آکادمی-مهندسی-طرح-نو

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @H_Bolourtchi

۱۲۹ عضو

به‌روزرسانی شده: May 6, 2026 at 6:17 AM

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

مباحث علمی و فلسفی برای توسعه صنعتی و پشتیبانی آموزش مهندسی Scientific and philosophical inquiry for industrial development and the support of engineering education

@H_Bolourtchi offers specialized information about development and education for subscribers interested in مهندسی

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 129

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

🧠 از آل‌احمد تا شایگان: عبور از شعر به فلسفه

در تاریخ معاصر ایران، کمتر تقابلی به اندازه تقابل میان جلال آل احمد و داریوش شایگان می‌تواند شکاف میان «شور» و «تفکر» را نشان دهد. آل‌احمد با متنی چون «غرب‌زدگی» سخن می‌گوید، فریاد می‌زند، هشدار می‌دهد. زبان او زنده، برانگیزاننده و عمیقاً تأثیرگذار است؛ اما این زبان، بیش از آنکه تحلیل کند، «القای معنا» می‌کند. مفاهیم در آن دقیق تعریف نمی‌شوند، مرزها روشن نیستند، و استدلال به‌صورت نظام‌مند پیش نمی‌رود. این همان چیزی است که می‌توان آن را «سیستم عامل شاعرانه» نامید.

در مقابل، شایگان می‌ایستد—نه برای انکار، بلکه برای فهمیدن. او تلاش می‌کند این زبان پرشور را به میدان فلسفه بیاورد، آن را باز کند، مفاهیمش را روشن کند، و نشان دهد که کجا معنا خلق می‌شود و کجا توهم. نقد شایگان، نقد یک فرد نیست؛ نقد یک شیوه اندیشیدن است. شیوه‌ای که در آن، زبانِ برانگیزاننده جایگزین تحلیل می‌شود و احساس، جای استدلال را می‌گیرد.

مسئله این نیست که شعر یا زبان شاعرانه بی‌ارزش است. برعکس، شعر یکی از عمیق‌ترین ابزارهای بیان تجربه انسانی است. اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که این زبان، بدون عبور از صافی فلسفه، وارد حوزه‌هایی مانند سیاست، ایدئولوژی و تصمیم‌گیری جمعی می‌شود. در اینجا، ابهام دیگر یک ویژگی زیبایی‌شناختی نیست، بلکه می‌تواند به خطای فکری و حتی خطای تاریخی تبدیل شود.

اگر با یک نگاه سیستمی به این موضوع بنگریم، می‌توان گفت که ما با دو نوع سیستم مواجهیم: سیستم شاعرانه که معنا را تولید و القا می‌کند، و سیستم فلسفی که همان معنا را تحلیل، شفاف‌سازی و ارزیابی می‌کند. هیچ‌کدام به‌تنهایی کافی نیستند. شعر بدون فلسفه می‌تواند به ابهام و اغتشاش منجر شود، و فلسفه بدون شعر ممکن است به خشکی و بی‌روحی برسد. آنچه لازم است، نه حذف یکی، بلکه گفت‌وگوی میان این دو است.

در این میان، کار شایگان اهمیتی اساسی پیدا می‌کند. او نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از سطح واکنش‌های احساسی عبور کرد و به سطح فهم رسید؛ چگونه می‌توان از «فریاد» به «تحلیل» حرکت کرد. این گذار، صرفاً یک بحث روشنفکری نیست، بلکه شرط لازم برای بلوغ فکری یک جامعه است.

شاید بتوان این مسیر را در یک جمله خلاصه کرد: آل‌احمد درد را فریاد می‌زند، اما شایگان تلاش می‌کند آن را بفهمد. و اگر جامعه‌ای بخواهد از مرحله «احساس بحران» به مرحله «حل بحران» برسد، ناگزیر است اینر را طی کند—از شعر به فلسفه، از شور به شعور. با تشکر از چت جی پی تی
:::

