هفت حوض

Public

مشاهده کانال

نمی‌توانید بپیوندید؟ @haft_houz7

۱۷۳ عضو

به‌روزرسانی شده: May 7, 2026 at 11:50 AM

هفت حوض

کانال ادبی، هنری و فرهنگی زمان پیش می‌رود حتی اگر تمام ساعت‌های جهان اعتصاب کنند. #حسین_نجاری

@haft_houz7 is a dedicated channel for انیمه with regular updates in انیمه

رتبه‌بندی

رتبه‌بندی جهانی

#456

رتبه‌بندی زبان

#45

رتبه‌بندی دسته‌بندی

#23

-1

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

مجموع: 173

رشد 24 ساعت: +0 0%

آخرین پست‌ها

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

کدام دست کدامین تبر به پایم کوفت
که رگ به رگ شده رگ‌برگ‌های همخونی!
#حسین_نجاری

۱) تو هیچ گاه ندانستی آن شامگاهی که تو راهیِ بیمارستان شدی من در این سوی واقعه حالم رو به وخامت نهاد و به امنِ درمانگاه پناه بردم، تو گویی ناخودآگاهم خطر را دریافته بود و می‌دانست بعضی دوست داشتن‌ها حتی وقتی زنده‌اند، طعم فراق دارند! تا بر صندلی ماشین نشستم در آن محفظه‌ی کوچک بغض بزرگی در گلویم منفجر شد و گدازه‌های غم به سرعت در نهادم نشست.
ماشین حرکت کرد و شراره‌های حسرت مثل جرقه‌‌ی سیمِ‌های برهنه در رگ‌هایم دویدند، هرچه در من بود آتش گرفت و به یکباره بر آسمان برخاست.
آه! ناخودآگاهم از فاجعه‌ی پیش رو خبردار شده بود و من که بخشی از روح پدرم با تمام هستی‌ام لرزیدم، شاید آن ضربه‌‌‌ی نخست را همزمان درک کرده بودیم که تو بی‌تابانه خواستار ترخیص از بیمارستان بودی!
شیشه‌‌‌ی ماشین از نفس‌هایم مه‌آلود شد، شهر از پشت آن مه ناخوانده نامفهوم بود درست مثل آینده‌ای که ناگهان معنایش را از دست داده باشد.
۲) پدر، مَرد شریف و آزاده‌ بود و در سراسر حیاتش جز به حقیقت‌جویی و خیر جمعی نیاندیشید. به شکل خلوت خود بود و من همیشه از شرف و عزت و آزادگی‌ او دم زده‌ و در ستایش خصایل انسانی او کوشیده‌ام گر چه انتقادهایی نیز بر امور فرعی او داشته‌ام و دریغا که چشم بر کوتاهی‌های قابل اغماض‌اش نبسته‌ام! من شاخه‌ای از آن درخت پوست‌کلفتی هستم که در زمهریر حیات پر مشقت‌اش مقاومت کرد و استقامت را سرلوحه‌ی خود ساخت. او مرد سرسختی بود و در نبرد با مرگ نیز مقاومت تحسین‌برانگیزی داشت، بعداز ۲۶روز نبردی نفس‌گیر بر روی تختِ دور از دسترسِ آی‌سی‌یو، سرانجام با جان شیرین‌اش امضای موافقت خویش را در  زیر برگِ زندگی زد و رفت. و رفت تا لب هیچ! من با وامی از اورهان پاموک می‌گویم: «مرگ هر انسانی با مرگ پدرش آغاز می‌شود» و از آن پس هیچ چیز هرگز مثل گذشته نخواهد بود. ولی من پاره‌ی تن توام با طیف احساسیِ کمی بیشتر و با عیار آزادگی پایین‌تر از تو و اگر چه تو معشوق مرگ را به آغوش سردت کشیده‌ای و من نیز در لایه‌های پنهانم این مرگ را پذیرفته‌ام ولی نیک می‌دانی تو در تمام سلول‌های من می‌چرخی و من زنده به نام‌ و یاد گرامی تو‌ام پدر!
