ریحانه

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @reyhaneh_khamenei_ir

۶.۴k عضو

به‌روزرسانی شده: May 3, 2026 at 8:51 PM

ریحانه

رسانه «ریحانه»؛ بخش زن و خانواده KHAMENEI.IR با ریحانه همگام شوید و آثار خود را ارسال کنید @khamenei_Contact_ir

@reyhaneh_khamenei_ir is a dedicated channel for khameneiir and khamenei_contact_ir with regular updates in دسی (Desi)

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

مجموع: 6.4K

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

💻 یک قطره کمتر
📗 روایت شاگرد از معلم شهید
✍ درباره شهید زهرا حدادعادل، عروس گرامی رهبر شهید انقلاب

📝 تقویم می‌گوید فصل چکمه و دعوا سر صندلی‌های کنار شوفاژ است، اما انگار آب‌وهوا لجبازی می‌کند و ما را وسط مرداد نگه داشته. تیزی آفتاب از لای پرده‌های آبی و شیری نمازخانه می‌گذرد و چشم را می‌زند. به‌جای صدای گنجشک‌ها، غارغار کولر و تق‌تق کارگران ساختمان نیمه‌کاره‌ی روبه‌روی مدرسه، فضای صبحگاه را پر کرده است.

🔹 صوت قاری که به آخرین آیه می‌رسد، چهره‌ی خانم حداد در چهارچوب در ظاهر می‌شود؛ با همان روسری مشکی که نشانه‌ی داغ مادربزرگشان است. دهمی‌های خسته و یازدهمی‌هایی که آماده‌ی رفتن به کلاس بودند، مثل برق‌گرفته‌ها از جا می‌پرند. درست است که هیچ‌کس جذبه‌ی خانم حداد را ندارد، ولی ارادتمان نه از سر جذبه، که از سر احترامی است که ریشه در محبت دارد.
‌
🔹 همه از قبله برمی‌گردیم و رو به ایشان می‌نشینیم. خانم حداد با یک دست روسری را مرتب می‌کنند و با دست دیگر نمازخانه را دعوت به سکوت می‌کنند: «دخترا! حتماً برچسب‌های تذکر در صرفه‌جویی روی شیرهای آب رو دیدین. همان‌طور که می‌بینید الان پاییزه اما هنوز بارون نیومده. آمار سدها نگران‌کننده‌ست.» نگاهم ناخودآگاه به آسمان می‌افتد که از لای پرده‌ها پیداست و حتی یک تکه ابر هم ندارد.

🔹 خانم حداد با چشمانی که دریایی از محبت توأم با نگرانی است، ادامه می‌دهند: «بچه‌ها قضیه جدیه. اگه همین‌طور پیش بره باید آب رو جیره‌بندی کنن؛ که البته الان هم با قطعی‌های آب کردن ولی هنوز رسمی نیست. با این حال بازم باید صرفه‌جویی کنیم. من توی خونه‌ی خودمون، باز کردن شیر آب رو ممنوع کرده‌م. همه با کاسه‌ی آب حمام می‌کنن تا اسراف نشه.»
‌
🔹 یک‌آن چشم‌های همه گرد می‌شود. باورش برایمان سخت است؛ هرچند می‌دانیم اسراف پررنگ‌ترین خط‌ قرمز خانم حداد است. موقع اعتکاف، شاهد برق چشم‌هایشان بودیم؛ وقتی هر شب قبل از افطار، خرماها و سبزی‌های دست‌نخورده را برای جلوگیری از اسراف بسته‌بندی می‌کردیم و دستشان می‌دادیم، از اینکه حواسمان این‌قدر جمع بود، ذوق می‌کردند. اما با این‌همه، هضم این موضوع ساده نیست؛ اینکه وقتی هنوز بحران آب به اوج نرسیده و خیلی‌ها استخرهای خانه‌شان را روزبه‌روز پر و خالی می‌کنند، یک نفر آن‌قدر مراقب باشد که حتی شیر آب را هم به روی خود و خانواده‌اش ببندد و سختی را به جان بخرد، تا سهمش از هدررفت منابع جهان، حتی «یک قطره کمتر» باشد.

➕ برای مطالعه‌ی روایت‌هایی دیگر درباره شهید زهرا حدادعادل و را کلیک کنید.

👈 حوراسادات شجاع‌الدینی

🔍 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

668

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

🇮🇷  مادرها دوبار می‌میرند

🌷 یادواره‌ی «انسیه‌سادات امیدعلی»، «محدثه علیزاده»، «سمانه گودرزی» و «زهره شهریاری»، چهار مادر بارداری که در حملات آمریکایی_اسرائیلی به شهادت رسیدند.

🔹 اینکه منتظر دختر بودی یا پسر را نمی‌دانم، نمی‌دانم اولین‌بار که مژده‌ی مادر شدن را شنیدی چه ذکری به لب داشتی. نمی‌دانم قرار بود چند روز و چند ساعتِ دیگر روی ماه فرشته‌ی کوچکت را ببینی. فقط می‌دانم تو هم مثل همه‌ی مادرهای باردار، دنیایت پر از جزییات کوچک و رنگ‌های ملایم بود، مثلا بوی شیرین شیر خشک، ردِ پودر بچه روی حوله‌ی پنبه‌ای سفید، نرمی لباس‌هایی که یک وجب بیشتر پارچه نبرده‌اند، عطر ملیح صابون‌های رنگارنگ. لابد هفته‌ای هزار بار این‌ها را می‌چیدی کنار هم و قربان صدقه‌‌ی قد و قواره‌ی چندسانتی‌ صاحبشان می‌رفتی.

🔸 می‌دانم. هربار که انگشت‌هات روی شکم برجسته‌ات می‌لغزید و لرزش‌های لطیف و تپش‌های کوچک و بی‌قرارش را حس می‌کردی، برایش از روزهای دوست داشتنی آینده  می‌گفتی. از سخاوت خورشید، از لطافت باران، از مهر زمین، از بلندیِ آسمان. می‌دانم آن روز، که صدای انفجار جنگ آمد، آن ساعت که آجر دیوارها ترکش شد و ریخت روی سر و صورت زندگی‌ات، آن ثانیه که دنیا زیر پایت خالی شد، تو تنها نبودی. آن‌لحظه تو دوتا جان داشتی و دوبار جان دادی. می‌دانم  وقتی نفس‌ها به شماره افتاد و مرگ، مثل سایه‌ای سرد از کوچه و خیابان گذشت، تو دست فرشته‌ی کوچکت را محکم‌تر از همیشه گرفته بودی. تو به جوانه‌ی توی دلت قول داده بودی که دنیای جدیدش از آغوش تو شروع می‌شود، قول داده بودی تنهایش نمی‌گذاری، حتی در زیر آوار، حتی در میانه‌ی جنگ. جنگی که دشمنش چهار زن را کشت تا هشت نفر شهید شوند! راستی خبر داری که تو خوش‌قول‌ترین مادر دنیایی بانوجان!؟