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

https://youtu.be/GIoHp6mr9Vg?si=eCNCukgbZswDsP3-

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

🎬 فلسفه رقص زُربا: وقتی زندگی را باید رقصید، نه حل کرد

در فیلم Zorba the Greek، پس از یک شکست کامل—جایی که همه‌چیز فرو می‌ریزد و عقل دیگر پاسخی ندارد—زُربا (با بازی Anthony Quinn) جمله‌ای ساده اما تکان‌دهنده می‌گوید: «می‌توانی برقصی؟» او دعوت به تحلیل نمی‌کند، دعوت به علت‌یابی و برنامه‌ریزی هم نمی‌کند؛ او دعوت می‌کند به رقص. این لحظه، یک چرخش عمیق در فهم زندگی است: از زبان به بدن، از فکر به تجربه، از حل مسئله به زیستن خودِ مسئله. رقص زُربا یک حرکت هنری صرف نیست، بلکه یک بیان وجودی است؛ از آرامی آغاز می‌شود، به ریتم می‌رسد و در نهایت به حالتی از رهایی و شیدایی ختم می‌شود—جایی که بدن ادامه می‌دهد، وقتی عقل متوقف شده است. در اینجا دو جهان روبه‌روی هم قرار می‌گیرند: جهان عقل، که بر تحلیل و کنترل تکیه دارد، و جهان زُربا، که بر تجربه و حضور استوار است. هیچ‌کدام به‌تنهایی کافی نیستند، اما در لحظه‌ای که عقل شکست می‌خورد، این بدن است که می‌تواند زندگی را ادامه دهد. پیام رقص زُربا ساده اما عمیق است: زندگی همیشه مسئله‌ای نیست که بتوان آن را حل کرد؛ گاهی باید آن را اجرا کرد. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که با زبان ساخته شده است، اما برخی حقیقت‌ها فقط در حرکت، در بدن، در رقص قابل بیان‌اند. همان‌طور که Ludwig Wittgenstein می‌گوید: «بعضی چیزها را نمی‌توان گفت، فقط می‌توان نشان داد.» رقص زُربا یادآوری می‌کند که انسان فقط موجودی نیست که فکر می‌کند، بلکه موجودی است که می‌تواند برقصد—و گاهی، ه رقص، عمیق‌ترین شکل فهمیدن زندگی است.
:::

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

🧠 از فلسفه زبان تا فلسفه رقص: گام بعدی کجاست؟

معمولاً گفته می‌شود که Ludwig Wittgenstein زبان را به مرکز فلسفه آورد. او نشان داد که معنا در تعریف‌های انتزاعی نیست، بلکه در «کاربرد» است؛ در آنچه انسان‌ها در زندگی واقعی انجام می‌دهند. به بیان دیگر، فلسفه از آسمان مفاهیم به زمینِ زندگی روزمره منتقل شد. اما این فقط نیمی از مسیر بود.

پیش از او، Friedrich Nietzsche با جسارتی کم‌نظیر اعلام کرده بود که تنها به خدایی ایمان دارد که بتواند برقصد. در نگاه او، رقص نه یک هنر حاشیه‌ای، بلکه بیانی از تأیید زندگی، رهایی از سنگینی عقل خشک، و ورود به سطحی عمیق‌تر از بودن انسان بود. بعدها Maurice Merleau-Ponty نشان داد که بدن صرفاً ابزاری برای ذهن نیست، بلکه خودِ ادراک است؛ یعنی ما جهان را فقط با فکر نمی‌فهمیم، بلکه با بدن خود در آن حضور داریم. و Michel Foucault بدن را به‌عنوان میدان قدرت و مقاومت معرفی کرد؛ جایی که حتی یک حرکت ساده می‌تواند معنای اجتماعی و تاریخی پیدا کند.

با این حال، با وجود همه این گام‌ها، هنوز چیزی کم است. فلسفه توانسته است زبان را به‌عنوان یک «سیستم معنا» به‌خوبی تحلیل کند، اما رقص—و به‌طور کلی حرکت بدن—هنوز به‌صورت یک سیستم منسجم وارد فلسفه نشده است. ما می‌دانیم که انسان با زبان معنا می‌سازد، اما کمتر به این اندیشیده‌ایم که انسان با بدن خود نیز معنا را «اجرا» می‌کند.

شاید بتوان گفت که مرحله بعدی فلسفه، گذار از «فلسفه زبان» به «فلسفه بدن» است. اگر ویتگنشتاین نشان داد که معنا در بازی‌های زبانی شکل می‌گیرد، گام بعدی این است که بفهمیم معنا در «بازی‌های بدنی» نیز ساخته می‌شود—در رقص، در حرکت، در حضور. در اینجا دیگر معنا فقط گفته نمی‌شود، بلکه نشان داده می‌شود و حتی فراتر از آن، «زیسته» می‌شود.

در چنین نگاهی، رقص دیگر یک فعالیت هنری یا تفریحی نیست؛ بلکه نوعی شناخت است. شناختی که نه از مسیر واژه‌ها، بلکه از مسیر تجربه مستقیم بدن عبور می‌کند. این همان جایی است که فلسفه می‌تواند دوباره با زندگی پیوند بخورد—نه فقط از طریق زبان، بلکه از طریق حرکت.

شاید پرسش اصلی دیگر این نباشد که «چه کسی رقص را به فلسفه خواهد داد؟» بلکه این باشد که آیا ما آماده‌ایم بپذیریم که فلسفه، برای کامل شدن، باید از زبان فراتر برود و به بدن نیز گوش دهد؟ زیرا انسان فقط موجودی نیست که سخن می‌گوید، بلکه موجودی است که حرکت می‌کند، می‌رقصد،در این حرکت، جهان را معنا می‌بخشد.
::با تشکر از چت جی پی تی

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

پرسش از چت حی پی تی: اگر محمد علی فروغی به نشت مذاکرات پاکستان می رفت چگونه تصمیم می گرفت. اگر محمدعلی فروغی به نشست مذاکرات پاکستان برای گفت‌وگو با تیم آمریکا می‌رفت، تصمیم او را باید نه صرفاً سیاسی، بلکه در افق فلسفی فهمید.

فروغی از معدود چهره‌هایی بود که سیاست را بدون اتکا به فلسفه، ناقص می‌دانست. او، با آشنایی عمیق با سنت فلسفه غرب—از جمله اندیشه‌های رنه دکارت—می‌کوشید نوعی «وضوح مفهومی» را وارد عرصه تصمیم‌گیری سیاسی کند.

🔹 مسئله به‌مثابه یک کلّ نظام‌مند
در نگاه فروغی، مذاکره نه یک تقابل ساده، بلکه یک «کلّ پیچیده» (complex whole) است؛ شبکه‌ای از نیروها، مفاهیم و محدودیت‌ها.
او پیش از هر موضع‌گیری، می‌پرسید: مسئله دقیقاً چیست؟

🔹 تقدّم عقل بر موضع
در سنتی که فروغی به آن نزدیک بود، تصمیم نتیجه تفکر است، نه پیش‌فرض آن.
برخلاف سیاستِ مبتنی بر شعار، او نخست به تحلیل می‌پرداخت، سپس موضع اتخاذ می‌کرد.

🔹 بقا به‌عنوان افق بنیادین سیاست
فروغی احتمالاً مسئله را در افق «حفظ امکان» می‌دید؛
نه پیروزی مطلق، نه شکست مطلق، بلکه حفظ شرایطی که در آن، آینده همچنان گشوده باقی بماند.

🔹 توافق به‌مثابه فرآیند، نه واقعه
در چنین چارچوبی، توافق یک رخداد ناگهانی نیست، بلکه یک فرآیند تدریجی است:
حرکت از تنش به تنظیم، از بی‌اعتمادی به امکان اعتماد عملی.
این نگاه، بیش از آن‌که سیاسی باشد، ریشه در فهمی فلسفی از زمان و تغییر دارد.

🔹 مسئله زبان
فروغی به‌خوبی آگاه بود که بسیاری از تعارض‌ها، تعارض در «معنا» هستند.
واژگانی چون «استقلال»، «امنیت» یا «صلح»، در افق‌های زبانی متفاوت، دلالت‌های متفاوت دارند.
بدون ایجاد یک افق مفهومی مشترک، هیچ توافق پایداری شکل نمی‌گیرد.

🔹 جمع‌بندی
اگر فروغی در این مذاکرات حاضر می‌بود، تصمیم او نه از هیجان سیاسی و نه از شیفتگی به طرف مقابل، بلکه از یک «عقلانیتِ نظام‌مند» برمی‌آمد؛
عقلانیتی که می‌کوشد در دل یک وضعیت پیچیده، راهی برای حفظ، تداوم و گشودگی آینده بیابد.

شاید بتوان گفت:
در چنین نگاهی، سیاست به فلسفه بر می گردد و تصمیم، صورتی از تفکر می‌شود.
:::

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

https://youtube.com/shorts/NDujN-DKbak?si=mPVoOE_do-OzPUfC

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

📷 Photo

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

https://youtu.be/_o5YErd2-1Y?is=EUk7jIIjdw2J26yd

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

کانت موفق می شود که بنیادی ترین محکومیت جامعه بورژوایی و عبارت بندی مبانی هر اومانیسم آینده را در چند کلمه متمرکز کند: "به شیوه ای عمل کن که همواره انسان را، خواه در قالب شخص خود یا هیأت شخص دیگر، چونان نه فقط وسیله، بلکه در عین حال غایت ببینی."

زمانی که ما تشخیص  دهیم این عبارت بندی، هر جامعه ی مبتنی بر تولید برای بازار را محکوم می کند که در آن انسان های دیگر به عنوان وسیله ای برای ایجاد سود نگریسته می شوند، گستره ای را مشاهده می کنیم که در آن اخلاق کانت، اخلاق محتواست و طرد بنیادی جامعه ی موجود را تشکیل می دهد. افزون بر این، و نه کمتر بنیادی، اخلاق کانت مبانی اومانیسم راستین را در برقراری تنها ارزش والا_ که تمامی داوری های ما باید بر آن استوار باشد_ پی می گذارد. آن ارزش والا عبارت است از انسانیت در شخص هر انسان منفرد_ نه فقط منفرد، چونان در خردگرایی، نه فقط تمامیت به صورت های گوناگون( خدا،دولت، ملت، طبقه)، چونان در تمامی آموزه های رمانتیک و کشف و شهودگرا، بلکه تمامیت انسانی، اجتماعی که کل انسان و مظهر آن شخصی انسانی را دربر می گیرد. "تعیّن تام" ، تمامیت ، تحققِ یک "مملکتِ غایات" یعنی همانا معکوسِ جامعه ی امروزی است که در آن به استثنای معدودی اجتماع های نادر و جزئی، انسان هرگز بیش از یک وسیله نیست.

کانت و فلسفه معاصر
#لوسین_گلدمن

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۲:۲۴

📎 File

⚜️ Creativity from Kindergarten to University
✒️Hassan Bolourchi 🌸 Abstract
Research and creativity are part of young children's daily work. They are able to produce m this way, achieving astonishing results. Before entering school, they can learn up to three lan-guages—if they are placed in the right environment and if no unskilled interference occurs in their activities.

This method of learning cannot be applied to all stages of education; however, it is possible to ensure that imposed educational frameworks do not destroy natural abilities and talents, or to adopt methods that are more aligned with the innate and God-given ways of human learning.
The kind of study that thoughtful and curious individuals conduct outside the classroom—one that can create a lifelong habit of reading and a genuine enthusiasm for learning—is incompa-rable to any other form of education. To cultivate reading habits, individuals must be intro-duced to libraries from early childhood, even before formal schooling.

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

آکادمی-مهندسی-طرح-نو

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

خطوط نقل الجامعة التكنولوجية

ریاست هرات برشنا (ریاست برق هرات)

مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی

فنيين 🔧 ومهندسين🇸🇦

PARSICO | پارسیکو

Masoud Ahmadi

هندسة و تقنية الشبكات 🛜

قناة بحوث تخرج📚

کانال‌های تلگرام مرتبط

خطوط نقل الجامعة التكنولوجية

ریاست هرات برشنا (ریاست برق هرات)

مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی

فنيين 🔧 ومهندسين🇸🇦

PARSICO | پارسیکو

Masoud Ahmadi

هندسة و تقنية الشبكات 🛜

قناة بحوث تخرج📚

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها