Ўтмишдан бир қисса:
Абдураҳмон ибн Авф розияллоҳу анҳунинг саховати
Мўминлар онаси Оиша бинти Абу Бакр розияллоҳу анҳо шундай ривоят қиладилар:
Халифа Форуқ Умар ибн Хаттоб розияллоҳу анҳунинг даврида «Рамада йили» (қаҳатчилик ва очарчилик йили) келди. Одамлар очиқиб қолишди, менинг уйимда эса бор-йўғи бир нечта хурмо бор эди. Пешин вақтида бир оз ухлаб олиш учун ётдим. Ухлаётганимда бирдан одамларнинг шовқин-сурони ва бақир-чақиридан уйғониб кетдим. Осмонга қарадим — у қизариб кетган, тартибсизлик ва ваҳима ортиб борарди.
Хизматчи аёлимга: «Бориб кўр-чи, нима бўляпти, менга тезроқ хабарини келтир!» — дедим.
Бир оздан сўнг у қайтиб келиб шундай деди: «Абдураҳмон ибн Авфнинг Шомдан келган карвони етиб келди. Етти юзта туядан иборат карвон сариёғ, буғдой, мой, майиз, сирка, кийим-кечак ва бошқа кўплаб моллар билан тўла».
Мен сўрадим: «Бу шовқин нимадан?»
У жавоб берди: «Савдогарлар бу молларни сотиб олиш учун савдолашишмоқда. Улар асл нархидан икки-уч баравар кўп пул таклиф қилишяпти, лекин Абдураҳмон ибн Авф сотмаяпти».
Шунда мен: «Аллоҳга қасамки, агар уни учратиб қолсам, қилган иши учун уни қаттиқ маломат қиламан. Муҳаммад ﷺ дан кейин саҳобалар ҳам бузилиб кетишибди-да!» дедим.
Кўп ўтмай эшигим тақиллади. Хизматчи: «Абдураҳмон ибн Авф эшик олдида сизни сўраяпти», деди. Мен ичимда: «Аллоҳ уни ўз оёғи билан ҳузуримга етказди, албатта уни қаттиқ койийман», деб ният қилдим.
Эшик ортига, парда орқасига ўтдим ва: «Эшитяпман, эй Ибн Авф», дедим.
У деди: «Одамлар менга бу моллар учун беш баравар нарх таклиф қилишяпти, лекин мен сотмаяпман».
Мен унинг гапини бўлиб, мусулмонларнинг оғир аҳволига раҳм қилиш кераклиги ҳақида насиҳат қилмоқчи бўлиб тургандим, у сўзида давом этди: «Мени эшитяпсизми?»
Мен: «Ҳа, эшитяпман», дедим.
У айтди: «Мен уларга айтдимки: „Менга бундан ҳам кўпроқ берадиган Зот бор!“. Чунки бир яхшиликка ўн баравар ажр берилишини биламан. Мен Абу Ҳафс Умар ибн Хаттобга хабар бердимки, бу молларнинг барчасини Аллоҳ йўлида Мадина аҳлига ва у ерга келган муҳтожларга тарқатсин. Бунга Аллоҳни, Умарни, Али ибн Абу Толибни ва сизни гувоҳ қиламан...» деб қайтиб кетди.
Мен уялганимдан ерга қараб қолдим ва ўзимга-ўзим пичирладим:
«Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари ҳақида шундай гумонга бордингми-я? Қани эди бундай ўйламасам эди... Ахир у жаннат башорати берилган ўнта саҳобадан бири-ку!»
Оиша онамиз давом этадилар:
«Кейин кийиниб, бу воқеани кўриш учун ташқарига чиқдим. Қарасам, Али розияллоҳу анҳу бир гуруҳ саҳобалар билан туяларни тартиб билан тизиб қўйган, уларнинг устидаги бор юкларни тушириб, Мадина аҳлига тарқатишаётган экан. Туялар юкидан бўшаб қолгач, Абдураҳмон ибн Авф Умарга: „Бу туяларни нима қиламан? Уларни ҳам садақа туялари сафига қўшиб юборавер“, деди».
Оиша онамиз шундай якунладилар:
«Аллоҳга қасамки, ўша кеча Мадинада бирон бир оч қолган одам қолмади».
Бу қисса «Зуҳд» ва сийрат китобларида келтирилади. Ибн Саъднинг «Ат-Табақотул Кубро» ва Ибн Жовзийнинг «Сифатус Сафва» асарларида шунга яқин маъноларда зикр этилган.
✅Яқинларингизга улашинг!
•┈┈•❈••✾••❈•┈┈•