✍🏻 فاطمه تقی‌زاده

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💌 #می‌نویسم_برای_پدر_شهیدم | سنگ‌های کف رودخانه

🔰 تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنه‌ای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴، فروردین ١۴٠۵

🔻 دخترهای سبز‌پوش سنگ کف این رودخانه‌اند. همیشه توی موکب‌اند. از اول تا پایان کارش. سرودها که پخش می‌شوند، شروع می‌کنند به هم‌خوانی و بچه‌های دیگر هرکدام به دلخواه می‌آیند روی سن و با آنها همراه می‌شوند. سبزپوشان همه‌ی سرودها را حفظند. از سلام فرمانده‌‌ تا سرودهایی که نامش را نمی‌دانم. هر فراز از سرودها برای خودش حرکت دست خاصی دارد. مثلاً وقتی اسم صاحب‌الزمان(عج) می‌آید با دست به پرچم سبز بزرگ گوشه‌ی صحنه اشاره می‌کنند که نام حضرت را دارد. دختران سبزپوش انگار علم هدایت‌اند. خرده‌بچه‌ها که کنارشان ایستاده‌اند؛ یک چشم‌شان به دخترهاست، یک چشم‌شان به جمعیتی که با اشک تماشایشان می‌کنند. هر حرکتی که سبزپوشان می‌کنند با چند ثانیه تأخیر در باقی بچه‌ها تکرار می‌شود. حتی لب‌خوانی‌ها.

🔻 بچه‌ها را می‌بینید؟ از هر رنگ و شکل و ریختی هستند‌. از دختر چفیه‌به‌سر تا آن پسری که گوشه‌ی سن ایستاده، شلوار زاپ‌دار و تی‌شرت بت‌من دارد. دخترهای بی‌روسری، پسر‌های شیک‌پوش، بچه‌هایی که شاید بعضی‌هاشان نام خود را درست و حسابی بلد نیستند. همه پشت دست آن‌ها بازی می‌‌کنند. من شبیه آن دخترم که صورتی پوشیده و چشمش به سبز‌پوش‌هاست. ۹ اسفند که بیدار شدم حس می‌کردم زمین از مولد انرژی بزرگی خالی شده‌. هوا از وجود عنصری خالی بود که نمی‌شناختمش‌. به همسرم زنگ زدم و گفتم چرا تلویزیون حسین‌ طاهری پخش می‌کند؟ جنگ شده مگر؟

🔻 سحر دهم، وقتی خبر یتیم شدن ایران آمد، بهت مرا برد. نه می‌توانستم گریه کنم، نه عقلم کار می‌کرد که باید توی آن اوضاع چه کرد. ما جمعیت یتیم‌های جنگ‌زده‌ای بودیم که مصیبت از همه‌سو به سمتمان هجوم آورده بود. مصائب اول ذهن‌هامان را محاصره کرده بود. سبزپوشان بودند که دست‌مان را کشیدند تا خیابان‌ها. توی خیابان آغوش‌های زیادی برای تسلی بود. شب‌های اول گریستیم و حرارت سینه هامان را فریاد کردیم. سبزپوش‌ها دست گره‌کردند، شعار دادند، مطالبه کردند. ما نگاه‌شان کردیم‌. دست‌هامان گره شد، شعار دادیم، انتقام خواستیم. حتی یادم نیست قبل از ۹ اسفند چه بلد بودم از زندگی.

🔻 ۵۰ شب‌وروز بر ما گذشته. خیلی‌هایش سخت، دلگیر و جانکاه بوده. هربار آمده‌ایم خیابان و کنار سبزپوشان ایستادیم، اشک شادی ریخته‌ایم و غم‌ها رفته‌اند. هرگاه خشم تا پشت حلق‌هامان رسیده، سکوت آنها ما را آرام کرده. هربار هجوم خبرهای فتنه یأس آورده، برق چشم‌‌های آنها نشاط‌مان داده‌.
سبزپوش‌ها سنگ کف رودخانه‌اند‌. آغوشند، عقل مطلقند، ضمیر بالغ‌اند. سبزپوش‌ها خواهرند.

✍🏻  زهرا کاردانی

🗓 شماره ٢۴٨

🇮🇷 مجموعه‌روایت «می‌نویسم برای پدر شهیدم» است از حضور در قلب خیابان‌های ایران. متن یا فیلم خود از حضورتان در تجمعات این شبهای سوگ و حماسه را برای ما بفرستید به این شناسه: https://t.me/reyhaneh_contact

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💞 #دختران_کشوردوست | قرار جدید در خانه‌ای جدید

🔻 پرچم‌به‌دست زیر باران ایستاده‌اند. دوتا خواهرند. می‌گویند یکی، دوبار آقا را از طبقه‌ی بالا و خیلی دور دیده‌اند. یکی‌شان دختری نه ساله دارد. مادرش می‌گوید: «هی پیش خودم می‌گفتم کاش امسال قسمت بشه مطهره برای جشن تکلیفش بره بیت که دیگه این اتفاقا افتاد.»

🔻 نگاهم سر می‌خورد روی مطهره. دختری ریزه‌میزه است. چادر مشکی صورت گندمی‌اش را قاب گرفته. رو به مادر می‌کنم و می‌گویم: «اون جشن تکلیف دخترا تو بیت خیلی شیرین بود.» آه بلندی می‌کشد: «من اصلا نمی‌تونم نگاه کنم فیلماشو. گریه‌م می‌گیره.» خودم را هم‌قد مطهره می‌کنم. توی چشم‌های قهوه‌‌‌ای‌اش نگاه می‌کنم: «ان‌شاءالله امسال جشن تکلیفت رو توی بیتِ پسر آقا بگیری.» می‌خندد. زیر لب خدا را شکر می‌کنم که آسیدمجتبی را برایمان حفظ کرده تا بتوانیم داغ آقا را تاب بیاوریم.

✍🏻  زهرا رشیدی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

🇮🇷  خانه خالی شد

🌷 یادواره‌ی «مهدیه و امین احمدزاده» که در حملات آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه شجره طیبه و رهپویان خلیج‌فارس به شهادت رسیدند.