آه پدر بگذار جانم را به سطرهایی از استیونس بسپارم که گفت:
آدمی را ذهنی از زمستان باید
تا یخ‌بندان را ببیند و شاخه‌های کاج را
در پوششی از برف
و دیرزمانی باید که سرد بوده باشد
تا سرو کوهی را ببیند که آویزی از یخ بسته
و صنوبر را که برق زند آشفته به زیر آفتابِ دوردستِ زمستان
۳) آن روز که آن پرنده‌ی فسرده و زخمی را با خود به خانه آوردی، بهار در باغِ چشمانت شکوفه زده بود و تو سرشار از روشنایی وشادی بودی ای یار ای یگانه‌ترین یار!
آن گنجشک که در واپسین روزهای خزان و درآن هجومِ نفس‌گیرِ باد و برگ، خودش را به گوشه‌ای از دفتر کارت رسانده بود،چه رازی با خود داشت که چند صباحی میهمانِ خانه‌ی ما شد و خیالِ پر کشیدن نداشت؟
گنجشکی که پس از التیام، دیگر میلی به پر کشیدن نداشت، و کوششِ چندباره‌ی ما در آن روزِ آخرِ پاییز به جایی نرسید. ما نخواستیم پرنده را به زور از گرمای خانه برانیم؛ دلش را به خودش سپردیم، به همان دلِ کوچک که می‌دانست ماندن بهتر است یا رفتن
ما پنجره را می‌گشودیم و او پر می‌زد بر لبه‌ی پنجره می‌نشست، افق را لحظه‌ای از نظر می‌گذراند و بعد، با شیطنتی روشن، دوباره به درون خانه بر می‌گشت و در گودیِ بالای کابینت پناه می‌گرفت. سرش را بالا می‌آورد، ما را از گوشه‌ی چشم دید می‌زد، و با بازیگوشیِ کودکانه خودش را پنهان می‌کرد شوخی‌های کوچکِ او خانه را به لبخند می‌کشاند.
او خود، همنفسی با ما را برگزیده بود و ما گفتتیم او خود را صاحب‌خانه می‌داند و  این حس او به غایت زیبا و آکنده از معناست. او چند روزی در کنار ما ماند تا اینکه در یکی از روزهای ملالت‌بار (اوایل دی ماه) حین گشودن پنجره از روزنی باریک پر کشید و برای همیشه رفت بی‌آنکه بدانیم او در کجای جهان است و چه در خاطر خود دارد! آیا می‌داند هنوز یاد خانه را از خود سرشار می‌سازد!
به‌راستی آن پرنده چه رازی با خود داشت؟ آیا نشانه‌ای بود و پروازِ روحِ پدر را به ما الهام می‌نمود؟
آن روز که رواق منظر چشم ما آشیانه‌ی آن پرنده شد، پدرم تازه به اورژانس بیمارستان رفته بود و ما بی‌خبر از طوفانی بودیم که از دور دست‌ها به قصد قایق بادبانی ما به راه افتاده بود، اورژانسی که ما آن را ایستگاهی موقت می‌پنداشتیم. جایی برای مکثی کوتاه تا سلامتی مقبول پدر به نقطه‌ی مطلوب خود برسد و پس از ساعاتی راه خانه را پیش گیرد اما طوفان آسیمه‌سر از گرد راه می‌رسید و به زودی از باغ ما می‌گذشت و جام شکوفه‌های‌مان را به هم می‌کوفت.
ادامه در فرسته‌ی بعدی👇

https://uploadkon.ir/do.php?imgf=744104_26IMG-20250227-WA0011.jpg

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

ادامه از فرسته‌ی قبلی
ما نمی‌دانستیم تخت اورژانس، آستانه‌ی تونل‌های تودرتویی است که پدر را در کام سیاه‌چاله‌ای ابدی فرود می‌برد و آه و افغان ما را از ژرفای جان بر می‌انگیزد، اورژانسی که در ذهن ما نوید صبح سلامتی بود و در آن زنجیره‌ی درمان، ایستگاهی به نام سردخانه جایی نداشت! ما چه می‌دانستیم در این چرخه، سردخانه‌ای پنهان است و در پشت مرزهای زندگی در کمینگاه امید و آرزو و رویای ماست!
به هر صورت پدر، بی‌خبر از مرز زندگی گذشت و چون آن پرنده‌ی اسرارآمیز به ناکجا رفت و قایق ما را در کام خیزاب‌های خروشان رها ساخت!
۴) امروز ۱۴ بهمن زادروز توست و من در غیاب تو می‌خواهم به جای شمع خورشید را فوت کنم و جهانم در خاموشی فرو رود. آه پدر تو ستاره‌ای بودی که با تعظیم غرا بر آسمان، خودت را تقدیم خاک نمودی و ابدی شدی و من در این روزگار تلخ و خونین به یاد نام بلندت اسماعیل، شعر براهنی را در سوگ جوانان وطن زمزمه می‌کنم و سوگواری‌ام را دوچندان می‌یابم.

106

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

زخم، ما را به درون ناخودآگاه‌مان پرتاب می‌کند؛ به آن لایه‌های پنهانِ انسانی. زیرا ذخیره‌ی انسانی–تاریخی ما در ناخودآگاهِ دوردستی نهفته است که دستِ خودآگاه‌مان به آن نمی‌رسد و بعضی زخم‌ها موجبِ سر برآوردن آن می‌شوند. در چنین حالاتی است که افقِ آن دوردست‌های ناشناخته به روی ما گشوده می‌شود و ما از کشفِ حقیقتِ خویش ــ هرچند در مقیاسی کوچک ــ بی‌بهره نمی‌مانیم.
ما در تبعید از زادگاهِ وجودیِ خود زندگی می‌کنیم و این زندگیِ تبعیدی، هم مواهبی دارد و هم ملالت‌هایی. ما هرگاه به زادگاهِ اصلی انسانیِ خود باز می‌گردیم، درک ژرف‌تری از معنای خود پیدا می‌کنیم. این تبعید محدودیت‌های فراوان دارد و اگر در تبعید از خویش به رضایت سطحی دست می‌یابیم، در بازگشت به خویشتنِ ژرف است که شکوفا می‌شویم.
اگر پیش‌تر، بیرون از تجربه‌ی رنج، انکشاف ما ممکن نبود و همین فقدان خود باعث رنج انسانی‌مان می‌شد، اکنون رنج ما را به ژرفای ذخایر انسانی‌مان می‌برد و در کنج و پسله‌های این پستوی کهن و رازناک، گفت‌وگویی درونی و خودزاد شکل می‌گیرد تا در این تاریکخانه‌ی مکاشفه‌محور، حقیقت ما برملا شود و تصویری واقعی‌تر از معنای انسانی‌ خود بدهیم
لذا آدمی با اندوه از متن مه‌آلود خویش عبور کرده و در عریان‌ترین حالت انسانی خود ظهور می‌کند. این صحنه‌ی زاده شدنِ حقیقت مستور است که پیش از این در پس دکوراسیون و صحنه‌پردازی‌های ما محبوس مانده بود.
زیرا در زندگی عادی ما با تاریک کردن خود، اسرارآمیز به نظر می‌آییم. اما وقتی رنج فشرده‌ای در آن دالان‌های تودرتو منفجر می‌شود، چیز زیادی برای پنهان کردن باقی نمی‌ماند. در این لحظه‌ی فروپاشی، ساختارهای پیچیده‌ی وجود آدمی مرتعش می‌شوند و ما، بی‌پناه، از پشت مرزهای متعدد خود بیرون می‌آییم و حقیقت خویش را بر آفتاب می‌افکنیم.
بدیهی است که رنج، تضمینی برای مکاشفه نمی‌دهد. بسیاری از انسان‌ها در چاه رنج تنها متلاشی می‌شوند. از این رو، ارزش رنج مشروط است: نه به خودِ رنج، بلکه به این که آیا ما از دل آن عبور می‌کنیم یا در زیر آن مدفون می‌مانیم.
روشن است که رنج، بهایی نیست که برای دست‌یابی به حقیقت می‌پردازیم، بلکه زلزله‌ای است که حقیقت را از زیر آوار دروغ‌های ضروری بیرون می‌کشد. و این است تراژدی انسان: تنها وقتی چیزی در ما فرو می‌ریزد، به خویش می‌رسیم. از این رو ما در محاصره‌ی رنج و محنت معنای گسترده‌ی خود را می‌یابیم. البته ارزش رنج نه در خودِ رنج، بلکه در آن چیزی است که پس از فروپاشیِ ما امکان ظهور پیدا می‌کند.
اگر شادی آرامش می‌دهد، رنج آگاهی می‌آورد، شادی بر سطح می‌نشیند و رنج به عمق فرو می‌رود. به عبارتی شادمانی خانه است، رنج زلزله، و فقط زلزله است که زیرِ خانه را می‌یابد.
حال سئوال این است اگر رنج، الهام‌بخش است و زندگی را انسانی‌تر می‌کند و جنبه‌های انسانی آن را برملا می‌سازد آیا با چنین دستاوردی ارزش تحمل آن را دارد؟

#حسین_نجاری

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

‏أحبك طبعاً
‏و إلا ماذا يمكن أن أفعل
‏في وطن منهوب وحزين..


آری، قطعا دوستت دارم
وگرنه در وطنی غمین و غارت شده
چه می‌توانستم بکنم..؟!

#عبدالعظيم_فنجان
ترجمه: #سعید_هلیچی

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

صبحتان به‌خیر،
ای گریختگان از شبِ درهم و عبوس،
ای آن‌که گردن کشیده‌اید سوی افق،
و در چشمانتان، امیدی دلیرانه‌ شکفته است...

صبحتان به‌خیر،
چرا که خوب می‌دانید،
زمان به ناله درنگ نمی‌کند،
و آنان که به نام سیاست،
سنگ بر شانه‌هاتان می‌کوبند،
نمی‌دانند که از جنس افتادن نیستید...

صبحتان به‌خیر،
زیرا هنوز در این جهان،
ذره‌ای خوبی باقی‌ست؛
در پرسشی کوتاه از دوستی نزدیک،
در نگاهی مهربان،
که بی‌هیاهو،
در کنارتان مانده است...

#مفتاح_العلوانی
ترجمه: #سعید_هلیچی

155

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

🎥 Video

هانس-گئورگ گادامر از هرمنوتیک و زبان می‌گوید.

106

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

📕 موج بیداری
«موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم»

کتاب «موج بیداری» مجموعه‌ای از گفت‌وگوهای عمیق و خواندنی با ۲۳ تن از چهره‌های شاخص فرهنگی، هنری، ادبی، علمی و پزشکی معاصر در داخل و خارج از کشور است که در ۳۶۰ صفحه تدوین شده و هم‌اکنون آماده‌ی انتشار می‌باشد.
این اثر کوشیده است تجربه، اندیشه و زیست فکری چهره‌هایی اثرگذار را در قالب گفت‌وگو ثبت و ماندگار کند.
از علاقه‌مندان دعوت می‌شود با پیش‌خرید کتاب، از چاپ و انتشار این اثر فرهنگی حمایت کنند.
چهره‌های گفت‌وگو شده در این کتاب:

پروفسور یوسف ثبوتی (استاد برجسته‌ی فیزیک و بنیانگذار دانشگاه تحصیلات تکمیلی علوم پایه زنجان)
دکتر علیرضا مغازه (رئیس بیمارستان Capital Health آمریکا)
پروفسور جواد پرویزی (جراح برجسته‌ی زانو و لگن، رئیس سابق مؤسسه‌ی راتمن آمریکا)
پروفسور رسول بهلولی (از مدیران ارشد شرکت دارویی آسترازنکا)
پروفسور احمد صفری (مدیر دپارتمان مهندسی علم مواد دانشگاه راتگرز آمریکا)
دکتر علیرضا بیگلری (رئیس سابق انستیتو پاستور ایران)
رضا میرکریمی (فیلم‌ساز)
فرح اصولی (نقاش)
حمید رحمتی (نقاش و منتقد هنری)
دکتر محمود درگاهی (نویسنده و استاد دانشگاه زنجان)
دکتر جلیل خاوندکار (استاد بازنشسته دانشگاه تهران و نماینده ایران در نقشه راهبری دانش جهانی)
شهرزاد اصولی (نقاش)
جمال رحمتی (کارتونیست)
کیارش زندی (کارتونیست و انیماتور)
علیرضا اسکندریون (نویسنده و روزنامه‌نگار)
توکل غنی‌لو (استاد زبان‌شناسی)
رامین سلطانی (نویسنده و تاریخ‌پژوه)
بیوک ملایی (مترجم و روزنامه‌نگار)
علی‌ محمدبیانی (نویسنده و شاعر)
یحیی رحمتی (عکاس و فیلم‌ساز)
سمیرامیس جابری (موزیسین)
سعید افشار (روزنامه‌نگار)
زنده‌یاد علیرضا سلطانی (شاعر و روزنامه‌نگار)
💰 نحوه‌ی تهیه و پیش‌خرید کتاب:
یک جلد: ۸۰۰,۰۰۰ تومان
دو جلد: ۱,۵۰۰,۰۰۰ تومان
سه جلد: ۲,۱۰۰,۰۰۰ تومان
چهار جلد: ۲,۶۰۰,۰۰۰ تومان
پنج جلد: ۳,۰۰۰,۰۰۰ تومان
📌 شماره کارت:
6037 6975 6555 8068
بانک صادرات – به نام حسین نجاری
📲 لطفاً پس از واریز، تصویر رسید پرداخت به همراه آدرس محل دریافت کتاب را از طریق
واتساپ، تلگرام یا پیامک به شماره 09122423932
یا اکانت تلگرام https://t.me/hnajjari ارسال فرمایید.
📝 اطلاعات ضروری برای ارسال:
آدرس دقیق پستی
کدپستی ۱۰ رقمی
شماره تلفن همراه

https://s6.uupload.ir/files/screenshot_20251231_120225_pdf_reader_8e13.jpg

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

🎥 Video

تاریخچه‌ی آب

865

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

📷 Photo

همایون ارشادی (۵ فروردین ۱۳۲۶–۲۰ آبان ۱۴۰۴) بازیگر سینما درگذشت.
یادش گرامی باد.
#طعم_گیلاس
#کیارستمی

266

هفت حوض

۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۴:۴۳

📎 File

144

Showing 10 of 10 posts

No more posts

رتبه‌بندی

ورود لازم است

نظرات کاربران (0)

هنوز هیچ نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارید!

کانال‌های تلگرام مرتبط

Loading recommended channels...

هفت حوض

هفت حوض

رتبه‌بندی

رشد مشترکان (2 روز گذشته)

آخرین پست‌ها

رتبه‌بندی

نظرات کاربران (0)

کانال‌های تلگرام مرتبط

"ایستگاه فضا¡"

Центр культури та комунікацій ЗНУ

أنمي Love between fairy and devil الموسم الثاني

Long Zu || Dragon Raja حلقات انمي

مسلسل الخطايا السبع المميته ( انمي ) فلم - فليم - فيلم - فيليم

Anime Time | وقت الانمي

انمي 2200-nen Neko no Kuni Nippon

کچەکانی رۆژ

کانال‌های تلگرام مرتبط

"ایستگاه فضا¡"

Центр культури та комунікацій ЗНУ

أنمي Love between fairy and devil الموسم الثاني

Long Zu || Dragon Raja حلقات انمي

مسلسل الخطايا السبع المميته ( انمي ) فلم - فليم - فيلم - فيليم

Anime Time | وقت الانمي

انمي 2200-nen Neko no Kuni Nippon

کچەکانی رۆژ

نظرات کاربران (0)

آخرین پست‌ها