستادن بود
جایی که گلو
انتخاب را ‌می‌فشرد
رهایی
از میان سینه‌ای می‌جهید
که نفس را با زخم
تقسیم کرده بود

زخمی باز
که نه نشانه‌ی شکست
که اسم ِشب ِعبور بود

و بدن‌های مجروح
آن‌چه را تاریخ جا می‌گذاشت
به تن سپرده بودند

آینده
نه وعده بود
نه از جنس ِنجات
مکثی در شکاف ِزمان
جایی که «بودن»
هنوز سقوط نکرده است

✍️ #درویش
‏✍️
۲۱ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃 «گشودگیِ زخم»🍃

شب
با چهره‌ها و خون‌ها آغاز شد
لکه‌های بیشمار بر لوح سپید ِسپیده‌دم

لب‌ها با نام‌ها ‌لرزیدند
صداها به آن‌ها نرسیدند
دیوار دیگر نمی‌دانست
تا کجا دیوار است

زمان می‌رفت
و هزاران ‌تن ِخونین را
با خود به یغما می‌برد

لب‌ها دوخته
فریادها فرو ریخته
و نسلی در بُهت خیره شده‌ست
سوگ هم دیگر چون گذشته نبود

این‌بار
خبر ادامه داشت
و ادامه خودش خبری فجیع‌تر بود

در سوگ ِپیکرهای خون‌آلود
گاه خشم ِکلام‌ معنا را ربوده
در نگاه‌های بُهت‌آور
دیگر وعده‌ی فردا هم
سرابی بیش نبود

شبیخون‌های نیمه‌شبان
هجوم از پشت ِدرها

فاصله
میانِ حکم و اجرا کِش آمده‌ست
چیزی هنوز بین ما و بودن
گشوده مانده است
زخم‌های باز
تجربه‌ای دگر از حضور

✍️ #درویش
‏✍️
۲۲ بهمن ۱۴۰۴

1,520

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃 «بار سنگین آزادی»🍃

شب
آن‌قدر دامن گسترد
که ایستادن
سایه‌اش را گم کرد
جایی که نفس‌کشیدن
حرمت ِماندن بود

آوار
بی‌وقفه،
بی‌آن‌که مجالِ تشخیص بماند
بر تنِ خسته می‌ریخت

سایه‌ی سنگین ِاضطراب
گام‌های گم‌شده در سکوت
رها شدن به بهای نفس‌های شکسته

زیر نور کمرنگ ِخیابان
دستی
به نرده‌ها می‌چسبید
پاها
کُند و سنگین
بار ِآزادی را که زمین
بی‌صدا بر دوش تنهایی‌اش گذاشته بود
می‌کشیدند

هر نفس
چون انتخابی تازه
در لحظه‌ای بی‌پایان،
و در عین حال
شکی
میان بودن و رفتن

اما
امیدی روشن و سرد
چون سنگی سخت در دست،
یادآور این‌که
زمین هنوز هست،
و او
در این وانفسای بی‌صدا
پرتاب شده‌ بود.

✍️ #درویش
‏✍️
۲۰ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃«ایستادن در شیب»🍃

مکث کرده‌ایم
نه از آن‌رو که راه بسته ‌بود
ایستاده‌ایم چون صخره‌
در شیب ِکوه
تا فرو نغلتیم

شب
با چراغ‌های شکسته‌اش آمد
و صدا
در سینه‌ها گره خورد

بر زمان شلیک کردند
بر ساعت‌ها
بر فردا
بر دهانی که هنوز
کلمه‌ نشده بود

زمین
با کشتار سنگین‌تر شد
و قدم‌ها آهسته‌تر
اما کم‌تر نه

سکوت ِدور ما دیوار نیست
راهی‌ست که از میان نبودنِ فریاد می‌گذرد

ما با دست‌های خالی
زمان را نگه داشته‌ایم
برای آن‌که شب کارساز نباشد
آن‌ها
شب را آوردند
ما روزهای بعد از آن
و این نه شجاعت
نه ایمان
مکثی بود
در شکاف ِزمان
جایی که حرکت
معنای دیگری یافته بود

✍️ #درویش
‏✍️
۱۴ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃 «باریک‌ترین گذرگاه»🍃

زمان ایستاده
نه از فرط ِآرامش
که از فشردگیِ رنج

نفس در سینه مکث کرده
زندگی در باریک‌ترین گذرگاه‌ست
آنجا که ریشه
هنوز زیر سنگ کوتاه نمی‌آید

وقتی کلمات کهنه‌اند
صدا پهنه‌ی دیگری می‌جوید
از تنِ روزمره
از گام
از نام
از زیستن

پس از خیابان
نبرد خاموش نشد
پخش شد
در زمان
در بدن‌ها
در تصمیم‌های ِکوچک اما سرسخت
همان‌گونه که رود
بی‌هیاهو سنگ را فرسوده می‌کند

«زن، زندگی، آزادی»
نه خشونت بود، نه فرار
زبانی از لابه‌لای روز
از تن، از نفس
که ناگهان تار ِحکومت را لرزاند

اگر افق
به قامتِ یک صدا
فروکاسته شود
فردا یک‌سویه می‌ماند

اکنون
جان‌ها بر لبه‌اند.
در پیش ِخون
دیگر هر زبانی
یا حقیقت است یا همدستی

✍️ #درویش
‏✍️
۱۹ بهمن ۱۴۰۴

1,390

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃 «عبور در سایه‌ی شکسته» 🍃

شهر
نفسش را
در مُشت نگه داشته
در چهارراه‌ها
پا یاد گرفته
چطور بی‌صدا گام بردارد

بر زمینی لغزنده‌
کلمات وزن یافته‌
گاه به آوا نمی‌رسند

یادمان داده‌اند
حرکت نکنیم
اما یاد گرفته‌ایم
لغزش را محاسبه کنیم

با بدن‌های محتاط
پیش می‌رویم
نه چون قهرمان
نه مطیع
جایی که امپراطوری دروغ
تعادلش به‌هم ‌ریزد

با «نه»هایی
که در رفتار تلفظ می‌شوند

شب کار خودش را می‌کند
اما در مکثِ کارهای کوچک ِچه‌بسا سترگ
زندگی
با پای شکسته
از رود عبور می‌کند

✍️ #درویش
‏✍️
۱۳ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃«با پای شکسته از رود»🍃

در خیابان
خون
نام خود را فراموش کرده
سنگفرش
آن‌قدر سنگین است
که پیشانی بی‌اختیار
به آن تسلیم می‌شود

ما زنده مانده‌ایم
اما زندگی
در لولاهای تن
چون گلوله‌ای گیر کرده
اجازه‌ی رهایی نمی‌دهد

تروما
خود حادثه نیست
آنچه مانده
این لرزشِ بی‌وقفه‌ی دست‌هاست

تاریخ پاک نمی‌شود
کنار زخم
در بدنی خون‌چکان
می‌توان
اهرم‌های ساده را
به حرکت در‌آورد
در صبحی که هنوز امن نیست

من زخم‌هایم را
نه می‌بخشم
نه انکار می‌کنم
کنارشان راه می‌روم
مثل گوزنی
که یاد گرفته
با پای شکسته
چطور از رود عبور کند

شفقت
مرهم نیست
نور است
نوری باریک
که از میان درز‌ها
بی‌اجازه وارد می‌شود

ما هنوز هم ایستاده‌ایم
در جایی که زندگی
قفل شده‌ست

و آنچه می‌تابد
همین ایستادن‌ست
در جایی که شکسته

✍️ #درویش
‏✍️
۱۲ بهمن ۱۴۰۴

درويش

۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۰۷:۲۷

📷 Photo

🍃«روایت شبانه‌ی خیابان»🍃

در خیابان
دیگر فریاد به گلو نرسید
صدا در فضا گیر کرده بود

دختری
روسری‌ ِخیس را
مچاله می‌کرد مشتش تهی نماند
و خیابان از ردّ ِقدم‌های او
جان گرفت

گلوله
نامی نمی‌شناخت
پدر نام‌ها‌ را به باد سپرد
اما مرگ بر نام‌های فردا پیشی گرفت

شب فرا رسید
خاموشی شهر را بلعید
موبایل‌ها مثل شمع‌های بی‌صدا
نفس‌های مانده را
روشن نگه داشتند

در دم‌دمای سپیده
مادری
کنار پیراهنِ خشک‌شده از خون
بهت‌زده ایستاده بود
سکوتِ سنگینِ تنش
سنگین‌تر از شب

بر تنی خون‌آلود نوشته بودند
«پیکر ناشناس ۱۱۷۸۰»
نامش را ربودند
و عددش چون زخمی نهان
در سینه‌های شهر تکثیر شد

شهر به تلخی می‌نگریست
جنایت
همیشه با صدای معمولی ادامه می‌یابد
اما در عمق این سکوت
کودکی زل‌ زده
به آبی ِمه‌آلود آسمان

✍️ #درویش
‏✍️
۱۱ بهمن ۱۴۰۴

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

درويش

درويش

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

خبرگزاری تسنیم

⚽ Sport Bad News

-= IRIAF_TEAM =-

Cristiano Clips | لقطات كريستيانو

לוח שידורי ספורט

آوای ملت

اینترمیلان | اینتر میلان

لیونل مسی | Leo Messi

کانال‌های تلگرام مرتبط

خبرگزاری تسنیم

⚽ Sport Bad News

-= IRIAF_TEAM =-

Cristiano Clips | لقطات كريستيانو

לוח שידורי ספורט

آوای ملت

اینترمیلان | اینتر میلان

لیونل مسی | Leo Messi

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها