Die/Diens/Onzin – Hoe de Woke-woordensalade onze hersenen frituurt
Welkom in het tijdperk van collectieve identiteitswaanzin, waar feiten worden afgeschoten met regenboogharpoenen en gezond verstand wordt geframed als haatzaaiende retoriek. We mogen geen man of vrouw meer zijn, nee, je bent nu een “genderqueer, non-binair, demi-wat-dan-ook wezen” met een complete Pokémonkaart-collectie aan voornaamwoorden: zij/haar, die/diens, they/them, en als het even kan ook zonne/maanlicht. En nee hoor, dat betekent niet dat je transgender bent. Gewoon “in transitie tussen fases”. Wat dat ook moge betekenen. Kafka zou het niet hebben kunnen verzinnen.
Gender is een construct, roept men dan, met het fanatisme van een Jehova’s getuige die voor de zevende keer aanbelt. Alsof biologie iets is dat je op een regenachtige woensdagmiddag kunt ontvolgen op Instagram. Sorry, maar als je door een ambulance moet worden opgehaald, is het nogal praktisch als de broeders weten of ze op zoek moeten naar een man van 80 kilo of een vrouw van 60. Niet naar “een vloeibare entiteit met interne schaduwaspecten”. Je wilt toch ook niet dat ze onderweg stoppen voor een gendersessie met tarotkaarten?
Het begint, jawel, al bij de wieg, zeggen ze dan met samenzweerderige ogen. Want stel je voor: een blauwe kamer voor een jongen! Wat een misdaad tegen de menselijkheid! Maar kinderen van drie overladen met termen als “genderexpressie”, “cisnormativiteit” en “tweeslachtige zielservaring” – dat is wél pedagogisch verantwoord? Gaan we straks ook baby's vragen hun eigen voornaamwoorden te kiezen voordat ze leren poepen op een potje?
En dan komt de ultieme hersenkronkel:
“Niet iedere vrouw heeft een kut, en niet iedere man heeft een piemel.”
Pardon? Dat is geen mening, dat is een frontale aanval op realiteit. De soort onzin waar je alleen mee wegkomt als je denkt dat je in een BuzzFeed-video leeft. Wat is de volgende stap? Zeggen dat de zwaartekracht een sociaal construct is? Of dat de zon zich identificeert als een windmolen?
De interviewer – arm schaap – probeert beleefd te blijven, vraagt voorzichtig of de persoon tegenover hem transgender is. Maar nee, “dat is iets anders.” Wat het wél is? Ach, een mengelmoesje van TikTok-psychologie, Tumblr-taal en een shot zelfdiagnose. Je krijgt dan antwoorden als: “Ik geef geen gender, ik bén gender.” Ja hoor, en ik bén de belastingvrije utopie waarin de overheid zich nergens mee bemoeit. We kunnen allemaal fantaseren.
Waar zijn we in hemelsnaam beland?
In een wereld waar verwarring wordt gevierd als intellect. Waar het onderwijs kinderen niet leert rekenen, maar hun “innerlijke genderpad” laat ontdekken. Waar biologie niet langer onderwezen maar uitgewist wordt, omdat een handjevol hypergevoelige narcisten zich niet prettig voelt bij een eicel of een zaadcel.
De conclusie?
De waarheid is onder vuur. Niet omdat ze onjuist is, maar omdat ze bot is. En botte waarheden passen niet in de knuffelcultuur van wokewonderland. Maar laten we het dan toch maar gewoon zeggen zoals het is: voortplanting gebeurt nog steeds met een pik in een kut. Grof? Misschien. Accuraat? Honderd procent. En als je dat niet meer mag zeggen zonder een aanklacht voor “taalgeweld”, dan is de maatschappij niet aan het wakker worden, maar aan het sterven in haar slaap.
Dus noem deze column gerust zij/hij/diens/de keiharde waarheid. Want die heeft geen behoefte aan jouw gevoelens. Alleen aan een beetje lef, gezond verstand en een vlammenwerper tegen ideologisch onkruid.
▉ Sluit je aan of deel dit bericht via
🦁
http://x.com/vmGeluid
