Todavía no hay reseñas. ¡Sea el primero en compartir su experiencia!
Últimas publicaciones
Existentialist
11 may 2026, 12:39
از میان تمام فیلسوفانی که کوشیدهاند فراموشی را توضیح دهند شاید هیچکس به اندازهی نیچه نتوانسته باشد پیچیدگی روانی این پدیده را در چند واژه اینچنین عمیق و دقیق بیان کند. او نشان میدهد که فراموشی
همیشه حاصل ضعف حافظه نیست؛ گاهی حاصل خشونت غرور ماست.
نیچه: «حافظهام میگوید: من آن کار را کردم، اما غرورم میگوید: محال است چنین کاری از من سر زده باشد، غرور بیرحم است و سرانجام این حافظه است که تسلیم میشود.»
20,100
299
0
Existentialist
11 may 2026, 12:39
«بیون میگوید گاهی ما چیزی را تجربه میکنیم که نام ندارد؛ ترسی بینام، که پیش از زبان و اندیشه است، او آن را نامناپذیر مینامد: Nameless Dread.
وقتی روان نمیداند از چه میترسد، فقط میخواهد فرار کند.» در زیر بمباران، روان هنوز کار میکند؛ اما نه برای فکر کردن بلکه برای زنده ماندن.
بیون مینویسد:
«panic without catastrophe»
وحشتی بیدلیل... چون فاجعه هنوز به زبان نیامده. ما هنوز در لحظهای هستیم که فاجعه در حال شدن است و همین تحملش را دشوارتر میکند. روان در وضعیتی میان ندانستن و نتوانستن گیر افتاده. نه آنقدر نزدیک که فاجعه را لمس کند، نه آنقدر دور که فراموشش کند و درست در این میانه، بدن میلرزد و فکر کردن عقب مینشیند.
بیون میگوید: وقتی فکر کردن ممکن نیست، روان شروع میکند به دفاعهای خام، پرتابِ محتوا به بیرون، یا انجمادِ کامل؛ مثل کودکی که چیزی دیده اما هنوز زبان ندارد برای گفتنش. این همان وحشت بینام است. بیفریاد، بیتصویر، بیمعنا... و اگر زنده بمانیم، شاید سالها بعد بتوانیم آن را روایت کنیم.
اگر نمیتوانی فکر کنی، خودت را سرزنش نکن. بیون میگوید گاهی روان فقط تلاش میکند زنده بماند نه اینکه معنا بدهد یا تحلیل کند و همین خودش یک کار بزرگ است: "دوام آوردن، بدون فروپاشیدن."
اگر فقط توانستهای بخوابی، اگر فقط خیره شدهای به دیوار یا فقط بغض کردهای، بدنت دارد کاری میکند که از پس افکارت برنمیآید، میتوانی به سراغ دوستانت بروی و حرف بزنید از هرجا، هر خاطره، هر چیزی که بیفکر به زبان میآید.
تو فقط سخن بگو و فقط باش، همین.
متن: #عباس_ناظری
33,500
Existentialist
11 may 2026, 12:39
اعلان جنگ باید مثل جشنهای عمومی، بلیط ورودی و دستهٔ موزیک داشته باشد، درست مثل مراسم گاوبازی، منتها به جای گاو، ژنرالها و وزیران دو کشور با شلوار شنا و یکی یک چماق وسط صحنه بروند و به جان هم بیفتند تا کشور هر دستهای که طرف دیگر را مغلوب کرد، فاتح اعلام شود.
این خیلی آسانتر و صحیحتر از جنگی است که در آن مردم بیگناه و سادهدل را به جان هم بیندازند...
📕 #درجبههغربخبرینیست
👤 #اریش_مایا_رمارک
22,400
367
0
Existentialist
11 may 2026, 12:39
...
اگر فرزند کوچکی دارید، تماشای Life is Beautiful را از دست ندهید. این فیلم، در دل تاریکی جنگ، به ما نشان میدهد چگونه میتوان رنج را در لفافهی خیال برای کودک تابآور کرد.
پدری که واقعیت را انکار نمیکند، اما آن را به زبان فانتزی بازمیگوید، تا کودک، کودک بماند حتی در جهنم.
در دل اردوگاه مرگ، جاییکه مرزهای انسانبودن درهممیریزد، پدری قصه میسازد، بازی طراحی میکند، تا فرزندش نبیند آنچه دیدنش میتواند او را ویران کند.
اما زندگی زیباست فقط قصهی یک پدر قهرمان نیست؛ داستان توانایی ذهن برای خلق حفاظ روانیست—پناهگاهی که با خیال ساخته میشود، نه با انکار، بلکه با بازنویسی حقیقت.
کودک قرار نیست بار تمام وحشت را بر دوش بکشد.
او نیاز دارد تا حقیقت، نه بهتمامی، که به زبان قصه ترجمه شود؛ تا روان نازک او زیر بار واقعیت له نشود، تا فریاد تاریخ را در قالب یک بازی بشنود.
این فیلم، تنها برای والدینی نیست که کودک دارند؛ برای همهی ماست، ما که هنوز کودکیِ زخمخوردهای را در خود حمل میکنیم.
وقتی جهان بیرون بیرحم میشود، ما نیز به کسی نیاز داریم که فاجعه را برایمان بازنویسی کند، تا زنده بمانیم در برابر آنچه قرار بوده نابودمان کند.
.
.
متن: #عباس_ناظری
23,900
196
Existentialist
11 may 2026, 12:39
📎 File
خدا رو چه دیدی شاید پر گرفتیم
شاید خنده هامونو از سر گرفتیم
19,600
251
0
Existentialist
11 may 2026, 12:39
📷 Photo
15,400
63
0
Existentialist
11 may 2026, 12:39
...
رولان بارت میگوید عاشق کسی است که نشانه میفرستد، اما هرگز کاملاً خود را آشکار نمیکند: نشان دادنِ درست به اندازهای که دیگری را نگه دارد، اما نه آنقدر که واقعاً ببیند. چرا؟ چون اگر ببیند، دیگر نخواهد ماند و اگر بماند؟ آن وقت، این عشق به خشم بدل میشود: چرا نرفتی؟ مگر ندیدی چقدر شکستهام؟ مگر نفهمیدی که این بازی، درخواستِ نجات نبود، بلکه یک آزمونِ شکست بود؟
خیال میکنی میشود آدمها را نجات داد، اما مگر نمیفهمی؟ نجات، نوعی تجاوز است، شکستنِ حصاریست که برای خود ساختهام. اگر بخواهی نجاتم بدهی، یعنی قصد داری این دیوار را فرو بریزی و آن وقت، تو دیگر یک عاشق نخواهی بود بلکه یک مهاجم خواهی شد.
میدانی چه چیزی از ترک شدن سختتر است؟ دیده شدن. اینکه کسی از فاصلهای بسیار نزدیک و با دقت، به تمامی زخمهایت نگاه کند، با همان چشمانی که یک روز مجذوبِ جذابیتت شده بود. این یعنی لحظهی فروپاشی، لحظهای که زیبایی ظاهریات به صحنهای از ویرانی مبدل میشود. برای همین است که وقتی کسی بیش از حد نزدیک میشود، او را از خودت میرانی و طوری رفتار میکنی که تسلیم شود و برود. این تنها راهِ حفظ غرور است، اینکه او را مجبور به رفتن کنی، پیش از آنکه خودش تصمیم بگیرد.
وقتی کسی را پس میزنی، او دو انتخاب دارد: یا میرود، که در این صورت، ثابت میشود که هرگز واقعاً قصد ماندن نداشت، یا میماند، که این یعنی یا نفهمیده، یا فهمیده و پذیرفته که دوستداشتنِ تو، چیزی جز درد نخواهد داشت، اما این هم قابل تحمل نیست. این یعنی او به اندازهی کافی نترسیده، دلسرد نشده، رنج نبرده! پس باید رنج بیشتری به او بدهی تا جایی که دیگر تاب نیاورد؛ و لحظهای که میرود، همان لحظهای است که انتظارش را میکشیدی، همان نتیجهای که تمام مدت برایش تلاش کرده بودی، اما حالا، دیگر طعم پیروزی نمیدهد. چون اکنون چیزی را میدانی که قبلاً نمیدانستی: این تو بودی که شکست خوردی، نه او. چون اگر تمام این مدت بازی میکردی، اگر همهی این آزمونها را ترتیب داده بودی، پس یعنی هنوز، تهِ دلت، امیدوار بودی که شاید این بار نتیجه فرق کند. که شاید کسی باشد که بماند، اما بی آنکه بخواهد تو را نجات دهد، بی آنکه به زخمهایت خیره شود، بی آنکه تلاش کند چیزی را که تو ساختهای، ویران کند.
اما این فقط یک خیال است، مگر نه؟ چون هرکس که واقعاً بماند، بالاخره دشمن خواهد شد و هرکس که برود، همان کسی است که از اول نباید میآمد و تو، در میان این دو، همیشه تنها خواهی ماند.
.
.
متن: #عباس_ناظری
Existentialist
11 may 2026, 12:39
...
میخواهی خوشبخت باشی؟ در تلاشی برای به چنگ آوردن چیزی که در زبان گم شده است، لحظهها را جعل میکنی، نامی میگذاری، فرمی میسازی، تصویری را قاب میگیری و در آن ساکن میشوی، اما هر چه بیشتر درون این قاب جا خوش کنی، بیشتر از آنچه دنبالش بودی فاصله میگیری، زیرا خوشبختی در ایستادن نیست، در جریان است؛ در آن لغزشیست که از میان انگشتانت میگریزد، در آن رخنهایست که هر لحظه گشودهتر میشود.
قابهایت میشکنند، آن نامها که با دقت بر اشیا و احساسات میگذاری، پوسیده میشوند، فرمی که ساختهای، به آهستگی ترک برمیدارد و تو، تو در تلاشی بیپایان برای بازسازی چیزی هستی که خود را در آن تعریف کنی، برای ساختن تصویری از خوشبختی که در ذهن داری. اما چه میشود اگر خوشبختی در لحظهای که تصویر را ساختهای، از دست رفته باشد؟ آیا نمیشود که آن لحظهی فرار، همان خوشبختی واقعی باشد؟
لکان میگوید میل هرگز به تمامیت نمیرسد. همواره چیزی کم است، همواره نقطهای تهی باقی میماند. خوشبختی در نگریستن به این تهی نه بهمثابه زخم، که بهمثابه امکانی برای حرکت و دگرگونیست. خوشبختی نه در تصاحب، که در اجازه دادن است؛ در گشودگی به سوی آنچه از چنگمان میگریزد، در تسلیم به آنچه ناتمام میماند.
میخواهی خوشبخت باشی؟ بگذار لحظهها از میان انگشتانت بلغزند، بیآنکه بخواهی نگاهشان داری. بگذار معناها در زبانت لرزان بمانند، بیآنکه به دنبال تثبیتشان باشی. بگذار قابها بشکنند، نامها از دست بروند و در این گسست، در این از هم پاشیدگی، چیزی رخ دهد: چیزی که زندهتر است، چیزی که واقعیتر است. چیزی که در آن، دیگر نه چیزی را میدزدی، نه چیزی را میسازی. فقط اجازه میدهی که زندگی، به همان اندازه که تهی است، به همان اندازه که شکاف دارد، بگذرد و در تو جریان یابد.
.
.
متن: #عباس_ناظری
42,700
Existentialist
11 may 2026, 12:39
...
"تقصیر تو نیست." این جمله را در سکوت بشنو. نه به عنوان یک تسکین سطحی، بلکه به عنوان درکی از چیزی که در عمقِ وجودت رخ میدهد. به چیزی فکر کن که شاید مدتها در ذهن و قلبت سنگینی کرده: خودت را بابت گذشتهات سرزنش کردهای. گناهی که به هیچوجه نمیتوانی از آن فرار کنی، چیزی که همیشه در سایهاش قدم میزنی و هیچ راهی برای رهایی از آن نمیبینی. شاید تو هم مانند بسیاری از ما، در حال جستجوی معنا در این گناه و عذاب بودهای، در پی معنایی که به تو بگوید همهچیز در انتها درست میشود، در پی دلیلی برای اینکه بتوانی خودت را ببخشی. اما این تنها ادامه دادن در مسیر بیپایانی است که در آن گناه و سرزنش همیشه حضور دارند.
حقیقت این است که گناه ممکن است به چیزی فراتر از اشتباهات گذشته تبدیل شود. به یک حس ثابت، یک تصویر ثابت از خود. تو خودت را در آن گناه میبینی، در اشتباهاتت، انگار همیشه در گذشته گرفتار خواهی بود. در اینجا، گناه دیگر فقط یک خاطره نیست، بلکه یک واقعیت دائمی میشود. اما آیا واقعاً این خودِ توست؟ آن چیزی که در برابر خود میبینی، واقعیتِ وجودی توست یا فقط بازتابی از آن چیزی است که در خود ساختهای؟
«تقصیر تو نیست.» میتواند به معنای چیزی بیشتر از یک تسکین باشد. این نه فقط یک عبارت ساده برای آرام کردن تو، بلکه اشاره به حقیقتی است که در قلب این گناه پنهان است. به جای آنکه در تکرار سرزنش خود بمانی، به گسستی بنگر که در این جمله نهفته است. گسست از آنچه به عنوان گذشتهی خود میشناسی. گسست از تصویری که از خود ساختهای، از هویتِ گناهآلودی که در آن گرفتار شدهای.
پس آنچه در این جمله نهفته است، چیزی بیشتر از یک تسکین است، دعوتی است به درک گسستهایی که در تو وجود دارند، به قبول شکافها و بریدگیهای درونیات. این شکافها ممکن است دردناک باشند، اما شاید درک آنها همان چیزی باشد که به تو آزادی میدهد. آزادی از خودِ گذشتهات، از تصویری که از خود در ذهن داری، از گناهی که خود ساختهای؛ و این آزادی چیزی است که در شکافها، در گسستها و در پذیرش ضعفها نهفته است.
متن: #عباس_ناظری
Existentialist
11 may 2026, 12:39
نیچه میگوید: «عشق بد تو به خودت، تو را در انزوا و تنهایی زندانی میکند.»
اما چرا؟
روانکاوی میگوید ما از کودکی تصویری از خودمان در ذهن داریم که با آن زندگی میکنیم. اگر این تصویر را بیش از حد دوست داشته باشیم، طوری که فقط درگیر خودمان شویم، از ارتباط واقعی با دیگران بازمیمانیم. این نوع عشق به خود، مثل زندانی است که خودمان برای خودمان ساختهایم؛ جایی که بهجای پذیرش نقصها و کاستیهایمان، مدام سعی میکنیم کامل و بینقص به نظر برسیم.
اما عشق خوب به خود، یعنی قبول کنیم که ما کامل نیستیم. این پذیرش، ما را آزاد میکند تا با دیگران رابطهای واقعی و صمیمی بسازیم.
خودت را دوست داشته باش، اما نه طوری که دیگران را فراموش کنی!
متن: #عباس_ناظری
23,100
294
0
Existentialist
25 abr 2026, 10:18
که دلمُردگی تو را کُشت، هان؟ از خشم میترکی؟ از اندوه در تابی، خفه میشوی؟ صبور باش ای شیرِ صحرا!! من هم در حال خفهشدنم، مدتهاییست مدید...
به ریههایت یاد بده نفس کوتاه بکشند. تا زمانی که پا بر قلههای بلند مینهی و باید در توان دم زنی، با شادی بسیار گسترش یابند.
بیاندیش، کار کن، بنویس، آستینهایت را تا شانه بالا بزن و مرمت را بتراش؛ مانند کارگر خوبی که هرگز سر برنمیگرداند. عرق میریزد و زحمت میکشد و لبخند میزند... تنها راه حذر از ناشادی، محصور کردن خویش است به هنر و جا ندادن به هرچه دیگر.
برای من همچیز کمابیش خودش بوده است از زمانی که سر تسلیم نهادم به همیشه بد بودنشان. من به زندگی روزمرّه، وداع نهایی گفتهام. از این پس آنچه میخواهم پنج شش ساعت آرامش است در اتاقم؛ آتشی در زمستان و دو شمعی برای شبهایم...
دلم میخواهد قصه را که در این مدت جدایی نوشتهای ببینم. در چهار، پنج هفته همهاش را با هم خواهیم خواند. با هم، تنها، بهفراغت، دور از دنیا و بورژواها، چون خرسهای زندانی، و زیر پوست کلفت سه قشریِ خرسانهمان خواهیم غرید. من هنوز به فکر آن داستان شرقی خودم هستم که در زمستان آینده خواهم نوشتش.
بخشی از یک نامهی گوستاو فلوبر،
ترجمهی ابراهیم گلستان
مانامهی صدف، شمارهی ۱۰،
شهریور ماه ۱۳۳۷، صفحههای ۸۰۰ و ۸۵۱.