🔹 لقمه را میان کوله جا داد. مقنعه‌ی اتو‌ شده را از روی مبل برداشت. صدایش را بالا برد: «مهدیه، امین دیر شد!» خواهر و برادر از اتاق بیرون آمدند. مهدیه مقنعه را سر کرد. مادر به امین گفت: «برات لقمه گذاشتم. بخور!» پسرک ابرو بالا انداخت، به سنِ تکلیف نرسیده بود اما دلش می‌خواست شبیه خواهرش روزه بگیرد. بچه‌ها کفش‌هایشان را پوشیدند. هر دو برای مادر دست تکان دادند و مهدیه گفت: «ظهر بیا دنبالمون.» مادر در را پشت سرشان بست. توی خانه‌ چرخ زد. به سمت اتاق مهدیه رفت، ملحفه‌ی صورتی را تا زد، بالش را صاف کرد. پیراهن عید دختر خانه پشت در اتاق آویزان بود. دیشب رفته بودند خرید عید، برای مهدیه پیراهن خریده بودند و برای امین کتانی و شلوار. چند قلم دیگر از خریدها مانده بود، زن با خودش فکر کرد: «باید قبل از اینکه بازار شلوغ بشه بریم و باقی خریدها رو هم انجام بدیم.» بعد خود را رساند به آشپزخانه و مانند همه‌ی مادرها از خودش پرسید: «افطار چی بذارم؟»

🔸 چند ساعت بعد، عطر پیازداغ در خانه پیچیده بود و نخود و لوبیا میان قابلمه قُل می‌زد که صدای انفجار خانه را لرزاند. دل زن ریخت. خون میان تنش یخ زد. به خود که آمد میان کوچه بود. مردم دسته‌دسته به سمت جایی می‌دویدند. به سمت کجا؟ همراه مردم دوید. از دور گرد و خاک را دید. مدرسه‌ی شجره‌ی طیبه در نزدیکی خانه‌شان بود و نبود! سقف مدرسه آوار شده بود. زن زانو زد روی خاک. مهدیه کجا بود؟ امین؟ به خودش که آمد پیکر مهدیه را از میان آوار بیرون کشیده بودند. دختری که صبح، با لبخند از خانه رفته بود دیگر نفس نمی‌کشید. اما امین پیدایش نبود. پسر بود دیگر؛ بازیگوش!

🔹 چند روز بعد، خبر آمد باید برای شناسایی پیکر امین یکی از اعضای خانواده اعلام حضور کند. زن، چادرش را بر سر انداخت. گفتند: «تو مادری! نرو!»جواب شنیدند:«من به حضرت زینب(س) اقتدا کردم.» چادرکشان وارد شد و میان سردخانه، میان بوی خون و گوشت، دست امین را شناخت. دست پسرش را در دست گرفت.

🔸 مهدیه و امین، رفتند. خواهر و برادری که همیشه همراه هم بودند، این‌بار هم یکدیگر را تنها نگذاشتند. بعد از خاکسپاری زن میان خانه‌ چرخید.با وجود حضور قوم و خویش، خانه خالی بود! خالی‌تر از هر وقتی. هنوز عطر پیاز داغ می‌آمد، ملحفه و لباس‌های نوی بچه‌ها میان اتاق‌ها دست‌نخورده به انتظار نشسته بود. زن وارد آشپزخانه شد، باید فکری برای افطار می‌کرد، مهدیه و امین روزه بودند.

✍🏻 فاطمه دولتی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💻 #حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | از سرباز به فرمانده

📗 نمی‌خواهم بهانه بیاورم آقا، اصلا دنبال توجیه هم نیستم. یعنی آن‌قدر مبهوتم که نمی‌خواهم دلیلی بیاورم. فقط دلم می‌خواهد برگردم به همان روزها که دوستم می‌خندید و می‌گفت: «دلت خوشه، فکر کردی رهبرت توی خونه می‌مونه؟» من هم سکوت می‌کردم و حرفی نمی‌زدم. می‌خواهم برگردم به آن روزها و بگویم: «دیدی توی خونه بود؟...»

🔹 روزها این حرف‌ها را سر آن دوستم فریاد می‌کشم و شب‌ها از شما حلالیت می‌طلبم‌. می‌آیم در خیابان، در هرجایی که ردی از شما می‌بینم، در هرجایی که پرچمی بلند است و حرفی از شماست. من بعد از بی‌خانه شدنتان، بعد از پرپر شدنتان، خانه‌ام را در خیابان، پیدا کرده‌ام. در میان مردم، در کنار دیوار بلوکی کشور‌دوست. من شب‌های زیادی در خیابان، سربازتان خواهم بود فرمانده.

📝  شماره ٢٣

👈  مریم فولادزاده

🔍 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

891

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💞 #دختران_کشوردوست | یک متر و بیست سانت اعتقاد

🔻 باران امان نمی‌داد. پناه بردم زیر بالکن یکی از خانه‌ها. کنار دستم دختری پنج، شش ساله گریه می‌کرد و به مادرش می‌گفت: «بگرد کیفتو شاید بود.» موهای خرمایی‌ و نرمش دور شانه ریخته بود. مادرش کلافه گفت: «نیست، نیاوردم.» پدرش گفت: «همین‌طوری بریم تو جمعیت اشکالی نداره» قصه برایم جالب شد. گوش‌هایم را تیز کردم تا از ماجرا سر در بیاورم. فکر کردم لابد سربندی، پرچمی چیزی می‌خواهد. مادر از گشتن خسته شد. دختر بالا و پایین می‌پرید و می‌گفت: «نمی‌خوام. باید روسری داشته باشم.»

🔻 ناخودآگاه خنده نشست روی لب‌هام. به نسلی فکر کردم که این شب‌ها دارد قد می‌کشد و رشد می‌کند. به ارزش‌هایی فکر کردم که توی جانشان ریشه می‌زند. این روزها لازم نیست برای یاددادن به بچه‌ها صغری و کبرا بچینیم. خودشان با تماشا همه‌چیز را یاد می‌گیرند. ما بعدها با خیال راحت ایرانمان را دست این نسل خواهیم داد.

✍🏻  زهرا رشیدی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

172

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💞 #دختران_کشوردوست | پدری که بعد از رفتنش، پدر شد

🔻 دختر نوجوانی، تکیه زده بود به دیوار و خیره شده بود به نقطه‌ای که هی پیش چشم‌هایش محو می‌شد و خاطره‌ای را برایش مرور می‌کرد. دست روی شانه‌اش گذاشتم و پرسیدم: «غرقِ کدوم خاطره‌ای؟» انگار سر کلاف را داده باشم دستش: «وقتی که توی جنگ دوازده روزه اومدن توی تلویزیون، اوّلین دلگرمی رو از طرفشون گرفتم.» همین که گفت اوّلین، به دلم افتاد قصّه‌ای دارد: «قبل از جنگ دوازده روزه چی؟»

🔻 «من از اونایی بودم که یه دوره‌ای فکرای خوبی در موردشون نمی‌کردم.» نگاهش را سُر داد روی زمین و با دستش، لبه‌ی چادر عربی‌اش را روی سر صاف کرد و گفت: «فکر می‌کردم توی جمع نیستن؛ اما وقتی دیدم توی محل کارشون، با خانواده به شهادت رسیدن، دلم شکست. کاش می‌شد ازشون هر طور شده حلالیت بطلبم.» دلش را قرص کردم که حتماً آقا حلال کردند. خودشان گفتند همه را دوست دارند و برای همه دعا می‌کنند.

🔻 حلاوت بخشیده شدن، به دلش افتاده بود که گفت: «کاش برای منم دعای عاقبت‌به‌خیری کنن. همون دعایی که برای دخترشون می‌کنن؛ منم مثل دختر خودشون بدونن...»

✍🏻  راضیه کریمی‌منش

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

💚 #حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | دنیای بی علی

▫️ هر سال، ماه مبارک رمضان که به شب‌های قدر نزدیک می‌شد، این جمله می‌شد پرسشی که قاب می‌کردم و می‌زدمش مقابل پیشانی ذهنم و مدام از خودم می‌پرسیدم خب دنیا بی علی(ع) شده بود، بی حسن(ع) و حسین(ع) که نشده بود. مگر دنیای بی علی چه شکلی بود. حالا این چند روز که نیستی چقدر قشنگ به پرسشم پاسخ داده شده. حالا از همان روز اول، هر روز به خودم می‌گویم: "ما ماندیم و دنیای بی‌علی."

📅  شماره ٢٢

✍🏻  منصوره جاسبی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲

102

ریحانه

۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۲۳:۴۸

📷 Photo

🖥 #حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | فیلمبردار جامانده

📗 دست و دلم نمی‌رفت گروه دوستانه را باز کنم. لیلا قرار و مدار میهمانی را گذاشته بود. هرسال پیام می‌داد پشت پیام و می‌گفت تو هم بیا، جواب می‌دادم:«باید اختصاصی دعوت بشم.» لیلا لبخند می‌فرستاد و می‌گفت: «چشم! امر دیگه‌ای نداری خانم فیلم‌بردار؟»

🔹 امسال برایش بهانه‌ی جان‌دارتری تراشیدم. گفتم: «مگه جونمو از سر راه آوردم که ساعت سه صبح سوار قطار بشم و برم تهران، اونم توی این اغتشاش؟» پشت‌بند این جواب تا صبح گریه کردم. من اصلا آدم جان‌دوستی نبودم. فقط دلم می‌خواست یک‌بار فیلم‌بردار میهمانی باشم.

🔹 حالا نشسته‌ام روی زیلوی آبی که سرِ کوچه‌ پهن شده. کاش الان ساعت سه صبح نوزده دی بود. کاش من هم با لیلا و اهالی قم آمده بودم دیدارِ عمومی! چه می‌دانستم قرار است روزگار، جای خالی‌ آقا را اینطور بکوبد توی صورتم. ماژیک را از دست لیلا می‌گیرم، با هق‌هقِ گریه، روی دیوار بتنی می‌نویسم: «دلم می‌خواست بیام بیت برای فیلم‌برداری! اما نشد. حالا اومدم!»

📝  شماره ٢١

👈 فاطمه تقی‌زاده

📗 #داستانک

🔎 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

739

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

🖤 #بعثت_خون | کسی شبیه من، کسی شبیه تو

🔰 روایت‌هایی زنانه درباره اربعین آقا‌جانمان

▫️«ایشالا پیروزی.» صدا جوان بود. برگشتم. دختری بود با نقاشی پرچم ایران روی لپش و چفیه‌ی سبزی که روی شانه‌های خیسش جمع شده بود. انگشت اشاره‌اش را که لرزش ریزی داشت به نشانه‌ی پیروزی بالا نگه داشته بود. نمی‌دانم چرا با دیدنش کمی آرام گرفتم. لبخند زدم و دستم را به دعا بالا آوردم. دو زن کناری هم، همان‌طور که دست به کمر لبه‌ی جوی نشسته بودند، به سبک شمالی‌ها آمین کشیده‌ای گفتند. دختر دستش را پایین آورد. رفتم نزدیک و پرسیدم: «جای کسی نیست؟» ابروهایش را بالا داد و خودش را چند سانت کنار کشید.

▪️ ایستادم کنارش. دست‌هایم را به هم گره زدم و گفتم: «چه‌قدر دلم روضه می‌خواست.» لب‌های سرخابی‌اش را روی هم فشار داد و با نوک کفشش برگ خیسی را هل داد: «من… راستش، تا همین چند وقت پیش اصلاً طرفدارشون نبودم. همیشه بهشون نقد داشتم.» صدایش لرزش ریزی داشت. انگار مطمئن نبود می‌خواهد همه‌ی حرفش را بزند یا نه. چشمم را از صورتش برداشتم و به جمعیت دور میدان امام تنکابن نگاه کردم. باران نم‌نم روی صورتم می‌نشست و قطره‌ها روی سنگفرش برق می‌زدند. گفتم: «اجازه دارم یه سوال بپرسم؟» سرش را کمی کج کرد. حس کردم خجالتش می‌آید. «وقتی اسمشون رو می‌شنوید، یاد چی می‌افتید؟» دلم می‌خواست بدانم کدام بُعد از آقا برایش جذاب است. دوست داشتم بیشتر بشناسمش. خیلی وقت بود با افراد خارج از دایره‌ی عقایدم هم‌صحبت نشده بودم.

▫️ چشمش روی خطوط سنگفرش مانده بود: «شهادت مقتدرانه‌شون.» خیسی جمع شده توی چشم‌هایش سر خورد روی گودی زیر مژه‌هایش: «منم باور کرده بودم که رفته زیرزمین. فکر می‌کردم مثل حاکمای دیگه… فرار می‌کنه.» سرم پایین بود و زل زده بودم به پرچم سه‌رنگمان. آرام پرچم زرد حزب‌الله را از دل پرچم ایران بیرون کشید و نشانم داد: «من فقط به خاطر ایران نمیام. به خاطر مقاومت هم هر شب اینجام.» پرچم را از دست‌های یخ‌زده‌اش گرفتم و محکم گفتم: «بهت افتخار می‌کنم.» یک لحظه‌ توی صورتم دقیق شد و بعد دستم را کشید سمت خودش. بغلم کرد. موهای نم‌خورده‌اش بوی باران می‌داد. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم نیمه‌شبی بارانی، در شهر بچگی‌هایم، توی بغل دختری که هیچ شباهتی به هم نداشتیم، برای آقای شهیدمان، اشک بریزیم. انگار آن شب، باران داشت غبارِ بینِ ما را می‌شست. واقعیت این است که ما راستی‌راستی مبعوث شده‌ایم.

✍🏻 فاطمه اکرارمضانی

📆 شماره ٢٢

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

💻 #حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | خیلی دوستت دارم

▪️ همه‌چیز قرار است شما را به خاطرِ من بیاورد. حتی همین ماژیک مشکی! گوشی که زنگ خورد، ٠٢١ افتاد روی نمایشگر. بادمجان سرخ می‌کردم، انگشت کشیدم روی صفحه. صدا پیچید در گوشم: «از حوزه‌هنری تهران تماس می‌گیرم!»

▪️مرد پشت خط شروع کرد به صحبت، نامم را پرسید، کد ملی و شهر محل سکونتم را. زانوهایم ‌لرزید، نوک انگشت‌هایم قندیل بست، قلبم خواست بیفتد روی گلیم آشپزخانه. تماس قطع شد. گوشی را گذاشتم روی اپن، بادمجان‌ها جزغاله شده بودند. شعله را خاموش کردم و دویدم سمت دفتر و خودکارم. دور یکی از شعرها را با همین ماژیک مشکی خط کشیدم. روسری سرمه‌ام را انداختم روی سر. ایستادم مقابلِ آینه و خواندم: «باشند و نباشند، بر جان و جهان اثرگذارند...» لبم را به دندان گرفتم؛ گونه‌هایم شده بود رنگ گل‌انار. تا ١۵ رمضان خیلی نمانده بود!

▪️ حالا اینجا هستم آسیدعلی آقا! روسری سرمه‌ای پوشیده‌ام، ماژیک مشکی‌ دست گرفته‌ام، قرار بود مقابلتان شعر بخوانم؛ قرار نبود این مدلی بیایم بیت... من خیلی دوستت دارم آسیدعلی آقا!

👈 فاطمه دولتی

📝 شماره ١

🔍 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

864

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

🇮🇷 نامت را فراموش نمی‌کنیم

🌷 یادواره‌ی «مهیار زنگانه» که در حملات آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه‌ای در آبیک قزوین به شهادت رسید.

🔹 مادرت از سر شب خواب‌و‌بیدار چند بار چشم باز کرده و پاییده بود که خوابیدی یا نه؟ و شاید وقتی دیده بود که هنوز مشغولی، با همان لهجه‌ی ترکی، قربان‌صدقه‌ات رفته بود: «ماشالله اوغلاندو!» تو اما تا ساعت ۲ نشد، چشم روی هم نگذاشتی. باید آیةالکرسی را حفظ می‌کردی که سر کلاس برای معلمت بخوانی و یک هزاران‌آفرین دیگر از او بگیری. از همان‌ها که وقتی پانزده آذر ماه نوشته بودی: «به نام‌ کوچه‌ها و خیابان‌های محل زندگی خود نگاه کنید! نام این دلاوران و شهیدان وطن را آنجا می‌توانید ببینید.» به تو گفت. و حالا نام خودت، که هنوز یازده سال بیش‌تر نداری، یکی از همان نام‌هاست، که در خاطر ما قزوینی‌ها می‌ماند. و در خاطر همکلاسی‌های تو، در مدرسه‌ی امام‌ رضای آبیک‌ هم.

🔸 حتمی آن‌ها توی آن حیاط که بمب‌های آمریکایی_صهیونی جان عزیز تو را گرفتند، باز هم فوتبال بازی می‌کنند، باز هم آیةالکرسی را از حفظ می‌خوانند وشاید یک‌روز توی دفترشان، انشایی درباره‌ی تو بنویسند، که حالا شهید وطن هستی. نامت بلند پسر ایران. برای مادرت، که دلتنگ توست و برادر کوچکت، که هنوز باور نکرده رفتنت را و دوستانت، مثل خودت عاقبت‌به‌خیری بخواه. مطمئن باش ما هم نام تو، دلاورمرد کوچک را هرگز فراموش نمی‌کنیم.

✍🏻 زهرا خلیلی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

💌 #می‌نویسم_برای_پدر_شهیدم | دختر انقلاب

🔰 تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنه‌ای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴، فروردین ١۴٠۵

🔻 املاکی بود و مربی رزمی‌کار. هنوز برنامه‌های تجمع میدان انقلاب در شام اربعین رهبر شهیدمان، رسماً شروع نشده بود، اما درست مثل سی‌و‌نه شب قبل، با همراهی همسرش کارش را از همان ساعت شش عصر شروع کرده بود و قصد داشت، مثل همان شب‌های قبل تا حوالی ساعت دوی نیمه‌شب ادامه‌اش دهد. توی میدان انقلاب علم می‌گرداند، علم بزرگی که پرچم یا ابوالفضل را دوخت زده به پرچم ایران.

▪️ اسمش سحر بود، اما می‌گفت اسم جدیدش را بیشتر دوست دارد، می‌گفت مردم اینجا به من لطف کرده‌اند و اسمم را گذاشته‌اند دختر انقلاب. می‌گفت آن‌قدر می‌آیم و آن‌قدر علم می‌چرخانم تا جشن پیروزی را با رهبرمان، توی همین میدان انقلاب و با همین مردم، با هم بگیریم.

▫️ پرسیدم خسته نشدی؟ پرچمش را مثل حصاری امن، با دستش کشید دور خودش: «این دستم خسته بشه، با اون یکی دست می‌چرخونم، اون یکی هم خسته بشه، پرچم وطنم را به دندون می‌کشم، به عشق سیّد‌علی، به عشق رهبرم سیّد‌مجتبی و به عشق مردم ایران، تا کور بشه چشم آمریکا.»

✍🏻 راضیه ابراهیمی

🗓 شماره ٢٣٨

🇮🇷 مجموعه‌روایت «می‌نویسم برای پدر شهیدم» است از حضور در قلب خیابان‌های ایران. متن یا فیلم خود از حضورتان در تجمعات این شبهای سوگ و حماسه را برای ما بفرستید به این شناسه: https://t.me/khamenei_Contact_ir

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

🎥 Video

🇮🇷 پسری که می‌داند وطن، ناموس است

🔰 روایت انشاء ناتمام مهندسی کوچک

▫️اسم پردیسان را که توی کپشن دیدم زنگ زدم داداش. محل اصابت می‌شد پشت خانه‌شان. گفتم حتمی شهید صفری‌نوا را می‌شناسد. اطلاعات بگیرم و بعد روایتش را بنویسم. هرچه نباشد همسایه‌اند. گفت اطلاعات محله و شهدای پردیسان را می‌خواهی زنگ بزن آقای بیات. همین آقایی که توی فیلم دارد انشای معین را -انشای شهید معین را- می‌خواند. خانه‌اش توی همین محله است و همه‌ی همسایه‌ها را می‌شناسد.

▪️ زنگ زدم. آقای بیات گفت چهار روز است داریم کوچه را آواربرداری می‌کنیم؛ درست از همان ساعتی که زدند. چهار روز است از وسط سنگ و تیرآهن و بتن، داریم دفتر و کیف و کفش و لباس درمی‌آوریم؛ با گریه. و بعد به قصه‌ای که پشت هر تکه است فکر می‌کنیم. اصلا همین شد که دفتر انشای معین را برداشتم. تویش پر از قصه است و پر از معین. معین خودش را توی این دفتر خیلی خوب نوشته و خیلی واضح نوشته. پسر کلاس هشتمی که بداند وطن چیست و بداند وطن ناموس است، یعنی خیلی مرد است.

▫️ بعد گفت الان هم نشسته‌ام وسط حیاط خانه‌ی آقای صفری‌نوا؛ روبه‌روی مقتل‌شان. از معین پرسیدم و خانواده‌اش. گفت معین همان لحظه اول شهید شده. توی اتاق اولی بوده. خواهرش هم توی اتاق بغلی. اول رفته توی کما. بعد هم شده شهیده‌ای که ۲۲سالش بود و دانشجوی روانشناسی. پدرشان دیروز پنج ساعت توی اتاق عمل بوده برای ضایعه‌ی نخاعی. مادرش هم بستری. حال‌شان خوب نیست و خبر ندارند دیگر دختری که بخواهد مرکز مشاوره بزند و پسری که بخواهد مهندس هوافضا شود و به وطن خدمت کند، ندارند.

✍🏻 فاطمه افضلی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

🧡 مأمنی که مقتل شد

🌷 یادواره‌ی «هانیه احمدی» که در حملات آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه شجره طیبه در شهر میناب به شهادت رسید.

📝 از تو نوشتن دل شیر می‌خواهد هانیه. مگر می‌شود اسم فرشته‌های میناب را آورد و دل نلرزد؟ غرق تماشای چشمان سیاهت می‌شوم؛ همان چشمانی که حالا بر جان تمام مادران ایران نشسته است.

▪️ دو روز بود که سرماخورده بودی و به مدرسه نمی‌رفتی. گفتی دلم برای همکلاسی‌هایم تنگ شده، اگر امروز آن‌ها را نبینم از غصه می‌میرم. حالا کجایی که ببینی مادرت در آتش غصه‌ی دوری‌ات می‌سوزد؟ کجایی که ببینی زنان این سرزمین، داغدار نبودنت هستند؛ روزها برایت اشک می‌ریزند و شب‌ها مشت‌های گره‌کرده‌شان را روانه‌ی دشمنت می‌کنند.

▪️ می‌دانم زنگ فارسی بود که موشک، کلاس را روی سرتان آوار کرد. معلم درس چهاردهم را می‌داد؛ حرف «هـ». لابد چقدر خوشحال بودی که حالا می‌توانی بنویسی «هانیه»، می‌توانی بنویسی «شهید». به من بگو، داشتی کلمه‌ی «شهید» را بخش می‌کردی که بال درآوردی؟

▪️ هانیه‌ی من، گل پرپر وطن! تو در قامت یک سرباز کوچک، جانت را فدای این خاک کردی. حالا قطره‌قطره‌ی خون تو در رگ‌های این سرزمین می‌جوشد و طنین «الله‌اکبر» را در کوچه‌پس‌کوچه‌ها زنده نگاه می‌دارد. ما مادران، منتقم معصومیت تو و همکلاسی‌هایت هستیم. نامت را چنان بلند فریاد می‌زنیم تا دنیا بشنود: مدرسه باید مأمن باشد، نه مقتل؛ و این فریاد، برای همیشه در سینه‌ی تاریخ ثبت خواهد شد.

👈 ریحانه صادقی یکتا

🔎 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

📷 Photo

🖤 #بعثت_خون | یک دل سیر

🔰 روایت‌هایی زنانه درباره اربعین آقا‌جانمان

▫️ چهلم آقای شهیدمان بود. سربند «یا منتقم» را گره زدم به پیشانی بچه‌ها و به مچ دست‌هایشان، پرچم کوچک ایران بستم. پسرم این‌بار، پرچم زرد «حزب الله» را دست گرفت‌. راه افتادیم سمت میدان جمهوری. مردم، دسته‌دسته پیش می‌رفتند. مهدی رسولی روضه می‌خواند: «چهل شب شد تن پاکت کفن کردند، تو را آن شب ز گودالی درآوردند.»

▪️ آمده بودم یک دل سیر گریه کنم. سنگین
بودم اما اشک راه نمی‌گرفت. هرچقدر نزدیک‌تر می‌شدیم به بیت، بغضم بیشتر می‌شد و نفسم سنگین‌تر. سر خیابان دوازده فروردین، وقتی راه‌های ورودی به بیت را بسته دیدم، زدم زیر گریه. از آنجا بود که گریه آسان شد.

▫️ هربار که به عنوان راوی دعوت می‌شدم به بیت، از این خیابان‌ها رد می‌شدم. حالا انگار ضریحی گذاشته بودند دور مقتلِ آقایمان. دستم نمی‌رسید از نزدیک زیارتشان کنم. می‌خواستم بگویم دیگر دنبال جایگاه ویژه نیستم. ته حسینیه هم می‌توانم بایستم. سرپا. حتی جایی برای نشستن نمی‌خواهم. اصلا نمی‌آیم نزدیک.

▪️ مداح بلند می‌خواند: «داغت نمی‌شه باورم، ای رهبرم، ای رهبرم.» و ما بی‌که اراده کنیم، شانه‌هایمان تکان می‌خورد و اشک راه می‌گرفت روی صورت‌هایمان. وقتی از کشوردوست رد شدم، انگار باری از دوشم برداشته شد. عکس بزرگی از آقا را زده بودند سر خیابان. آنقدر دلگرم‌کننده بود که فکر نمی‌کردیم رهبرمان دیگر نیست.

▫️ قدری جلو رفتیم و رسیدیم تقاطع جمهوری_فلسطین. روی دیوار بتنی پُر بود از نوشته‌‌هایی از مردم. زن و مرد، خودکار به دست ایستاده بودند و چیزهایی برای رهبر می‌نوشتند: «سلام بر آنکه تا لحظه‌ی آخر دلش برای ما تپید.»، «تا ابد دلتنگتیم پدرم»، «بعد از تو آواره‌ی خیابان‌ها شدیم»، «پناه یک ملت بودی ولی به پناهگاه نرفتی»

▪️ هر نوشته، روضه‌ای بود برای خودش. چند زن، قرآن و مفاتیح دست گرفته بودند و پای دیوار چیزهایی می‌خواندند برای رهبرمان. گوشه‌ای هم چند نفری تکیه داده بودند به آمبولانس و خیره به دست‌نوشته‌ها گریه می‌کردند. انگار حسرت یک دیدار به دلشان مانده بود.

▫️ زنی جمعیت را کنار زد و رفت جلو. صورتش آرایش داشت و معلوم بود برای احترام، روسری‌اش را جلو کشیده. بی‌تاب بود. با بهتِ عجیبی دیوار بتنی را نگاه می‌کرد. بعد انگار تعارف را کنار گذاشت. برگشت و گفت: «می‌شه از این درز، اونور رو ببینم؟ من هیچ‌وقت آقا رو از نزدیک ندیدم.» بی‌خجالت، زد زیر گریه و ادامه داد: «حالا میشه مقتلش رو ببینم؟»

▪️ آفتاب داشت غروب می‌کرد. از خیابان فلسطین آمدیم بالا. دیوارنوشت‌ها دوباره کشاندنمان سر چهارراه. دلم نمی‌خواست از آن کوچه‌ها و خیابان‌ها بیرون بروم. انگار وارد مکان مقدسی شده بودم که بیرون آمدن از آن، برایم سخت بود. آسمان تاریک‌تر می‌شد. مردم گوشه‌کنار خیابان نشسته بودند. هیچکس دلِ رفتن نداشت. مردی برای خودش روضه می‌خواند و زنی کنارش اشک می‌ریخت. بچه‌ها گوشه‌ای بازی می‌کردند. زنی نشسته بود روی چهارپایه و زل زده بود به آسمان؛ لب‌هاش می‌جنبید. صدای خش‌خش بلندگو بلند شد و بعد، صدای دعای فرج. وقتی رسیدیم به فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجا عَاجِلا قَرِیبا، صدای گریه‌ی مردم بلند شد. دیگر می‌توانستیم یک دل سیر گریه کنیم.

✍🏻 زهرا عطارزاده

📆 شماره ٢١

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

🎥 Video

🇮🇷 سیندخت در بادگیر بنفش

🔰 روایتی از ایستادگی معلم‌ ایرانی

▫️ قبل از جنگ دور هم جمع می‌شدیم و توی کتابخانه‌ی شهر شاهنامه می‌خواندیم. وقتی به ماجرای ازدواج زال و رودابه رسیدیم من عاشق سیندخت شدم. زیبایی‌اش. نفوذ کلامش، تاثیرگذاری اجتماعی‌اش، بلد بود مادر باشد. همسر باشد؛ و همان‌طوری در حالی که همه‌شان هست، یک سیاست‌مدار هم باشد. دلم می‌خواست دستی بیاید و من را با خود به دل قصه‌ها و افسانه‌ها ببرد تا بتوانم این زن را یک‌بار از نزدیک ببینم. ببینم چقدر از ذهن من و خیالات من فاصله دارد. یا حتی چقدر نزدیک است. تا اینکه دیشب کسی فیلمش را برایم فرستاد. خودِ سیندخت بود. یک بادگیر بنفش پوشیده بود و بالای یک میدان یا یک دیوار یا یک بلوار، نمی‌دانم، زیر باران ایستاده بود. میله‌ی پرچم ایران را دستش گرفته بود و توی هوا تابش می‌داد. خبرنگار زن جلو آمد. میکروفون کوچک را جلوی دهانش گرفت و پرسید: «خسته نمی‌شی؟ هرشب این‌جایی و پرچم به این بزرگی رو تکون می‌دی؟» انگار به سیندخت شاهنامه برمی‌خورد. او همه چیزش را با خود به این میدان آورده و هر جا که لازم باشد یک تکه از خودش را از توی جیب بادگیرش بیرون می‌کشد. این‌بار از در مادرانگی‌اش وارد می‌شود، می‌گوید: «نه قربونت بشم. ما خستگی رو خسته می‌کنیم. این دست‌ها هم نذر ابالفضله. خودش این پرچم رو تکان می‌ده.» سیندخت دوباره دست توی جیبش می‌کند و می‌گوید: «سال‌ها معلم بوده‌‌م. اینقدر این‌جا می‌ایستم تا دانش‌آموزام منو ببینن. سال‌ها یادشون دادم باید پای مملکتتون بایستید. دوباره هم می‌خوام یادشون بدهم. باید بدونن من جا نمی‌زنم.»

▪️ دیگر یقین کرده‌ام که زن سیندختی‌ست از دل شاهنامه. به دانش‌آموزانش حسودی‌ام می‌شود. عجب معلم خوبی داشته‌اند. خبرنگار زن هم خوب سوژه‌ای پیدا کرده. دوباره می‌گوید: «دشمن تهدیمون کرده. گفته جزایرمون رو می‌گیره.» سیندخت توی جیبش را می‌گردد. لابد به خودش می‌گوید: نباید آن ته باشد. زود پیدایش می‌کند. آن روی کابلی‌اش پیدا می‌شود. آن دست خالی‌اش مشت می‌شود. می‌گوید: «این سرزمین تهمتن داره. رستم داره. دلاور داره. جرأت نداره پا توی این خاک بذاره.» آخرین جمله‌‌اش خیلی قشنگ است. جان می‌دهد برای این‌که بروم و روی ماهش را ببوسم. می‌گوید:«تا مادرها هستن، بچه‌ها عقب نمی‌کشن... همه‌ی ما فداییِ یک تار موی امام زمان و رهبر عزیزمون هستیم.» فیلم تمام می‌شود. ولی من نه. فکر می‌کنم چه قدر سیندخت و تهمینه و گردآفرید دو رو برم هستند که من ندیده‌ام. امشب باید چشم‌هایم را بیشتر باز کنم. تاریخ و افسانه همین‌جاست.

✍🏻 زهرا غلام‌زاده

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

🎥 Video

💌 #می‌نویسم_برای_پدر_شهیدم | قصه‌ دو مهدیار

🔰 تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنه‌ای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴، فروردین ١۴٠۵

🔻 «بله» را باز می‌کنم و می‌روم توی کانال ریحانه. همین که عنوان را می‌بینم قلبم می‌ایستد: «سهم مهدیار از ریسه‌ها». انگار کسی هلم داده باشد وسط دریایی از آب، ریه‌هایم مچاله می‌شوند و راه نفسم به اندازه‌ی یک نی‌ نوشابه تنگ می‌شود. آخر مهدیار، برای من یک اسم خشک و خالی نیست، یک زندگی‌ست.

🔻 با دست‌های لرزان، ادامه‌ی کلمات را دنبال می‌کنم. کلماتِ سیاه روی صفحه‌ی گوشی، جلوی چشمم آتش می‌گیرند: «مهدیار پاریاب، چهارساله... شهادت در حمله‌ی مسلحانه به کاروان‌های خودرویی...». عدد چهار و نام مهدیار، مثل پتک توی سرم می‌خورند.

🔻 ناخودآگاه پرت می‌شوم به چند شب پیش؛ به شب تولد هشت‌سالگی پسرم، مهدیار. امسال تولدش را برده بودیم وسط شلوغی پیاده‌روها؛ همان‌جایی که طرح تولدش با نام «وطن» گره خورده بود. وسط تجمع بودیم که یک غریبه با لبخند جلو آمد و به مهدیار اسباب‌بازی کادو داد. آن شب با خودم می‌گفتم وقتی طرح تولدت «وطن» باشد، انگار تمام مردم خانواده‌ات می‌شوند و خیابانها، خانه‌ات. مهدیار آن شب وسط ریسه‌ها و پرچم‌ها، بزرگ شدنش را جشن گرفت. بی‌هیچ خطری.

🔻 حالا خیال آن مهدیار دیگر، دست از سرم برنمی‌دارد. چشم‌بسته هم می‌توانم تصورش کنم؛ لابد او هم مثل مهدیار من، روزهای مانده تا فوت کردن شمع پنج‌سالگی‌اش را با انگشت می‌شمرده و ته دلش برای یک ماشین کنترلی، قند آب می‌شده. چقدر دل یک آدم باید سیاه شده باشد تا بتواند لوله‌ی تفنگش را روی قدّ کوتاه و آرزوهای چهارساله‌ی یک بچه تنظیم کند؟ چه چیزی در حضور کوچک یک کودک، لرزه به اندامشان می‌اندازد؟
‌
🔻 اشک روی صورتم را پاک می‌کنم و به لبخند مهدیار شهید در قاب گوشی خیره می‌شوم. حالا می‌فهمم؛ آن‌ها از همین «حضور» می‌ترسند. از اینکه ما خانه‌نشین نمی‌شویم، از اینکه پیاده‌روها را با کالسکه و اسباب‌بازی و صدای خنده فتح می‌کنیم. آن‌ها خیابان خلوت و شهر خاموش می‌خواهند تا ترس‌شان را پنهان کنند. اما من، مادری که هنوز عطر خوش امنیت آن شبِ تولد زیر دندانم است، حالا محکم‌تر از قبل بند کفش‌های مهدیارم را می‌بندم. ما نباید خیابان را به تاریکی بسپاریم. ما با تمام مهدیارهایمان برمی‌گردیم تا شهر، دوباره بوی آدمیزاد بدهد و با صدای خنده‌ی بچه‌ها، روی پای خودش بایستد.

✍🏻 زهرا ذوالمجد

🗓 شماره ٢٣٧

🇮🇷 مجموعه‌روایت «می‌نویسم برای پدر شهیدم» است از حضور در قلب خیابان‌های ایران. متن یا فیلم خود از حضورتان در تجمعات این شبهای سوگ و حماسه را برای ما بفرستید به این شناسه: https://t.me/khamenei_Contact_ir

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

ریحانه

۲۶ فروردین ۱۴۰۵، ۰۳:۲۰

🎥 Video

💻 پویانمایی رسانه ریحانه
❤️ ما هم‌ریشه‌ایم!

📝 نامه‌ای از باغ‌های میناب به زیتون‌زارهای غزه

✍ ما را از کودکی این‌طور بار آورده‌اند؛ که دل‌مان برای مظلوم بلرزد و مقابل ظالم، قد علم کنیم. حالا یکی بازوانش ستبر است و قدم‌هایش بلند، «صمود» راه می‌اندازد و راه می‌افتد سمت خطه‌ی زیتون‌پرور شما. یکی هم مثل من، دستانش تُرد است و قدم‌هایش کوتاه؛ می‌گردد ببیند توی خانه و شهر کوچکش، «میناب»، چه دارایی عزیزی دارد تا برایتان بفرستد. من گوشواره داشتم با انبه‌های شیرینِ شهرمان؛ همه را فرستادم تا بدانید قلبمان برایتان می‌تپد. چون از دلِ این خاک یاد گرفتم که دست مظلوم را نباید رها کرد.
‌
🔹 هر چند که دیده‌ام می‌شود ریشه در این خاک پاک داشته باشی و در هوای دیگری قد بکشی، اما همه‌ی هنرت این باشد که بر چهره‌ی هم‌خاکان خودت غبار غم بنشانی. می‌شود آن‌قدر کور و کر شده‌ باشی که تمام قدرت سردمداران ظلم را علیه هدیه‌ی یک دختربچه‌ی مینابی بشورانی. فرقی ندارد اهل کدام جغرافیا باشی؛ وقتی چشم بر حقیقت ببندی، تبر می‌شوی به جان همان ریشه‌ای که از آن تغذیه کرده‌ای. اما آن‌ها نمی‌دانند که ما ریشه‌ها، زیر زمین مشت‌هایمان را گره کرده‌ایم و دست هم را رها نمی‌کنیم.
‌
🔹 و این یک حقیقت ابدی است که هیچ‌کس به ظالم‌ها نگفته: تو می‌توانی دختری در محاصره باشی، اما منتقمی در تمام خاک‌های جهان داشته باشی. فقط کافی‌ است یک چیز را بلد باشی: «ظلم، شبیه ساقه‌های آفت‌زده‌ی درختی است که دیر یا زود می‌سوزد و خاکستر می‌شود، اما ریشه هیچ‌گاه از بین نمی‌رود.» این را یادت بماند؛ ریشه‌ی ما در زمینِ حق است، فرقی نمی‌کند کجای جهان ایستاده باشیم.

🌷 راستی دوست خوبم در غزه! بگو گوشواره‌هایم به دستت رسید؟

📥 https://t.me/downloadhdmedia

🔎 رسانه «ریحانه» را دنبال کنید

Showing 20 of 20 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

ریحانه

ریحانه

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (3 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

Design Stuff

◥ ツعالم الابداعツ ◤

ملفات مفتوحة PSD

ديزآين ستوديو - DZN STD

پخش عمده نوشت افزار فانتزی و دکوری بازرگانی آیما

አንደኛ - Andegna Wood & Metal Works

كروشية الإبداع

دژم؛

کانال‌های تلگرام مرتبط

Design Stuff

◥ ツعالم الابداعツ ◤

ملفات مفتوحة PSD

ديزآين ستوديو - DZN STD

پخش عمده نوشت افزار فانتزی و دکوری بازرگانی آیما

አንደኛ - Andegna Wood & Metal Works

كروشية الإبداع

دژم؛

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها